Theater

Vroeger had ik elk jaar een abonnement in Vooruit. Toen er kinderen kwamen, was dat niet meer echt mogelijk. We vonden een babysit pas een optie als de kinderen al wat ouder waren en de schaarse uitjes onder ons twee wilden we liever iets doen waarbij je eens iets tegen elkaar kon zeggen dan in een theaterzaal gaan zitten. En ik was gewoon ook veel te moe, met kinderen die pas tegen de leeftijd van 2 jaar aan doorslapen begonnen denken. Exit theater dus.

Maar ik miste het wel en was blij dat ik dankzij een vroegere Gentblogger terug kon aanpikken. En intussen is het alweer een gewoonte geworden om met enkele mensen regelmatig naar theater te gaan. Een die ik bovendien niet zou willen missen.

Ik beperk het aantal voorstellingen nog wel, want ik ben nog altijd vrij moe soms en ben niet graag teveel avonden weg. Het leven is al hectisch genoeg. Maar nu wil het toeval dat er blijkbaar 4 voorstellingen in deze en volgende week vallen. Vier!

De voorstelling van vanavond,  Angels in America in het NTGent blijkt dan ook nog eens 4 uur te duren. Als dat maar goed komt. Ik ben fan van voorstellingen van 90 minuten want daarna durf ik al eens in slaap sukkelen in het donker en de roze pluchen zeteltjes.

Zondag staat er dan Familie op het programma, het controversiële stuk van Milo Rau dat de afgelopen weken al wat media aandacht kreeg wegens de realistische weergave van zelfmoord. Ik ben enorm benieuwd.

Volgende week woensdag gaan we naar The Upside Down man van Vooruit en zaterdag bezorg ik Zoon zijn theaterdoop in Vooruit met Galactic Ensemble, een circusvoorstelling. Al ben ik niet zeker dat het zijn doop zal zijn, want die gasten doen aardig wat theatervoorstellingen met de klas.

Een beetje druk dus naar mijn zin maar ik heb er tegelijk ook wel zin in, want ik denk/hoop wel dat er pareltjes tussen zitten.

Vorig weekend trouwens werd ook al deels in een theaterzaal gespendeerd, want ging ik met de Wederhelft naar Locke van Cie Cecilia, een ontzettend goed stuk met Tom Vermeir en Koen De Graeve. Zeker zien als je daar nog de kans toe zou hebben. Theater bij Cie Cecilia is bovendien nooit van het slaapverwekkende moeilijke soort en eerder behoorlijk rock ’n roll, en met deze twee klasbakken van acteurs kon er in mijn ogen weinig fout gaan.

Heilig Hart

heilig hartWe hadden na het concert van Arcade Fire maar enkele uren slaap kunnen vangen en zaten dus met een licht vermoeid gevoel op de bankjes voor De Expeditie. Maar geen nood, we kwamen Heilig Hart zien, de nieuwe Arne Sierens, en ik vertelde nog vol vertrouwen dat je toch onmogelijk in slaap kan vallen tijdens een stuk van Sierens. En ik slaap ben ik ook effectief niet gevallen. Maar dat was dan ook helaas het meest positieve dat ik van de avond kan vertellen.

In Gent is Sierens God en de voorstellingen zijn altijd direct uitverkocht, maar heb je nog geen kaartje kunnen bemachtigen, wees dan niet te hard teleurgesteld en laat met een gerust hart deze voorstelling aan je voorbij gaan. Het is mooi weer buiten, ga een terrasje doen. Er zou ook een herneming komen van Zingarate, probeer dan vooral daarnaar te gaan kijken. Want dat is echt geweldig theater. Heilig Hart is amusant op zijn beste momenten maar anders gewoon een beetje tijdverlies.

De affiche was nochtans veelbelovend; Robrecht Vanden Thoren, Anemone Valcke, Gilles De Schryver en Linde Carrijn. De namen maakten me nieuwsgierig en gaven me zin om te gaan kijken. Maar het stuk zelf gaat nergens naartoe. Sierens doet wat hij al zo vaak veel beter heeft gedaan; dezelfde soort personages, dezelfde thematiek, een leuke gimmick met de opbouw van het podium. We hebben het allemaal al ooit wel gezien. Maar waar ik toen zat te schateren, kon er nu op en al eens een grijns af. Het was gewoon niet zo grappig. De acteurs kwamen niet uit de verf en het geheel woog gewoon veel te licht. Precies of je zit naar de repetities te kijken van een stuk dat nog heel wat moet groeien of waarvan de echte sterren nog ergens in de coulissen huizen en straks gaan komen en dit de stand-ins zijn. Het bleef allemaal heel makkelijk, goedkoop en leeg. Goedkope grappen, flauwe dialogen, wat danspasjes, wat naakt. Het contrast met pakweg Zingarate kon niet groter zijn.