Verdwenen ruin !!

Heb vandaag via mail dit bericht gekregen. Aangezien paarden een van mijn passies zijn, ga ik de inhoud van die mail hier online zetten. Hopelijk wordt het paard teruggevonden…
 
“Dit is een foto van de verdwenen ruin, draver, 12 jaar, donkerbruin, heeft putje in zijn hals links als je ervoor staat ter hoogte waar de teugels hangen, ook een heel klein wit vlekje, maar het kan dat je dat in de zomer niet ziet.  Luister naar “veinard”, venaar uitgesproken.  Als u kan, zveel mogelijk uithangen in maneges, paardnwinkels,…) of doorsturen op paardensites.  Ik doe dit via een vriendin die hierin bedreven is, want ik weet zelf niet hoe het moet!  Dank u voor al uw hulp!  mijn e-mail adres is lindadc@skynet.be of tel. 0494/61.93.41.
 
Linda”

Wild mood swings

Raar hoe mijn humeur soms op korte tijd nogal drastisch kan omslaan.Gisteren voelde ik me nog erg in mijn nopjes, vrolijk, actief, al wat je maar wil.
En vandaag ist een en al melancholie. Zomaar, plots!
Is het dan de invloed van het grijze weer waar ik het eerder al over gehad heb?
Nu ja, het zal wel weer overgaan, eens het weekend zondag kan beginnen. Ik zeg zondag, want zaterdag is ook werkdag, zij het dan wel in een uiterst aangenaam kleedje, we gaan met het werk eten en dan naar de tentoonstelling van Brel. Ik ken helemaal niks van Brel, weet nauwelijks wie die man was, maar ja, na de tentoonstelling zal ik het wel weten I guess šŸ˜‰
Hopelijk wordt het gezellig!
Heb gehoord dat de campings op Pukkelpop uitgeregend zijn. Kan er dit jaar spijitig genoeg niet bij zijn, ik vind Pukkelpop toch altijd geweldig, maar ja… Nu ja, met dit natte en koude weer vind ik het toch weer net iets minder erg šŸ˜‰ Hopefully next year!
Josie.

Life on Mars

Ik weet niet of iedereen op de hoogte was, maar ik heb ergens gelezen dat gisteren Mars het dichtst bij de Aarde stond in vele honderde, of was het nu duizende jaren tijd. De volgende keer dat Mars te zien zou zijn was denk ik pas in 2227 of iets dergelijks. Vergeef me als ik hier gigantisch blunder qua jaartallen, ik herinner het me niet meer exact.
In elk geval, als de volgende keer Mars zoch nog eens laat zien, zijn we allemaal…
dood.
En met dat idee in mijn hoofd ging ik gisterennacht dan eens een kijkje nemen in de tuin. Mars zag er eigenlijk uit als al de andere sterren, een lichtpuntje in de zwarte nacht. Alleen stond hij wat alleen en was hij wel heel erg helder. Maar na goed zoeken waren er zo nog wel andere sterren ook. Echt kenmerkend voor de rode planeet; was het licht oranje licht. Net of iemand had daar in de lucht een klein oranje lichtje gehangen.
Het gaf me een nietig gevoel. Wij zitten ons hier druk te maken, terwijl die planeet daar al zovele duizende jaren rondzweeft, onveranderlijk, niet gestoord door ons gezwerm. En ja, de volgende keer als onze oorlogsgod nog eens langskomt, is er van ons al lang geen spoor meer. Misschien wel van verre afstammelingen, maar zelfs dat is helemaal niet zeker.
Wat voor diepe gedachten een verre planeet kan losmaken he…
Nu ja, uiteindelijk was het ook gewoon mooi, en omdat het zo zeldzaam is ook uniek, en dat gaf ook een erg fijn gevoel.
Josie.

Summer’s gone

Het is toch niet te snappen he, eerst wekenlang puffen onder een heuse hittegolf, en dan, half augustus lijkt het alsof de stekker plots wordt uitgetrokken en het uit is met de zomer. Sinds gisteren vind ik het dus koud. Ik heb al echt een herfstgevoel gewoon. Bah! Vind er helemaal niks aan!
Ik kijk uit het raam en wat zie ik, een dik grijs wolkenpak. Je komt buiten en er waait een gure wind. En ’s avonds wordt het almaar sneller donker…
Ik vrees dat ik een van die mensen ben, die nogal vatbaar zijn voor het weer. Ik weet nog goed hoe ik begin dit jaar in februari al echt snakte naar de lente. Hoe ik de grijze dagen en de superlange, ijskoude nachten al beu was voor ze goed en wel begonnen waren. En al sinds juli zie ik op tegen het korten van de dagen, tegen de naderende winter. En met het feit dat die winter nadert, worden we nu geconfronteerd, nu in augustus de zon ons in de steek laat en de bladeren al van de bomen vallen…
Naar het schijnt zijn best wat mensen gevoelig voor dit soort dingen. Neem nu de landen waar het in de winter amper licht wordt, het aantal zelfmoorden en depressies ligt daar een stuk hoger. Mijn eigen humeur is ook een halve barometer, als de lucht blauw is en zonder veel wolken, voel ik me al van bij de ochtend vrolijk en vol energie. Maar als het grijs is en vaak donker, dan hangen de dingen me snel de keel uit en is het moeilijk onder het warme donsdeken uit te komen om sneeuw en andere rotuitvindingen te trotseren.
Ach ja, ik zit hier nu een eind weg te klagen, maar ja, elk jaar overleven we, en zelfs de winter heeft mooie kanten… Maar als favoriet seizoen dan toch maar de lente!
Josie.

Gratis festival !!!

Vandaag een mail gekregen van een vriendin met daarin de aankondiging van een mij nog onbekend, gratis en sympathiek lijkend festival… Mij interesseert het alleszins, en omdat ik er nog nooit van had gehoord , jullie misschien ook niet, dus zet ik de gegevens even online hieronder!
 
Kana, Zita Swoon, Bob Geldof en Praga Khan zijn de headliners op Solidarrock, een nieuw gratis festival op zaterdag 6 September in het Jubelpark in Brussel. Met het feestelijke initiatief willen de organisatoren een statement maken tegen sociale uitsluiting. “Uitsluiting mag geen sociale boomerang zijn”, klinkt het.
Naast deze kleppers staan ook Chango, Dalton Drum Syndicate en Daan op de affiche. In het kader van het Europese Jaar van de Gehandicapte maken ze daar ook extra ruimte voor op de affiche. Zo spelen The Fundamentals (vier getalenteerde verstandelijk gehandicapte zangers, aangevuld met topmuzikanten als Wigbert en Jan Hautekiet feestelijke eigthies covers, terwijl het blinde Malinese koppel Amadou & Mariam ons laat kennismaken met de polsslag van
de hedendaagse muziek in Afrika.
Even belangrijk als de muziek is de boodschap die de organisatoren willen meegeven tijdens dit feest. Ze willen de aandacht vestigen op sociale wantoestanden en ageren tegen sociale uitsluiting. Dat doen ze door tijdens Solidarrock een lijst met 10 eisen over te maken aan lokale politici.

Praktisch:
Solidarrock: zaterdag 6 september van 12 tot 24 uur – Jubelpark (Brussel)
 
Voila, ik ga zeker overwegen tot daar af te zakken, want Zita Swoon nog eens live zien is altijd de moeite en het is een mooi initiatief. Niet?
Josie.

daylight fading

No happy thoughts today. Hoe schrijf je in dit soort dagboek je gedachten en gevoelens neer, vooral als dat erg pijnlijke en persoonlijke dingen zijn, op een manier die toch nog geschikt is om op het internet te staan? Hoe beperkt het lezerspubliek uiteindelijk ook is?
Het is gewoon one of those days. Ruzie, harde woorden, pijn diep vanbinnen, en geen flauw idee wat eraan te doen, hoe het beter te maken.
De zon is verdwenen, en de zomer in dezelfde beweging ook blijkbaar. En met de dagen die elke dag een paar minuten daglicht moeten afstaan aan de nachten groeit ook de melancholie aan. Beetje bij beetje.
Op de weg hier razen ondertussen voertuigen voorbij, en al een paar keer op 5 minuten tijd met loeiharde sirene. Brandweer, flikken, dienst 100, geen idee. Goed nieuws zal het alleszins niet zijn.
Droefnis en duistere gedachten.
En dat terwijl we leven in een van de beste landen en eigenlijk geen klagen hebben, er is geen gevaar dat mensen zo dadelijk een geweer tegen mijn kop gaan houden, het kot hier afbranden, er is eten genoeg in de frigo, mijn ouders leven nog, iedereen min of meer gezond…
Blijkbaar is het eigen aan de mens om, als de primaire behoeften bevredigd zijn, weer andere behoeften te scheppen en zich over te geven aan dwaze gedachten.
Maar niet getreurd. Uiteindelijk is alles relatief.
Josie.

Volle treinen en onverwachte babbels

Gisteren hier op het werk totaal onverwacht een interessant gesprek gehad. Plots kwam het op relaties en ineens werd de boel diepgravend ernstig en tegelijkertijd luchtig en relax. Heel rare combinatie.
Soms denken we dat we helemaal alleen met bepaalde ideĆ«en of problemen worstelen, en dat iedereen het zoveel beter doet dan ons en het zo veel beter heeft. Afin, ik heb dat gevoel toch geregeld. En dan is er plots out of the blue zo’n gesprekje waaruit blijkt dat eigenlijk iedereen min of meer met dezelfde dingen worstelt, dat iedereen twijfelt en ploetert en dat de glamour en de happy face vaak enkel een laagje vernis is op een ziel die net zo getormenteerd is als de rest!
Meer concreet was de persoon in kwestie van mening dat zowat alle koppels die ze kende gekenmerkt werden door hevige ups en down, en dat van die perfekte koppels die je wel eens op tv ziet uiterst zeldzaam zijn. Bovendien vond ze dat de mogelijkheid met iemand een perfekt koppel te vormen vooral met je eigen karrakter te maken heeft.
Eigenlijk kan ik het daar wel mee eens zijn. Bovendien kwam het me ook gewoon bijzonder goed uit. En te weten dat de dingen niet perfekt zijn en dat zelfs niet hoeven te zijn, gaf dan weer een tevreden en rustig gevoel.
Omdat het niet altijd even diepgravend moet zijn, nog een stukje over de NMBS. Als niet auto-rijdende medemens hang ik af van onze lieve vrienden van de NMBS en de Lijn, en de trein die ik ’s avonds van het werk naar huis neem is altijd wel de moeite. Het is zo het volgens mij alleroudste model dat nog rondrijdt. Bovendien bestaat hij maar uit twee rijtuigen, wat steevast te weinig is voor de late pendelaars, en gegagandeerd te weinig nu er in de zomer ook nog een hoop toeristen en dagjesmensen op meerijden. Natuurlijk is er geen airco, en zelfs de verlichting is zo krakkemikkig dat lezen in de trein nogal lastig is. Bovendien wordt je de hele rit door elkaar geschud. Gisteren dan kwam er dan ook nog eens een redelijk gezette zwarte vrouw naast mij zitten, die niet alleen een lichtelijk onaangename geur verspreidde, maar bovendien ook lag te snurken. En dat allemaal op een smalle, harde zitbank. Nu ja, het kon erger, want de trein was op uur en ik had zitplaats, en dat is bij de NMBS al heel wat…
Nu ja, echt klagen doe ik niet, die oude treintjes hebben wel iets, zij het dan niet op warme, drukke dagen…
Josie.

work in progress

Vandaag een kleine waarschuwing, aangezien mijn werkuren vanaf deze week verdubbeld zijn wegens een vervanging en ik nu minstens 4 dagen/week 12u van huis ben, is mijn sociaal leven even op een uiterst laag pitje gezet en is ineens mijn inspiratiebron dus voor een groot deel  ingeperkt. Maar ik ga toch proberen regelmatig een stukje neer te pennen, er zal wel iets opduiken wat het vertellen waard is zeker…
En vandaag ga ik meteen beginnen met een totaal onbelangrijk detail! Ik heb vernomen dat een van mijn favoriete tv series vandaag weer begint. Namelijk…
Vets in practice!
Ben al sinds de eerste aflevering een fan vrees ik. De combinatie van de sympathieke dierenartsen (Trude is geweldig!), de dieren en het commentaar van mijn lievelings ex studio brussel presentator en TV mens Chris Dusauchoit bezorgt mij altijd een geweldige tv avond.
Dus bye bye de irritante maatschappij Easyjet van de serie Airline en wellcome back aan de beestjes!
Al ga ik het wel moeten opnemen, want ik ben dan nog braaf op kantoor…
Voila, voor vandaag ga ik het hierbij houden!
Zouden er eigenlijk nog fans van dit tv programmaatje bloggen of blogs lezen?
Josie.

nog een allerlaatste marktrock verslagje. Voor dit jaar althans…

Ik heb u nog niks verteld over mijn vrijdagse avonturen op Marktrock. Wel, ik heb mij toen op de Oude Markt gewaagd om de Admiraal aan het werk te zijn. I consider myself a fan. Had ‘em al een keer eerder gezien (Dudstock) en was toen zodanig verkocht dat ik dat graag nog eens wou beleven. En dat bleek zeer de moeite. Het was een fijn optreden. Al was de vorige keer iets beter. Misschien aarden Admiraals beter in een kleine tent in het donker van de nacht in plaats van een met springende en zeurende 14 jarigen overladen pokkeheette Oude Markt? Nu ja, briljant was hij deze keer dan niet, heb er toch erg van genoten.
Maar door mijn compagnon en de overdaad aan eerder genoemde jonge drankorgels en trutjes die moeten laten zien hoe cool en alternatief ze wel zijn hebben wij toch elders ons vertier gezocht.
En dat bracht ons naar het Hogeschoolplein. Daar vond ik het vorige edities altijd aan de saaie kant (word ik oud?), dit jaar heb ik er echter zitten genieten van een zeer fijn en mij tot dan toe onbekend groepje: Ballroom Quartet. Ik kan hen iedereen bij deze aanbevelen. Ze deden me denken aan D.A.A.U en aangezien ik altijd kan genieten van dat soort moderne muziek op klassieke instrumenten… De zoon van onze Jan Hautekiet stond tevens op het podium aan een contrabas te plukken en dat zag en klonk allemaal zeer geslaagd. Heerlijk meedrijven op die muziek, verfrissend, origineel, dansbaar, great šŸ™‚
En hierbij beloof ik dan plechtig u te besparen van verdere marktrock verslagen …
Althans gedurende 2003.
Josie.