Kotleven

Het huis naast ons is een kot. En er is echt iets met de kamer die grenst aan onze oude slaapkamer, huidige living.

Het eerste jaar zat er een mollig blondje dat een Franstalig zwart vriendje had waarmee ze steevast elke nacht ruzie maakte. Zo van die ruzie waarbij de stukken er (ik hoop niet letterlijk) afvliegen. Regelmatig de nodige ambiance, dus. Blondje in kwestie hield er ook van om in haar bh in haar raam te zitten.

Haar opvolgster dan moet een vakantiejob ofzo gehad hebben die stopte om 4u, klokslag om 4u elke ochtend kwam die thuis en dan zette ze haar muziek vollen bak. Zeer gezellig. Al is ze daar na enkele keren klagen wel mee gestopt (of is de job gestopt). Ze zat graag te keuvelen met haar vriendin van het kot eronder, die de meest snerpende lach van heel Gent had. Heelder nachten wakker gelegen van die ijzerzaaglach. Maar je kan niet gaan zagen omdat de mensen iets grappig vinden, toch… Ze zongen ook graag mee met de laatste R&B riedeltjes.

Daarma kwam de jonge blonde god annex fotomodel annex prettig gestoorde jongeling die het naar eigen zeggen “af en toe kreeg” en dan “moest het er gewoon uit”. Als hij na een nachtje stappen thuiskwam nog een uurtje doorfuiven met zijn megamuziekinstallatie op orkaankracht en daarbij veel roepen en brullen, zo ging dat. Een eclectische smaak had ‘ie trouwens wel, gaande van Britney over gaga over Bjork, Queen, Abba, rock,…
Maar het was een lieve jongen die zich dan ’s morgens wel steevast excuseerde als hij weer nuchter was en zelfs zijn gsm-nummer gaf zodat we konden sms-en als het weer eens te erg was. Wat wel enorm hielp, 9 van de 10 keer ging de muziek dan effectief uit en konden we slapen. Ook legendarisch was die keer toen hij bezoek had en uit het raam naar zijn maten op straat riep “die wil mij hier pijpen voor een pintje”. Kwestie van mee te genieten…

Plots was de mooie jonge god echter met de noorderzon verdwenen en plots stond daar enkele weken geleden de opvolging in onze keuken, een jonge Limburger die Gent niet kende en hier voor 2 maanden een kot huurt. Hij had net een enquete ingevuld en als beloning voor bewezen diensten twee gratis wijnflessen gekregen en kwam ons de nieuwe buren spontaan vertellen dat we ook moesten gaan, als we free booze wilden. Een dag later deed hij van belleken trek en een week later had hij al zijn geld verbrast tijdens de Gentse Feesten en kwam hij vriendelijk informeren of we hem niet een beetje konden sponseren.

En gisteren hoor ik van een van de vrijwilligers op mijn werk dat zij de volgende huurder zal zijn vanaf september omdat ze werk heeft gevonden hier in de buurt. It’s a small world!!!

Herfstige honden

Het is te koud. Hoe ik dat weet, naast het onmiskenbare effect op mijn gemoed? Luca, de van te weinig warme pels voorziene windhond is na maanden van een ongestoorde nachtrust weer begonnen met ’s nachts te piepen. Omdat ze koud heeft en niet kan slapen. Dus het fleecedeken is weer van zolder gehaald en ik stop haar nu weer elke avond in. Iets wat normaal gereserveerd blijft tot koude herst- en winternachten.

Om maar te zeggen dat ik er -zoals zovelen waarschijnlijk – niet meer tegen kan, tegen dat eeuwige nat en grijs en koud. 35° moet dat niet zijn, maar eens een blauwe lucht met een streepje zon would be nice. Zodat een mens eens al die kleedjes en rokjes kan dragen die nog ongedragen in de kast hangen te verstoffen. Want ik heb amper herfstkleren waar de groeiende buik in past en veel leuke zomerkleren!

Dit grauwe weer doet eens te meer dromen van reizen naar zonniger oorden. Maar omdat de wederhelft niet vrij kan nemen voor de tweede helft van september en ik niet weet of reizen dan (30 weken zwanger) nog aan te raden is boeken we voorlopig maar niks. Al zou het perspectief van een laatste trip onder ons tweetjes welkom zijn…

Rustige Feesten

De rustigste Gentse Feesten ooit… Geen enkel optreden gezien, zelfs geen straattheater (tot mijn grote spijt). Wel een keer of drie gaan rondlopen en wat gegeten en gedronken met vrienden, maar het nooit laat gemaakt en niks gepland of geboekt. Er waren nochtans veel dingen die ik wou zien of doen, maar had door omstandigheden geen planning gemaakt en regen en kou deden de rest. Ik vind het langs de ene kant superspijtig, want het zullenl de laatste kinderloze Feesten geweest zijn, maar het is niet anders, de meeste avonden riep de zetel of mijn warm bed gewoon net iets luider.

Wat wel gezegd moet worden is die keren dat we wél geweest zijn, zeer aangenaam waren. Niet te veel volk, weer Feesten op mensenmaat, veel minder overlast, iedereen vrolijk, geen glas waar de honden daags nadien hun poten aan snijden, geen krassen op de auto of afgerukte spiegels, minder vuil voor de deur dat trouw elke dag werd opgekuist door de mannen van Ivago en vooral véél minder lawaai en veel meer uren slaap. Al had de zon toch wat meer haar best mogen doen. Elke keer er enkele uren zon was, zag je de stad heropleven en horden mensen de binnenstad in trekken, ervan genietend nu het even kon, gewapend met regenvesten en paraplu’s en een dikke trui. Het zit er weer op, voor een jaar. Vandaag nog een dag uiteraard, maar ik ben weer aan het werk dus ook die laatste dag laat ik maar passeren. Volgend jaar een goeie babysit en mooi weer en dan gaan we er weer tegenaan, dat goeie voornemen maak ik, of is dat ijle hoop? 

Rookverbod

Gisterenavond voor het eerst sinds het rookverbod op café, toevallig beland in zo’n biercafé waar ik vroeger zo weinig mogelijk kwam wegens de hardnekkige plaatselijke mistbanken die er zich bevonden. Ik wist haast niet wat ik zag toen ik er binnenkwam nu. Ok, het ruikt er nog altijd naar bruine kroeg, maar je zag de mensen drie tafels verder zowaar zitten en ik kreeg er geen hoestaanvallen, om van de afwezigheid van geur in mijn haar en kleren bij thuiskomst nog te zwijgen. En minder volk, zoals ze zo vaak beweren, zat er ook niet bepaald. Cool, België treedt toe tot de beschaafde wereld (zoals een Zweedse collega het enkele weken terug treffend formuleerde) 😉

Chemo

Net mama aan de lijn; eerste chemo (taxol) goed doorstaan, nog 8 te gaan (telkens op vrijdag). Na 9 sessies kunnen ze dan zien of er vooruitgang is.

Toch weer een stap in de goede richting.

Het is anders al een rollercoaster geweest van hoop en wanhoop. Er is sprake geweest van een experimentele behandeling waaraan ze uiteindelijk helaas niet mocht meedoen (te slechte leverwaarden). Het keiharde verdict is dat de lever voor 1/3 vol gezwellen zit en genezing niet meer mogelijk is.

MAAR het goede nieuws is dat ALS deze chemo aanslaat, er wel nog enkele kwaliteitsvolle jaren kunnen inzitten. Hoeveel hangt af van hoe goed de chemo werkt, de huisarts kende iemand die nu zelfs al 10 jaar ‘goed is’. Het kan uiteraard ook veel minder zijn, maar elke dag is er een. Keerzijde natuurlijk is dat dit de laatste kans is, wil die verdomde chemo de gezwellen niet staibilseren of beter nog doen krimpen, dan is er maar weinig hoop meer. Maar we hebben al zo veel opdoffers te verwerken gekregen dat we daar even niet aan denken, gewoon alle hoop op die chemo nu.

En voorlopig voelt ze zich weer goed, had ze dus net aan de lijn, iets wat na de chemo 5 jaar geleden geen optie was, toen kon ze telkens een week haar bed niet uit. Maakt natuurlijk niet uit als het maar wérkt, maar toch, ben blij dat ze zich goed kan houden. Oef!!!

Main Square Festival @ Arras

Op een goed uur en twintig minuten rijden van Gent vind je het Franse stadje Arras. Oftewel het nieuwe Torhout. Want met hun Main Square Festival bieden ze de belangrijkste namen van Rock Werchter aan een kleine prijs op een stressloze locatie en op de festivalgronden tref je evenveel (West) Vlamingen aan als Fransen. Voor mij was het de eerste keer dit jaar en meteen een schot in de roos. Geen dure parking waar je moet aanschuiven maar gewoon naar een van de vele gratis parkings in het stadje rijden en dan tien minuutjes wandelen of als je daar geen zin in hebt de gratis pendelbus nemen. Een festivalterrein in een citadel, dus superschilderactige locatie (ondergaande zon tegen een oud kerkje…). Goedkoper eten en drinken. En, vooral, een veel fijner publiek. Toch voor een thirty-something als ondergetekende. Zo goed als geen tieners, geen dronken Nederlanders of Britten maar vooral muziekliefhebbers die komen voor de puike affiche en niet om ‘erbij te zijn’.

Ik hield het bij één dag omdat die dag er voor mij een droomaffiche gepland stond: Arcade Fire, op zich al voldoende om de trip te verrechtvaardigen, voorafgegaan door The National en Fleet Foxes. Oftewel klasse in de overtreffende trap. Hoe dat allemaal klonk, heb ik hier neergepend. De superlatieven zijn volledig gemeend, ik geniet nog na trouwens.

Weekje Béziers

Het weekje Zuid-Frankrijk was het enige perspectief dat me nog recht hield en heeft zoals verhoopt ook enorm deugd gedaan. Het inpakken moest de dag van het vertrek nog gebeuren en gelukkig dat onze TGV maar om 15u in Lille Europe vertrok want we moesten om te kunnen inpakken eerst nog localiseren welk gerief in welke verhuisdoos zat. Maar op de valreep klaar, trein naar Lille op, vlotte overstap en dan in één ruk tot aan Béziers, waar we tegen 21u aankwamen. Koud en nat in Gent, 35° en zon in Frankrijk, wat een contrast…

Het huis dat de schoonouders hadden gehuurd bleek prima in orde, gelegen in een miniem gehuchtje op 20′ van Béziers, groot, groot zwembad en op wandelafstand van de river Orb.

De eerste twee dagen heb ik voornamelijk geslapen. ’s Nachts in mijn bed, overdag op een ligbed in de schaduw, afgewisseld met zwemmen en lezen. Rustig wennen aan de hoge temperatuur en even mentaal helemaal leeglopen. Gsm af, geen internet en de tv werkte amper dus rust, rust en nog eens rust.

De rest van de week gingen we elke dag op stap. Zo vlak voor de grote vakantie was het overal aangenaam rustig. We bezochten de pittoreske dorpjes Pézenas (met de lekkere snoepjes Berlingots) en Minerve en de Gallische opgravingen van Oppidum Enserune, aan de voet van het tot mijn verbeelding sprekende Canal du Midi. Ooit wil ik eens een bootje huren en een eind dat kanaal afvaren, lijkt me de max. Nu kwamen we er echter niet toe. Wou dan in de plaats gaan kanovaren maar dat vond de schoonmoeder gezien mijn zwangere buik toch geen geweldig idee. De watersport bleef dus beperkt tot een beetje in het zwembad drijven.

Hoogtepunt vond ik Montpellier. Wat een stad, ik voelde me er direct thuis. Met zijn trams, studenten en hippe resto’s en koffiehuizen had het dezelfde feel als mijn geliefde Gent, maar dan met 365 dagen mooi weer en het relaxte van het Zuiden. Schitterend. Hier kwam ik echt hopen tijd te kort, er leek zoveel te zien en te ontdekken.

Vrijdag was het alweer tijd om terug naar Gent te sporen omdat er zaterdag Main Square Festival op het programma stond. Ik ben absoluut fan van de TGV naar het Zuiden, by the way. Het was nu de tweede keer dat we op deze manier reisden en het is het meest stressvrije dat je je kan voorstellen. Op geen tijd sta je weer thuis en dat zonder ergerlijke files of een falende airco, gewoon lezen en film kijken op de laptop. Love it.