Eigenwijze dochter

De dochter danst en zwemt momenteel. Maar de laatste weken hing ze het serieus uit tijdens de lesjes. De leerkrachten compleet negeren. In de spiegel gekke bekken naar zichzelf trekken tijdens de balletles en haar hoofd in het water steken als de zwemleraar iets aan het uitleggen was. Het werd week na week erger. We hebben ze zelfs een of twee weken thuis gehouden van balletles omdat ze de andere kindjes te hard aan het storen was.

Het evaluatiemoment van de zwemles naderde. Ze moest 25m op de rug kunnen zwemmen. Ze doet dit groepje voor de tweede keer omdat ze bij het vorig evaluatiemoment nét niet goed genoeg was; vanaf het volgend niveau gaan er geen ouders of leraren mee in het water en ze vonden haar nog niet veilig genoeg alleen in dat diepe bad met de leraar op de kant. Maar tijdens de afgelopen 10 lessen werd ze eigenlijk totaal niet beter. Zelfs een beetje slechter.

Dat evaluatiemoment kwam dus alsmaar nader en haar presteren alsmaar slechter en ik had absoluut geen zin om nog eens 15 lessen op datzelfde niveau te blijven hangen. Dus maakte ik met haar de deal dat we iets leuk zouden doen als ze haar uiterste best deed tijdens de laatste twee lessen EN het proefje haalde. Ze probeerde daar nog op te onderhandelen en vroeg of het ook OK was als ze haar best deed maar het proefje niet haalde. Niet dus. We gingen er helemaal voor.

Ze had echter behoorlijk wat pech, in de 12 lessen voorafgaand aan haar “examen” kreeg het groepje maar liefst 5 verschillende lesgevers te verwerken die precies allemaal telkens van nul begonnen. Waardoor ze helemaal niet het programma afwerkten dat ze normaal zouden moeten volgen. En dat ze die 25 meter rugslag geen ene keer hebben geoefend voor het proefje. Ter vergelijking; toen Zoon dat niveau zwom hebben ze de laatste 5 lessen niks anders gedaan dan opgebouwd en geoefend op die 25 meter…

En dan breekt de bewuste zaterdag aan. Die ochtend is er eerst kijkmoment in de balletles. Ook daarvoor had ze beloofd haar best te doen. En dat deed ze. Meer nog, ze danste daar de pannen van het dak. Geen idee hoe ze het deed aangezien ze de laatste lessen totaal niet had opgelet, maar ze kon alle oefeningen en dansjes en was bij de beste van haar les.

Namiddag dan de zwemles. De proef bestond uit drie delen. En daar stond mevrouwtje, hypergemotiveerd, vol zelfvertrouwen, als eerste in het rijtje van kindjes en superenthousiast.

Deel een, onder een mat doorduiken in het diepe, geen enkel probleem. Ze werd zelfs boos toen sommige kindjes opnieuw moesten proberen omdat het nog niet goed ging en zij niet omdat het van de eerste keer goed was.
Onderdeel twee, een combinatietestje met drijven, zwemmen op de buik en op de rug; feilloos. Maar die onderdelen kon ze in december ook al goed, het was vooral die 25 meter waar het van afhing. Daarvoor waren we op donderdag en vrijdag na school nog gaan oefenen (waarbij we door de redders van stad Gent uit het diepe moesten omdat ze nog geen 25 meter kon zwemmen, euh nee, net daarom kwamen we dus oefenen, zucht, dat begrepen ze maar niet, frustrerende ervaring) en dat liep nog niet 100% goed.

Maar ze sprong in het water, draaide op haar rugje, zette haar beentjes aan (ze moeten met de armen gestrekt als een pijl achter zich zwemmen) en begon te peddelen. En zwom zonder enig probleem het zwembad over. Met de big smile. Waar ze tijdens het oefenen na 5 meter nog zonk en alle richtingen uitging behalve rechtdoor.

Om zot te worden! Want ze KAN het dus allemaal. Als ze WIL. Maar ze WIL vaak niet… En dan heeft het dus geen zin. Dat wordt er dus zo één die alleen onder druk gaat kunnen presteren… Maar wat waren we allemaal blij!!! (Zoon en Wederhelft waren speciaal meegegaan om te komen supporteren. En Zoon haalde uiteraard die ochtend ook zijn proefje bij het zwemmen).

Transfer

De afgelopen weken stonden weer enorm in het teken van de kinderen. Zo zijn we drie weken bezig geweest met de ‘transfer’ van Zoon van de club waar hij nu twee jaar bij gevoetbald heeft naar een nieuwe. Het is een lang verhaal. De nieuwe is veel dichter en eigenlijk had hij daar twee jaar geleden moeten starten maar er was geen plaats. We stonden op de wachtlijst maar daar kwam nooit wat van. Ouders van vriendjes zeiden dat we wat harder moesten aandringen als we wilden binnen raken. Maar Zoon wou niet, hij heeft nu vrienden gemaakt in de huidige club. Tot hij ineens op een tornooi gefrustreerd raakte in de voetbalkunsten van zijn vriendjes daar en hij op het scoutskamp de kindjes daar nog wat beter leerde kennen die toevallig ook in die voetbalclub zaten, net zoals twee klasgenootjes. En dus heeft hij volledig zelf besloten dat hij wou veranderen.

Intussen was de termijn waarop je makkelijk kan veranderen verstreken en moet een club de speler willen vrijgeven. Dat bleek gelukkig geen probleem. Na telefonisch contact met de nieuwe club bleken er twee vrije plaatsen voor volgend seizoen, maar vroegen ze om eerst te komen uittesten op training.

De eerste training was een absolute ramp. De trainer die Zoon wou beoordelen was er niet, ik vond maar geen andere verantwoordelijke om aan te spreken en toen ik die eindelijk vond was een luide vloek het eerste geluid dat eruit kwam. Waarop hij Zoon vrij kortaf meesnokte naar het terrein. En nadien enkel kon zeggen dat we de week erop moesten terugkomen. We vulden dan zelf maar in dat dit was omdat er dus geen trainer was en de invallers niet bekwaam waren om spelertjes te beoordelen. Van de twee andere kindjes die kwamen testen was er overigens 1 goed genoeg en de andere maar half, die zou geen matchen mogen meespelen komend seizoen.

Het tornooi de dag nadien had Zoon een slechte dag en was er extreem weinig inzet, waarop ik hem probeerde duidelijk maken dat als hij echt serieus was over die verandering van club, hij op het testmoment wel een beetje meer uit zijn pijp zou moeten komen. Zonder echter te hard te pushen want meneer is wel stressgevoelig en dan riskeer je dat hij helemaal zou dichtklappen.

Maar op de volgende training deed hij het supergoed en vloog hij over dat veld, was hij mega enthousiast dus vanaf volgend jaar speelt hij in de ploeg op fietsafstand in de plaats van de ploeg buiten Gent waar hij nu zat. Wat helaas niet echt op enthousiasme werd onthaald door de ouders en trainers van die laatste ploeg. Maar ja. Dichterbij is voor ons wel een pak praktischer.

Daarbij komt dan nog het proberen inplannen van de zwemlessen in hun drukke zaterdagprogramma’s. Nu zaterdag is het evaluatie. Bij de Dochter is er dit semester vanalles fout gegaan. Wel 5 verschillende leraren op 13 lessen die elkaar blijkbaar totaal niet brieften waardoor ze de helft van waarop ze geëvalueerd gaan worden eigenlijk nog nooit hebben gedaan. Elke les begonnen die precies van voor af aan waar Zoon de laatste 3 lessen niks anders heeft gedaan dan al de proeven van het evaluatiemoment geoefend. Toen ik dat aankaartte kwam er een flauwe reactie, dat ze er ook niks aan konden doen. Jaja, dat weet ik, maar daar kunnen die kinderen niet verder mee. Het gaat dus enorm spannend worden wat het resultaat van die evaluatie zaterdag zal zijn. Ik vind het in elk geval behoorlijk straf. De afgelopen weken hebben die kinderen niks anders gedaan dan een half zwembad mét drijfhulp en nu gaan ze ineens beoordeeld worden op 25 meter zonder drijfhulp. Wat ze dus nog geen ene keer geprobeerd hebben. Toen Zoon in dat groepje zwom, werd er tijdens de laatste 5 lessen vooral opgebouwd naar die evaluatie…

Ook de inschrijvingen van muziekscholen en dansscholen zijn open, maar de Dochter is totaal niet meer gemotiveerd voor haar balletles dus op dat vlak moeten we ofwel op zoek naar iets anders ofwel nog even afwachten wat het volgend jaar geeft in de scouts en in het eerste leerjaar en dan zien of ze zelf met iets op de proppen zal komen.