Kinderen en hobbies

Ik had al aangekondigd eens iets te schrijven over de hobbies van de kinderen. We zijn daar wel redelijk hard mee bezig. Op zich vind ik dat een kind zich nog moet ontplooien buiten de schoolmuren. Andere activiteiten, andere kindjes, andere omgeving, in mijn ogen is dat allemaal erg verreikend.

Gestart zijn we met zwemmen, toen ze respectievelijk in de eerste en derde kleuterklas zaten. Een half uurtje per week, in lesjes van de Stad Gent. Rustig tempo via de nieuwe leerlijnen en Fred Brevet.

Vorig schooljaar, dus eerste leerjaar en tweede kleuterklas, hebben ze er dan elk een hobby bijgenomen. Zoon wou zelf heel heel graag voetballen. Hij is erg verlegen en staat niet echt open om dingen te doen met kinderen die hij niet kent, maar voor de voetbal heeft hij dat volledig zelf overwonnen. Vorig jaar was dat nog op het gemakje met 1 training per week en zelden matchen, vanaf dit jaar is het tempo verhoogd naar twee trainingen per week en bijna elke week match.

Dochter was zelf niet actief vragende partij, maar ze zingt en danst graag en dus ben ik eens met haar gaan kijken naar een lesje pré-ballet en dat wou ze wel graag doen. Dus zij is daar vorig schooljaar mee gestart, een uurtje per week.

En dan is er het jeugdbeweging vraagstuk. Alhoewel we dat zelf allebei gruwelijk vonden, zijn we overtuigd dat er veel kans is dat Zoon zich daar wel in zijn element zal voelen. Het is een echt buitenkind. Maar hij wou niet gaan waar hij niemand kent. Dus gaven we hem op in de scouts van een klasgenootje, maar daar belandde hij op de wachtlijst. In juni kregen we dan bericht dat hij in oktober mag starten. Dat zorgde even voor paniek, want we hebben de zwemles verplaatst voor de voetbal en nu overlapten zwemles en scouts. Maar na behoorlijk wat nadenk en opzoekwerk hebben we de zwemles voor Zoon naar de zaterdagochtend kunnen verplaatsen waardoor de namiddag tijd vrijkwam voor de jeugdbeweging.

En dus zien onze zaterdagen er een beetje als volgt uit.

Om 8u opstaan. Ontbijten. Kinderen klaar maken. Ik ga met de Dochter naar het pré ballet, iets later vertrekken de wederhelft en Zoon naar het zwembad. Ze gaan van daar recht naar de voetbalmatch. Tegen dat ze thuis zijn, is het hoog tijd om met de Dochter naar het zwembad te vertrekken voor haar zwemles. Op dit moment zijn de scouts nog niet begonnen, maar eens dat het geval is moet Zoon ongeveer op hetzelfde tijdstip daar afgezet worden. Het is dus druk, maar zoals gezegd hechten we er wel veel belang aan en nog veel belangrijker, zijn de kindjes erg gemotiveerd en vinden we het geen enkel probleem om de zaterdagen daaraan te besteden.

De kleine voetballer heeft zijn eerste blessure beet

Zoons eerste voetbalseizoen zit er bijna op. Nog maximaal 1 training, 1 tornooi en het familie-event van de club en het is gedaan voor een kleine 3 maanden. Ik weet nog toen we hem inschreven, dat we absoluut geen idee hadden hoe dit zou lopen. Hij is enorm sportief en wou zelf enorm graag voetballen, maar hij is ook heel verlegen en gevoelig en staat niet echt open om dingen te doen die hij niet kent met mensen die hij niet kent. Maar ik denk dat er geen groter succes mogelijk was. Hij is geobsedeerd door voetbal. En heeft op dat klein jaar tijd ook een hele weg afgelegd en veel bijgeleerd.

Helaas heeft hij ook al zijn eerste blessure te pakken. Vrijdag na school sprak hij van pijn aan zijn knie. Maar niks of niemand kon hem die avond tegenhouden om een tornooi van zijn club te gaan spelen. Manken, amper kunnen stappen naast het veld maar eens de match begonnen sneller lopen dan al de rest en van pijn niks te merken. Hoe de Wederhelft hem ook aanmoedigde om eens in te goal te staan en wat minder te lopen, hij wou er niet van weten.

En die avond in zijn bedje begon hij te huilen en te jammeren van de pijn aan zijn knie en is hij niet gestopt tot hij van pure uitputting rond een uur of 3 ’s nachts in mijn armen in slaap viel. Niks hielp tegen de pijn.

Dus wij naar de dokter van wacht die een overbelaste en ontstoken knieschijf vermoedde; combinatie van  elke dag dik 14km wandelen in Disneyland waarvan de helft de buggy van de zus voortduwend en dan op 3 dagen tijd maar liefst 2 tornooien gespeeld te hebben waarin hij zich dus ondanks de pijn volledig gaf. Verdict: het een week rustig aan doen. En dus ook voetbalverbod op school en in de opvang vandaag. Ik ben eens benieuwd…

Oh ja, grappige eindnoot, de huisarts van wacht bleek 20 jaar lang voorzitter geweest te zijn van zijn ploegje…