Feiten

Vaststelling: het heeft me meer dan 5 jaar gekost om in het ritme van de werkmens te raken (om 7u of 8u opstaan en op tijd gaan slapen), en het kost amper 3 dagen om er weer uit te raken.

Ontdekking: Bij Exki kan je stukken taart van Les Tartes de Françoise eten. Resultaat: 3 keer gedaan de laatste week.

Samenvatting: vakantie = op bezoek gaan bij vrienden, vrienden ontvangen, lekker eten en drinken, veel te laat gaan slapen en te lang in bed blijven liggen, naar domme films kijken op tv (Phone Booth, Million Dollar Baby,…) en half in slaap sukkelen daarbij, weer wakker worden en toch opblijven in plaats van in bed te kruipen, lezen, opruimen, met de honden de stad doorkruisen, daarbij mensen van hun sokken lopend omdat Figo zo nodig op een andere hond moet springen zonder waarschuwing,…

Kerstvakantie

Aan’t luisteren naar de Tijdloze op de radio, ’t is net dEUS (suds & soda); er zijn gelukkig nog zekerheden in het leven.
We zijn ondertussen weer enkele dagen, een doos pralines en twee paar sokken rijker (lang leve de nuttige kerstcadeaus?). En het huis is eindelijk nog eens gekuist. We hebben vandaag ook een lange stadswandeling gemaakt met de honden, waarbij Figo een mens bijna omver gelopen heeft, de slungel. Lang leve de vakantie.

Vandaag ook eens langsgelopen bij de reisbureaus om wat brochures zodat we inspiratie kunnen opdoen voor een reis ergens april-mei volgend jaar. Helaas staat er in de brochures weinig dat ons kan bekoren; maar we weten nog niet goed wat we willen, en zo krijgt een mens toch al een vaag idee…
Goede suggesties dus altijd welkom, we zijn op zoek naar een leuke, boeiende, half-actieve vakantie. Niet té intensief, geen 20km per dag stappen, maar ook geen te luie vakantie. Zo een beetje een combinatie van leuke dingen gaan bekijken, eten en rusten would be nice.

Ondertussen is’t Jeff Buckley op de radio, ook weer schoon.

De voorbije week ook opvallend veel met kleine mensjes bezig geweest. Mijn nichtje van 6 maanden was erbij op Kerst, en zo heb ik ze voor het eerst eens zelf mogen vasthouden, onder het waakzame oog van de vader wel. Ze was absoluut zot van onze honden…
En gisteren op bezoek bij een goede vriendin en haar 17 maand oude dochtertje, waarmee het ook heel gezellig spelen en knuffelen was. En we de video van onze trouw bekeken, waar zij camera-vrouw was geweest, en dat bijzonder leuk gedaan heeft ook. Af en toe kreeg ik zowaar terug de krop in de keel…

Kerstshoppen

Vandaag dik tegen mijn zin me in de waanzin van de kerstshoppers gewaagd… Heb nog enkele laatste kerstcadeaus nodig, en aangezien Kerst dit jaar in het begin van de vakantie valt, nog niet eerder de kans gehad.
We hadden nodig: inpakpapier (niet gelukt), lippenbalsem (niet gelukt), wake up light als cadeau (gelukt) fles cognac als cadeau (niet gelukt, in Delhaize hadden ze het juiste merk niet), kerstkaarten (gelukt).
We moeten morgen, of ten allerlaatste maandag nog die cognac voor mijn pa vinden. Die zou goedkoop staan bij Colruyt, maar om aan de Colruyt te raken heb je de auto nodig, en dat zagen we vandaag niet zitten. Op een zaterdag rond Kerst met de auto door het centrum proberen rijden is pure miserie, dus nemen we de tram…

Vanavond naar het theater. Ben al helemaal uitgeput van al dat shoppen, hoop dat ik niet weer in slaap ga sukkelen tijdens de voorstelling zoals de vorige keer…

Nu eerst eten, eens zien wat mijn wederhelft heeft gekookt…

Piepende witte teefjes

Ja hoor, ik ben er nog. Ik heb het alleen zo druk (ik weet het, het is een veelgebruikt cliché) op het werk dat ik niet tot bloggen kom. Ook al gist er genoeg in mijn hoofd.
Probleem is de deadlines op het werk, alles wat klaar MOET zijn eer ik vrijdagavond mijn kerstverlof kan inzetten. Het leuke daaraan is tussen haakjes dat ik voor 70% van die dingen van externen afhankelijk ben. Nederlanders dan nog… Er zijn geruststellender dingen in deze wereld…

Op de koop toe ben ik niet uitgeslapen, ik slaap alweer de hele week slecht. Voornaamste boosdoener daarvoor is wit en gestroomd van kleur, mager en met lange poten, en vooral de voortbrengster van een piepend geluid ’s nachts.
Luca, aangekleed in een kinderfleecetrui , ondergestopt in een fleecedekentje en naast de verwarming op een lekker zacht hondenbed, slaagt erin de ganse nacht een klaaglijk gepiep voort te brengen. Ze heeft het koud en ze zal en moet in bed slapen, naast ons dus, onder het donsdeken. Wat we ook proberen, het schepseltje blijft piepen, zo heel zachtjes, maar ook heel koppig en aanhoudend, zo onze slaap gigantisch saboterend…

Familiefeesten the bolivian way

Gisteren familiefeest; we werden bij mijn schoonbroer verwacht voor een etentje ter ere van zijn verjaardag. Hij is trouwens amper een vijftal uur ouder dan mij; we zijn op exact dezelfde dag geboren. Wel leuk…
Het was een rustig etentje bij hen thuis in familieverband; zijn peter en meter, ouders, wij en de tante en oom van zijn vrouw. Aangezien zijn vrouw een Boliviaanse is, zijn die tante en oom dat uiteraard ook. En vooral die oom is een hele rare…
Bij vorige gelegenheden hebben we daar al een en ander van gezien, vooral in dronken toestand, maar ik ga het nu enkel over gisteren hebben…

Hij zat recht over ons aan tafel, en raakte al snel met mijn wederhelft in een discussie verwikkeld over de huidige politieke toestand. In het Frans uiteraard, want hij spreekt enkel Spaans en Frans. En die discussie bleef maar duren; van onderwerp veranderen is bij deze man geen optie; hij brult gewoon je naam tot je weer naar hem luistert…
Omdat mijn wederhelft de enige was die deels zijn mening deelde, tussen al die ‘extremisten en separatisten’, riep hij hem uit tot zijn idool. Door gans de ruimte schalde vanaf dan om de vijf minuten "Tu est mon idole!" Iedereen moest en zou het horen…

Daarna ging het over mijn werk; ik werk volgens hem in een deel van Brussel dat ‘The Far West’ is en waar hij als taxichauffeur weigert te komen tenzij ze hem dubbel betalen. En dat hij niet begrijpt dat mijn wederhelft mij hier laat rondlopen… Volgens hem is het hier blijkbaar gevaarlijker dan in Afganistan ofzo…
Daarna, ik weet niet meer hoe, kwam het op man-vrouw verhoudingen neer; hoe de man de baas is, en hij zijn mening doordrukt. Omdat ik getrouwd ben met een man die eerder een zogehete ‘nieuwe man’ is dan een macho, ontspon ook nu zich weer een fikse discussie. De arme Boliviaanse oom kon/wou niet geloven dat wij samen beslissen in een relatie, of dat ik ook wel eens mijn klein willetje durf door te drukken. Dat mijn wederhelft zoiets ‘toestond’, vond hij ongehoord… En toen, toen ging het over paardrijden, en toen ging de discussie volledig de mist in. Hij vergelijk paardrijden met omgaan met een vrouw, waar mijn wederhelft het gewoon soms over paardrijden had. Ik vrees dat de arme oom de situatie soms veel te seksueel getint begon te verstaan… Zijn ogen werden almaar groter, en zijn vrouw probeerde hem de mond te snoeren en maande hem aan zich te gedragen…

Ondertussen bleef hij maar wijn en amaretto drinken, onze twee honden die ook aanwezig waren op zijn schoot sleuren (wat mij veel getormenteerde blikken opleverde, want windhonden bepalen doorgaans zelf wie hen mag aaien en wie niet) en volstoppen met frans brood en kaas (wat dan weer wél bij de honden in de smaak viel, uiteraard) en ten slotte tuimelde zijn stoel gewoon achterover en lag hij spartelend op de grond. En het strafste van al; iedereen negeerde hem gewoon… Om maar aan te tonen dat ze al zo véél gewend waren van hem…

Niettemin, ondanks de rare oom, was het een prettige namiddag, dankzij de excellente kookkunsten van mijn schoonzus (canneloni, zelfgemaakte taart met caramelcitroensaus,…) en de verder rustige conversaties…

Leave the world outside

Het wordt donker. Het is koud. Ik wil naar huis…
Eerst nog een dik uur werken helaas.
En dan naar huis, eindelijk. Door de kou naar het station, op de trein wachten, een plekje zoeken, en dan een uur boemeltrein eer we er zijn. Tijdens dat uur zalig wegzinken in de fantasywereld van het boek dat mijn wederhelft me heeft aangesmeerd. Nog kleine tien minuten opnieuw door de kou en ik ben thuis. Eindelijk.

Vanavond, zoals elke vrijdagavond in de winter, paardrijles. Ik heb er weinig zin in. Ik heb zin om in pijama en onder een fleece-dekentje in de zetel te kruipen en tv te kijken. Hoe dommer de tv, hoe beter. Iets grappig en lichtvoetig als het kan. Terwijl de honden in hun zetel/mand liggen en mijn wederhelft naast mij. Terwijl de wereld wordt tegengehouden door onze gordijnen en de kou door onze snorrende verwarmingsketel. En dan slapen, en kunnen slapen tot wanneer ik zin heb, geen wekker. Enkel een wekker in de vorm van twee langpotige honden die willen ontbijten, dat kan je niet vermijden…

Dat cocoonen zal er dus niet van komen dit weekend; vanavond een uur lang rondhossen te paard in een ijzig koude hal. Morgen verjaardagsfuif in de Fakbar van Letteren in Leuven, als het niet minstens 8 jaar geleden is dat ik daar geweest ben… Overmorgen ook een verjaardag, zij het een iets gezapiger variant; een etentje met schoonbroer (die exact even oud is als ik!) en familie.
En dan volgende week nog eens een ganse week slavenarbeid, en hopelijk voor mijn verlof het eerste deel van een van mijn beide projecten afwerken; de site de lucht in krijgen, de mailing klaarhebben voor verzending begin januari. En dan, eindelijk, een week vakantie…

Nieuwe dienstregeling NMBS

De nieuwe dienstregeling is bepaald geen vooruitgang voor mij. Neem nu gisteren. Ik sta tien minuten vroeger op (6u50!!!) omdat de trein vijf minuten vroeger vertrekt. Officieel.
In de praktijk sta IK wel vijf minuten vroeger op het perron, maar is er van de trein geen spoor. Uiteindelijk komt hij dikke vijf minuten te laat aan, oftewel op zijn oude uur.

Toch ben ik vijf minuten later op mijn werk dan met de oude dienstregeling.

Dus: vroeger opstaan, om langer op het perron te staan op een trein wachtend die altijd vertraging heeft, om later op het werk te zijn. Wat is daar de logica van?
Bovendien doet de trein er nu officieel bijna een uur over. EEN UUR. In de praktijk kan dat al eens een uur en tien minuten worden. Voor een traject dat eigenlijk niet meer tijd in beslag zou mogen nemen dan 50 minuten…
Het is zo’n trein die meer stilstaat om andere treinen te laten passeren dan iets anders…

En dan heb ik het nog niet eens over de dwaze staking van woensdag die ervoor zorgde dat een collega TWEE UUR nodig had om 25 km te overbruggen. Iemand die de auto maar had laten staan wegens het afsluiten van de E40 die avond, en daardoor pas om 23u thuis raakte…

Hoe meer de NMBS verandert, hoe slechter alles lijkt te gaan?

Victory! (Site Van Het Jaar)

Een hele dikke merci aan al wie gestemd heeft. Het was in elk geval geen verloren moeite, want we hebben gewonnen, gisteren!!! Met z’n allen staan gieren op het podium van het NTGent terwijl Michel de langste mop van de avond ten berde bracht, het een memorabele avond…

En we hebben eigenlijk twee keer gewonnen, want in de categorie Individuele blog ging de eerste plaats naar een redactielid, ons aller miss Onnozelheid die by far de grappigste madame van de avond was met haar skiwi en prompt daarna op minder grappige wijze nageaapt werd door de dames van VDAB… Way to go girl!

Ik heb een halve indigestie van de cola en de cakes, en slecht geslapen, maar het was dik de moeite. Bedankt nog eens aan iedereen die zijn/haar stem op ons heeft uitgebracht!!!

Ozark Henry @ AB (9/12/2007); het kan niet altijd goed zijn…?

Toen ik gisteravond de AB in struinde, dacht ik eerst dat we ons van dag vergist hadden; overal dertigers en veertigers, gekleed in outfits die je anders zelden ziet in de AB. Maar toch werd ons ticket voor Ozark Henry aanvaard, we hadden ons niet vergist? Ik voelde serieus nattigheid, en het kwam deze keer niet door de regen…
Toen we de zaal binnenliepen, wou ik eigenlijk meteen omkeren en weer naar huis gaan. 70% van de zaal was voorzien van zitplaatsen, enkel op de eerste 15 rijen kon je staan. Een ZITTEND optreden van Ozark? What the hell???
Ik keek om me heen, en zag mezelf omringd door opnieuw veertigers, mensen in Ralph Lauren truitjes en opzichtige hemdjes, voorzien van een bierbuik of een verlept kapsel. This is not a place where I want to be. Ik voelde me zo veel meer thuis bij Pinback enkele weken terug, waar de gemiddelde leeftijd een eind onder de onze lag, of bij Buffalo Tom vorige week, waar de gemiddelde leeftijd boven de onze lag, maar waar er échte mensen stonden, rockers op leeftijd, en geen alledaagse kantoormuizen…

Het optreden begon met een uitgeklede versie van een van mijn favoriete nummers allertijden, Sweet Instigator. Een beetje een makke versie, maar allez, het optreden moest nog op gang komen. Daarna een even makke versie van Vespertine, en dan vooral een hele resem nummers die me niet bekend voorkwamen. Ik ben nochtans een fan sinds Birthmarks. Ik vermoed dat ze uit de To walk again soundtrack kwamen; een film die me niet interesseert en een plaat die ik dan ook niet in huis heb.

Na twintig minuten was ik het beu. Mijn aandacht was wég, mijn enthousiasme ver beneden het vriespunt. Een opstelling van twee piano’s, een minieme drum en een basgitaar is leuk. Voor vijf nummers. En dan mag Piet Goddaer van mij dringend zijn beats en electronica bovenhalen. Hij is after all toch begonnen als de god van de weirde van electronica doorvlochtte deuntjes. Vol weemoed dacht ik terug aan de ultravette beat waarmee hij een jaar ofzo geleden Frederik Sioen in de theaterzaal een etage hoger bijna van zijn pianokruk deed vallen en de hele concertzaal van Vooruit aan het dansen bracht. Aan een optreden in de Zwerver waar het ook leuker was om te dansen dan om stil te staan.

Het optreden was mak, saai en miste een gezonde dosis testosteron. Ballen, zoals ze zeggen. Toen Goddaer een afgrijselijke supermarktversie van Word up en At Sea produceerde, was voor mij de maat meer dan vol. Ik wou naar huis. Er zijn betere dingen te doen op een zondagavond dan naar muzak te moeten luisteren. Elke edge, elke scherp randje, elke weerhaak, welke uithaal was vakkundig van de nummers gevijld, tot er niets meer overbleef dan een pianoriedel en zielloos gebrachtte teksten.

Sorry Piet, maar we weten allemaal dat het veel beter kon…