Here we are…

Het is jullie misschien al opgevallen, maar ik blog weinig de laatste tijd… Dat komt niet omdat ik bloggen beu zou zijn of iets degelijks, integendeel, het komt door louter praktische bezwaren. Zo ben ik de voorbije twee weken op het huis en de hond van mijn ouders moeten gaan passen aangezien zij liever in tropischer oorden rondzwierven, en daar had ik geen internet. En ik ben die weken ook minder komen werken. Nu ik weer thuis ben, heb ik daar ook geen internet meer (we hadden internet dankzij thuiswerkproject van mijn teerbeminde en de baas heeft daar bruusk een eind aan gemaakt, dat stuk ********), dus ik kan enkel nog emailen, bloggen en bloglezen op mijn werk. Waar ik natuurlijk ook zo’n klein beetje de handen vol heb met andere activiteiten. Werken meerbepaald. Vandaar dus…
Ondertussen heb ik meteen de afgelopen twee weken samengevat, namelijk gehondsit in mijn dorp van afkomst. Ik kan niet vertellen hoe blij ik ben nu we weer op ons eigen stekje zitten, in ons eigen kleine maar geweldige appartementje… Ik werd thuis echt soms bijna gek. Nu ja, dat is positief, het betekent uiteraard dat ik me thuisvoel in mijn nieuwe, eigen plekje… Gisteren trouwens een officiële stempel gekregen op mijn identiteitskaart, jihaa…
 
Wat hebben we nog gedaan? Wel, vrijdag stond er een trouwfeest op het programma. Druk druk druk! Het koppel is getrouwd in het stadhuis van Brussel, en dat was echt wel de moeite. Alles werd in goede banen geleid door een soort van lakeien in middeleeuws kostuum en met een sappige Brusselse tongval, het stadhuis was adembenenemd mooi, dan al dat plechtig gedoe, ik was echt wel onder de indruk…
’s Avonds was het dan groot feest in een heel chique zaal… Alles was tip top in orde, dat moet ik toegeven. Wat mijn liefste en ik al lang wisten, is natuurlijk bevestigd; zo’n klassiek trouwfeest in niks voor ons. Voor ons geen wit kleed, geen uitgebreide schranspartijen, geen zaal vol familieleden die je maar eens om de zoveel jaar ziet, geen eindeloos handje schudden en kusje geven, en vooral geen dj die het ene ergerlijke nummer na het andere aan elkaar draait. In dat geval zou ik weglopen van mijn eigen feest. Dat geef ik je op een briefje. Maar zoals gezegd, dat wisten we eigenlijk al lang, en ik denk dat het feest wel iets was voor het koppel dat trouwde, en dat is uiteraard het enige dat telt. Het is hún dag. Zowel bruid als bruidegom zagen er schitterend en vooral gelukkig uit, en tijdens de openingsdans -een concept dat ik thans verafschuw- was ik zowaar helemaal ontroerd. Een gevoel dat tot diep in de nacht af en toe de kop zou opsteken… Het eten was trouwens lekker (ik zat daar als enige vegetariër en het was echt wel af, mooi gepresenteerd en lekker), de bediening super, het volk aan onze tafel viel mee, de omgeving was super…
Om 4u lagen we uitgeput en wel in ons bed…
De nacht daarop was het trouwens weer 5u voor we konden gaan slapen, om 3u20 moesten we mijn ouders gaan ophalen aan de luchthaven… Zo twee superlate nachten, dat kruipt niet in je koude kleren, dat deed zelfs een beetje pijn…

Verslag

Ik ben moe, moe en nog eens moe… Lange dagen, vroeg op, veel te doen, pas laat klaar… Geen zin zelfs om te bloggen, maar ik verplicht mezelf ertoe toch maar snel iets te komen typen eer al de indrukken vervagen.
 
Zoals die van het concert van vrijdag. Het was echt een heel toffe avond trouwens, heb me zalig geamuseerd. Het perfekte gezelschap en goede muziek, wat kan een mens zich meer wensen? Eerst de verkeersdrukte getrotseerd om tot Vorst te geraken. Iets na 20u verscheen daar Tom Helsen om het podium, helemaal alleen. Aandoenlijk, maar de sfeer van zijn liedjes ging wel wat verloren in die grote zaal… Spijtig, want ik ben wel een fan van zijn eerlijke, simpele gitaarmuziek, heb er altijd een zwak voor gehad. Goed dus, alleen zat de omgeving niet mee. Niet enkel de zaal, ook het publiek. Een publiek waar ik geen hoogte van kreeg. Soms leek het echt of we waren op een concert van marco Borsato of Clouseau verzeild geraakt in plaats van The Counting Crows. Ik vind het behoorlijk raar. Ok, het is geen Metallica of Korn of god weet wat, maar de rare mengelmoes van mensen die daar aanwezig was, had ik nu ook niet echt verwacht!
De laatste noten van Tom Helsen waren nauwelijks vervaagd, of plots vulde Vorst zich met daverdende gitaren en loeide Admiral Freebee erop los. Van een stevig begin van een concert gesproken zeg. Ze vlogen er meteen helemaal in. Super! De liedjes zijn nog steeds even geweldig, en Tom Van Laere nog steeds even pervers/gefrustreerd. And don’t we all love it. De reeds op zich hilarisch zin ‘How can you make all right music-when your name is Tom Van Laere’, werd live zo mogelijk nog grappiger aangevuld met ‘and your pants are not van leer’. Nu klinkt het misschien idioot, maar die mens komt daar gewoon mee weg.
Het viel me op dat hij een nieuwe bassist bijhad, weet er iemand waarom?
Na de traditionele eeuwigdurende soundscheck en rommelarij verschenen dan de Counting Crows. Ik heb de indruk dat ze nog ietsje Amerikaanser, iets meer showman, en dus iets minder authentiek zijn geworden. Of lag het aan de toch niet zo’n optimale sfeer in de zaal? Nu ja, zo erg was het niet, ze waren nog steeds meer dan de moeite, de muziek is hemels en ik liet me helemaal meedrijven. Ze speelden nummers uit alle cd’s, ook redelijk veel uit de eerste, toch nog steeds mijn favoriet. De show was er een tikkeltje over (mooie sterretjes en lichtjes, lichten uit en dan zitten ze elk mooi op hun plaats heel nonchalant te blinken,…) maar als je je erdoor liet meeslepen, was het toch allemaal dik in orde. En zoals ik al zei, aan de muziek was niks op te merken. Raar toch hoe goeie muziek je helemaal op kan tillen tot de hoogste toppen… Zeker als de combinatie met goed gezelschap er dus is. Enkel de bisnummers trokken op niks, daar verschenen plots een paar rare Hollanders (Blof) die elk liedje meespeelden, en dan was de sfeer er echt helemaal uit. Het door mij verwachte pareltje Round Here kwam zelfs niet bij de bissen aan bod, ook wel spijtig. Ook Big Yellow Taxi hebben ze trouwens niet gespeeld. Maar kom, doodmoe en supertevreden dwaalden we na het concert door Brussel om gelukkig redelijk snel bij de ring terecht te komen…

Counting Crows…

I’m going out tonight. Yeah baby, Josie hits the town. 6u geslapen vannacht en al 7u30 aan het werk, valt het op?
Het uitgestelde concert van de Counting Crows gaat dus vanavond eindelijk door in Vorst. Met bovendien een schitterend voorprogramma, Admiral Freebee, mijn favoriete admiraal (met geweldige rocknummers en een dosis charisma waar Jasper would be rockgod Steverlick nog een ferm puntje aan kan zuigen) en de supersympathieke en aaibare boy next door Tom Helsen (die ik in het jaar dat ik in Leuven tweede zit had -wat een confessie- nog speciaal ben gaan zien op Marktrock en helemaal niet teleurstelde (zijn nieuwe single staat me trouwens weer erg aan, echt fijne muziek is dat). Gezien mijn huidige staat van allesbehave uitgeslapenheid hoop ik wel wakker en op mijn benen te blijven tot de Crows beginnen, wat met zo’n voorprogramma natuurlijk niet evident meer is. Het zal de derde keer zijn dat ik ze live zie, en ik hoop dat ze waar brengen voor hun dure tickets!
Nu ja, party time, ben van zin me te amuseren!
 
Doch eerst verderwerken, tussendoor het verorberen van de verse aardbeien en straks de heerlijke zelfgemaakte spaghetti en een sloot koffie. Of twee.

Verkiezingen

Nav de update van Januar wil ik hier ook eens mijn ei kwijt ivm de voorbije verkiezingen.
Ik ben werkelijk gechoqueerd door de score van het vlaams blok. Een miljoen kiezers? Wie zijn die mensen? Waarom stemmen ze op het blok? Wat bezielt hen? Van waar al die negativiteit? Pas op, ik ben de koningin van de zwartkijkers en de azijnpissers, maar in geen 500 000 jaar zou ik er zelfs maar aan denken om op die bende boeven te stemmen. En dat je NIET, NOOIT op zo’n ondemoctarische partij stemt, dat lijkt me zo evident, zo zeker en zo duidelijk, dat ik gewoon niet kan vatten waarom mensen in die fabels trappen.
Ok, de dingen die ze aanklagen zijn niet altijd verzonnen, we hébben problemen. Maar de oplossingen die ze aandragen, of beter het gebrek eraan…
Ik kan enkel eens heel diep zuchten.
En ik blijf het herhalen, de dag dat die mannen aan de macht komen, ben ik hier weg. Het kan me niet schelen naar waar, maar in een land dat bestuurd wordt door een bende …. wil ik niet leven. Never.
Ik vraag me ook af waarom de uitslag in Wallonië zoveel beter is, de PS stevig in het zadel (ik vind Di Rupo best een aangename mens) (toch voor een politicus), Ecolo die een mooie score haalt en niks van racistische partijen. Zo veel beter! Waarom kunnen de Walen dat en wij niet? Is de Vlaming dan echt compleet verzuurd, egoïstisch en nooit tevreden?
 
Gelukkig ging Groen! vooruit. Niet spectaculair, maar ze bestaan nog, ze staan er weer, en dat is al heel wat. Er is nog een groene partij in Vlaanderen. Want daar heb ik heel lang voor gevreesd, voor hun voortbestaan. Ze hebben de kiesdempel gehaald, hun score verdubbeld, en dat is goed.
 
CD&V tenslotte ging winnen, wauw, 0.2%, is dat winnen? Pffft!
 
Paars die achteruit gaan, dat is verwacht. Komt wel weer goed zeker? Ik vond de paarse regering trouwens best ok, enkel paarsgroen is beter. Ik hou niet zo van die schijnheilige oldfashioned katholieke pipo’s…

Hebben jullie je allemaal door mijn lange verslag heen geplo

Hebben jullie je allemaal door mijn lange verslag heen geploegd (or not)? Geef toe, ik heb mijn best gedaan he!
Ondertussen zijn we alweer 5 dagen terug in het land, dus weer 5 dagen waarover ik jullie kan onderhouden (terwijl een collega in de achtergrond in een euforisch lied uitbarst, maar dat kan ik helaas niet met jullie delen).
 
Maandagavond in een zaal met welgeteld 3 toeschouwers (me, my loved one en de Pakistani van de nachtwinkel waar we 2 minuten tevoren onze cola hadden gekocht) naar de nieuwe Harry Potter gekeken. Ik kan hem iedereen aanraden. Twee en half uur echt genoten en meegeleept in de magische en deze keer vrij donkere wereld van onze kleine tovenaar. Leuk, spannend, en dus gewoon betoverend. Twee keer plezier dus omdat we de supercommercie van de Kinepolis hebben vermeden en ons genesteld hadden in een verouderd doch gezellig zaaltje. (Ik had na de laatste 3 crazy kinepolis bezoeken op korte tijd gezworen die vervloekte zalen minstens 6 maanden te mijden en ik ben vastbesloten woord te houden.)
 
Dinsdag een terrasje gedaan, maar verjaagd door de hysterische studenten/meisjes links en rechts van ons, I swear, ik kon mezelf niet meer horen denken (giechel-hysterische gil- “jaaaaaa, en ik heb nu een aansluiting voor een wasmachien”-bewonderende kreten). Dan maar een eindje door de zich stilaan in duisternis hullende stad gestapt en daarna achter de tv gekropen om op Canvas een fascinerende docu van de middeleeuwen te bekijken (nog helemaal in de culturele vakantiebui).
 
Woensdag me nog eens helemaal overgegeven aan het fenomeen shoppen. Geweldig leuke en supercomfortabele schoenen gekocht (eigenlijk gekregen van mijn ma, dubbel zo leuk), en een veel te dure doch onweerstaanbare trui. Verder aangezien de hitte vooral veel op terrasjes gezeten. Des avonds nog ene gedronken mit Herr CMS himself.
 
En vandaag de eerste dag weer aan het werk.
*diepe zucht*

Het langverwachte reisverslag: dag 1 en 2: de heenreis

DAG 1: vrijdag 28/05: België-Luzern. Om iets na 9 vertrokken, voor ons doen
super op tijd, en dan zonder een probleem vlot gereden tot in Luzern,
Zwitserland. Enkel door de wegenwerken in de provincie Luxemburg een uur
traag moeten rijden, voor de rest geen enkel probleem. Aangekomen in Luzern
vonden we ons pensionnetje natuurlijk niet, de stad bleek redelijk groot en
de straat van ons hotel nergens te zien. Het dan maar gevraagd en wat bleek,
het was net de hoek om!
Ons Pension Panorma is al een verhaal op zich, gelegen in een soort oubollig
appartementsblok, uitgebaat door een nette iets oudere Zwitser. We kregen de
extra grote kamer voor de prijs van de mediumkamer, en groot was ze. Wel
raar ingericht, echt met de oude rommel die hij vast links en rechts op de
zolder heeft gevonden… Toilet en badkamer op de gang, maar allemaal best
aanvaardbaar. Aangezien we er al vroeg waren en het weer mooi, zijn we de
stad gaan verkennen. Het bleek nogal Zwitsers, maar wel mooi, overladen met
oude middeleeuwse gebouwen, bruggen, verdedigingstorens,… Aan het water
een beetje in de zon gezeten en dan terug de heuvel beklommen naar ons
pension (het had zijn naam niet gestolen, het lag al redelijk hoog)(toch
voor mijn arme benen), gegeten en op tijd gaan slapen.

DAG 2: zaterdag 29/05: Luzern- Lazzaretto. Om 7u stond de wekker al, een
onchristelijk uur voor ons. Het ontbijt was echter pas om 8u, we waren veel
te vroeg. Na het ontbijt uitgecheckt (eerst een half uur naar de uitbater
moeten zoeken, der Kurt was nergens te bespeuren) en terug onderweg. Deze
reisdag verliep veel minder vlot, file file file, overal. Het begon al aan
de Gotthard tunnel, een half uur aanschuiven (en ik haat tunnels, dus al te
geweldig was dat niet, werd er almaar zenuwachtiger van), een enorme file om
Italië binnen te rijden (in de brandende zon) en eens in italië ook geregeld
vertragen, tot het verkeer achter Firenze helemaal vastliep. Na weer een
half uur of een uur aanschuiven reden we voorbij de oorzaak, een Italiaanse
die in panne stond op het tweede rijvak van de maar 2 vakken tellende
rijbaan (na enkele dagen Italië bleek die tweevaksbaan pure onversneden
luxe, maar dat wisten we toen nog niet). Dan kwamen we aan onze afrit, op de
papieren stond, volg de bordjes. Bleek er nergens een bordje te staan, wel
naar het dorp, niet naar het daarbij horende gehucht waar wij moesten zijn.
Wat rondgereden in de smalle heuvelachtige dorpskern, moe en wanhopig
wordend, tot daar dan out of the blue het bord lazzaretto verscheen. Dan nog
vrij probleemloos onze hoeve gevonden. Daar kregen we het grootste
appartement, voor 4 tot 6 personen, een ander gezin had op het laatst zijn
boeking veranderd. Een ongelofelijk mooi appartement, ingericht met allemaal
authentieke oude meubelen, en dus erg groot. Lekker koel ook. prachtig
uitzicht op de groene Toscaanse heuvels.


Dag 3: de absolute parel: Lucca

DAG 3: zondag 30/05: Lucca. Zonder het te wetenh begonnen met wat achteraf
de absolute parel van de vakantie zou blijken, het stadje dat op mij de
meest positieve en onuitwisbare indruk heeft nagelaten. Ook al was het mei,
er waren op het domein 4 gezinnen met kleine kinderen (Duitsers en
Nederlanders) dus om half 8 was het uit met de nachtrust. Nog wat blijven
liggen, maar om 10u zaten we toch alweer in de auto om de streek te gaan
verkennen. Vlot naar Lucca gereden, langs de mooiste (betaal)baan die er in
Toscane ligt, een gratis parking gevonden buiten de stad. De stad is
volledig ommuurd, en bovenop de muren kan je wandelen en fietsen. Af en toe
ligt er op die muren ook een fijn parkje. De halve lokale bevolking was daar
aan het joggen, fietsen, flaneren en uitrusten. Je hebt dan zowel een zicht
op het landschap in de buurt als op de oude stadskern. In de stad enorm veel
te zien, een paar kerken (ik haat kerken, maar het waren er echt hele
mooie), palazzo’s, rustige pleinen, terrasjes,… We beklommen een oude
toren vanwaar je nog eens een prachtig zicht had. ’s Middags heerlijk
gegeten (ook weer het lekkerst van de ganse vakantie) in een klein
restaurantje waar ook veel Italianen kwamen (altijd een goed teken
nietwaar), ik had gnocchi genomen met een fijne kaassaus en nootjes. We zijn
tot ’s avonds in Lucca gebleven en dan vroeg gaan slapen, want ik was
doodop…


Dag 4: Volterra an San Gimignano

DAG 4: maandag 31/05: Volterra en San Gimignano.
De weg naar het Zuiden bleek heel andere koek, een kleine weg, slechter
aangelegd dan de doorsee Belgische steenweg; smal, kronkelig, slechts een
vak op en 1 af (soms zelfs dat niet), zich slingerend door de kleinste
dorpjes, en hierover moet dan alle verkeer (veel vrachtvervoer,
streekbussen, auto’s,…). Ik hoef niet te vertellen dat je op deze manier
amper vooruitkomt… Toen we een bordje zagen San Gimignano die afslag maar
genomen, ook al zei de kaart dat we eigenlijk nog een eind moesten volgen.
De volgens de kaart nog kleinere weg naar San Gimignano, bleek eigenlijk
beter en rustiger. Tot we na een tijdje de heuvels ingingen; echte
‘bergwegen’, haarspeldbochten, stijl naar boven en dan weer naar beneden, en
dat een ganse tijd. Tot we in de verte op een heuvel de 13 torens van het
stadje zagen verrijzen, een heel indrukwekkend zicht… Eens daar bleek het
allemaal minder indrukwekkend, drukke betaalparkings, en eens in de stad
kwamen we op een dood plein terecht… Maar niet voor lang, na 5 minuten
stappen bevonden we ons plots in een groot toeristisch gewoel, overal mensen
met kaartjes, kinderen en fototoestellen! Een beetje rondgekeken, door de
straten gestruind, maar we hadden al gauw het idee dat we het wel gezien
hadden. Dan nog op zoek gegaan naar het fort helemaal boven op de berg, en
van daaruit nog wel een paar mooie plaatsjes kunnen schieten, en dan
vertrokken, want het was ons daar toch wat té toeristisch. Onze tweede halte
was Volterra, eveneens een volledig ommuurd stadje op een heuvel, maar toch
al stukken beter, er zat wel leven in, niet enkel toeristen. Wat
rondgewandeld. Twee dingen bezocht, de resten van een Romeins theater en
badhuis, en de resten van een Etruskisch tempelcomplex. Tijdens het
rondstruinen had ik ergens een piepklein duister winkeltje gezien, waar van
die Etruskische reproducties werden gemaakt, bronzen beeldjes. Er hingen
helaas geen prijsjes bij en de oude winkelier versperde zijn eigen deur
terwijl hij een babbel sloeg met een jonge Italiaanse. Later nog andere
winkels gezien, modern, groot, goed verlicht, met soortgelijke beeldjes,
maar dat ene rare winkeltje bleef in mijn hoofd zitten, en de mooie dingen
die ze er verkochten. We zijn dus op zoek gegaan en hebben het gevonden, en
hebben een bronzen paardje gekocht. Achteraf bleek het twee keer zo duur dan
de andere winkels, maar dit was een ateliertje en deze man maakte alles nog
volledig zelf… Hij stond ook in het boekje met al de kunsternaars en
ambachtslui van Volterra, dat hij ons trots meegaf.