Quarantaine dag 75

Vanavond mag De Dochter éénmalig nog eens gaan voetballen, om het seizoen af te sluiten. Zoon is vrijdagavond aan de beurt. Eén keer is niet veel, maar het is beter dan niks. Wel met strenge maatregelen allemaal, als ouder moeten we bv brengen en afzetten en mogen we niet staan kijken. Heel handig is dat niet want tegen dat je thuis bent van ze af te zetten kan je al terug op de fiets springen, maar goed.

Het was gewoon zo vreemd toen ik net Dochter haar tenue uit de kast groef. De laatste keer dat ze ging voetballen, was het nog een heel gedoe met thermische legging en longsleeve onder de voetbalkledij en dan nog een trainingsvest en een trui erover. En vanavond zal het zweten zijn is een gewoon licht shirtje. Dat doet je plots zo hard beseffen dat er bijna 2.5 maand verstreken is.

Want dat vind ik wel, dat de tijd nu precies gewoon verglijdt, zonder dat je er erg in hebt. Alle dagen lijken wat op elkaar en er zijn amper ijkpunten of dingen die de cadans wat breken. Geen uitstapjes, geen concerten, weekendjes weg, geen groeifeest,… En zo is het plots bijna juni.

Ook ballet start opnieuw deze week. We moeten wel een eind verder, binnen mag het uiteraard niet maar de stad heeft een veldje toegewezen in de Blaarmeersen en verschillende groepjes worden samengevoegd omdat er daar minder uren les gegeven kan worden. De Dochter staat er ook niet echt om te springen. Alle veranderingen op school lijken haar totaal niet te deren, maar ballet op verplaatsing is precies een tikje eng. Maar ik ga ze toch maar brengen, ik denk dat ze eens ze er is er wel plezier aan zal beleven.

Voor de rest is het wachten op nieuws van de school wat Zoon betreft. Mag hij terugkeren? Hoeveel dagen en vanaf wanneer? Hopelijk weten we snel meer.

Quarantaine dag 74

Op dagen zoals vandaag ben ik absoluut zot van de lockdown. Vertragen, genieten, qualitytime met mijn kinderen, uit de ratrace stappen. Vandaag is weer een dag om in te kaderen.

De Dochter op school, de wederhelft in Brussel, dus Zoon en ik hadden het rijk voor ons alleen. Eerst rustig ontbeten, dan samen een uur schoolwerk gedaan en dan ben ik online begonnen aan mijn teamvergadering. Ik had voor hem een briefje klaargelegd met dingen die hij moest en mocht doen en gevraagd om zeker niet voor 11u op de Nintendo, tv of iPad te gaan. Ik had op wat verzet of gezeur gerekend omdat er ook een taakje opstond (nog geen tijd gehad om de vaatwas te legen dus had dat op zijn lijst gezet) maar hij leek net blij met zijn lijst. Natuurlijk liep mijn overleg een half uur uit, het arm mannetje kwam net eens piepen op de kamer toen ik mijn laptop dichtklapte. Om mij trots te vertellen dat hij met de konijnen had gespeeld maar ook de tafel al had gedekt voor de lunch en een uur had gelezen. En niks online had gedaan. Ik was zo trots en blij.

Dan hebben we samen soep gegeten en sprongen we snel op onze fiets voor een tochtje naar de Bourgoyen. Een half uur heen fietsen, een half uur terug, dat gaf ons nog anderhalf uur voor een wandeling eer we aan de schoolpoort moesten staan om De Dochter op te halen. Net genoeg dus om ons niet te moeten haasten of stressen. Op de heenweg kwamen we de stadsschapen tegen aan de Coupure, zalig om wat naar de beestjes te kijken.

Het was best al warm om te wandelen. Maar het twee uur en half buiten zijn en bewegen deed ons zo ontzettend deugd. Ook wel leuk zo onder ons tweetjes. We genieten daar allebei wel van.

En dan snel iets eten, De Dochter ophalen en dan beginnen aan deel 2 van de werkdag, de avonddienst waarbij de Wederhelft ook weer in huis is en voor de kroost kan zorgen.

Zalig. Maximaal genieten van het zalig weer en toch rustig al ons werk en huiswerk gedaan krijgen. Van mij mogen alle dagen zo zijn.

Ook van het weekend werd er lekker veel bewogen. Donderdag was het ook weer zo warm en deden we in de ochtend al een fietstocht en wandeling in de Gentbrugse Meersen. Vrijdag wat minder mooi weer en had ik met een vriendin afgesproken om weer een ander natuurgebied eens te verkennen. Een leuke fietstocht ernaartoe en dan nog twee uur wandelen en zalig bijpraten en op de wandeling een van haar mooie honden vasthouden. We kunnen nu dan wel geen terrasjes doen, maar zo samen wandelen en praten is eigenlijk zeker zo leuk. Ook zondag werd er gewandeld en maakten Zoon en ik samen met een vriend een tocht in de stad van een goed uur. Alleen zondag was wat een luie dag waarop we ons beperkten tot een wandeling naar de ijsjeszaak in de buurt.

Het is natuurlijk niet altijd zo. Begin vorige week had ik het best wel moeilijk. Ik miste sociaal contact, zat totaal niet goed in mijn vel, had plots meer zorgen en meer ergernissen en twijfels. Gebrek aan perspectief ook, van eens ergens anders naartoe te kunnen, met vrienden te kunnen afspreken, iets leuks te gaan doen. De muren kwamen op mij af. Er leek alleen maar ruimte voor dingen die moeten, zoals werken en thuisonderwijs, en niet voor leuke dingen, zoals op reis gaan of lezen in de zon in het park. Maar gelukkig kon ik toen met twee vrienden gaan wandelen enkele dagen nadien. En brandt de zon nu de muizenissen uit mijn hoofd.

Quarantaine dag 67: quarantainedagen kunnen ook de max zijn

Vanmorgen net iets vroeger opgestaan dan me lief is om de Dochter haar boterhammen te smeren en fruit te schillen en op tijd aan de schoolpoort te krijgen. Haar eerste schooldag sinds corona gisteren was supergoed meegevallen. Dat kind straalt gewoon. OK, de klas is gehalveerd, de juffen dragen mondmaskers en de juf wisselt op een dag tussen de twee klassen. En ze moeten vaak hun handen wassen, moeten één per één de klas binnen gaan en de bankjes staan heel ver van elkaar, ze eten in de klas en hebben per klas een toilet per klas ter beschikking. Allemaal helemaal anders dan normaal. Maar dat lijkt weinig te deren. Ik zie vooral een heel gelukkig kind dat weer vriendinnetjes heeft gezien en weer mag spelen in de schooltuin. En waarbij bij dat spelen de social distancing norm bijkbaar redelijk los wordt gelaten. Waardoor ze weer gewoon kind kan zijn… En ja, we zijn allemaal wel een beetje bang voor besmetting. Maar voorlopig zit dat op de achtergrond en zijn we vooral blij.

Met Zoon gaat het -voorlopig, het is nog vroeg dag natuurlijk- ook prima. Hij geniet best van de extra aandacht. Tijdens het thuisonderwijs kan ik nu al mijn aandacht aan hem geven en gisteren konden we verder wandelen dan normaal en daarbij rustig kletsen zonder de kleine zus erbij die op wandelingen al eens voor irritatie zorgt bij hem. Op de momenten dat ik werk is hij natuurlijk helemaal alleen, maar gisteren heeft hij bijna een uur gelezen en vandaag een leuke film gekeken…

Vandaag was echt een zalige dag. Na het ontbijt rustig aan ons schoolwerk begonnen en omdat ik de late shift heb op het werk er ineens een tweede blokje aan kunnen breien, zonder enige vorm van tijdsdruk deze keer. Tussen de twee blokken heb ik even naar de kapper gebeld en mocht ik direct afkomen. Toen we het huiswerk een beetje beu werden zijn we gaan Ringfitten op de Nintendo en staat hij mij te coachen. Echt geweldig hoe die dan meeleeft. Dan was het alweer tijd voor de lunch. En dan zijn we vertrokken voor een fietstochtje van 16km in de stralende zon, shortjes-en-topjes-weer. Onderweg gestopt om de lammetjes en schapen te aaien. We waren een beetje bezorgd omdat hun drinkemmers helemaal leeg waren en de beesten nogal aan het puffen waren, dus hebben we onze drinkflessen dan maar in hun emmer gegoten. Maar toen kwam de boer aan (jullie misschien bekend uit het programma Gentbrugge van Joris Hessels?). Ik bleef toch even staan omdat ik wat bezorgd was, maar hij had hopen eten en drinken bij en we hebben nog een leuk praatje geslagen uiteindelijk.

Daardoor was het al wat later geworden en ik moest bijna aan het werk, maar geen nood, Zoon begon te racen en ik kon hem dus amper bijhouden, alhoewel ik tegenwoordig best fit ben van al dat fietsen en wandelen en ringfitten. Op de terugweg stond er dan nog een stevige tegenwind en bij thuiskomst zagen we allebei zo rood als een tomaat van de inspanning. Maar deugd dat het deed… Ik moest echt op mijn snelst fietsen om dat kereltje enigszins bij te houden…

Ik heb eigenlijk heel hard genoten van zowel de quality time met Zoon als van het samen sporten. En dan nog in dat zalige lentezonnetje en zonder veel tijdsdruk. Om de dag helemaal goed te maken kreeg ik net voor we op de fiets sprongen nog bericht dat op het werk thuiswerk de norm blijft tot 31/8. Dat maakte mijn dag helemaal goed. Al is het natuurlijk nog afwachten of er toch niet nog redenen opduiken om naar Brussel te moeten, we zien wel.

Ik ben ook superblij dat de froufrou weer tot de orde geroepen is door de kapster. Het werd na dikke twee maanden echt wel heel lang en weerbarstig. Het was wel een vreemde ervaring. Het was uiteraard heel druk in het kleine kapsalon en er zaten vooral oma’s die dringend hun kleuring kwamen laten bijwerken. De mevrouw vlak voor mij vond het ook nodig om haar afspraken voor de komende tijd even te overlopen. Dat duurt toch niet lang hoor ik je denken. Nee, bij de meeste mensen niet, maar zij had om de twee weken een afspraak staan en dit tot en met kerstavond, dus dat duurde wel even om dat allemaal te overlopen… Ik heb ook voor het allereerst een mondmasker opgezet. Ik ben er dus niet zot van. Een meter buiten de kapperszaak heb ik dat onding maar meteen weer opgeborgen. Ik heb de neiging er heel de tijd aan te pulken en het is veel te warm… Ik ga dus extra blij zijn als ik niet met de trein naar Brussel moet en zo’n masker ga moeten opzetten heel de tijd…

Quarantaine dag 66: één kind terug naar school

Vandaag ging één van mijn twee kinderen terug naar school. Wat een rare ervaring. Eén kind klaar maken en brengen terwijl de andere even alleen thuis moet blijven. De Dochter had er wel zin in. Ik had het draaiboek dat de school had bezorgd twee keer overlopen met haar afgelopen weekend dus ze was wel wat voorbereid. Ze had niet echt veel angst. Het was wel wat spannend. En dan ruim voor de schoolpoort een dikke afscheidsknuffel, dan vlug afzetten aan de poort en proberen daar een opstopping te vermijden met de andere kindjes die werden afgezet voor school of opvang. En dan nog een babbel op afstand met een aantal andere ouders en ervaringen uitwisselen. Blijkt dat alle kindjes toch enorm blij waren dat ze weer naar school mochten komen. Kinderen die niet kunnen wachten om naar school te komen, de wereld op zijn kop 🙂

En dan dus terug naar huis waar Zoon helemaal alleen thuis zat want de wederhelft wordt weer 1 tot 2 dagen per week in Brussel verwacht en begonnen aan ons eerste uurtje van de dag thuisonderwijs; meetkunde, amai wat zat dat ver bij mij. Het ging traag en we hebben maar een derde van onze agenda kunnen afwerken op ons uurtje tijd en nu is de wederhelft dus niet om de namiddagsessie te begeleiden en ga ik al werktijd verliezen als ik de jongste van school ga halen. Een dag met uitdagingen dus vandaag.

Om het helemaal af te maken, heb ik last van een buikvirus. Hoe kan dat eigenlijk, zo in semi-lockdown een buikvirus oplopen??? In elk geval voel ik me absoluut niet zo lekker. Maar ik probeer toch te werken. Tot hiertoe is Zoon ook super flink en rustig. Hij heeft al bijna een uur gelezen en is nu Lego Masters aan het kijken. En straks ga ik dan met hem nog naar buiten als mijn buik dat toelaat…

Ik liep voorbij de kapper vanmorgen die aan het werk was met een soort plastic schild voor haar aangezicht… Mijn frou is inmiddels al twee maanden vlotjes aan het groeien en er zou echt een stuk af moeten, maar ik vrees dat die kapster daar de eerste weken weinig tijd voor zal hebben met alle mensen wiens corona-uitgroei weggewerkt moet worden. Zou ik me er zelf aan wagen dit weekend? Of toch nog enkele weken aanzien en eens naar de kapper bellen…

Het weekend was overigens prima. Erg genoten van de zon na de kou van vorige week. Twee fietstochten gemaakt waarvan één met een vriend erbij, supergezellig. Gaan aanschuiven in de ijsjeszaak in de buurt die weer open is en koffie van de koffiebar afgehaald zondag. Beetje gewandeld ook. Kuikentjes gekeken op de Gentse wateren overal.

Quarantaine dag 63 – Wie zal er voor de kinderen zorgen

Ik kwam her en der al de link tegen naar die goede oude song van Gorki. Ik heb het hier al gezegd, maar het blijft me zwaar op de maag liggen. Waar is het perspectief van het kind in dit hele coronaverhaal?

Maandag start de jongste, die in het eerste leerjaar zit, terug op school. Ik kijk daar met een heel dubbel gevoel naar. Blij voor haar, dat ze weer meer zal kunnen leren en vooral weer sociaal contact heeft. Ook bezorgd om we impact van de strenge maatregelen (klas in twee gesplitst, alleen op een bank, eten op diezelfde bank, juf met mondmasker,…) op zo’n jonge kinderen. En tot slot ook wel bang om haar na twee maanden elke dag samen weer los te moeten laten in deze mad mad world.

Maar ik maak me het meeste zorgen om de oudste. Derde leerjaar en 0.0 perspectief. En ik ben boos. Dit beleid is er geen op kindermaat. Overigens ook geen op maat van de mensen in de stad en de mensen die het niet zo breed hebben.

We mogen naar de Action en de Ikea. We mogen ons coronakapsel laten aanpakken. We mogen naar dure dierenparken. We mogen gaan tennissen en golfen. Op wiens maat zijn die maatregelen eigenlijk genomen? Wij mensen met kleine kinderen die in het hart van de stad leven hebben daar dus absoluut geen nood aan. Want terwijl Jos en Mie uit Brasschaat gaan golfen en Isolde en Bart naar Pairi Daiza gaan, zit ik hier met een kind dat niet op straat of in het park mag spelen met vrienden. Dat niet mag voetballen of naar de scouts gaan. Dat niet naar school mag. Dat niet mag gaan zwemmen. Wiens theaterproject en bosklassen op school afgezegd zijn. Die nu zijn zus naar school mag ook nog eens vier volle dagen zichzelf zal moeten bezighouden terwijl zijn ouders moeten blijven werken. Want we moeten geen half uur minder werken omdat er jonge kinderen in huis zijn he. Ik sprak mensen wiens volledige verlof voor 2020 al gespendeerd is aan kinderopvang en het is nog maar half mei.

Wat doet het met een kind om al twee maanden geen vrienden meer te zien en geen idee te hebben wanneer hij ooit weer met een ander kind zal kunnen spelen? Welke littekens worden hier gecreëerd? De dagelijkse wandeling van een half uurtje als enige lichaamsbeweging op 8 jaar en dan nog vriendelijk gevraagd worden door de stadswacht om het park te verlaten als we even naar de eendenkuikens kijken. Wat doet dat met een jong kind? Hier merk ik alvast dat het hem bang maakt, dat hij zelfs niet meer naar buiten WIL, dat hij overal gevaar begint te zien en zich begint af te sluiten. En ik ben daar niet gerust in.

Kunnen we misschien eens rekening houden met een hele generatie wiens mentaal welzijn zwaar op het spel staat? En hen perspectief bieden? Hen de kans geven om opnieuw te sporten en te spelen, sociaal contact te hebben, kortom gewoon kind te zijn?

Quarantaine dag 61

Ik weet niet of de titel nog klopt, nu bubbels uitgebreid worden en de winkels open zijn, maar omdat er voor ons eigenlijk nog helemaal niets is veranderd en ik geen zin heb om plots met een nieuwe titel af te komen, hou ik deze maar aan.

Er gaat natuurlijk wel wat veranderen. De dochter van 6 wordt vanaf maandag vier volle dagen per week weer op de schoolbanken verwacht. We kregen gisterenavond van de school het draaiboek met maatregelen en alhoewel het niet geheel onleefbaar is zoals je soms op de sociale media leest, zal het toch helemaal anders dan normaal zijn. Met nadarhekken op de speelplaats en eten op je eigen bank en de klas die in twee gesplitst is. En Zoon heeft nog geen enkel perspectief qua terugkeer naar school en zit dus vanaf maandag heelder dagen alleen thuis zonder een vriendje om mee te spelen.

Ik vind trouwens dat het perspectief van het kind volledig zoek is. Zoon heeft intussen al twee maanden geen ander kind meer gezien dan zijn zus, met niemand nog gespeeld. Hij heeft sowieso amper nog frisse lucht of beweging aangezien we geen tuin hebben en allebei werken. Ik ga er elke dag mee naar buiten en in het weekend proberen we langere tochten te maken, maar de opties zijn beperkt natuurlijk. De laatste weken merk ik dan ook de impact. Hij begint zich af te sluiten. Is bang om naar buiten te gaan. Kruipt in zijn schulp. Is sneller boos of verdrietig… Wat zijn de lange termijn gevolgen van jonge kinderen zo lang thuis te isoleren? We zullen het maar later weten.

Zondag vierden we ook moederdag in ons kot. Het was een erg fijne dag. De kinderen hadden in hun schoolbundels blijkbaar ook instructies om een cadeau te maken. En de wederhelft ging daar elke namiddag met hen trouw mee aan de slag. Waardoor er zondag toch nog zelf geknutselde verrassingen waren. Superfijn. En van de wederhelft kreeg ik een bon voor sportkledij nu ik thuis wat aan het sporten geslagen ben (met de Ring Fit en de filmpjes van de sportdienst van Gent).

En toen ik in de late namiddag nog met Zoon naar buiten ging voor een wandeling onder ons twee, ontdekten we nog de vrolijke muursticker van Helen B die plots verschenen was. Daar was ik ook echt superblij mee. Past overigens prima bij die van Pol Cosmo die er al hing.

Vorige week ben ik op één dag nog twee keer gaan wandelen met een goede vriend en vriendin. Ik ben zo gelukkig dat dat op zijn minst nog mag. Stappen op veilige afstand, in de buitenlucht komen en een goede babbel. Dat is mij nu ontzettend veel waard. Dat soort dingen mis ik ook het hardst nu.

Want dat uitbreiden van de bubbel, dat vind ik maar een farce. Wie kies je dan? Mijn vader of de schoonouders? Als wij kiezen voor de schoonouders, dan moeten die per definitie ook voor ons kiezen. En dus bewust niet voor de gezinnen van hun andere twee zonen. Ik vind niet dat je van mensen kan vragen om zo’n keuzes te maken. Wij hebben dus besloten om de bubbel niet uit te breiden. We kiezen voor de kinderen. Ik heb bij de ouders van zoons beste vriend gepolst of die twee jongens eens kunnen afspreken en we gaan die optie kiezen. Liever dat hij eens normaal kan spelen dan dat wij ergens op bezoek gaan.

Intussen is er weer een veiligheidsraad geweest. Ik wacht al twee weken op nieuws van mijn werk. Blijft telewerk de norm of moeten we weer naar kantoor? Ik hoor dat er bij de wederhelft sprake is om vanaf volgende week één tot twee dagen per week weer naar Brussel te komen maar er is nog niks officieel. En wat de denkpistes zijn op mijn eigen job weet ik nog helemaal niet. Aangezien volgende week wel al binnen 5 dagen is, hoop ik dat er snel nieuws komt om dat vlak. Intussen dringt de school aan om de nood aan opvang snel door te geven maar dat kunnen we helemaal niet omdat we nog van niks weten… Het blijven toch vreemde tijden…

We mogen ook weer naar de kapper lees ik. Na twintig jaar een onderhoudsvrij kapsel veranderde ik de vrijdag voor de lockdown naar een kapsel dat wel regelmatig eens een kappersschaar nodig heeft, vooral mijn frou. Elke week twijfel ik of ik er zelf de schaar in zal zetten of toch afwachten. Nu de kappers open mogen, verandert mijn twijfel niet echt. Die zullen wellicht de eerste weken propvol zitten en los daarvan voelt het ook nog niet zo veilig aan. Maar daar is er dan toch al iets van perspectief.

Ik hoorde inmiddels ook dat de voetbalclub gaat bekijken wat ze kunnen doen. Ook daar hopen we op iets van beweging en perspectief voor Zoon. Al zou het wel heel bizar zijn dat hij niet naar school zou mogen, maar wel naar de voetbal. Maar alle beetjes helpen…

 

Quarantaine dag 53

Ik zit nog altijd prima in mijn kot. Geen ochtendrush, alhoewel het soms wel haasten is om stipt om 9u met de kinderen aan het pre-teaching te beginnen, wat dan weer nodig is omdat ik stipt om 10u moet beginnen werken. Geen verplaatsingen. Geen files. Geen drie uur kwijt elke dag aan pendelen. Geen opvang voor de kindjes. Minder lawaai op straat.

Wat ik wel mis, is het sociaal contact. Eens met iemand babbelen in real life en niet via snelle korte whatsappjes. Want we zitten dan wel in onze bubbel, zeker op werkdagen is het leven echt druk en is er weinig tijd om eens rustig te bellen of te videobellen. Als ik nu eens iemand in het echt zie, is dat echt een verademing. Maar het gebeurt uiteraard zeer weinig. En dat begint een beetje aan me te vreten.

En het is ook een beetje lastig dat elke dag hetzelfde is. Slapen, werken, pre-teaching, dagelijkse wandeling, begin opnieuw.  Enkel de vervelende dingen lijken nog te mogen, al het leuks waar een mens energie uithaalt is verboden. Geen vrienden zien, niet in de zon zitten,…

Intussen vrees ik dat aan mijn bubbel gemorreld wordt. Morgen voor het eerst. De wederhelft moet naar Brussel. Dus sta ik een stuk van de dag alleen voor de zorg van de kinderen terwijl ik ook moet werken, en de aard van mijn job is zo dat ik echt niet gestoord mag worden. En Zoon heeft net dan een videocall voor school. Dat wordt even spannend. Voorlopig blijft het beperkt tot één dag, maar je voelt dat de werkgevers zich volop aan het voorbereiden zijn om iedereen terug naar de werkvloer te roepen. En dat zorgt voor onrust bij mezelf. Ik vind het lastig dat ik een kind heb dat niet naar school mag en dat ze tegelijk zouden verwachten dat ik naar Brussel moet. Voor werk dat ik nu al meer dan 50 dagen probleemloos van thuis uit doe. Als het niet veilig/verantwoord/mogelijk is dat de kinderen naar school gaan, waarom is het dan wel nodig dat ik op de trein kruip om naar kantoor te gaan? En moet ik mijn kinderen dan meenemen? Dat vind ik echt absurd. Maar officieel weten we nog niets. Ik hoor wel dat de wederhelft twee dagen per week naar kantoor zou moeten. Laat ons hopen dat ze rekening houden met mensen met jonge kinderen.

Verder dus weinig nieuws. Weer een nieuwe afhaaloptie geprobeerd vorige week,  Casa di Batavia, Indonesisch en echt supersuperlekker. Ik deelde een vegetarische rijsttafel met de kindjes en heb er twee dagen van kunnen eten. Echt een aanrader.

Intussen heb ik mondmaskers besteld. Het duurt wel nog meer dan een week eer ik ze mag verwachten. Een vriendin heeft er ook gemaakt en heeft ze naar een postautomaat verzonden. Superlief. Te laat besefte ik dat ik daar niet aan raak, want die staat in het station waar je niet in mag zonder mondmasker. Maar het mondmasker zit dus in het station haha. Een sjaal dan maar. Ga ik eruit zien als een boef uit het wilde westen denk ik.

En voor de rest dus meer van hetzelfde. Wat fietsen in het weekend. Gamen met de kindjes (monsters verslaan in RingFit, wihaa!). Casa de Papel kijken (een beetje saai dat vierde seizoen). Wandelen. Lekker eten. Uitslapen in het weekend (geen hobbies om vroeg voor op te staan!). Werken…