Queens of the stone age

Vers van de mailbox:

Queens of the stone age komen op zondag 2 maart 2008 naar de Lotto Arena (Antwerpen).

Goed nieuws!

Alleen vraag ik me af waarom dat altijd in van die verschrikkelijke plekken zoals het sportpaleis, de ethias arena, de lotto arena of vorst nationaal moet zijn. Van die vieze megapubliekstrekkende locaties met nul de botten akoestiek, geen parking, teveel volk en te dure tickets. Van mij mogen alle goede groepen gewoon naar AB of Vooruit komen. Of ben ik nu verwend?

Hiep hoi voor Luukje

Ons Luukje is dus vandaag jarig. Ze bedankt iedereen die haar al gelukwensen gestuurd heeft door middel van een knor vanuit haar warme zachte mandje. Want met dit weer, komt miss Luca uiteraard niet buiten. Koud en nat, dat is voor een galgo synoniem aan post vatten aan de verwarming en het baasje verwensen wanneer die probeert haar naar buiten te lokken voor een plasje…

inhetgroenmetpeterklein
Foto: Luca op de adoptiedag op 29/10/2005; schuchter maar toch enthousiast

Gisteren zijn zij, Figo, mijn wederhelft en ik en mijn ouders dus gaan wandelen in Jodoigne, samen met honderden andere Spaanse galgo’s en Ierse greyhounds en hun baasjes. Greyhounds In Nood organiseerde een wandeling van 6km door de velden, met vooraf nog een lekkere pompoensoep en chili con/sin carne en nadien pannenkoeken en koffie. En daarmee was in feite onze volledige dag gevuld.
Door het winteruur konden we tot een deftig uur slapen, dan de honden uitlaten en alles inpakken en op naar mijn ouders. Vandaar dan naar Jodoigne, waar ik nog nooit was geweest, ook al ligt het niet zo ver van mijn ouderlijk huis.
Het weer was daar veel mooier dan in het westen van het land, met een warm zonnetje tot diep in de middag.

Na het bewonderen van al die mooie langpoters, het aanschaffen van de nieuwe kalender van de organisatie en het kopen van lotjes van de tombola (wat ons een t-shirt van Jupiler ofzo opleverde, lol) trokken we tegen 16u weer naar huis. Eerst nog een omweg via mijn oude grootmoeder (van in de 90!!!) en tante die op Simba, de anti-sociale labrador van mijn ouders pasten. Zo had ik mijn grootmoeder ook nog eens gezien, was geloof ik al van bij kerst geleden… Ik weet het, onze familie is alles behalve een toonbeeld van samenhorigheid, mijn nieuwe nichtje heb ik sinds haar geboorte in juni ook niet meer gezien…

Enfin, ’s avonds dan nog wat geluierd en croque-monsieurs gegeten, iets waar ik al zeker een half jaar trek in had. Het leek even of mijn ma er valium in had verwerkt. Want vanaf 21u30 begon iedereen te geeuwen en voor 22u lagen we allemaal in ons bed, dieren en mensen. Het winteruur had ons onder, zoals ze zeggen…

Eindelijk weekend

Gisteren wonder boven wonder vlot thuisgeraakt. Toen ik toekwam in het station had alles vertraging, sommige treinen waren afgeschaft, en mijn trein die over vijf minuten moest vertrekken stond zelfs niet op de monitors. Ik ging al op zoek naar een alternatief, tot ik op de grote borden in de stationshal zag dat mijn trein zonder vertraging aangekondigd stond, en al over een minuut ging vertrekken. Zo miste ik bijna de enige trein die op tijd reed, lol.

Vandaag nog geen seconde stilgezeten. Twee keer met de honden gaan wandelen, gewassen, gestreken, zomerkleren verruild met winterkleren, de badkamer onder handen genomen en twee uur bij de kapper gezeten. TWEE uur, voor gewoon te wassen en knippen. Ben bovendien weer een klein fortuin kwijt. Duur dat die kapper is, man man… Maar kom, het is hier vlakbij en het is de enige kapper die niet aan mijn haar sleurt en trekt. Bovendien is het wel leuk als ze een half uur lang lof zitten te zingen over mijn haar, dat het een levenswerk is en het langste haar van de stad en zo mooi en zo gezond en zo vanalles, lol. Het is maar háár he mensen! Maar toch, het streelt het ego wel!

Reden dat vandaag zo druk is, is dat we morgen weer een ganse dag weg zijn. Het is een Greyhounds In Nood wandeling in Jodoigne: eten, wandelen, stukje taart, en dat allemaal om de kas te spijzen zodat nog meer Spaanse windhonden met hun smalle konten in de boter kunnen vallen. Want het zijn superschatjes, en ik zou onze twee verwende nestjes alvast niet kunnen missen. Ook al hebben ze me vandaag om 8u30 wakker gepiept.

By the way, maandag is het trouwens Luca haar verjaardag. Een exacte geboortedatum hebben we niet, maar maandag exact twee jaar geleden hebben we haar geadopteerd, en dus vieren we overmorgen haar vierde verjaardag…

Treinleed part two

Over een uurtje weer naar huis. Ben eens benieuwd hoe lang ik er deze keer over ga doen, en hoe erg het ondertussen gesteld is met de staking. Volgens een van de vrijwilligers die hier om 14u toekwam, waren er op dat moment veel vertragingen, maar viel het al bij al nog mee…

Treinstaking oftewel dikke miserie in de ochtend

Nu te lezen op Vrtnieuws: Noord-Zuid verbinding lag een uur plat. Wel mensen, daar zat ik dus middenin…

Normaal neem ik een  trein dicht bij huis om dan na tien minuten over te stappen op de trein naar Brussel. Dat eerste treintje heeft 50% van de tijd vertraging waardoor ik dus telkens mijn aansluiting mis en te laat op mijn werk ben. Dus ik dacht, staking, nu zal het zéker vertraging hebben, dus ik ga het zekere voor het onzekere nemen en een eind verder stappen om de tram te nemen.

Zo gezegd zo gedaan dus. Een kwartier vroeger uit mijn bed, de honden vroeger en korter uitgelaten en dan de stad doorkruist naar een tramhalte met een grote ticketautomaat, want de halte dichterbij heeft maar een kleine automaat en die werken alleen met gepast geld en dat had ik toevallig niet vandaag.

Enfin, so far so good, de tram komt stipt en ik sta een kwartier te vroeg in het station. Op de monitors zie ik dat geen enkele trein vertraging heeft, behalve het treintje dat ik normaal had genomen, dus mijn inspanning was niet voor niets.

Trein vertrekt normaal en spoort naar Brussel. In Brussel Zuid blijven we echter abnormaal lang staan. Ik begin al te vrezen dat ik het toch nog aan mijn been ga hebben.
Ze roepen iets om in de trein, maar door de joelende en roepende zestienjarigen vlak voor mij (een ganse klas wetsvlaamse pubers op schoolreis) kan ik niets horen. De tweede keer kan ik het wel verstaan: mijn trein zal direct doorrijden naar Leuven en Brussel Centraal en Noord overslaan.

Ik ken Brussel Zuid niet, en loop een beetje verloren in de immense stationshal. Op de monitors staan nog treinen die een half uur geleden al hadden vertrokken moeten zijn, en wordt aangeraden te wachten op de mededelingen via de speakers. Gedurende de tien minuten dat ik daar sta te draaien echter geen enkele mededeling. Ook niemand van de NMBS te zien trouwens. De reizigers worden compleet aan hun lot overgelaten.
Tenslote volg ik twee zakenmannen naar spoor acht, waar een trein richting Leuven zou zijn. Wanneer de trein aankomt, passeert er toevallig een treinbegeleider, en vraagt iemand of deze trein zal stoppen in Brussel Noord. ‘Maar natuurlijk niet’ is het antwoord, de ganse noord-zuid as is blijkbaar geblokkeerd.

Waarom zegt er niemand eerder hier iets over?

Ik vraag me af of Brussel Zuid een metrohalte heeft. Ik ga op zoek, en vindt metro lijn 2. Daarmee raak ik redelijk in de buurt van mijn werk, ik zie geen beter alternatief. Ik koop een duur metrokaartje (weer extra kosten, na de tram van vanmorgen!!) en stap op de metro.

Amper een kwartier te laat op het werk, maar dat enkel omdat ik wist hoe hier via andere transportmiddelen te raken, niet dankzij de behulpzaamheid van de NMBS!

Schandalig is dat. Iedereen die ik in het station zag, was dan ook terecht boos. Op het nieuws vanmorgen hadden ze niets omgeroepen van vertraging, en toen ik gisteren keek werd het ergste leed maar verwacht vanaf 10u. Het was echter om 9u al dik prijs.

Wat me het meest woest maakt, is de reden van de staking. Ze staken letterlijk om te kunnen staken. Voor het absolute stakingsrecht. Tegen de minimumdienstverlening.
Als deze staking één ding overduidelijk maakt, is dat die minimumdienstverlening er MOET komen. Liever vandaag nog dan morgen. Het moet GEDAAN zijn met de willekeur waarop de NMBS haar reizigers gijzelt. Zonder reden. Bah.

Sierkalebassen

Soms past mijn schoonmoeder op onze honden. Voor Figo staat zo’n dag gelijk aan een grote strooptocht annex vreetfestijn.

De dingen die hij de afgelopen maanden heeft buitgemaakt:
– hele hopen kippengraantjes
– appels
– peren
– noten
– kattenvoer
– eieren
– sierkalebassen

Het maakt niet uit of die dingen op een kast staan of in een afgesloten pot zitten, meneer raakt er toch aan…

Als een nieuw paar schoenen

Iemand Anyway the wind blows ooit gezien? Ik wel. Meermaals. Om niet te zeggen dat ik de film van voor naar achter ken.
Enfin, in die film wil een niet al te snugger hoofdpersonage haar ex duidelijk maken dat met hem dansen op een feestje goed voelt, dat bij hem zijn tout court wel goed voelt, dat ze zich die avond in het algemeen dus goed voelt. En het mens gebruikt daarvoor de zinssnede ‘Als een nieuw paar schoenen’.

Hm. Laten we stellen dat de scenarioschrijver (Barman) zeer duidelijk een man is. Ik heb vandaag mijn langverwacht nieuw paar schoenen aan, en goed voelt dat bepaald niet. Ok, het voelt leuk en mooi enzo, dat wel. Heel fijn. Maar comfortabel, neen, dat niet. Mijn tenen hebben het idee toe te behoren aan een Chinese van enkele eeuwen terug, toen ze voeten nog inbonden… Ofzo. Vooraan zitten ze behoorlijk strak, die schoenen. Maar voor de rest geen klachten. Het hakje is een stuk lager dan ik gewend ben (ik draag ofwel 200% comfortabele platte schoenen ofwel mooie hoge hakken-schoenen, maar niets tussenin) en dat stapt wel makkelijk. Ze zijn goedgekeurd. Ook al is het momenteel ergens ook wel afzien…

Zouden mannen dat eigenlijk ooit doen, schoenen kopen waarvan ze van minuut 1 weten dat ze niet 100% comfortabel zullen zijn, gewoon omdat ze zo verdomd mooi zijn???
Ik denk het niet…

Zaterdag

Ik heb al over onze zondag verteld, maar het weekend telt natuurlijk ook een zaterdag. Een zaterdag waarop de wekker om 8u30 stond, en het weer een gehaast en gedoe was om voor 10u op te staan, ons aan te kleden, de honden voeren en uitlaten, ontbijten en in de bioscoop te raken voor onze laatste film van het FilmFestival dit jaar.
Sleuth bleek een goede film, niet bepaald mind-blowing, maar onderhoudend en gewoon goed.
Het ging om een remake van een toneel-verfilming, en dat was overduidelijk; het was precies of je naar een theaterstuk zat te kijken. De twee hoofdrolspelers, en tevens enige acteurs in de hele film, Jude Law (mooi!) en Michael Caine waren bijzonder straf.
Het verhaal? De jonge acteur wordt uitgenodigd bij de oude rijke echtgenoot van zijn liefje thuis. In diens afgelegen landhuis beginnen de twee psychologische spelletjes te spelen met elkaar, die op den duur uit de hand lopen. Spannend, goed gemaakt en uitstekend geacteerd, maar zoals gezegd mist de film net dat tikkeltje meer die hem aan je ribben en in je gedachten laat kleven.

Toen we uit de donkere cinemazaal kwamen, bleek de wereld ondertussen een stuk lichter, zonniger en ook warmer geworden dan ’s ochtends vroeg. Vreemde gewaarwording.

Na de middag verstreken de uren tijdens het boodschappen doen in de Bio-Planet, het kopen van tickets voor Buffalo Tom, het uitlaten van de honden, het wassen en strijken.
Of hoe weekenddagen toch altijd minstens drie keer zo snel lijken te gaan dan werkdagen.

Paardrijden aan zee

Gisteren was een lange, vermoeiende, maar stralende dag. Om acht uur opgestaan, ontbeten en mijn rijkleren aangetrokken. Om negen uur stonden we al bij de mensen van onze rijclub thuis, waar de paarden al bijna helemaal klaar stonden om in de vrachtwagen geladen te worden.
Tegen elf uur kwamen we aan in de buurt van De Panne, sandwiches eten aan de rand van de duinen terwijl de wandelaars de paarden in de camion fotografeerden langs alle kanten, waarop de pony zich van zijn schoonste kant liet zien en gans de vrachtwagen onderplaste…

Dan vertrokken voor een tocht van vier uur. Het was stralend weer, fris, maar er stond weinig wind en er waren ook niet teveel wandelaars op het strand. Omdat de paarden behoorlijk ‘levendig’ worden van de zee en die eindeloze vlakte, deden we eerst een heel eind in stap. Er zijn in het verleden immers al behoorlijk veel ongelukken gebeurd op deze wandeling aan zee, en de begeleiders wilden geen enkel risico nemen. Maar na een half uur bleken alle paarden onder controle, en gingen we een beetje draven. Toen ook dat goed ging, werd er een stukje gegaloppeerd. Zalig.

Dan kwamen we aan een ruiterpad dat de duinen inging. Dat vond ik eigenlijk nog leuker dan het strand; een smal padje op de grens met Frankrijk dat zich bergop en bergaf slingerde.
We galoppeerden nog een eindje door de polders.
Drie uur later kwamen we weer op het strand. Mijn paardje, de op een na oudste van de hoop, was nu helemaal warmgedraaid, en begon te dansen onder mij toen hij het zand onder zijn hoeven voelde. In de gallop liet ik hem dan maar gaan, want hij was gewoon niet in te houden. Hij, niet enkel de tweede oudste, maar ook nog eens de tweede kleinste van de groep, rende moeiteloos alle grotere paarden voorbij, tot hij helemaal op kop liep. Onvoorstelbaar fijn gevoel; snelle gallop, uitgestrekte open vlakte, de zee, de zoon, de mensen links en rechts, de kinderen die uitgelaten beginnen te roepen en te zwaaien. Die gallop was vast de langste die ik al ooit heb gedaan, we bleven maar rennen. Tot de paarden echt vermoeid begonnen te raken, en wij zelf eigenlijk ook.

’s Avonds kwamen we fysiek uitgeput maar voldaan weer thuis. Een hete douche was het enige wat me nog kon bekoren.

Vandaag helaas minder plezier. De spierpijn in mijn schouders (bij stressvolle periodes verkrampen en verstijven mijn schouders volledig, vrij pijnlijk) is blijkbaar door het paardrijden nog vijf keer erger geworden. Doorgaans heeft dat er geen effect op, maar gisteren moest ik mijn paard echt wel de ganse tijd stevig vasthouden, en was ik waarschijnlijk ook weer meer gespannen dan normaal. Vandaag doet dus álles pijn; mijn schouders, mijn hele rug, mijn benen… Ik verlang alweer naar een heet bad!

Volgeboekt

Oef, het is vrijdagnamiddag. Dat betekent nog drieëneenhalf uur werken, dan nog een dik uur trein en het weekend kan beginnen.

Gisteren toen ik aan de telefoon met mijn ma mijn weekend schetste, besefte ik pas hoe vol ik het weer gepland heb…
Vanavond begint het alvast met de wekelijkse paardrijles van 21 tot 22u. Lees: thuis om 20u30 vertrekken en terug ergens rond 23u.

Zaterdagochtend vroeg opstaan, om 10u hebben we onze laatste film van het FilmFestival voor dit jaar. Vermoedelijk dus om 8u30 al ons nest uit, eerst de honden uitlaten, dan snel snel iets eten. Vorig weekend hebben we dat ook gedaan, en toen waren we maar om 9u45 terug van de hondenwandeling, en hebben we de auto moeten nemen om nog op tijd in de bioscoop te raken. Hopelijk kunnen we morgen ons iets beter aan de strakke planning houden.
Dan volgt er de verplichte boodschappentrip richting Colruyt, want onze frigo is al weken leger dan leeg.

Normaal gezien hadden we de namiddag en avond vrij, maar we hebben vorige week de verjaardagsbbq van mijn schoonmoeder gemist en moeten dat nog goedmaken, en toen gisteren bleek dat ik vorige maand iets had vastgelegd voor zondag maar dat ondertussen alweer vergeten was, moeten we dus zaterdag ook nog eens bij de schoonouders passeren. En nog een cadeau kopen. U kan niet meer volgen? Geen nood, ik ook niet.

Zondag dan, uitslapen, eindelijk! Ah neen… Moeten om 9u stipt aan de paardenstallen staan. We hebben ons dus ingeschreven voor een daguitstap naar De Panne. Which means dat de honden niet zo lang alleen kunnen blijven. Which means dat die ook nog eens naar de schoonouders gevoerd moeten worden (20 rijden enkele weg, dus reken maar op een uur).
VROEG opstaan dus, 9u aan de stallen, dat geeft dan meestal vertrekken ten laatste 11u, tegen 12u30 in De Panne, dan ons lunchpakket opeten in de zadelkamer van de vrachtwagen en vertrekken voor een tocht langs het strand. Ben benieuwd. Het is geleden van de middelbare school dat ik nog op het strand heb gereden… Mijn paard toen begon te schuimbekken van het crossen, dus dat was best een freaky ervaring…

Uitslapen dus, iets waar ik al een week naar snak. ’t Zal voor over een week zijn vermoed ik…