Film:13 tzameti

Dit debuut van de Georgisch-Franse Gela Babluani kaapte prijzen weg op zowel in Venetië als op het Sundance festival. En absoluut terecht ook. 
 

Sébastien, een 22 jarige dakwerker (rol voor de jongere, en hele mooie, broer van Gela, George) leeft samen met zijn familie op een armoedig appartementje in Frankrijk. Hij heeft een klus aan een oude villa aan het strand. Wanneer zijn werkgever, een oude verslaafde man, het loodje legt, stuit Sébastien toevallig op een brief. Hierin zitten enkel een treinticket en een hotelreservatie. Maar omdat hij gesprekken heeft opgevangen in het huis, weet hij dat deze brief te maken heeft met een ultieme poging van de oude man om een smak geld te verdienen. En geld kan deze jongen ook hard gebruiken. Hij besluit dus de plek van de man in te nemen en gaat op pad.

Over het verhaal kan ik verder helaas niet zo heel veel kwijt, aangezien dat een groot deel van het kijkplezier meteen verloren zou zijn. Ik kan enkel zeggen dat het hier om een absolute aanrader gaat, een donkere, brutale thriller.
In recensies her en der wordt nogal eens gerefereerd aan Tarantino, maar eveneens aan c’est arrivé prez de chez vous en Calvaire. Volgens mij leunt de sfeer eerder aan bij de laatste twee. Die sfeer is inktzwart, beklemmend en het geweld is brutaal aanwezig. Als kijker krijg je eigenlijk geen enkele achtergrond, de personages worden niet uitgediept, je weet niets van hun geschiedenis, hun drijfveren, waarom de dingen gaan zoals ze gaan. Desondanks wordt je meegesleurd, vat je sympathie op voor het hoofdpersonage en daal je samen met hem af in deze bizarre wereld.
De film is in zwart wit gedraaid en bevat enkele scènes die een mens niet licht vergeet. Zoals de talrijke close-ups van boosaardige karakterkoppen, waarvan sommigen toebehoren aan cipiers of bajesklanten…
Deze film bezorgt je anderhalf uur cinemaplezier, waarna ik alleszins opgelucht was dat de afdaling in de hel afgelopen was.

Wat mij betreft een absolute aanrader voor mensen die houden van donkere, brutale maar toch realistische, goed gemaakte film noir. En eentje om in het oof te houden, die Gela…

Exit moedervlek

De ingreep bij de dermatoloog is goed verlopen. Ben blij dat het achter de rug is, want ik ben echt niet goed in dit soort dingen… Op een half uurtje was het gepiept; moedervlek bekijken, de verdovende spuitjes (die niet eens zeer deden), het snij en hechtwerk. Vond het zelfs een beetje grappig, je voelt dat ze aan het hechten zijn, je voelt je huid weerstand bieden aan die draad, maar het doet geen pijn. Kijken durfde ik wel niet, zou dan wel in paniek slaan denk ik, kan op tv al geen gesnij zien, laat staan aan mijn eigen vlees…

Het ging dus erg vlot, al had ik het toch nog onderschat. Er is net iets meer weggenomen dan ik dacht, wat maakt dat er naast gewone ook onderhuidse hechtingen inzitten. Ik had mijn wederhelft gevraagd om voor vrijdag een afspraak te maken in de manège om eindelijk nog eens te gaan paardrijden, maar de dermatologe raadde me af om zo lang de draadjes erin zitten (10 dagen) dergelijke dingen te doen. Heb die afspraak dus ineens weer kunnen afzeggen. Ook water moet ik vermijden. En dat plekje huid mag ook gedurende 6 maanden geen zon zien. Net nu de zomer eraan komt zeg, lol. Nu ja, gelukkig ben ik geen zonneklopper.

Heb ook toen het weer wakker werd, geen zeer gehad, het is al bij al maar een klein wondje. Maar je arm helemaal normaal bewegen, zit er toch niet in.De hond vanochtend uitlaten bleek een grotere klus dan verwacht, net zoals me aankleden, van die kleine dingen waarbij je kracht zet op je arm of die sterk beweegt… Maar eigenlijk heb ik dus geen klagen, ook al ben ik aan de kleinzerige kant…

Arsenal in de AB

Vrijdag afgezakt naar de AB in Brussel. Het concert was uitverkocht, dus ik was voorbereid op de nodige drukte… En die was er, in gans Brussel bovendien. Een parkeerplek vonden bleek een nog grotere marteling dan anders. Na een half uur dan maar de handdoek in de ring geworpen en een (dure) parking opgezocht.

 

Tegen dat we in de zaal waren, was het voorprogramma al aan de laatste nummers bezig. Fink heette het heerschap. De nummertjes waren leuk, singer-songwriterstijl, maar ik kan niet zeggen dat er nu, enige dagen later dus, veel van is bijgebleven.

 

Een half uurtje later kwam Arsenal, en gaf de mensen waar ze op hadden zitten wachten: dansbare muziek, stomend gebracht, met een enthousiaste groep en een hoop leuke gastmuzikanten.
Beginnen deden ze met In your mind only, en daarna kwam het merendeel van de nieuwe plaat aan bod: Saudade (in het begin van de set en tijdens de tweede ronde bisnummers), Either, Switch (wel een stuk meer uptempo dan op de plaat, wat naar mijn aanvoelen het nummer wat verpeste, het werd een beetje afgehaspeld), The coming, Buy in late, Shu qi ni de tou fa, Personne bouge.
Ook uit de eersteling werd natuurlijk geput: Angola, Mr Doorman, Longee, A volta,…

 

Qua gasten had ik mijn ik mijn hoop gezet op Aaron Perrino, aangezien die vorige week ofzo in België zat. Maar die was er helaas niet bij. Wel present was Gabriel Rios, Chi (of hoe schrijf je dit?), Balo. Aangezen John Roan bij Saudade de zang zelf deed, had ik Mario helemaal niet verwacht. Die heb ik er tot nog toe nooit live bij gezien. Maar plots verdween de band in de coulissen en werd op het scherm een video afgespeeld met Mario erin. Zou hij dan toch? En jawel hoor, hij was er deze keer ook bij een heeft een stuk of 3 nummers meegespeeld. Feest!

De sfeer tijdens het optreden zat er dik in. De mensen waren al van voor het begin superenthousiast, niemand kon blijven stilstaan en de groep werd tot 2 keer toe teruggeroepen. Zelf vond ik het optreden net iets minder straf dan dat van Boomtown vorige zomer, maar heb ik wel wel super geamuseerd. En daar is het hem tenslotte toch om te doen. Je amuseren op liedjes die niet enkel dansbaar zijn, maar ook nog eens geweldig straf en gespeeld door echte muzikanten…
Chapeau voor John en Hendrik, die er toch telkens een ongelofelijk feest van maken, maar ook voor Leonie, die zich almaar meer ontpopt tot een straffe, charismatische frontvrouw!

Foto’s part two

Woensdagmiddag had ik dus van mijn reisfoto’s via een website afdrukken besteld. Vandaag, dus nog net geen 48u later, vallen de foto’s in mijn brievenbus.

Ik ben 100% tevreden: de afhandeling gebeurde snel, transparant (op de site kon ik de verschillende stappen mooi volgen, en ik kreeg nog een mail ook om de op de hoogte te brengen dat ze klaar waren voor verzending), ik kan de foto’s online aan vrienden laten zien en het kost gewoon geen geld (0.09€/foto). Nu was het dus enkel nog afwachten hoe het met de kwaliteit zou zitten. Ik was er redelijk gerust in, aangezien de website pas tot Beste Koop werd verkozen door Test Aankoop, maar toch, eerst zien en dan geloven zeker…

Ik heb net de 100 foto’s gekeurd, en ben dus supertevreden. Ik zie amper een verschil met mijn oude foto’s, die via de plaatselijke fotograaf werden afgedrukt (duur!). Het papier is niet superdik, maar toch mooi fotopapier (Fuji), de kleuren zijn ok, ik kan op het eerste zicht geen fouten bespeuren. En vooral het gemak doet het hem, ik moet mijn deur niet uit, kan alles rustig vanachter de pc uploaden op een moment dat het mij het best uitkomt, en de wachttijd vind ik ook behoorlijk meevallen. Wat mij betreft kan ik deze website dus aan iedereen aanraden!

Tot een dik jaar geleden stond ik sceptich tegenover de digitale fotografie (de toestellen waren ook zo overdreven duur), maar ondertussen mag je me als een absolute voorstander rekenen…

Voila, en hier moet ik stoppen vandaag, want de plicht roept. En de plicht heeft de vorm van een kleine gestroomde galgo die in haar mand in het zonnetje ligt. Het is wandeltijd, en ik vermoed dat ze zich buiten nog wat meer in het zonnetje wil gaan koesteren. Al heb ik haar vandaag nog niet veel gehoord. Vanochtend had ze mijn leeg potje met ontbijtgranen op de grond gegooid in een poging de resterende graantjes op te smikkelen, en als ik me dan boos maak, durft ze een paar uur amper bewegen, de arme schat…
Ik ga dus een eindje wandelen, zodat ik op tijd klaar ben om straks de hond naar de schoonouders te brengen en dan zelf naar de AB af te zakken, want ik heb er zin in

Aan iedereen alvast een goed weekend!

Vanalles en niks

Gisterenmiddag heb ik me nog wat bezig gehouden met onze Budapest-foto’s. Ik heb via een site zo’n 100 afdrukken besteld. Het is de eerste keer dat ik dat doe (we hebben onze digitale camera nog maar een paar maanden) en ik ben dus erg benieuwd. Ze houden me alleszins op de hoogte, vandaag zat er een mail in mijn postvak dat de foto’s naar de post zouden vertrekken. Op de site zelf kan ik het ook mooi opvolgen, en heb ik een soort webalbum zodat ik ze kan laten zien aan vrienden. Tot hiertoe ben ik best tevreden. Ook over de prijs overigens, amper 13€ voor 100 foto’s, ik heb ongeveer evenveel betaald voor mijn laatste analoge afdrukken, en dat waren er 24…

Vanavond zou ik graag gaan paardrijden, het is van half maart geleden, door de vakantie en daarna al dat regenweer. Maar eerst afwachten of we de manège kunnen bereiken en of ze tijd hebben. Anders zal het voor later op de week zijn.

Morgen zal alleszins wel een drukke dag zijn. ’s Avonds gaan we naar de AB, naar Arsenal, en ik zie het niet zitten om Luca zo lang alleen thuis te laten zitten. Zo’n optreden heeft nogal eens de neiging om uit te lopen, en ik zou dan niet meer echt op mijn gemak zijn. Dus moeten we haar eerst nog naar de schoonouders brengen. Het nodig heen en weer gecross dus…

Zaterdag is er een estafetteloop voor het goede doel aan de Blaarmeersen, iedereen kan eens langsgaan en de Greyhounds in Nood steunen. Als het weer wat meezit, kan het er wel gezellig worden denk ik, en kan Luca nog eens kennismaken met soortgenootjes, en daar is ze dol op!

Voor de rest is er veel te melden, maar niets in het bijzonder. De kleine anecdotes van allesdag. Maar de plicht roept, ’t is tijd om mijn biogroentenpakket te gaan afhalen, prei, spinazie, radijsjes, postelein, het belooft weer een lekkere week te worden!

Wou ook nog even kwijt dat ik de reacties op mijn post ivm de jongen in het centraal station (Joe) enorm appreciëer. Blij dat mensen reageren, bedankt hiervoor, goed om te merken dat ik niet de enige ben in de blogwereld die geraakt, boos, verontwaardigd, … is.

 paasweekend

Vandaag vroeg uit bed gezet door onze student, en dat op een vrije dag. Tijdens de paasvakantie had ik de elektrische boiler op de studio afgezet, om wat energie te besparen. Je kent mij, voor het milieu, alles he . Vanochtend liggen Luca en ik dus nog diep in dromenland, als onze student plots aan mijn bed staat. Zo is een mens op slag klaarwakker natuurlijk. Meneer wou douchen uiteraard. Ben ik dus maar snel mijn kleren uit onze badkamer gaan weggrissen en heb ik hem die laten gebruiken. Boiler weer aanzetten, ik zal het geen twee keer vergeten….
En nadien vrolijk verdermaffen zat er dus niet in, de hond stond beneden al aan de voordeur te kwispelen en te piepen om buiten te gaan…

En, iedereen paaseiëren verzameld? Wij zijn zondag naar de Beestjes en Baasjesbeurs geweest, we hadden vrijkaarten gekregen omdat ik er later een klein artikeltje over zou plegen. Het was wel een amusante middag. Luca was uiteraard ook mee, en er hadden nog veel mensen hun hond bij. Raar genoeg waren er heel veel geadopteerde windhonden, net als zij, dus de nodige babbeltjes gedaan met mede-adoptanten en de honden konden eens fijn snuffelen. Greyhounds in Nood stonden er ook met een stand, en ze hadden enorm succes, er stond altijd een massa volk. Super! Bovendien werden wij ook constant aangesproken. Blijkbaar maakten de mensen aan de infostand kennis met de problematiek van de spaanse windhonden, en als ze ons dan achteraf zagen rondlopen met de onze, kwamen ze aan ons ook nog uitleg vragen. Zo waren we een beetje levende reclame. En ergens vind ik dat wel fijn; er waren mensen die erover spraken ook zo’n hondje te adopteren, en wie weet hebben wij wel mensen mee over de streep kunnen trekken door op hun vragen te antwoorden…?

We hebben ook een foto laten maken van ons luukje door een professionele fotograaf, een hoop hondenkoekjes ingeslagen, nog wat kortingsbonnen gekregen (heel handig als we binnenkort Figo zijn mand moeten gaan kopen), een brochure van ruitervakanties besteld en ons vooral goed geamuseerd!

Toen we de tram naar huis namen, veranderden we plots zelf in een attractie. We zaten op plaats te maken voor andere mensen met Luca op de schoot. Plots stapte er een groep Jappanse toeristen op, allemaal vrouwen. Die kwamen allemaal rond ons staan en zitten, allemaal luid kwetterend, naar ons en de hond wijzend. Plots haalden ze allemaal hun kleine camera’s boven en begonnen ze foto’s te nemen. Ze moesten in zeer gebroken Engels ook weten wat voor hond het was, ze moesten ze aaien, en zaten duidelijk de hele tijd die hond te bespreken, alleen begrepen wij er natuurlijk geen jota van… Een mens wordt er toch een beetje ongemakkelijk van!

Voor de rest was er niet zo veel speciaals in het Paasweekend. Familiefeesten waren er niet, enkel een kort bezoek aan ouders en schoonouders. Zondagavond nog rustig iets gaan drinken, vrijdagavond nog een dvd’tje gehuurd (charlie and the chocolate factory). Maandagnamiddag een terrasje gedaan. Alles rustig aan dus…

Onbegrijpelijk

Vorige week is er op klaarlichte dag, in volle spits dan nog, een jongen doodgestoken in het centraal station in Brussel. Waarom lees je daarover zo weinig op de blogs? Is er dan werkelijk niemand die genoeg heeft van het escalerende geweld, de onverschilligheid en al de andere problemen in de maatschappij?

Vandaag, het voorpagina artikel van de Standaard, de vader van de beste vriend van de vermoorde jongen aan het woord. Wil anoniem blijven, want de jongen is bang van de daders.
De jongens waren blijkbaar een beetje alternatief. En het was niet de eerste keer dat ze lastig gevallen waren. Die vriend was op korte tijd ook in de metro twee keer lastiggevallen, had een keer zelfs klappen gekregen.
En kort daarop wordt zijn vriend vermoord, terwijl er honderden mensen op staan te kijken, gewoon omdat hij zijn mp3-speler niet wou afgeven. Hoe is dit in godsnaam mogelijk?


Is dit een geïsoleerd voorval? Hardly. Zelf werden mijn wedehelft en ik eveneens op klaarlichte dag enkele weken ei zo na het slachtoffer van verkeersagressie. Er is gelukkig niks gebeurd, maar we werden brutaal bedreigd, zonder reden. Wrong time, wrong place zeker? Net als voor de jongen in het station?
Gelukkig heb ik (hout vasthouden) nooit iets erger meegemaakt dan bedreigingen en jongens met teveel drugs in hun bloed en losse handjes, maar het doet een mens geen deugd.

Een groot deel van de gebruikers van het Brussels openbaar vervoer, is bang. En ik geef toe, ik voel me daar ook niet op mijn gemak. Voor mijn werk moest ik vroeger vaak ’s avonds nog de metro nemen, en er hangt daar geen gezellig sfeertje. Meisjes die ik ken, wonen in Brussel, en ook zij zijn al verschillende keren lastig gevallen. Mondige jonge vrouwen, die na de tweede of de derde keer toch een knik krijgen, en dan maar de metro beginnen te vermijden. Andere kenissen zijn bestolen, in elkaar geslagen, geïntimideerd, ga zo maar door.


Ik ben altijd 100% tegen bepaalde Vlaamse partijen geweest die er simpele slogans op  nahouden en het probleem op een belachelijk slimpistische manier denken te kunnen oplossen, met oplossingen die er eigenlijk geen zijn. Ik ben altijd de eerste geweest om campagnes voor mensenrechten te ondersteunen en om anti-racistische initiatieven te ondersteunen. Maar ook ik moet toegeven dat ik het beu ben, tot in de diepste vezel van mijn lijf. Ik ben het beu om in bepaalde steden/wijken/straten niet meer buiten te durven komen na een bepaald uur. Ik ben het beu om ’s avonds op de trein te moeten rondspeuren of er andere mensen zijn bij wie ik hulp kan zoeken als enkele jonge amokmakers het in hun kop krijgen om leuk te komen doen. Ik ben het beu om altijd op eieren te moeten lopen, elk woord en gebaar te moeten wikken en wegen, om toch maar op niemands tenen te trappen, om te moeten zwijgen, om bang te zijn.


Dit KAN gewoon niet meer. In een maatschappij als de onze, waar IEDEREEN kansen krijgt, word je niet gedood voor een prul van ocharme een paar 100 euro. Een mensenleven is meer waard dan een mp3-speler, zo véél meer.

Ik begrijp niet dat mensen zo iets kunnen doen. Hoe zinlozer kan geweld nog worden. Er woedt hier geen smerige oorlog, iedereen heeft te eten, de meesten hebben werk, een gezin, vrienden, hobbies. België is godbetert van de rijkste landen in de wereld, met ongelofelijk goed uitgebouwde sociale voorzieningen.


Het gaat mijn verstand te boven, maar ik vond dat er over gesproken/geschreven moet worden. Dat het deze dood misschien minder zinloos kan maken.

Verrassingen

Gisterenavond was het Sioen in de Vooruit; een theatertournee, met enkel de man zelf, violist en drummer. Alhoewel het niet altijd makkelijk is om een zittend publiek mee te krijgen, lukte het redelijk goed. Qua nummers was er een evenwicht tussen de eerste en de tweede plaat, met nog een drietal nieuwe nummers en een handvol covers erbij.
Grappig was toen de geluidsman plots Elvis bleek en toen de voilist gitaar ging spelen en de drummer een klein, krakend orgeltje. De rest van mijn impressies kan je hier vinden…

 

Voor de rest vanochtend zowat uit bed gegromd door mijn eigen hond. Ik lig te soezen, de hond zet er zich tegen de ochtend meestal naast en ik wil ze zo half slapend een knuffel geven. Wat tot tweemaal toe op gegrom wordt onthaald. ’t Is begot een zuur beest bij momenten. Heb ze dus stante pede uit bed gejaagd. Als ze wil grommen, kan ze dat maar op haar eigen bed gaan doen ook!

 

Ondertussen wacht ik vol spanning op de brief die onze adoptie van Figo bevestigt, of beter nog, op een brief met daarin de dag en het uur dat we hem mogen gaan halen. Helaas is het enige dat hier ’s middags in de bus valt rekeningen en brieven aan al de vorige bewoners…

 

Daarnaast lijkt vandaag een dag van verrassingen. Iemand uit de vriendenkring van mijn wederhelft, het soort vrouw dat kan zuipen, roken en nog andere dingen ook als een vent, het soort vrouw dat je nooit of te nimmer dus met kinderen ziet, is zo pas bevallen van een dochtertje. Een volgende babybezoek kondigt zich aan. Het derde op een paar maanden tijd!

Verrassing 2, een vriendin uit de lagere school, die ik sindsdien zo om de 5 jaar zie, heeft gemaild. Ze zegt over 2 weken eens op bezoek te komen. Zomaar, out of the blue, komt ze af. Terwijl ik ze de afgelopen 10 jaar misschien 4 keer heb gezien… Nu ja, ergens vind ik dat wel fijn hoor, van die onverwachte toestanden, toch als ze positief zijn!

 

Voor de rest lijkt het een beetje een trieste pasen te worden. Normaal nodigt mijn ma mij, mijn broer en de grootouders uit om te komen eten, maar aangezien ze dikke 2 maanden na haar voetoperatie nog steeds zwaar op de sukkel is, zal dat dit jaar niet gaan. Wat ineens betekent dat het een pasen zal zijn zonder familie, zonder feest, waarschijnlijk gewoon een dag zoals een andere dus. En zelfs al ben ik nogal anti-familiefeesten, toch vind ik dat spijtig!

 

En nu roept de plicht. De hond knort dat ze buiten gelaten wil worden, en ik moet dringend verrassing nr 3 van de dag eens in orde gaan maken…