Onheil op het werk

Hoera hoera, de overheid had geld uit te delen, en wij mochten een nieuwe collega in dienst nemen, eindelijk… Allemaal zijn we overwerkt, en iemand erbij was meer dan welkom.
In juli werden er gesprekken gehouden, er werd iemand gevonden en zij zou in september beginnen. De week voor ze zou beginnen, krijgen we te horen dat ze ergens anders een betere job gevonden heeft.

Ok, de andere kandidaten die op gesprek geweest zijn dan. Nr 1 heeft ook al ander werk, nr 2 voldeed niet en nr 3 neemt haar gsm niet op en doet niet de moeite om terug te bellen.

Het hele team duikt nog eens in de sollicitatiebrieven, en er worden nog eens 3 mensen op gesprek uitgenodigd, vorige week. Maandag begint onze nieuwe collega. We steken er allemaal de nodige tijd en moeite in om haar wegwijs te maken, alles te tonen en uit te leggen, stages mee te doen,…
Vandaag, vlak voor de baas naar huis gaat, telefoon. Ook zij komt niet meer, ook zij heeft een betere job gevonden dichter bij huis!

Rust er een vloek op ons? Wil er niemand onze collega zijn?

Als er hier nog iemand komt, dan vrees ik dat ik me ga moeten inhouden om te vragen "En, hoe lang plan jij te blijven?"…

28 weeks later

Zondagavond nog eens naar de film geweest, na een jaar of twee van weinig cinema hebben we de laatste maanden onze oude gewoonte weer opgepikt en zitten we weer twee tot drie keer per maand in de pluche zeteltjes.

Na de zomerse pruimentijd komt het filmseizoen de laatste weken stevig op gang. ’t Is elke keer weer moeilijk kiezen… Ik liet de beslissing deze keer aan mijn wederhelft, en die koos er 28 Weeks Later uit.

28 Weeks Later is het vervolg op 28 Days later uit 2002; een Britse film van de makers van Trainspotting. Dat was indertijd meer dan reden genoeg om te gaan kijken. Ik werd helemaal weggeblazen door de snelle, harde film, die ver weg bleef van de doorsnee horror/zombiefilm.

Het vervolg kreeg echter niet overal even lovende kritieken, dus wist ik niet goed wat te verwachten…

28 Weeks later is net zoals zijn voorganger een straffe, spannende film, maar toch is hij zoals de meeste sequels een stuk minder straf. Ik zat nog steeds zenuwachtig in mijn zetel heen en weer te schuiven, maar werd stukken minder geraakt. De film is iets zwart-witter deze keer, ik leefde minder mee met de personages, en de film is ook een stuk goorder. De beginscène en de helicopterscène zijn verschrikkelijk vettig, iets wat ik apprecieer bij slasherfilms, maar in deze film eerder overbodig was.

Het verhaal? 28 Weken na de virusuitbraak is Londen opnieuw veilig. De geïnfecteerden zijn dood, en het Amerikaanse leger heeft in de stad een veilige zone afgebakend, die streng wordt bewaakt. Hier kunnen de Londenaren stapsgewijs naar terugkeren, terwijl de Amerikanen langzaam aan de rest van de stad en daarna het ganse eiland opkuisen.
Dan komen er echter twee kinderen aan, geheel tegen de regels en voorschriften die er tot dan toe waren. En natuurlijk komt daar narigheid van…

28

28 Weeks Later is een goede film, verschrikkelijk spannend, maar helaas net iets minder straf dan zijn voorganger.

Wonderwortel!

Vandaag op weg naar het werk een UUR in de file vastgezeten. Een uur. Twee meter vooruit en dan weer een eind stilstaan.
Voordeel daaraan is dat ik nog eens de grote Peter van de Veire ochtendshow heb gehoord, je hebt dan toch niks anders te doen.
Miss België heeft blijkbaar een boek geproduceerd en was daarom te gast. Maar daar wou ik het eigenlijk niet over hebben, wel over iets dat ze uit de krant hadden gehaald, en wat ik wil uitroepen tot het

Woord van de dag!

Wonderwortel

 

Blijkbaar een of ander voedingssupplement dat werkzaam is bij stress en depressieve gevoelens. Maar die naam alleen al, je zou toch direct een grote doos bestellen?!? Wonderwortel!

Regenboog

Het weer haalt rare toeren uit de laatste dagen…

Zo zat ik gisterenavond op de trein. Zo’n tien minuten voor ik zou aankomen belt mijn wederhelft mij van thuis op; hij en de hondjes zullen mij niet tegemoet komen naar het station, want het is aan het kletteren van de regen. Ik kijk uit het raam en het is kurkdroog buiten, maar voor me zie ik wel een gigantische inkzwarte wolk hangen. Dat ziet er inderdaad niet goed uit.
Bij het volgende station, drie minuten verder, is het nog steeds droog. wanneer de trein vertrekt, begint het echter verschrikkelijk te gieten. Bij het voorlaatste station zijn de hemelsluizen wagewijd opengegaan, en je ziet de mensen die daar afstappen wegrennen om toch een beetje droog te blijven.
Nog enkele minuten en ik ben er. Ik neem alvast mijn paraplu, stop mijn haar onder mijn jas die ik helemaal dichtknoop en bereid me voor op een koude douche.

We zijn er. Ik stap uit, en zie aan de rechterkant van de sporen een stralend blauwe lucht, en een fletse regenboog. Mooi! Aan de overkant is de lucht echter nog donkergrijs. De parking van het station ligt onder een laag water, het water loopt nog overal uit de regenpijpen, maar ondertussen is het wel helemaal droog. Vreemd!

Vanochtend vroeg dan, iets meer dan twaalf uur later.

Als ik het huisuitga, valt er weer een fikse regenbui. Wanneer ik bijna aan het station ben, houdt de regen op. Wanneer ik naar de huizen aan de overkant van de straat kijk, zie ik een grote, stralende regenboog. Wéér een! Vanop het perron sta ik ervan te genieten, zo mooi dat ‘ie is. Er is zelfs nog een tweede, halve regenboog. De zon scheen ook opnieuw. Mijn ochtendhumeur verdween op slag, en plots voelde ik me echt gelukkig, door zo’n klein iets als twee regenbogen op korte tijd…

Koud

Het is nu écht herfst. Officieel, want de 21e gepasseerd. Gevoelsmatig, want ik ben vanochtend bijna bevroren op weg naar het werk. Een dikkere trui aan dan gisteren en een dikkere jas, I was prepared, en toch nog kou lijden wachtend op het perron… En dan die grijze lucht en die regenbuien… We kunnen een Indian Summer dus wel vergeten…

Een tv-avond kan gezellig zijn… Gisteren wou ik iets gaan drinken met een maatje voor die op reis vertrekt voor bijna een maand, maar het was ook Boer zkt vrouw op tv, en in deze dagen van stress en vermoeidheid wil zulk lichtvoetig entertainment mij wel plezieren. Maar niet getreurd, ons bezoek kwam bij ons thuis mee tv kijken en vooral commentaar geven op de beelden en veel lachen. Nadien toch nog eentje gaan drinken, en daardoor moe maar voldaan in bed beland tegen half twaalf, en bijna onmiddellijk in slaap gevallen, zalig…

Gisteren is er hier op ’t werk een nieuwe begonnen. Op ’t eerste zicht valt ze goed mee. Het zal nog een hele tijd duren eer die effectief is ingewerkt en ons werk kan verlichten in plaats van verzwaren, maar ’t is wel prettig iemand nieuw in het team te hebben. En zo ben ik na vijf jaar dan eindelijk niet meer de jongste 🙂

Disapointed in the sun

Zaterdagochtend opgestaan en beslist om die namiddag naar Antwerpen te gaan. Probleem daarbij is echter dat de honden niet langer dan zes, maximaal zeven uur alleen kunnen zijn, ze hebben immers geen bodemloze blaasjes. Eerst dus honden uitgelaten, de was aan het droogrek gehangen, en dan wou ik opzoeken hoe laat er een trein was. De website van de NMBS bleek niet te werken op dat moment, dus dan maar op goed geluk naar het station. Bleken we nog een kwartier te moeten wachten op een trein. Geen probleem, veel tijd dus om een ticket te kopen.
De trein had vertraging. En dan bleek hij maar tot Berchem te rijden. Waar we dan nog eens een kwartier moesten wachten op een trein die ons verder naar het Centraal station kon brengen. Zo waren we dus al gauw anderhalf uur bezig voor we in de stad aankwamen. De honden waren een half uur daarvoor buiten geweest, wat ons dus nog vier uur gaf om te shoppen en weer terug in Gent te raken.

Maar we lieten de treinmiserie ons plezier niet vergallen, en uitgelaten als een jong veulen huppelde ik door de mensenmassa op de Veldstraat richting leuke winkels. In de eerste vier etalages alvast niets dat de moeite was. Bij de veggie schoenen van Georgette ook niks, daar moest de collectie nog grotendeels binnenkomen. Op naar het mekka van de mooie schoenen dan maar, Zappa in de Kammenstraat. Daar was er eindelijk mooi gerief, maar ook héél, héél veel volk. Uiteindelijk toch drie paar schoenen die echt heel mooi waren gevonden, waarvan er dan slechts in een paar nog mijn maat bleek te zijn. Wat een teleurstelling! En die zaten niet eens goed! Nog even onze kop bij Camper binnengestoken en een grote winkel op de Meir binnenstebuiten gekeerd, maar ik had nu dé schoenen gezien die ik wilde, en alle anderen leken gewoon zo lelijk in vergelijking daarmee… Balen…
Ik heb nog één hoop, op het einde van de maand zou er in Gent nog een lading nieuwe modellen van dat merk binnenkomen, en dan hopen dat ik een paar kan passen, want volgens de verkoopster zijn ze altijd direct uitverkocht…

Dan maar terug naar huis, honden uitlaten, omkleden, snel snel snel koken en ons haasten naar de Vooruit voor het feestje van 25 jaar Vooruit. Daar aangekomen bleek de Theaterzaal al volzet. We dronken dan maar iets, stonden naar het mooie volk te kijken (Mauro Pawlowski!!!) en konden na een kwartiertje wachten toch al binnen in de theaterzaal. Daar was het in het duister even zoeken naar een plaatsje. We zagen nog het einde van een stukje Stan, en dan was het al pauze, waarvan we dankbaar gebruik maakten om meer naar voren in de zaal te schuiven.
We bleven de rest van de avond in de Theaterzaal zitten, waar ik door het duister wel de hele tijd moest vechten tegen de slaap. We zagen Arne Sierens passeren, Dirk Roofthooft, Mauro Pawlowski en vooral veel muziek van Flat Earth Society, wat me soms wel beviel, maar soms ook totaal niet.
Daarna wilden we rustig iets gaan drinken in het café, maar we werden daar allemaal buiten gegooid, de drukke mensenmassa in die voor de Vooruit was samengetroept voor het vuurwerk. Om 23u45 was dat, en om 0u45 hadden we daar, opeengepakt in de kou, nog steeds geen ene vuurwerkpijl gezien. Mijn rug deed zeer, mijn voeten deden zeer en het was daar in die massa gewoon doodsaai, dus dan zijn we maar ons bed in gekropen. Van daaruit hoorden we een half uur later dan toch een paar knallen vuurwerk, maar toen kon het ons al weinig meer schelen…

I feel alive in the city

De zon schijnt én het is vrijdag. Ook al voel ik me fysiek moe, toch lijk ik daardoor vandaag een pak meer energie en levenslust te hebben dan gisteren of de dagen daarvoor. Wat een blauwe lucht, een beetje zon en twee dagen niet werken al niet kunnen doen J .

Ik heb zin om dingen te dóen dit weekend. Uitbundige dingen, leuke dingen, nieuwe dingen, gekke dingen. Alles wat me meer kan laten voelen dat ik leef… De werkweek is al zo veel stilzitten en geconcentreerd bezig zijn, opgaan in je werk, dat ik nu extra de nood voel om mezelf te kunnen zijn, ten volle de crazy kantjes aan mezelf naar buiten laten komen en gewoon één doel nastreven: fun.
Ik ben altijd nogal impulsief geweest, en op momenten als deze steekt dat nog eens zo hard de kop op. Gewoon datgene doen dat op dat moment in me opkomt. Zo heb ik zin om morgen naar Antwerpen te gaan gewoon omdat daar 1 leuke schoenenwinkel is. Ik wil dolgraag van die enkelbotjes… Hoe gekker, hoe beter. Ik wil mensen zien. De twee afgelopen weekends met vrienden doorgebracht, en dan is uitstekend bevallen. Ik wil nieuwe dingen, nieuwe ervaringen. Het ene moment denk ik aan een nieuwe tattoo. Een volgend moment wil ik me inschrijven om ergens eens een cursus te gaan volgen. Drie minuten later wil ik een reisbureau binnenstappen en onmiddellijk een weekendje weg boeken. En dan zo snel mogelijk nog een grote reis ook. Het volgend uur wil ik me volledig op ons huis storten, en heb ik de waanzinnigste verbouwplannen. En nog een uur verder denk ik dat het toch zalig moet zijn om met een zwangere buik rond te lopen…

De kans is natuurlijk het grootst dat daar dit weekend allemaal niets van in huis komt. Ik ga immers serieus moe zijn van de werkweek en hoogst waarschijnlijk vanavond om half elf ofzo al in slaap vallen. Ik kan heel slecht tegen een slaapgebrek…

Maar een ding staat toch al vast, mijn kot uitkomen zal ik. Zo is er zaterdag het reeds lang aangekondigde Feest van 25 jaar Vooruit, dat super belooft te worden…. En wat we voor de rest doen, dat zien we wel zeker?

Rode bieten en druk op het werk

De week sleept zich langzaam verder. De vergadering dinsdag is verbazingwekkend goed verlopen. Mijn tocht door Brussel met tram en metro verliep vlot, en ik vond ook meteen de juiste straat. De vergadering zelf dan werd gehouden in het Engels doorspekt met tien woorden Frans en drie Nederlands. De gevreesde spraakverwarring bleef uit en men stelde zich verbazingwekkend flexibel op. Alles verliep veel vlotter dan de vorige keer, toen mijn twee bazen erbij zaten. Vreemd. Toch moeten onze Waalse vrienden nog een beetje dwarsliggen, anders zou het té gemakkelijk zijn… Maar kom, dat zijn voorlopig nog zorgen voor later. Het waren twee inspannende uren, maar ik hou er wel een goed gevoel aan over.

De terugtocht naar mijn werk dan. Spectaculair om te zien dat in een propvolle tram waarvan de deuren al aan het sluiten zijn, zich toch nog zeker twintig scholieren wurmen, tot ze letterlijk tussen de deuren steken. Ik overwoog al om het laatste stuk te voet te gaan, maar mijn tram was iets minder vol en dus wrong ik me er dan toch maar bij. Gezellig naast een latino-meisje met een roze (!) strechtbroek aan die in haar witte stilettobotjes was gepropt… Nooit een saai moment in Brussel!

Dinsdag was er ook een heel goede vriendin komen solliciteren op mijn werk, net toen ik dus op vergadering was. Helaas heeft ze de job niet gekregen. Dat is wel een hele teleurstelling, aangezien ik haar kansen vrij hoog had ingeschat en het bovendien ook heel leuk geweest zou zijn… Pijnlijk en frustrerend voor haar vreesik…Maar blijkbaar vond mijn baas een andere kandidaat net iets beter voor de job. Niks aan te doen…

Vanavond mijn biogroentenabonnement afhalen. Er zitten weer eens rode bieten in. Ik heb daar een keer soep proberen van maken, maar dat experiment werd op weinig enthousiasme onthaald. En we hebben geen flauw idee hoe je rode biet op een smakelijke manier kan klaarmaken. Suggesties welkom dus. En anders moeten we ze ergens zien kwijt te raken, lol…

Stressy

Ik heb stress… Moet deze namiddag naar de Waalse collega’s. Een, ken Brussel amper, ben daar nog nooit geweest, en moet eerst een tram pakken en dan nog een stukje de metro. Da’s al een avontuur op zich.
Twee, ik moet alleen gaan, terwijl zij met twee heren op leeftijd gaan zijn, lol.
Drie, zij doen nooit moeite om Nederlands te spreken, ze begrijpen er niks van zeggen ze, en ik heb ten eerste geen zin om te vergaderen in een taal die ik niet machtig ben en ten tweede is het bijna onmogelijk om én een vreemde taal uit je achterhoofd te vissen die je sinds het eindexamen Frans in het middelbaar tien jaar geleden niet meer hebt gesproken én over inhoudelijke thema’s waar de visies over uiteenlopen, te discussiëren.
Prettig is dat…

Zondagavond = melancholie

Fijn weekend gehad. Na weken van te weinig (zon)licht me kunnen wentelen in de zon. Zaterdag fijn paardgereden, zowel mijn wederhelft als ik voor het eerst op een nieuw paard, twee bruine Quarter Horses, beiden nog jong en onervaren, maar echte schatjes. Daarna nog eens een zoektocht naar nieuwe schoenen ondernomen, zalige schoenen gevonden, die helaas enkel nog in maat 37 te krijgen waren. And guess what. Ik heb geen schoenmaat 37.
Dan naar de film, een bijzonder vreemde Italiaanse film gezien, Mio fratello è figio unico.

Zondag nog meer in de zon gezeten. Eerst gewassen, gestreken en gekuist, dan snel de douche in en dan gezellig Italiaans gaan eten en nog een koffie en subliem stuk chocoladetaart achteraf. En een muntthee. Leuk! Veel te snel voorbij…

En nu is het donker, en morgen begint weer een nieuwe, veel te lange, stresserende werkweek. Yuck.