Eerste voetbalmatch voor onze minimeid

Zaterdagochtend, zoals gewoonlijk vroeg uit de veren en de deur uit voor de hobbies van de kroost; zwemles om 9u15, ballet, voetbal, scouts. Omdat de voetbalmatchen bijna altijd overlappen met de zwemles, hadden we beslist dat de Dochter van 6 nog geen matchen speelt dit seizoen. Maar nu bleek tijdens een vergadering met de ouders van de ploeg dat ze continu spelertjes te kort hebben en een warme oproep deden aan alle ouders om ervoor te zorgen dat de kinderen vaker kunnen meedoen aan matchen. Een zwemles missen vind ik een brug te ver (Zoon mist wel de helft van de zwemlessen omdat hij al in de hoogste groep zit), maar nu viel de match laat en eens een balletles missen vind ik al iets meer te verantwoorden. We vroegen het aan De Dochter zelf en zij koos resoluut voor de voetbalmatch (na enige lichte aansporing van Zoon).

En zat ik zaterdag om 9u15 niet in een veel te warm zwembad, maar op de fiets naar de voetbal met Zoon. Dochter ging zwemmen met de wederhelft en daarna door naar de voetbal die ergens op een half uur rijden was op de provinciegrens.

Het was wel leuk om Zoon nog eens een match te zien spelen, dat lukt zelden gezien de vele andere hobbies. Ik heb wel geen routine en vergat hem zijn scheenbeschermers aan te doen, maar ze speelden tegen een meisjesploeg en die schopten niet tegen de schenen. Na een half uur begon ik bij de 5 graden buitentemperatuur wel koud te krijgen en na 45 minuten stond ik te rillen. Zoon liep in enkel een longsleeve en een wedstrijdshirtje en die had totaal geen kou blijkbaar. Ons ploegje won overtuigend van de meisjesploeg, die echter mooi voetbal speelden, het was dus nog spannend. En op het einde van de match kregen we de eerste berichten van Dochters avonturen door. Ook haar ploeg won overtuigend en ze gaf zich volledig. Op een bepaald moment stond ze tegenover een gastje van 20cm en 15 kilo meer maar ze liet zich niet kennen. We blijken een enorm competitieve dochter te hebben die heel veel plezier beleeft aan voetbal…

Wie had dat ooit kunnen denken. Tot vorig jaar wou ze amper ergens naartoe wandelen, laat staan buiten in putje winter lopen. Ik moest haar altijd dragen en voor de rest zat ze vooral in de zetel met de iPad. Maar ze voetbalt dus doodgraag en weet zich daarvoor wel in te zetten en voor zo weinig gesport te hebben in haar jonge leven en ook nog eens zo klein en fijn te zijn, kan ze verdorie snel lopen en stak ze totaal niet af tegen de rest van haar ploeg. Ik ben verdorie fier op alletwee.

Schattig detail; we hadden op de training voor de jongste al de wedstrijdoutfit mee omdat ze maar 45′ had tussen het einde van de zwemles en de voetbalmatch op een half uur rijden. Ze had een truitje met nummer 4. Zoon koos vol overtuiging hetzelfde rugnummer op zijn match. En verkondigde aan al zijn maatjes dat zijn Zus ook een match aan het spelen was…

Dagkampjes week

De kinderen zijn op dagkampje deze week. De Dochter op danskamp in haar dansschooltje, Zoon op voetbalkamp. Je weet op voorhand natuurlijk nooit of zoiets in de smaak gaat vallen, of de begeleiders goed en gedreven zijn, of de activiteiten leuk zijn, of de groepen meevallen,… Maar de kampjes vallen gelukkig enorm in de smaak. Ze hebben ook allebei verschillende vriendjes van school die ook aanwezig zijn, dat scheelt ook al enorm.

En dus is het elke ochtend druk bij ons thuis. De vriendjes van Zoon raken moeilijker op het kamp en worden dus opgehaald en afgezet bij ons thuis, aangezien de wederhelft ouderschapsverlof heeft en de meute makkelijk met de auto kan brengen. Ik breng de Dochter dan weg met de fiets. Ze fietst overigens helemaal zelf, in het verkeer. Ze heeft dan soms veel bekijks, dat kleine dotje met haar roze helm en kleine fietsje dat het stadsverkeer trotseert. Maar ze doet dat enorm goed.

Beide kampjes lijken me superleuk. Bij het voetbalkamp wordt er intensief gevoetbald maar is er in de namiddag telkens aandacht voor spelen en andere sporten. En danskampje is klein en knus en er is aandacht voor veel verschillende dansstijlen, knutselen, koken,…

Kinderen en hobbies

Ik had al aangekondigd eens iets te schrijven over de hobbies van de kinderen. We zijn daar wel redelijk hard mee bezig. Op zich vind ik dat een kind zich nog moet ontplooien buiten de schoolmuren. Andere activiteiten, andere kindjes, andere omgeving, in mijn ogen is dat allemaal erg verreikend.

Gestart zijn we met zwemmen, toen ze respectievelijk in de eerste en derde kleuterklas zaten. Een half uurtje per week, in lesjes van de Stad Gent. Rustig tempo via de nieuwe leerlijnen en Fred Brevet.

Vorig schooljaar, dus eerste leerjaar en tweede kleuterklas, hebben ze er dan elk een hobby bijgenomen. Zoon wou zelf heel heel graag voetballen. Hij is erg verlegen en staat niet echt open om dingen te doen met kinderen die hij niet kent, maar voor de voetbal heeft hij dat volledig zelf overwonnen. Vorig jaar was dat nog op het gemakje met 1 training per week en zelden matchen, vanaf dit jaar is het tempo verhoogd naar twee trainingen per week en bijna elke week match.

Dochter was zelf niet actief vragende partij, maar ze zingt en danst graag en dus ben ik eens met haar gaan kijken naar een lesje pré-ballet en dat wou ze wel graag doen. Dus zij is daar vorig schooljaar mee gestart, een uurtje per week.

En dan is er het jeugdbeweging vraagstuk. Alhoewel we dat zelf allebei gruwelijk vonden, zijn we overtuigd dat er veel kans is dat Zoon zich daar wel in zijn element zal voelen. Het is een echt buitenkind. Maar hij wou niet gaan waar hij niemand kent. Dus gaven we hem op in de scouts van een klasgenootje, maar daar belandde hij op de wachtlijst. In juni kregen we dan bericht dat hij in oktober mag starten. Dat zorgde even voor paniek, want we hebben de zwemles verplaatst voor de voetbal en nu overlapten zwemles en scouts. Maar na behoorlijk wat nadenk en opzoekwerk hebben we de zwemles voor Zoon naar de zaterdagochtend kunnen verplaatsen waardoor de namiddag tijd vrijkwam voor de jeugdbeweging.

En dus zien onze zaterdagen er een beetje als volgt uit.

Om 8u opstaan. Ontbijten. Kinderen klaar maken. Ik ga met de Dochter naar het pré ballet, iets later vertrekken de wederhelft en Zoon naar het zwembad. Ze gaan van daar recht naar de voetbalmatch. Tegen dat ze thuis zijn, is het hoog tijd om met de Dochter naar het zwembad te vertrekken voor haar zwemles. Op dit moment zijn de scouts nog niet begonnen, maar eens dat het geval is moet Zoon ongeveer op hetzelfde tijdstip daar afgezet worden. Het is dus druk, maar zoals gezegd hechten we er wel veel belang aan en nog veel belangrijker, zijn de kindjes erg gemotiveerd en vinden we het geen enkel probleem om de zaterdagen daaraan te besteden.

De kleine voetballer heeft zijn eerste blessure beet

Zoons eerste voetbalseizoen zit er bijna op. Nog maximaal 1 training, 1 tornooi en het familie-event van de club en het is gedaan voor een kleine 3 maanden. Ik weet nog toen we hem inschreven, dat we absoluut geen idee hadden hoe dit zou lopen. Hij is enorm sportief en wou zelf enorm graag voetballen, maar hij is ook heel verlegen en gevoelig en staat niet echt open om dingen te doen die hij niet kent met mensen die hij niet kent. Maar ik denk dat er geen groter succes mogelijk was. Hij is geobsedeerd door voetbal. En heeft op dat klein jaar tijd ook een hele weg afgelegd en veel bijgeleerd.

Helaas heeft hij ook al zijn eerste blessure te pakken. Vrijdag na school sprak hij van pijn aan zijn knie. Maar niks of niemand kon hem die avond tegenhouden om een tornooi van zijn club te gaan spelen. Manken, amper kunnen stappen naast het veld maar eens de match begonnen sneller lopen dan al de rest en van pijn niks te merken. Hoe de Wederhelft hem ook aanmoedigde om eens in te goal te staan en wat minder te lopen, hij wou er niet van weten.

En die avond in zijn bedje begon hij te huilen en te jammeren van de pijn aan zijn knie en is hij niet gestopt tot hij van pure uitputting rond een uur of 3 ’s nachts in mijn armen in slaap viel. Niks hielp tegen de pijn.

Dus wij naar de dokter van wacht die een overbelaste en ontstoken knieschijf vermoedde; combinatie van  elke dag dik 14km wandelen in Disneyland waarvan de helft de buggy van de zus voortduwend en dan op 3 dagen tijd maar liefst 2 tornooien gespeeld te hebben waarin hij zich dus ondanks de pijn volledig gaf. Verdict: het een week rustig aan doen. En dus ook voetbalverbod op school en in de opvang vandaag. Ik ben eens benieuwd…

Oh ja, grappige eindnoot, de huisarts van wacht bleek 20 jaar lang voorzitter geweest te zijn van zijn ploegje…