Paddington 2

Tijdens schoolvakantie, en zeker die in de koudere seizoenen, trekken wij graag al eens naar de bioscoop met de kinderen. Deze weken zijn er weer heel wat leuke films te zien. Zo staan Coco en Ferdinand nog op het programma. En zagen we vorig weekend Paddington 2.

We leerden Paddington kennen na een knotsgekke trailer waarbij de beer op de tonen van de sirtaki vanalles doet met tandenborstel, mondwater en het toilet. Zoon heeft die trailer wel 50 keer gezien denk ik. En nu Paddington 2 uit is, kon hij niet wachten om te gaan kijken.

Zoek je een grappige, goed geacteerde en hartverwarmende kerstfilm die niet alleen gesmaakt wordt door kleuters en lagereschoolkinderen maar misschien zelfs nog meer door volwassenen, zoek dan niet verder. Deze film heeft het alemaal. Feelgood, happy end, dolkomisch en aandoenlijk. Met een heerlijke Sally Hawkins (happy go lucky iemand) en Hugh Bonneville en Hugh Grant als de aan lager wal geraakte ijdele acteur. En in de Vlaamse versie de stem van Bent Van Looy.

Hoe is het nog met Figo?

Wel, redelijk. Het gaat eigenlijk heel erg op en af. De ene dag heb ik een hond die redelijk actief is, goed eet en vlotjes een half uurtje gaat wandelen buiten. De volgende dag een hond die voortdurend door zijn poten zakt, weigert te eten en alleen maar slaapt en de dag erop dan weer een hond die onrustig is en zelf niet goed weet van welk hout pijlen maken. Het ene moment lijkt het alsof elke dag zijn laatste kan zijn en de week erop is hij dan weer vrolijk en fit en nog goed voor minstens een jaar. 

In elk geval is hij met zijn (naar schatting) 13.5 jaar een hoogbejaard mannetje. En dat brengt de nodige zorg en aanpassingen met zich mee. Elke dag zijn medicatie toedienen (4 tot 5 pillen), regelmatig naar de dierenarts, zijn permanent ontstoken tanden poetsen, de wandelingen aanpassen aan de toestand die dag, de buurman die meermaals per week hem komt uitlaten omdat hij anders elke dag ons huis onderplast, desondanks toch meermaals per week hondenplas opkuisen omdat hij zich wat zenuwachtig heeft gemaakt, meermaals per dag 20 kilo hond de trap op en afdragen, elke dag andere blikvoeding geven omdat meneer geen drie dagen na elkaar hetzelfde eten wil eten en na een dag zonder eten dan weer zo verslapt is dat hij niet meer deftig kan stappen, ’s nachts moeten opstaan omdat hij in het donker zijn bed niet meer kan vinden,…

Hij heeft nu ook al twee keer een injectie gekregen met stereoïden en daar reageert hij eigenlijk heel goed op. Zowel qua eetlust als qua beweeglijkheid en op zijn poten kunnen staan. Daarnaast krijgt hij ook pijnstillers voor de arthrose.

Het is best druk, de zorg voor een hoogbejaarde hond samen met de job en de kinderen. Maar toch ben ik ook heel blij dat we hem nog bij ons hebben. Onze lieve grote knuffelbeer. Hij is tenslotte een deel van ons gezin. In goede en slechte dagen, toch.

IMG_5404.JPG

Agenda

Ik moet mijn agenda een beetje nauwkeuriger invullen blijkbaar. Ik had het concert van Arcade Fire volgend jaar op de verkeerde datum genoteerd waardoor ik kaarten voor Heilig Hart van Cie Cecilia op de datum van Arcade Fire had besteld. Nog een geluk dat ik het toevallig enkele dagen later zag en de kaarten nog kon ruilen voor een datum waarop ik wel vrij ben. En gisteren kreeg ik dan mail van Vooruit voor de voorstelling van Rosas zaterdag. Die ook niet in mijn agenda stond. Ik ben dan maar meteen eens al mijn andere voorstellingen en concerten gaan checken en denk dat nu alles er wel goed in staat… Warhoofd dat ik ben…

Oak

Vorig jaar voor mijn verjaardag streken we voor het allereerst neer in een sterrenrestaurant (Vrijmoed had toen 1 ster, inmiddels al 2). Dat bezoek blies me zo van mijn sokken dat ik besloot er een jaarlijkse gewoonte van te maken. In april mocht ik echter met een vriend al mee naar Publiek wat maakt dat ons bezoek aan Oak al de derde ervaring in een chique restaurant werd. 

Toen ik drie maanden geleden boekte (tijdig boeken is een must!) was er van een ster nog geen sprake, maar een week of twee geleden behaalde Oak zijn eerste Michelinster wat maakt dat ik nog harder uitkeek naar ons bezoek.

Oak ligt wat uit het centrum maar is nog op wandelafstand. Achter een beetje een grauwe inkom schuilt een eigentijds klein restaurant. We werden meteen hartelijk onthaald door een dame die ons naar ons tafeltje bracht. Ik denk dat er die avond zo’n 20 andere gasten waren. Groot is het er dus zeker niet. Gezellig des te meer.

Het onthaal was vriendelijk en ongedwongen. Je wordt een avond lang in de watten gelegd door twee dames die alles wat opvolgen en de drankjes brengen terwijl de koks zelf het eten aan tafel komen presenteren. Dankzij de open keuken kan je het keukenteam aan het werk zien.

Omdat we iets te vieren hadden, startten we met een negroni (14 euro) en een vermouth. Daarbij kwamen al snel een viertal amuses op tafel, waarvan vooral het kunstig geprepareerde tofublokje bij ons beiden in de smaak viel. De negroni was trouwens pittig en zeer straf, ik was er de hele avond zoet mee. Voor de rest beperkten we ons tot een fles plat water (ter plaatse gebotteld, ik vermoed dus veredeld kraanwater, 6 euro) en de wederhelft dronk bij het hoofdgerecht ook nog 1 (klein) glas rode wijn.

We kozen voor het zesgangenmenu. Voor hele grote eters is er ook nog het zevengangenmenu; maar de zevende gang waren oesters. En na zes gangen was mijn maag ook wel overvol moet ik bekennen. Voor 80 euro krijg je dan drie voorgerechten, een hoofdgerecht en twee desserts. Ik persoonlijk voelde me wel aangesproken door dat dubbele dessert…

Het eerste voorgerecht waren rode bietjes. Heel fris en op verschillende manieren klaargemaakt. Nu moet je weten dat ik eigenlijk geen rode bieten lust. En op mijn kleine bordje lag dus niks anders. Maar het was overheerlijk. Fris, eigentijds, fijn van smaak. Meteen een heel lekkere start. De porties zijn gelukkig aan de kleine kant, anders ben je na twee gerechten al overeten. 

oak, michelinster, gent

Ik had een foto van het menu moeten maken want ik ben de details inmiddels al een beetje kwijt. Het tweede voorgerecht was voor mij de topper van de avond. Iets met venkel, appel en een saus van gefermenteerde appel. En een gepocheerd eitje. Denk ik. In elk geval was het echt een hemelse combinatie van smaken waar ik gewoon heel erg blij van werd. Ongewoon maar perfect.

oak, michelinster, gent

Het derde voorgerecht was een pastaatje met eend (pas op voor de hagel zei de serveerster toen ze het kwam brengen I kid you not). Bij Oak is de vegetarische menu eigenlijk helemaal dezelfde als de gewone menu maar vervangen ze de vis en het vlees. Mijn pasta was dus gevuld met verschillende groenten. Lekker maar niet ongelofelijk memorabel.

oak, michelinster, gent

Enkel bij het hoofdgerecht was er een opvallend verschil tussen de standaard menu en de vegetarische variant. De wederhelft kreeg lamsnek op zijn bord (twaalf uur gegaard en dan kort op de barbecue of zoiets). Mijn hoofdgerecht was voor mij het minst lekkere die avond met dank aan het rijkelijke gebruik van verse koriander waarvoor alles voor mij naar dreft smaakte. Ook van het blokje kaas op mijn bord was ik niet echt fan alhoewel het op zich wel smakelijk was (ook deel van het kaas dessertbord van de wederhelft). De lamsnek aan de overkant van de tafel werd wel enorm gesmaakt.

oak, michelinster, gent

De wederhelft koos zoals gezegd dus voor een kaasbordje. En was daar zeer gelukkig mee.

oak, michelinster, gent

Ik was ook uiterst gelukkig met mijn twee dessertjes. Die waren opnieuw van een zeer hoog niveau. Het eerste dessertje was iets van pistache maar hiermee doe ik het gerecht oneer aan want er was nog veel meer en het was opnieuw een rijke en onverwachte combinatie van heerlijke smaken. Maar ik ben al een beetje vergeten wat precies allemaal. Appeltjes dacht ik. Maar het was subliem.

oak, michelinster, gent

En alsof het allemaal nog niet perfect genoeg was en mijn maag al een beetje begon te protesteren dat het echt wel too much begon te worden, kwam daar nog een zesde en laatste gang aan. Maar die was opnieuw zo fris en smakelijk dat mijn zieltogende maag toch nog akkoord gaf om het op te eten. De combinatie van mango en een bepaalde citrusvrucht waar ik nog nooit van had gehoord was een explosie van smaken. Zoet en toch fris. Licht en smakelijk. Zalig gewoon.

oak,michelinster,gent

Het viel me op hoe de mensen rondom ons, allemaal op andere tijdstippen toegekomen, toch min of meer gelijk elke gang geserveerd kregen. Omdat elke gang uitgebreid van uitleg werd voorzien en je vrij dicht op elkaar zit, kon ik dus telkens al goed horen wat er nog allemaal zou volgen. Het was grappig hoe het koppel naast ons ook uit een vegetarische en niet-vegetarische helft bestond en het koppel aan de andere kant niet later dan 22u30 wou blijven om de babysit te sparen. We bevonden ons een beetje tussen gelijkgestemden blijkbaar.

Het is onvoorstelbaar hoeveel topadressen Gent tegenwoordig heeft voor fijnproevers. En hoe veel van hen ook uitstekende vegetarische opties bieden. Oak heeft een standaardmenu, maar als je iets niet lust of wil eten wordt hier zonder morren rekening mee gehouden. De Michelinster was absoluut verdiend. Hier moet je gewoon eens gaan eten. Het werd een onvergetelijke verjaardagsavond.

 

Zwemlessen een jaar verder

Afgelopen zaterdag was het testmoment van de zwemles. De kinderen zwemmen nu een jaar in de lesjes georganiseerd door de stad Gent. We zijn daar op zich heel tevreden van. Het zijn reeksen van 15 lessen, telkens volgens Fred Brevet. Rond de tiende les volgt telkens een evaluatie en wordt bepaald of ze naar de volgende reeks mogen of hun huidige brevet nog eens opnieuw moeten doen. Dat is een beetje raar, aangezien nog maar 2/3e van de lessen op dat moment achter de rug is, maar dat calculeren ze dan in.

En zo behaalde Zoon zaterdag Dolfijn, het derde en hoogste niveau van “Leren overleven”. Hij is nu officieel “kantveilig”. Dat is ook wel zo. Hij zwemt sinds september in het diep en tijdens de oefeningen laat ik hem bijna altijd alleen naar de kant zwemmen vanop een meter of 5. En dat lukt prima. Hij heeft de afgelopen maanden echt een klik gemaakt qua zwemmen. Vorig schooljaar zat het drijven nog niet zo goed en zonk hij zonder drijfhulp vrij snel weg. Dat gaat nu dus veel beter.

Voor onze Dochter was de evaluatie een beetje spannender. Ze was al iets te jong voor haar huidig niveau en het volgende niveau is het brevet van Dolfijn dat Zoon nu dus net behaald heeft. En wat volgens de inschrijvingsgegevens eigenlijk pas kan vanaf de derde kleuterklas. Ze is dus dikke 10 maanden te jong. Maar dat is niet alles, ze is ook heel klein voor haar leeftijd en heeft echt nog niet veel kracht. En daarbij is ze ook nog eens verschrikkelijk speels en eigenwijs. Ik heb hier denk ik al verteld hoe ze tijdens de zwemles zelden of nooit naar de juf luistert en gewoon haar eigen ding deed. Ik had me er dus al op ingesteld dat ze het huidig niveau Waterschildpad 2 keer zou doen. 3 keer blijkbaar als je naar de leeftijdscriteria kijkt. 

Maar de avond voor de proef heb ik het er met haar over gehad en haar wat gemotiveerd om haar best te doen en aan de juf te tonen wat ze in huis heeft en blijkbaar heeft dat gewerkt. Want ze was bij de beste van haar groepje ineens tijdens de test en deed alles perfect. Ineens ging dat. Want puur technisch is het een goed zwemmertje; ze drijft goed en kan al gerust enkele meters zwemmen zonder drijfhulp. En dus mag ze toch over naar het volgend niveau. Ik ben eigenlijk wel trots…