Fotograaf geboekt!

We hebben er nog een paar dagen over nagedacht, maar eigenlijk waren we meteen overtuigd toen we er vorige week langsgingen. En dus heb ik vandaag een mailtje gestuurd en onze fotograaf voor de ‘grote dag’ vastgelegd.

Ik zie het echt zitten, jong, creatief, mooie foto’s, sober en stijlvol album, sympathiek meisje denk ik ook. En zo zijn de twee meest belangrijke en ook meest dringende knopen doorgehakt, we hebben een zaal en we hebben een fotograaf. En nu kunnen we dus met een gerust hart op vakantie. Al de andere dingen die we moeten regelen, daar hebben we nog wel een paar maandjes tijd voor, daar zit een pak minder druk achter. Jurken zijn er immers genoeg, en ook qua drukwerk en toestanden zit er allemaal geen haast bij.

Neen, ik ben echt tevreden, en nu ga ik de hele boel 2 weken uit mijn hoofd zetten!

Weekend, rode bieten en stoere tinkers…

Het is weekend. De zon schijnt, je bevriest eindelijk niet meer als je naar buiten gaat, er is veel volk in de straten aan het rondparaderen. En ik zit binnen. Te werken. Nu ja, werken, even pauze nemen om te bloggen dus

Ondertussen is mijn wederhelft dus 30 geworden. Leef ik nu samen met een ‘rijpere man’? Of begint dat maar vanaf 50, lol?
In elk geval, we hebben het nog niet eens kunnen vieren. Ziek worden, werken, van die rommel. Maar morgen gaan we de schade inhalen. Ik heb 2 verrassingen gereserveerd, die dan nog mooi op elkaar aansluiten ook. Ik ben benieuwd, hopelijk worden ze gesmaakt!
Daarna moeten we naar de schoonouders. Die gaven ’s middags ook een verjaardagsetentje, maar gezien mijn plannen kunnen wij daar dus niet bijzijn. Maar dan moeten we wel in de namiddag langsgaan, toch ons hoofd eens laten zien… En als het daar gedaan is, gaan we naar mijn ouders. Zodat die op de hond kunnen passen als we maandag gaan werken.

Zo saai als de zaterdag is, zo druk belooft de zondag dus te worden!

Heeft er iemand als een rode bietensoep gegeten? In ons biogroentenpakket van vorige week zaten 5 rode bietjes. Ik had geen idee wat ik daarmee aan moest. En dus deed ik wat ik altijd doe met groenten die ik niet lust, of waarvan het doel me ontgaat: in de soep draaien.
Dat resulteerde in een zeer eigenaardig goedje. Bloedrood van kleur was het, en speciaal van geur. Uiteindelijk was de smaak dik ok, er zat immers niet enkel biet in (ook andere bio groentjes zoals wortel, prei en ui), maar die kleur… Het deed zo vreemd om dat fluorode goedje binnen te lepelen!
Nu eens je eraan gewend bent, is het dus echt te pruimen. En het staat ook wel speciaal in je soepbord, zo’n dracula-soepje. Als we nog eens gasten hebben, ga ik ze dat soepje eens voorzetten…

Gisterenavond gewoontegetrouw gaan paardrijden. Na enkele lessen met een ander paard (een heel mooi leuk paard trouwens) miste ik mijn oude vertrouwde tinker toch wel een beetje. Dus ik was eigenlijk heel blij toen ik met hem mocht rijden. Het is een beetje een koppigaard, en veel mensen rijden er niet graag mee, maar eigenlijk is het een enorm dankbaar paard. Immers, met een makkelijk paard kan iedereen goed rijden. Daar is niet zo veel aan. Het is dan wel zalig als die zijn figuren goed loopt, maar hoeveel verdienste je als ruiter daar dan nog aan hebt?
Neen, deze tinker is een ander verhaal. In het begin heb ik hem verfoeid. Niet vooruit willen gaan, niet willen galopperen, met zijn ietwat plompere bouw ook weinig van een elegant dressuurpaard, oerkoppig,… En keer na keer moest ik met hem rijden. Tot het me zwaar de keel uithing. En toen. Toen was er de kentering. Plots ging het beter. Hij begon de dingen vaker wel van de eerste keer goed te doen. Hij begon aan de teugel te lopen. Hij leek eindelijk te doen wat ik vroeg. Niet altijd natuurlijk, maar toch… Het ging toch merkelijk beter dan ervoor.
Het is een paard waarvan je het respect moet verdienen. Die niet zomaar iets voor je zal doen, maar het enkel doet als hij het wíl doen voor jou. En het lijkt er sterk op dat we dat punt hebben bereikt. En dat geeft eindeloos veel voldoening. Merken dat je een paard begint aan te voelen, dat het subtielste teken van jou voor hem genoeg is, dat je op dezelfde lijn zit. Dáár gaat het hem uiteindelijk allemaal om…

Fotografen…

 

Yes! Gisterenavond op bezoek geweest bij een jonge fotografe uit de buurt, en wat mij betreft is het beslist! Eindelijk eens de dingen die ik zoek…

Ze doet geen digitale truckages (zo van die foto’s waarom de bruid de bruidegom in miniformaat in haar hand houdt en wegblaast, djiezes, zo’n kitch), ze maakt nog een echt album (dus geen fotoshopprintjes), ze heeft qua album een erg sobere stijl (niet teveel poespas), ik vind het een erg sympathieke madame, ze heeft oog voor leuke foto’s,…
De foto’s die ze maakt verschillen enorm van koppel tot koppel, en zo hoort het eigenlijk ook; hele traditionele stijve foto’s van een klassiek koppel, en supermoderne, strakke zwartwit foto’s van een alternatief koppel. Het spreekt voor zich dat het vooral die tweede reeks foto’s was die me finaal over de streep trok. Origineel, mooi, precies de stijl die ik zo mooi vind…

We hebben een optie op onze datum, maar eigenlijk wil ik zo snel mogelijk beslissen. Mijn gevoel zegt ja, en ik heb nogal de neiging op zo’n gevoelens te vertrouwen. Ik zou de zaak graag geregeld hebben voor we op vakantie vertrekken…

 

Als we de zaal en de fotograaf in orde hebben, dan zijn de meest dringende dingen onder controle en dan kunnen we weer wat meer rustig aan doen en eens gaan nadenken over het ‘concept’ van het feest…

Rampspoed

De dingen draaien hier nog steeds vierkant. Het lijkt wel of alles wat verkeerd zou kunnen gaan, dat ook daadwerkelijk doet.

Mijn ma is enorm op de sukkel na haar operatie in februari. Ze moet elke dag naar de kinesist, elke dag komt er een thuisverpleegster een spuitje geven, en deze week moet ze daarbovenop 3 keer naar het ziekenhuis. Er zijn weer allerlei complicaties, ze weten nog niet wat er precies scheelt, en de pijnstillers helpen niet. Mijn moeder klaagt van constante pijn, kan amper 1u per nacht slapen, is al 15 kilo vermagerd op die anderhalve maand tijd,…

Het is ongelofelijk klote om je moeder zo te zien lijden en zelf helemaal machteloos te staan. Als zelfs de specialist niks kan doen, tja…

Nu, het kan altijd erger, het is ‘maar’ een operatie, geen terminale aandoening ofzo. Over pakweg een half jaar zal ze alweer iets vlotter kunnen stappen en zal de pijn bijna weg zijn. Maar een half jaar, dat is nog lang he…

Op het werk gaat ook alles mis wat mis kan gaan. Een collega is ook geopereerd aan haar voet, en grosso modo zelfde verhaal, constante pijn, van het ene onderzoek naar het andere. Ik heb haar 2 maanden vervangen, ze is dan teruggekeerd, maar deze week is ze door haar voet gegaan en moet ze een spoedoperatie krijgen. Een andere collega is al 3 weken in ziekenverlof wegens oververmoeidheid. Wat betekent dat de helft van ons team out is. Ik, mijn andere collega en de baas moeten dus al die uren en dat werk opvangen. En ik ga volgende week met vakantie. Dus ik hoop dat tegen dan de oververmoeide collega weer op de been is, want anders weet ik ook niet meer hoe ze het daar gaan oplossen…

Nog rampen? Mijn pa, die nu mijn ma ziek is het huishouden bereddert, sukkelt met zijn rug. Lumbago.

Zelf heb ik een dikke week constante hoofdpijn gehad. Werd er helemaal gek van. Doodongerust, want ik heb anders nooit hoofdpijn. Maar zo plots als het kwam, zo is het ook weer verdwenen. Ik heb er nog altijd geen flauw benul van wat het geweest is.

Ons verlengd weekend van vorige week is ook in het water gevallen, ik zat met hoofdpijn en mijn wederhelft met een keelontsteking/verkoudheid. Die tot nu verderduurt. Waarop hij op zijn 30e verjaardag (nochtans een speciale verjaardag) zo ziek was als een hond, op mij heeft gewacht die laat moest werken en dus van zijn speciale dag niks dan msierie heeft gezien.

Voor mij mag het nu stoppen hoor. De zon mag gaan schijnen, de vogels fluiten, het mag eindelijk eens warm worden, zodat ik wat lentekriebels voel. En dat iedereen dan weer gezond en bruisend van de energie wordt.

Fotografen

And the search continues…Ik heb al een aantal fotografen aangeschreven, waarvan dik de helft heeft gereageerd.

Zaterdagmiddag zijn we bij eentje langsgeweest. Sympathieke mens, leuke ideeën, maar zijn manier van werken stond me niet aan. Blijkbaar maakt er van de moderne, jongere garde (alhoewel deze mens nu ook weer niet zooo jong was) niemand nog een echt trouwalbum, zo met foto’s die er kunstig in worden gekleefd etc. Neen, hij maakte zijn foto’s volledig digitaal (no problem so far) om dan in fotoshop een album te maken. Dat je dan nog gewoon moet laten printen, inbinden en klaar is kees.
En ik heb daar dus een groot probleem mee. Ten eerste vind ik de manier waarop ze hun foto’s erin zetten niet mooi, vaak een grote foto vaag als achtergrond, over de ganse dubbele bladzijde, en daarin dan diverse foto’s plakken, soms een heleboel. Het geeft een erg druk beeld vind ik. I just don’t like it. Bovendien oogt het minder romantisch dan een echt boek met ingekleefde foto’s. Ik hou van vooruitgang, ben zelf graag met foto’s bezig, en ik wil kunstzinnige trouwfoto’s, maar dit is me even te modern.
Bovendien, voor de prijs dat die mannen vragen (slik) mag het wel af zijn, en wat werk kosten. Zo’n fotoshop album kan ik zelf ook maken, én stukken goedkoper. Dus moeten we op zoek naar iemand die nog op de oude manier werkt, en dat blijkt niet zo simpel.

Nu ja, vandaag kreeg ik een mail dat deze fotograaf ondertussen (op 3 dagen tijd) toch al geboekt is door een ander koppel… Ook een andere fotografe uit de buurt die ik gemaild had, blijkt al geboekt. ANDERHALF JAAR op voorhand zeg. Straf. Ik haat het om zo lang op voorhand al zo’n dingen te moeten vastleggen, maar het ziet ernaar uit dat we dus niet anders kunnen.

Nu hebben we deze week al geen tijd, en eind volgende week vertrekken op we op vakantie… Ga zien wat ik kan doen, heb nog maar wat mails verstuurd, maar we hebben heel weinig tijd om voor de vakantie nog langs te gaan, en nadien is het misschien al te laat bij velen…?

Boedapest, here we come!

Al twee dagen schele koppijn, maar wel bezig geweest met 1001 dingen. Op trouwgebied heb ik al wat mails verstuurd naar een stuk of 6 fotografen. Zo kan ik ten eerste zien of ze nog vrij zijn, wat prijzen vergelijken, en op basis daarvan eens langsgaan bij de meest interessante. Alhoewel mijn houding vaak nogal struisvogel is (als ik er niet aan denk, bestaat het niet) waardoor alles steeds maar weer wordt uitgesteld en uiteindelijk niks op tijd is zoals het zou moeten zijn, vat ik nu maar eens de koe bij de horens. En weet je wat, it feels good

 

Luca is de laatste dagen niet zo happy. Het regent, en dat staat haar helemaal niet aan. Ze is dan met geen stokken buiten te krijgen, maar aangezien we geen tuin hebben, moeten we toch een keer of 3 per dag de straat op, voor het hoogst nodige…

 

Vandaag trouwens voorbereidingen getroffen. Dinsdag is het de verjaardag van mijn teerbeminde, en het is nog een behoorlijk speciale verjaardag ook, hij krijgt een nieuw voordeur zeggen ze in de streek waar ik vandaag kom, het eerste cijfer van zijn leeftijd verandert…

Wat ik precies aan het regelen ben, ga ik hier niet schrijven, for obvious reasons…

 

We hebben een lekker lang weekend deze week, vanaf morgen begint het al. Niks speciaals gepland hoor, gewoon een aantal dingen die gedaan moeten worden afwerken, en voor de rest wat genieten. Volgende week belooft immers een drukke week te worden (collega die ziek is wat weer extra uren kloppen betekent). En de week erop, dan gaan we op vakantie. Wat me eraan doet denken dat ik daar dringend ook al eens wat voorbereidingen voor moet treffen, we hebben een uitstekende reisgids, nu hem nog vinden.

We gaan voor een dikke week naar Boedapest, en ik ben behoorlijk benieuwd. Het is niet de meest evidente citytrip, maar dat maakt het des te interessanter. Het belooft een uitdaging te worden; Hongaars is een compleet freaky taal, er is geen touw aan vast te knopen, en op het net lees ik dat het echte vleeseters zijn. Niet evident voor een vegetariër dus. Gelukkig heeft mijn wederhelft voor mij al een soort survivalgids voor veggies in Boedapest opgesnord, in het Engels, want de meeste websites bleken eentalig hongaars… Zo blijken er een 5 tal vegetarische restaurant te zijn, en een aantal waar ze vegetarisch eten hebben. Maar voor al de andere resto’s waarschuwen ze, blijkbaar hebben ze ginder de neiging overal vlees in te draaien, zelfs als je vegetarisch bestelt; vleesbouillon in de soep, spekjes in een salade,…

Ik heb me voorgenomen eventueel wat zinnen af te printen en mee te nemen, zodat ik duidelijk kan maken wat ik bedoel. En zeker alles 1000 keer te vragen, in de hoop dat ze Engels spreken… En misschien ook wel een klein overlevingspakket meenemen van België… Just to make sure!

Trouwen: zaal vastgelegd

Ook al is de grote dag nog een klein anderhalf jaar, toch hebben we al een zaal vastgelegd. We konden moeilijk anders als we onze datum wilden aanhouden, die is zodanig populair dat er al andere koppels waren gekomen voor de zaal waar we een optie hadden genomen. Dus moest de knoop doorgehakt voor eind februari…

 

Uiteindelijk hebben we op die manier maar 2 zalen bezocht, maar we hebben wel veel opgezocht op het net. Bovendien hadden we bij de eerste zaal direct een enorm goed gevoel, eigenlijk wou ik toen ergens al vastleggen. Maar een mens wil dan toch vergelijkingsmateriaal zien. Het blijft een grote beslissing…

 

Maar we zijn dus bij onze eerste keuze gebleven, en we zijn er gerust in. We waren voor alles op zoek naar een niet traditionele zaal, voor een niet al te traditioneel feest. De doorsnee feestzaal viel op voorhand al uit de boot. En dat beperkt sowiso de opties…

 

Nu de zaal vastligt, hebben we weer tijd. De manager verwacht ons tussen maart en oktober voor al enkele eerste afspraken te maken, en dan zo langzaam aan een feestconcept uit te bouwen… Ondertussen kan in ons hoofd het ganse ding al wat groeien.

 

Op naar al de volgende stappen dan, zoals stap 2, de fotograaf. Moest er iemand tips hebben, ze zijn welkom, want ik vind het een aartsmoeilijke taak. In mijn hoofd heb ik een vrij goed beeld van wat ik wil, en de doorsnee fotograaf voldoet daar helemaal niet aan vrees ik. En het is veel te kostelijk om zomaar de eerste de beste aan te nemen, mijn familie zit vol amateurfotografen, dan kan ik beter een van hen vragen…

dEUS, 01/03, Vorst Nationaal

Ik had gerekend op het geweldige Absynthe Minded als voorprogramma (die de toer in het buitenland ook hebben meegedaan), maar kwam bedrogen uit. In plaats van deze jonge Gentse bende beklom een groepje uit Manchester om 20u15 het podium. Ze bleken Elbow te heten. Ik dacht op basis van een nummertje dat wel eens op Stubru te horen valt, dat het om het zoveelste sympathieke Engelse rockgroepje ging, maar helaas klopte dat langs geen kanten. Elbow is pathetisch, vervelend, saai, bezadigd. Het halfuur dat ze hadden gekregen, duurde dus veel te lang.


Maar een mens moet soms door de hel om de hemel te bereiken, en om 21u15 werd mijn geduld niet langer op de proef gesteld en kwamen Barman, Pawlowski en co eindelijk op.

De groep ging meteen erg sterk van start, met nieuwe nummers. Een aanzienlijk deel van de nieuwe plaats kwam aan bod (wat ook logisch is), maar zeker niet in het nadeel van hun oudere werk.

Een greep uit de setlist: SUdS & SOdA (zij het op het einde), W.C.S., Via, Hotellounge (in een rij van rustige bisnummers), Fell off the floor man, Theme from turnpike, Little Arthmetics, Serpentine, Roses, Instant Street, One advice Space, Put the freaks up front, Stop-start nature, Nothing Really ends, If you don’t get what you want, What we talk about, Pocket Revolution, 2 Magnus nummers,…

Het middendeel van de set was naar mijn idee iets zwakker (ze waren geweldig op dreef en met enkele nieuwe en Magnus nummers ging de vaart er wat uit), maar dat pikte na een 4 tal nummers weer op en ging vanaf dan in stijgende lijn om te eindigen bij 2 reeksen van superstraffe bisnummers.

 

Staat dEUS er, in zijn (zoveelste) nieuwe bezetting? Absoluut! Was het de moeite? En of! Een zalig concert was het…

Het is wel de dEUS niet meer van vroeger. Ondertussen zijn ze al zowat aan hun derde leven toe. De invloeden van Stef Kamiel Carlens lijken al eeuwen uitgestorven (chaos, veel verschillende invalshoeken), ook het melodieuze dat er met Craig Ward inkwam is weer wat naar de achterkant verdwenen en met Mauro trekken ze 100% de kaart van de rock. Geen jurkjes en vuurspuwers meer, niemand danst nog op het podium, al die elementen zijn vervangen door stoere pose en rock ’n roll attitude. En toch, toch is het nog steeds ontegensprekelijk dEUS. Ook de oude nummers beleven stevig overeind in deze nieuwe bezetting.

 

Zelf vond ik de oude nummers leuker en straffer dan de nieuwe lichting. Ik ken ze ook beter. Toen Worst Case Senario uitkwam was ik nog een ‘puber’ en dan ben je nog 5 keer intenser bezig met muziek. Maar ook de 3 daaropvolgende cd’s kan ik nog bijna woordelijk meezingen, wat om de een of andere reden met de laatste totaal niet het geval is…

Zelf stonden we op de 4e rij, een superplek, maar blijkbaar lieten leeftijdsgenoten massaal verstek gaan. We waren omringd door tieners, waarvan ik vermoed dat velen nog in de kleuterklas zaten ten tijde van de eerste plaat. Op zo’n moment begint een mens zich oud te voelen! Na het concert gingen we nog snel snel iets drinken, en daar werden we dan weer uitsluitend omring door dertigers, plots geen tiener meer te bespeuren. Blijkbaar waren die ook wel afgekomen, maar hadden ze gekozen voor de stoeltjes meer achteraan, om hun reeds oude knoken op te laten rusten?!? In elk geval geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om achteraan te gaan zitten, vooraan was het veel te leuk, voel me op mijn leeftijd nog niet te beroerd om rond te springen J