Nachtelijke avonturen

Vannacht werd ik plots wakker van gebonk ergens in huis. Geëmancipeerde vrouw als ik ben ging ik alleen op onderzoek uit en liet de slapende wederhelft rustig verder pitten. Het gebonk bleef zich om de halve minuut ofzo herhalen. Langzaam daalde ik af in het huis op zoek naar de oorzaak. Het leek van beneden te komen. Oei, zou er een onverlaat proberen in te breken via onze terrasdeur???

Al gauw lokaliseerde ik de oorsprong van het geluid echter niet in ons koertje, maar in het konijnenhok dat naast de terrasdeur binnen staat in de keuken. Ik kon Harry echter nergens zien. Ik deed dus het deurtje van zijn slaapverblijf open (op de tweede verdieping van zijn hok) en zowel het konijn als ikzelf schrokken ons rot. Hij van dat deurtje dat plots open ging, ik van de bokkensprongen die hij daarna maakte.

Hij ging ergens anders in het hok zitten en toen zag ik dat hij, rustig neerliggend, om de zoveel tijd met zijn twee achterpoten omhoog hupte en keihard tegen de bodem van het hok bonkte. Ik probeerde hem te aaien en toen stopte hij er uiteindelijk mee.

Intussen was ik super ongerust en vroeg me af welke dodelijke vreemde aandoening ons konijn had getroffen. Eens in bed bedacht ik echter dat ik online niks had gelezen van de achterpoot-bonk-ziekte en het misschien wel om een droom zou gaan? Zelf kon ik het uur nadien echter de slaap niet vatten en had ik dus geen last van dromen.

Wat denken jullie? Een dromend konijn? Of moet hij dringend gecastreerd worden zoals een collega opperde…

Introducing Harry

Every new beginning comes from some other beginning’s end. (Seneca)

Omdat het afscheid van Figo niet bepaald plots was maar zich eigenlijk al meer dan een jaar stilletjes aankondigde, hadden we het er al over gehad met elkaar en met de kinderen. Wat na Figo? Liefst van al zou ik terug een hond nemen maar dat vond de wederhelft geen goed idee. En eigenlijk kan ik hem daarin geen ongelijk geven. Allebei in Brussel werken, kleine kindjes met stilaan meer en meer hobbies en zelf nog eens graag buiten komen,… Het zou voor de hond in kwestie misschien geen cadeau zijn. Al wil ik zeker ooit nog honden. Een leven zonder is voor mij geen optie.

Maar wat dan in tussentijd? Want ik vind wel dat er dieren horen in een huis. Voor de kinderen. Maar ook voor mezelf. Een huis zonder dieren is leeg en saai. Eerst wou Zoon een kat. Ik ben geen groot kattenmens eigenlijk maar waarom niet. Ik zag er wel voordelen aan. En dan plots, ergens in de laatste maanden, voerde Zoon het hele katten-idee af en werd het een konijn. En daar bleef hij bij. En in dat idee zag ik precies nog meer muziek. Een konijn leek me in vergelijking met een hond redelijk low-maintenance en toch aanwezig en knuffelbaar genoeg. Het mag wat meer zijn dan een kom vissen toch. Al weet ik eigenlijk weinig van konijnen moet ik bekennen.

De laatste weken begonnen Zoon een beetje te zeuren voor zijn konijn. Maar zo lang onze konijnenjager in huis was, kon daar natuurlijk geen sprake van zijn. Plus dat ik het een beetje oneerbiedig vond om een dier te vervangen terwijl het nog niet dood is, het idee alleen al. Maar toen kwam dus het afscheid en de dag erna begonnen we al uit te kijken naar een hok. Want op zondag is er beestenmarkt op de Beestenmarkt en we zijn daar al ontelbare keren diertjes gaan kijken en aaien, dus leek het nogal voor de hand liggend dat onze nieuwe fluffy vriend van daar zou komen. Maar ik wou geen dier dat nog geen huis had. Dus eerst dat hok.

Dat werd nog een hele bedoening want we hadden bezoek die dag en eer die weer vertrokken waren naderde de sluitingstijd al. In de stad vonden we niks, dus toch maar de auto genomen tegen alle milieuargumenten in en naar de rand gereden om in een grote winkel wat rond te kijken. Daar hadden ze ofwel in mijn ogen heel kleine, kale kooien, ofwel een superdeluxe bunny mansion met een serieus prijskaartje. Waarop notabene de Wederhelft zei “dat beestje moet veel in zijn kot zitten dus pak maar het grootste”. En wij even later problemen hadden om die megagrote doos in onze toch niet zo kleine auto te krijgen. Gelukkig kwam er een nobele onbekende helpen en kon Zoon zijn hoofd wat intrekken. Met nog voer en andere toestanden erbij kwam dat vlotjes op  euro. Prettig gestoord gezin zal je denken en he, ik kan je geen ongelijk geven.

Die avond moest dat hok dan gemonteerd tot groot jolijt van de wederhelft die in zijn ouderschapsverlof al enkele nieuwe kasten heeft gemonteerd en hier absoluut geen zin in had. Maar met zijn drietjes (enkel de Dochter deed niet mee, ook wel omdat het al bedtijd was voor haar) kregen we het ding toch op een uur in elkaar (montagetijd  minuten staat er dan bij. Uhum).

De volgende ochtend was Zoon al heel vroeg wakker en ook ik had geen honger want we moesten naar de markt. Jep, als ik stress heb kan ik niet eten. Op de markt amper kramen helaas. De kraam met vissen had een stuk of konijntjes en dan had je nog de oude man met uitsluitend konijntjes die er ook een paar had. Hij zei dat zijn hangoortjes het tamst waren, al waren ze groter en minder fluffy dan enkele donkerbruine konijntjes in een andere doos. Maar die hangoortjes zagen er inderdaad het liefst uit. Een bruin of een wit dan nog. Qua leeftijd waren ze overigens allemaal al zo’n maanden oud, weinig vraag naar konijntjes in Gent blijkbaar deze zomer.

En zo kwam het bruine hangoorkonijn mee naar ons huis. Zoon mocht de naam kiezen want hij was degene die het konijn het liefst wou. Hij had Pluisje in gedachten, maar toen de meneer ontdekte dat het om een rammelaar ging, vond hij die naam te mannelijk. En dan had hij even geen inspiratie. Toen ik hem de tip aan de hand deed om eens te denken over personages die hij graag heeft uit boeken films, was het direct beslist. Het konijn zal Harry heten.

Ondertussen woont Harry al 5 dagen bij ons en gaat er veel aandacht naar hem. Wat misschien wel fijn is en onze aandacht effectief goed afleidt van het verlies van Figo. Het is een hele zoektocht waarbij ik best wat aan het lezen en opzoeken ben en we het diertje proberen te leren kennen. Maar daarover schrijf ik een volgende keer wel.

img_0934.jpg