Goal bij de buren

We hebben de laatste jaren altijd veel geluk gehad met onze studentenburen. Vroeger toen we hier pas woonden, kon je de eerste maanden van het academiejaar echt bijna niet slapen op weekavonden, of toch niet voor 3 à 4 uur ’s morgens. Dat vreet aan een mens, dat kan ik je verzekeren. Maar sinds de Dochter geboren is zo ongeveer zijn we gezegend geweest met brave, hard studerende meisjes en jongens die niet vaker dan eens per jaar een kotfeest geven en voor de rest proper hun manieren houden.

Goede dingen wennen snel. Ik was zowaar zelfs niet meer bang of ongerust als het academiejaar begon.

Maar dit jaar kregen we helaas weer een zeer luid exemplaar. Zo een van het boenkieboenkie-marginale-dansmuziek-lievende-soort. Ik kan gerust wel iets hebben, trouwens, ik slaap gerust door de tv en muziek van de leuke buurmannen en het algemene straatlawaai. Maar die continue doenkdoenkdoenk, daar word ik horendol van.

Gelukkig bleef het doorgaans nog beschaafd en ging de muziek rond middernacht vanzelf zachter of verdween de student dan naar buiten.

Tot de wederhelft het dit weekend op zijn heupen kreeg en ging klagen. Herhaaldelijk aanbellen gaf geen reactie. Dus nam hij een voetbal uit Zoons collectie en gooide die tegen het raam, om de aandacht te wekken. En bij poging twee verdween die bal door het raam het kot in. Waarna terstond twee zich rot geschrokken buurstudenten zich aandienden in het raam. En proper de muziek stiller hebben gezet en de bal terug bezorgd. En zich excuseerden voor het monotone aspect van de muziek want weet je, ze waren muziek aan het màken. Yeah right. Als je dat muziek kan noemen.

Maar met die voetbal gaan we toch nog een tijdje kunnen lachen.

 

Harry bij de dierenarts

Maandagmiddag moest ik Harry bij de dierenarts binnenbrengen voor zijn castratie. Ze had op voorhand al gezegd dat ze konijntjes bij zich in opname houdt tot ze echt helemaal ok zijn en weer goed eten. Konijntjes zijn blijkbaar heel fragiele beestjes. Maar de dierenarts beloofde ons goed op de hoogte te houden.

Maandag in de vroege avond kregen we effectief een sms dat hij gecastreerd, gechipt was en behandeld tegen mijten. ’s Avonds kreeg ik een tweede sms dat er foto’s in een mail waren verzonden, maar die mail hebben we nooit gekregen helaas. Dinsdagmiddag dan nieuws dat hij at, maar nog niet genoeg naar haar zin en dat ze hem dus nog een bijkomende dag in observatie zou houden. En dan geen nieuws meer.

Vanmiddag begon ik toch een beetje ongerust te worden. Dat lege konijnenhok deed me toch een pak meer dan ik dacht. En ook Zoon was zo ongelukkig dat zijn vriendje nog steeds niet terug was. Wat is een huis leeg zonder dieren.

Uiteindelijk kon ik me niet meer concentreren op mijn werk en besloten we te bellen, maar nam de dierenarts niet op. Aarrrrrgh. Gelukkig belde ze kort daarna zelf terug met het nieuws dat we hem vanavond mogen gaan ophalen. Oef! Ik ga zo blij zijn om dat klein fluffy ding terug te zien!!!

Bij deze heb ik me trouwens voorgenomen om nooit nog een konijntje op de markt te kopen. Vlakbij ons huis is er elke zondag dierenmarkt en we wandelen daar regelmatig langs. De diertjes zagen er altijd wel goed verzorgd uit. En na onze vele bezoekjes met de kindjes vonden we het dan maar normaal om daar ook een diertje te kopen wanneer we besloten hadden dat er een konijn in huis zou komen. En Harry is gelukkig ook gezond bevonden, alleen had hij dus zowel vlooien als mijten. Maar dat is nu allemaal behandeld. Nu nog wachten tot ik vanavond eindelijk thuis ben en mijn beestje kan zien…

UPDATE: Harry is weer thuis. De dierenarts heeft hem blijkbaar twee nachten mee naar haar huis genomen en verwend met lekkere verse planten en kruiden. Hij mocht daar ook vrij rondlopen en met haar katten spelen… Ze was er al helemaal verliefd op. Hij krijgt nu nog pijnstilling en er is 1 plekje dat we in de gaten moeten houden of het niet ontsteekt, maar voor de rest is alles prima met hem. We hebben hem gemist!!

Beter een goede buur…

Ik las bij Sofinesse een warm pleidooi voor de Brugse Poort en de behulpzame en lieve buren daar. Zelf woon ik pal in het centrum, maar ook hier heerst er veel warme burenliefde. En ik ben daar zo blij mee. Die mensen hebben al zo onnoemlijk veel gedaan voor ons.

Toen Figo oud en gebrekkig werd, ging onze buurman op sommige dagen twee keer met hem op wandel. Toen die buurman zelf ziek werd, gingen wij met zijn hond wandelen en op de dagen dat we moesten werken, ging een andere buurman met Figo op stap. Verschillende buren steken al eens boekjes en ander gerief voor de kindjes binnen. Onze plantjes ten voordele van de voetbal waren op een kwartier tijd uitverkocht. Toen ik nadat ik de kindjes van het sportkampje had opgehaald vaststelde dat het zwemgerief van de Dochter niet mee was, kon ik de kindjes gewoon even bij de buren droppen zodat ik alleen snel over en weer naar de sporthal kon fietsen. Ze werden daar met open armen ontvangen. Nu onze hond er niet meer is, mogen we op elk moment met de buurhond wandelen als we dat wandelen te hard missen. En deze middag gaat onze buurman Harry en mij naar de dierenarts brengen met zijn auto omdat ik het niet zie zitten het arm konijn in een transportbox op de fiets of te voet te vervoeren. Deze zomer was er in de straat hierachter een buurtBBQ en dat was een van de gezelligste namiddagen ever. De stad anoniem, koud en kil? Absoluut niet! Vroeger bij mijn ouders woonde ik ‘op den buiten’ en behalve dat iedereen altijd alles had gezien en wist van elkaar, was het daar veel meer ieder voor zich…

Druk

Dat het leven druk druk druk is lijkt tegenwoordig wel een modezin maar verdorie, over afgelopen weekend kan het toch kloppen…

Vrijdag bleef ik tot 9u30 op school, de juffen werden verwend met een ontspannende yoga-sessie voor de dag van de leerkracht en ik stond samen met enkele andere ouders in de tweede-derde kleuterklas. Ik was wel blij dat we met vier ouders waren, zo bleef het allemaal vrij overzichtelijk en goed te doen en vloog dat uurtje voorbij.

Van de school snel naar huis om nog wat op te ruimen en het konijnenhok te kuisen en de poetsvrouw binnen te laten en dan de fiets op om naar de Bourgoyen te racen waar ik had afgesproken voor lunch en een nazomerwandeling met een vriendin. Heerlijk! Dan terug naar huis racen om de kindjes te gaan ophalen om 15 uur op school.

Op tijd eten maken zodat Zoon om 17u40 naar de voetbal kon vertrekken.

Zaterdag stond de wekker zoals steeds al om 8 uur maar ik was om 7u45 al op. Om 9u naar de balletles met de Dochter. Dan thuis wat opruimen en rommelen, op tijd eten en dan met haar met de fiets naar het Rooigem zwembad want Zoon en wederhelft waren nog niet thuis van de voetbalmatch. Terwijl wij zwommen heeft de wederhelft Zoon dan naar de scouts gebracht voor zijn allereerste scoutsvergadering en ging hij naar de Colruyt voor de tweewekelijkse grote boodschappen. Dan nog snel snel de stad in voor een nieuwe duikbril want die was de wederhelft vergeten in het zwembad die ochtend bij Zoons zwemles en dan allemaal samen de fiets op voor het infomoment van de scouts om 18 uur.

Zondag opnieuw om 8 uur opgestaan want om 9u30 moesten we in Gentbrugge staan voor de jaarlijkse Pierkesloop in het atletiekstadion. Zoon is geen slechte loper en had er duidelijk lol in. Het geheel duurde weer behoorlijk lang. Dan terug met z’n allen naar huis gefietst om iets te eten. En normaal zouden we dan direct naar het Wilde Mannen Woeste Wijven festival vertrokken zijn, iets waar ik echt al maanden naar uitkeek, maar ik was uitgeteld en ben even in bed gekropen. Om 2.5 uur later wakker te worden en te ontdekken dat het festival alweer bijna voorbij was… Het enige voordeel was dat er zo tijd vrijkwam om te douchen eer ik vertrok naar het verjaardagsfeestje van een vriendin die avond.

Vandaag gelukkig niet naar Brussel, ik werk thuis omdat ik Harry om 14 uur naar de dierenarts moet brengen voor zijn castratie. Duim met me mee dat hij er goed doorkomt, want stress kan behoorlijk gevaarlijk zijn voor konijntjes… De dierenarts gaat hem ook tot morgen bij haar houden om hem indien nodig te dwangvoederen, ook niet snel genoeg starten met eten na een ingreep kan heel gevaarlijk zijn blijkbaar.

Volgend weekend belooft overigens minstens even druk te worden want vrijdag wordt ons meisje 5 jaar en dus staan er dit weekend twee feestjes op het programma…

Op de fiets

Ondertussen pendel ik zes weken van en naar het station met de fiets. Tijd voor een stand van zaken lijkt me.

Om kort te zijn: I love it. Het was even zoeken naar een goede route van het centrum naar het station maar ik had er vrijwel meteen een gevonden en die volg ik nog altijd. Rustig, deels langs het water, op de meeste plekken een mooi van de rijweg gescheiden fietspad of een fietsstraat. Enige nadeel, het is wel druk, soms fiets je in de fietsersfile 😉

Het grootste voordeel is de flexibiliteit. Als vroeger mijn trein meer dan 3 minuten vertraging had, en dat heeft de NMBS zowat standaard, dan miste ik de bus en moest ik een tiental minuten in de kou wachten op een trein richting Dampoort om dan nog een kwartier naar huis te wandelen. Drie minuten vertraging, twintig minuten later thuis. Na een werkdag van 8 uur en 3 uur pendelpret zijn die laatste extra 20 minuten er teveel aan. Heeft de trein nu 3 minuten vertraging, dan ben ik 3 minuten later thuis dan anders. No biggie. Ik zit dus veel meer ontspannen op de trein. Idem ’s morgens als ik de kindjes afzet op school. Deze week nog eens de tram genomen omdat de Dochter haar fiets moest meedoen naar school en dat niet compatibel was met zelf mijn fiets mee te nemen. Ik ben toen om 8u29 op school vertrokken en heb moeten rennen om de trein van 9u01 te halen. De tram staat overal stil en door werken aan het station is de halte nu ook verder dan normaal.

Voordeel twee, het is gewoon verdomd plezant. Ik heb een beetje lichaamsbeweging en verzet mijn zinnen. Fietsen is ontspannend. Op de tram of bus zitten, not so much. En zeker met het zachte en zonnige weer zoals nu. Zalig om dan te fietsen. Tijdens die ene dag op de tram deze week miste ik dat dagelijks half uurtje fietsen echt al.

Zijn er dan geen nadelen? Wellicht wel. Ik weet nog niet wat ik ga doen als er sneeuw ligt. En een beetje regen vind ik totaal niet erg, maar hevige plensbuien zegt me ook niet zoveel. En aan fietsen in het donker moest ik ook even wennen, maar dat is inmiddels al helemaal gewoon geworden.

Het grootste minpunt? De anderen. Het is druk in de stad. Op de fiets moet je soms ogen op staarten hebben, zoals mijn mama vroeger zei. Van die tentakels die bewegen en alles gezien hebben. Studenten met een hoofdtelefoon op die al sms’end en zwalpend aan een slakkengangetje fietsen, bejaarde dames die vrolijk zij aan zij fietsen op een tweerichtingsfietspad en tegenliggers de weg versperren, op het fietspad geparkeerde auto’s, voetgangers die het voetpad te min vinden en het fietspad innemen, auto’s die de fietsstraat niet respecteren,…

Maar so far so good. Ik ben helemaal overtuigd van de fiets. En probeer dat ook over te dragen op de kinderen trouwens;

Hoe is het nog met Harry?

Wel, goed!

Hij is nu twee maanden bij ons. Ik had gedacht dat hij na een of enkele weken helemaal tam zou zijn en zich zou laten aaien of bij mij in de zetel ’s avonds tv zou kijken. Dat is dus niet het geval. Na twee maanden wordt hij nog steeds niet graag geaaid. Als het hem niet aanstaat, gaat hij aan de ladder in zijn hok staan. Aai je dan toch, dan gaat hij naar boven, waar we bijna niet aan hem kunnen.

Hij gaat wel op verkenning. Het heeft een maand geduurd en toen kwam hij naar boven. Ik dacht dat het een hele doorbraak was en zag hem op korte termijn al op schoot springen. Maar na drie verkennende tochten boven blijft hij nu weer beneden. Alwaar hij in de hoek met de stofzuiger en borstels verdwijnt ofwel naar buiten op het koertje gaat rondcrosssen. De rest van het huis laat hij zowat links liggen.

Op momenten dat de kinderen er niet zijn, is hij soms wel zeer actief. Ik ben al een paar keer over hem gestruikeld ocharme. En thuiswerk kreeg een volledig nieuwe dimensie met een konijn dat op het koertje rondrent en bokkensprongen doet. Ook als we de kasten openen of de koelkast, is zijn aandacht gewekt.

Gisteren moest hij naar de dierenarts voor vaccinaties. ’s Avonds zat er geen leven meer in ocharme. Toch traumatiserend voor zo’n klein vluchtdier. Gelukkig was hij vanmorgen weer meer zichzelf.

In de herfstvakantie gaan we enkele dagen weg met de familie. Geen opvang dus aangezien iedereen mee op reis is. Dus zocht en vond ik een konijnenopvang. En kreeg ik een geweldig plannetje.

Je leest immers overal dat konijnen niet graag alleen zijn. En je ze dus met twee moet houden. Maar twee konijnen uit één nestje kopen geeft meestal miserie; ofwel vechten ze en moet je ze scheiden, ofwel zit je snel met meer konijnen dan je lief is. Een konijn kan wel gekoppeld worden. Dan laat je het konijn zelf een maatje zoeken dat hij of zij ziet zitten. Liefst eentje van het andere geslacht. En waar doe je zoiets? In een konijnenopvang zo las ik. En aangezien meneer in de herfstvakantie 5 dagen in zo’n opvang/pension zal verblijven, leek me dat nu eens het uitgelezen moment om daar voor hem een meisje te zoeken. Op voorwaarde dat hij tegen dan minstens 2 à 3 weken gecastreerd is. En dus moeten we in alle haast daar nog werk van maken… Maar als alles goed gaat, vertrekt Harry dus binnenkort alleen op pension, om terug te komen na ons verlof met een maatje…