Wetenschap en dieren part II

Bron: www.freemetro.be
 

Koeien hebben een hevig gevoelsleven. Ze kennen emoties als vriendschap, woede en frustratie en zelfs hun seksueel leven is veel boeiender dan aangenomen, zo ontdekten onderzoekers van de universiteit van Bristol.

Binnen een kudde koeien ontstaan vaak vriendschappen tussen twee of meer dieren. Die worden geuit door elkaar te likken, en in sommige gevallen gaat dat dus verder. Koeien blijken overigens ook opgewonden te raken door het oplossen van intellectuele uitdagingen. Zij die de juiste deur vonden waarachter voedsel was verstopt, maakten soms zelfs een sprong van vreugde.

Wetenschap en dieren part I

Dogs show huge differences in personality, according to a US scientist who has developed a test to assess canine character.

Dr Sam Gosling, of the University of Texas, rates the dogs on four key traits with positive and negative extremes. He adds that his work suggests pets should be matched with owners who have similar personalities. The work was presented at a major science conference in Washington DC.

Personality traits

“We used approaches used to assess human personality and applied them to dogs,” said Dr Gosling. “You do find personality differences between breeds. Indeed, many have been bred on that basis. But you also find enormous [personality] differences within the breeds themselves.”
Dr Gosling first asked pet owners to rate their pet on the four personality traits and then asked strangers to rate the animals on the same characteristics. We used approaches used to assess human personality and applied them to dogs

The four dog personality factors were energy levels, affection-aggression, anxiety-calmness and intelligence-stupidity.

Anxiety-calmness was assessed by studying a dog’s reaction as its owner walked away with another dog.

The ability to retrieve a biscuit from beneath a cup was used as a measure of intelligence.

These traits were adapted from the five-factor model; used to assess human personality. 

The University of Texas psychologist is a firm believer that pets should be matched with their owners on the basis of similar personalities. “If you can make a breed-based judgment that’s fine. But you can also do behavioural tests. And one of the places that are very interested in this are dog homes. “They have very high incentives to find out what these animals are like and how well-matched they are to their owners.”

The results were presented to the annual meeting of the American Association for the Advancement of Science

No food at Batibouw Tattoo

Vrijdag. Bezoek van een vriendin. Koud koud koud!
Beetje bijgepraat, wat rondgelopen, iets gaan drinken.
18u30: Teerbeminde komt aan, teerbeminde neemt zijn plaats als chef kok van de avond in onder assistentie van ondergetekende en het bezoek.
19u15: vriendje van bezoek komt aan van zijn werk.
20u: smikkelen en smullen van het feestmaal.
21u: valse noot van de avond: het geëerd bezoek weigert te proeven van de speciaal voor hen aangekochte (tijdens een speciaal aan hun bezoek gewijde late-night shopping in Delhaize)(waardoor het te laat werd om zelf nog te koken)(en we dus op restaurant zijn gegaan, wat dus extra kosten zijn bovenop de kosten in de Delhaize!) overheerlijke taart omdat het -hou u vast- vasten is. Ondergetekende kan er slechts groen mee lachen.
22u: bezoek aan plaatselijk drinkgelag. Speurend oog naar interessante mensen om te bekijken. Geen gevonden.
 
Zaterdag: ochtend: Teerbeminde probeert me uit mijn warme nestje te krijgen. Geen zin. Warm bedje! Maar de plicht roept!!!
Expeditie naar onze hoofdstad, mét het openbaar vervoer, want wij zijn milieubewuste mensen! Aanleiding: gratis kaarten voor zowel de tentoonstelling Tattoo in de musea voor kunst en geschiedenis als voor Batibouw.
Tattoo was leuk: mooie en creepy dingen gezien (stukjes mensenhuid, tattoo’s en piercings op edele deeltjes, …), nieuwe interessante dingen aan de weet gekomen, daar dus een uur en een kwartier geboeid en vrolijk rondgelopen. Onderandere bijgeleerd dat dingen als scarificatie, piercing en tattoo’s al eeuwenoud zijn, zo oud als de mensheid zelf zeg maar. Blij dat ik een westerling ben waar het niet verplicht is je lijf te laten volprikken…
14u: lege maag! Acute hongeraanval.
Naar de Heyzel, daar in het ganse ‘eetdorpje’ geen enkel etablissement gevonden dat broodjes verkoopt, enkel warm eten (vies! duur!). Dan maar naar de Expohallen. Daar de eetstandjes opgezocht. Die bleken allemaal van 1 en dezelfde organisatie, en op geen enkel van die standjes (en we hebben er veel gezien) was nog een vegetarisch broodje te vinden. Enkel hesp!!! Erg hongerig en boos bijna zo’n snullig verkopertje aangevlogen. Dan maar vol tegenzin maar met de eetlust van een neushoorn een broodje tonijn binnengewerkt. Uiteraard staand, want nergens zitplekken.
Conclusie: als je niet naar Batibouw MOET, blijf er dan alsjeblief weg. Het wordt bevolkt door de meest lelijke bezoekers, de een al dommer, irritanter en belachelijker dan de ander, en de ergste soort verkopers. Veel volk. Lelijk volk. Fermettebouwers. Brrrr…
Wel enkele hele mooie dingen gezien (designkeukens, badkamers met bubbelbad en sauna), maar die kunnen we toch niet betalen, so…
Never again…
Ook de terugweg verliep niet bepaald vlot. Geplaagd door pijnlijke rug, knie en voeten een uitgang genomen, en op een immense parking terecht gekomen. Nergens een herkenningspunt, en al helemaal nergens een metro. We konden niet terug binnen, dus dan maar op zoek. Na een heel eind stappen niet de metro, maar dan toch al een bushalte van de Lijn tegengekomen. Waar dan nog een halte was van een lijn die ik ken, en die ons naar het Noordstation zou kunnen brengen. En over amper 10 minuten al een bus! Prachtig!!! Helaas werden die 10 minuten er wel 30… Geen nood, dan de volgende trein, net op tijd voor de volgende trein… Bleek ook die 15 minuten vertraging te hebben. Wat er allemaal voor gezorgd heeft dat we bijna 3 uur gedaan hebben over het traject. Met de auto was dat geen 50 minuten geweest…
 
Zondag: ochtend: Teerbeminde probeert me uit mijn warme nestje te krijgen. Geen zin. Warm bedje! Maar de plicht roept!!!
Door de pijnlijke koude naar mijn ouders…
’s Avonds genoten van het geslacht de pauw, witse, en het ronduit hilarische Niki’s geheim…

 
 

Gastbijdrage van Teerbeminde: Low in de AB

Vooraleer de show kon beginnen diende eerst door de Brusselse jungle vol schietgrage wantrouwige leden van s lands ordemacht naar de ancienne belgique geslaomt. Parkeerplaats voor de plaatselijke Brico, en dan de kon de tocht naar de oermoeder aller concertzalen beginnen.

De avond startte met een voorstelling van een film gebaseerd op het werk van de black heart procession. De stille film verliep helemaal op het trage, meeslepende ritme van de muziek, soms tragisch, soms hilarisch. De sfeerliedjes van deze groep pasten uitstekend bij het concept van deze voorstelling, de harde vloer van de AB veel minder. Stram gezeten even de beentjes gestrekt, op verkenning binnen de AB, alwaar we al snel de onvolprezen presentatrice tegen het lijf liepen, Ayco Duyster, die later naar eigen zeggen ontroerd was door het talrijk opgekomen publiek.

De avond werd door een zeer divers publiek bijgewoond, met een gemeenschappelijk kenmerk: een lijkbleke huid van teveel binnenzitten, teveel naar kleine schermpjes zitten turen, teveel zondagavondradio en -blues.

Zoals bij alle goede concerten werd het voorprogramma verzorgd door een band vol nobele onbekenden die echter meestal op één of andere wijze het publiek naar de keel grijpen. Kid dakota hadden hiervoor een wel zeer bijzonder exemplaar van het ras Drummer meegebracht die een puisterige bijzonder jong lijkende singersongwriter van het nodige extra lawaai voorzag. Deze drummer begon liedje op Tom Waits achtige wijze, met de nodige jazzy hautain en fluisterende, nonchalante roffels, om over te gaan naar een stevige mars en te eindigen in een orgie van geweldige roffels en donderende mokerslagen. Waarbij in aantal gevallen het nerdy brilletje, van dit rijp voor psychiatrie aandoend heerschap, de neus verliet in een vergeefse poging de zwaartekracht te trotseren…

Verder bleek deze kerel de gewoonte te hebben tussen of tijdens de nummers even zijn drumkit te verlaten voor een korte trip rond het podium, de cymbalen continu te wisselen, te goochelen met de drumsticks en ook de bassdrum als floortom te gebruiken.

Freaky maar geslaagd met goeie nummers én gewaardeerd door het talrijke publiek. Voor de geïnteresseerden www.kiddakota.com waar ondermeer enkele mp3’s te downloaden zijn.

Tijd voor de hoofdschotel, Low, het onvolprezen trio dat reeds een 15 tal jaar muziek maken in het niet zo populaire genre: “verstilde pracht”. Denk aan de ijzingwekkende schoonheid van verlaten steppes en taigas, waar een verlaten kampvuurtje voor de enige warmte zorgt. Liedjes ontdaan van alle franjes en herleid tot hun naakte essentie, twee prachtige stemmen begeleid door een basic gitaar, drum en bas.

De laatste cd liet een iets andere richting vermoeden, met meer invloeden van diverse alternatieve rockensembles, meer noize, meer lawaai, gemener, ook ironischer. Dit gevoel zette zich verder tijdens het optreden, de nieuwe nummers zijn goed, heel goed maar net iets minder bijzonder dan vroeger, net iets gewoner. Het optreden met een duidelijk verschild tussen vroege Low nummers, die probleemloos de zaal letterlijk naar adem deden snakken en de nieuwe songs, die niet dat gevoel gaven.  

Daardoor miste het optreden een beetje de unieke Low sfeer, hoewel het gevoel van tussen duizend mensen te staan die allen ademloos en muisstil luisteren naar twee stemmen tamelijk uniek blijft in de huidige muziekwereld. Na 15 jaar, 12 volwaardige albums en een onlangs uitgebrachte 4delige boxset met restjes is de groep zelf een beetje op zoek naar een nieuwe richting, die hen misschien dankzij hun unieke stemcombinatie naar nieuwe hoogten zal leiden of misschien op overdiend pensioen, maar het blijft een aanrader voor al wie van gepassioneerde muziek houdt. Nu geeft de groep een beetje het gevoel van “we hebben het allemaal al wel gezien en gehad”. En dat is een heel klein beetje jammer. Ook waren er diverse kleine technische probleempjes, die door de zanger met de nodige ironie werden ontvangen: “dat hoort erbij als je zoals Low koppig je eigen ding doet, en daardoor met bescheiden middelen werkt”.

Een goed optreden, zeker de moeite waard, nog veel meer dankzij het unieke gezelschap uiteraard.


Observaties

Net even de zoektermen bekeken waarmee onschuldige (?) internetters hier terechtkomen. Vaststelling: die zijn een pak normaler dan enkele maanden geleden. Mensen komen hier niet meer voor gore seks, maar voor info over muziek, dieren en wijsheidstanden! Heb ik over die laatste dan al zo vaak gezeurd? It must be…
 
Het Eiland zaterdag was weer hilarisch! Al twee afleveringen op rij dat het een geweldig goed niveau haalt. Die geschminkte new-wave Alain, de opgefokte en een beetje creepy Drets, de heel erg creepy en irritante Bucky, de woudklapper Sammy,…
 
Zondag lekker geluierd. Zelfs niet buiten geweest. Gewoon genieten en niks doen! Ondertussen Het Geslacht De Pauw meegepikt (waarom begint die Tine niks met Maarten, vééééééééééél mooier dan die vieze Tom)(ik leef mee, je ziet het)(Reynebeau met voedselvergiftiging was ook wel grappig), en Witse natuurlijk.
 
Vandaag arbeiten, en straks naar de AB, naar het verjaardagsfeestje van Duyster (met oa Low).
 
Vanmiddag in de vieze smeltsneeuw gelopen. Ik haat vieze smeltsneeuw!
 
Dit weekend geplaagd geweest door een bende van 3 of 4 mannelijke Duitsers in het appartement boven het onze. Ik haat Duitsers! Ze bevestigden alle clichés… Enkel de pinhelmen hadden ze thuisgelaten. We hadden deze eer te danken aan het feit dat er een ingeweken Duitser dat appartement bewoont, samen met een westvlaamse olifant (die ’s nachts met deutsche grundlichkeit onderhouden wordt, aan de buffelachtige oerkreten af te leiden). Ik ging op mijn blote knietjes de heer danken omdat we over een paar maanden kunnen verhuizen. Nu hopen dat de nieuwe buren niet nog veel erger zijn natuurlijk!

De winter meer dan beu!

Hoe druk het vorige week was, zo rustig is het nu… En soms hangt de rust me een beetje de strot uit. Een mens voelt zich eens graag 100% alive, en dat terwijl het leven soms voorbijkabbelt op een tergend traag, triviaal en nutteloos lijkende manier…
Langs de andere kant, geen nieuws is vaak goed nieuws. Nog altijd beter klagen over de kleine dingen des levens dan ergens halfdood in een ziekenhuisbed, want dan heb je wel andere dingen om in je hoofd te steken (aangenomen dat er nog iets rest om in te steken that is).
 
Verder zou ik graag eens enkele obscene woorden en gebaren richten aan het adres van 1. Kim Clijsters en 2. Canvas. Waarom? Wel, woensdag was er deel 2 gepland van La Meglio Giuventu op Canvas, een film van ietsje meer dan 3u. Normaal gezien zou die om 21u beginnen, gedaan om 0u10, nog net te doen voor de mensen die hun slaap nodig hebben (like me inderdaad). Dankzij dat tennishuppeltrutje uit Bree was er echter helemaal niks te zien op Canvas, dan *plik plok plik plok plik…*.
De vriendelijke medemensen van Canvas vonden het niet nodig enig idee te geven hoe lang het nog wachten was op de film, neen, je werd als het ware gedwongen om naar de balletjes te kijken. Nadien moest er bovendien nog eens een volle aflevering Ter zake uitgezonden worden. Alsof het nog niet laat genoeg was.
Ik bezit geen video, en ik vond de film écht wel de moeite, dus er zat niets anders op dan te wachten. Toen de film dan eindelijk begon, was ik een beetje moe en vooral erg slecht gezind. Maar kom, na een tijdje raak je toch meegesleept in het verhaal…
Het werd wel 2u ’s nachts eer de film eindigde…
 
Vandaag waren we uitgenodigd op een verjaardagsfeestje. Het feestvarken is 2 geworden. Het was geen echte hippe bedoening, daarvoor was het ene deel van de gasten wat jong en het andere dan weer veel te oud (op ondergetekende na natuurlijk), maar toch best wel leuk. De gastvrouw had ons voorzien van een heus buffet met verse pasta’s, en daar zijn we altijd voor te vinden. Bovendien zijn 50+ ers werkelijk hilarisch eens het bloed alcohol gehalte wat begint te stijgen…
 
Verder dus weinig te melden. Erg weinig.
 
Doch niet getreurd, want maandag staat er weer een en ander op de agenda. Na een dag van noeste arbeid volgt een concert van Low in de AB, aangevuld met een heleboel andere activiteiten in het kader van 5 jaar Duyster. Nu alleen hopen dat we er vlot raken, ondanks de maatregelen getroffen omdat een Amerikaans zwijn een bezoekje brengt aan ons schone jarige Belgenlandje…
 

verslag van de week

Zo veel te vertellen! Hup hup, vooruit met de geit dus.

 

Woensdag: La meglio gioventu gezien op Canvas (deel 1): genoten!!! Echt de moeite, en blij dat ik het nu eindelijk gezien heb. Ik kijk al uit naar deel 2 deze week…

 

Donderdag: bericht van Lord CMS of hij ons mocht komen lastigvallen, want de arme stakker zat hopeloos in het donker dankzij een stroompanne en vond dat maar niks. Daarna afspraak met een vriendin die ik al 6 maanden niet meer had gezien en nu eindelijk haar nieuw aanhangsel kwam voorstellen.

 

Vrijdag: ’s avonds naar 123 propositions van Les Ballets C de la B. Het ging hier om 5 verschillende voorstellingen, en het niveau varieerde dan ook. Het ging van matig naar uitstekend, soms zelfs binnen een onderdeel. Eindoordeel: dik de moeite.

Het eerste deel vond ik maar niks, het was een solostuk en het bestond gewoon uit niks. Kunstig misschien, maar toch niet aan mij besteed.

Een ander deel bestond meer uit stand up comedy dan uit dans: grappig, leuk, entertained, maar toch ook weer niet wat ik verwacht had.

Dan was er ook een film: leuk in het begin, maar iets te langdradig.

Het beste bevielen de stukken met meerdere mensen, onder andere dat waar Sam Lowyck (windman uit anyway the wind blows) in zat.

Conclusie: echt een leuke en interessante avond, en smaakt naar meer!

 

Zaterdag: na een hilarische aflevering van het eiland (de kiekendief-scène zal me nog lang heugen) naar de film: The Edukators: goed uitgewerkte Duitse film die 3 jonge mensen volgt die in de marge van de maatschappij leven. Uit protest tegen de uitwassen van het kapitalisme breken ze in bij verschrikkelijk rijke mensen en halen hun ganse interieur overhoop, echter zonder iets te stelen of te beschadigen. Ze laten dan de boodschap achter dat “de vette jaren voorbij zijn” of dat je “te veel geld hebt”. Totdat plots iemand thuiskomt en de onschuldige veel drastischer vormen aanneemt.

Naast deze verhaallijn komen ook de karakters van de hoofdpersonages uitgebreid aan bod, en de verhouding tussen hen onderling.

Onderhoudende, leuke film. Prachtig alternatief voor de Kinepolis-rommel.

 

Maandag: Valentijn. Hoe hip het tegenwoordig ook is om zich tegen Valentijn te kanten (ik doe niet mee aan die commercie! Het is toch alle dagen Valentijn), ik doe daar nu eens niet aan mee. Meer nog, ik heb zelfs speciaal een dag verlof genomen voor deze feestdag!

Ok, het is belangrijk om elke dag de ander graag te zien en de commercie viert hoogtij, maar dat betekent niet dat het geen perfekte aanleiding kan zijn om er een persoonlijke liefdeshoogdag van te maken. Er is immers niemand die zegt dat je Valentijn enkel kan vieren door op restaurant te gaan of cadeautjes te kopen he…

Vanalles een beetje

Al erg hard gewerkt vandaag. Aan niet de meest voldoening gevende werkjes. Dus heb ik het gevoel dat het hoog dringend tijd is om naar huis te gaan! Dat is het helaas helemaal nog niet… Wat van de goed begonnen dag (zonnetje!) meteen een baaldag maakt.
 
Eens je erop begint te letten, zijn er immers dingen genoeg om je druk over te maken… Zoals nog steeds geen idee hebben binnen welke termijn we in ons nieuw huis gaan kunnen trekken. Zoals banken die niet doen wat ze moeten doen en je toch lastigvallen met rommel. Zoals ’s avonds erg laat en moe thuiskomen en constateren dat er echt wel niks op tv is. Zoals graag naar de cinema willen en er niet raken. Zoals doodgraag willen uitgaan maar nergens een geschikte leuke plek vinden (lees: deftige muziek).
 
Soit, zeuren heeft nog nooit iemand geholpen, dus laat ik me eens focussen op de dingen die wel meevallen!
 
Zo hebben we kaartjes voor moderne dans, nu vrijdag. Ik ben absoluut geen kenner, maar ik heb in de loop der jaren zo’n voorstelling of 3 gezien en er -tot nu toe- altijd enorm van genoten. Meer dan van theater eigenlijk. Theater lijkt eenvoudiger, omdat de boodschap in duidelijke taal wordt verpakt, maar kan soms zoooo tegenvallen he…
Enfin, we gaan dus naar 1-2-3 propositions van Les ballets C de la B. Ik heb ze al een keer gezien, in de voorstelling Plage Tattoo/Curcumstances, waar ze samenwerkten met Zita Swoon. En waar Stef Kamil op het eind te zien was in vrouwenlingerie *droomt weg*
 
Wat me meteen op een volgend onderwerp brengt: vandaag in de roddelgazet gelezen dat het nu echt wel out is om als man een behaarde tarzan-borst te hebben. Ik heb altijd al vol afschuw gekeken naar dat soort tapijtjes, maar nu is het -eindelijk- ook voor mannen dus een trend aan het worden om het lichaamshaar te epileren. Niet gewoon afscheren, nee, mooi laten waxen!
Veel beter als je het mij vraagt…
 
Verder zou ik een pleidooi willen houden voor een aantal ‘fanclubs’. Zo steek ik mijn bewondering voor het heerschap Rik Torfs niet onder stoelen of banken. Den Torfie zoals ik hem pleeg te noemen, is nu wekelijks (?) te zien in de Laatste Show, en daar geniet ik zeer van. Een voor Vlaanderen vrij uniek gevoel voor humor heeft die mens, echt prachtig…
Daarnaast moet ik helaas ook vaststellen dat het niveau van De Laatste Show dit jaar toch een beetje gedaald is. Of niet?
 
 

Gastbijdrage van Teerbeminde

Vandaag gelezen op het internet: het “grote muziekforum” project in Gent. Een project waar de bevoegde instanties al jaren over palaveren. Een zaal met internationale uitstraling waar de verwende kultuurliefhebbers, excusser KULTUURliefhebbers, elkaar kunnen ontmoeten in een luxe omgeving. Waar al de werledvermaarde orkesten een vaste plaats zouden vinden op hun tocht rond.

Eerst werd aan de opknapbeurt van de oude vismijn te Gent gedacht. Ondanks veel buurtprotest zou hier de nieuwe tempel komen. Dat project is dan afgeketst maar de mannen/grote namen achter dit project (gerard mortier, het gentse stadsbestuur, alle opera abonnementsbezitters,…) hebben hun idee nog niet opgegeven. Ze zijn nog megalomaner geworden. Ze willen nu de hele site van het “circus mahy”, met de sporthal en parkeergarage (toegegeven, lelijke gebouwen) inpalmen en daar een cultuurtempel met internationale uitstraling neerzetten. Echt een kanjer van een project(te bezien op vrtnieuwssite)of op http://www.gent.be/forum

Bedenkingen: is dat nodig zoveel geld uit te geven aan één project, krijgen daardoor andere verenigingen die het meer verdienen niet minder, stelt zo iets internationaal het “kleine sympathieke” en vaak veel interessantere cultuur gedoe niet in de schaduw? Is dit niet cultuur voor de beau monde, en niet voor iedereen? Het wordt verkocht met “oefen en repitieruimtes” vooriedereen, maar dat is echt waar kleine alternatieve gezelschappen op zitten te wachten. Een hok in een poepsjieke tempel…De concertzaal in Brugge, ook spliksplinternieuw geraakt evenmin uit de kosten… tot zover het lucratieve businessplan. Dat voorziet immers in de tweede grootste “cultuursubsidie” in België. 

Is er al niet genoeg cultuur ruimte in Gent (toneel, de vooruit, vele theaters, capitool, handelsbeurs…). Die zalen geraken soms nu niet aan een programmering…

Is er niet meer ruimte aan leefbaarheid in het centrum van de mooie stad Gent. Hebben we echt nood aan de zaal annex congrescenter annex hotel annex shoppingcenter…

zucht
enfin, kon me daar weer eens in opwinden…
gelukkig zal Bert Anciaux hierover zijn zeker heel wijze salomonsoordeel vellen…