Lichtfestival Gent

Yes! Morgen start het langverwachte Lichtfestival. Van woensdagavond tot zondagavond kan je in het centrum van Gent een parcours volgen langs tal van lichtkunstwerken/installaties. En ik kan je vertellen dat het zwaar de moeite gaat zijn.

Ik lees dezer dagen op Facebook en blogs heel vaak de vraag of het doenbaar is om met kinderen te komen. Ik kan daar volmondig ja op antwoorden. Misschien dat het ook plezant is om het alleen met vrienden of als koppel te doen, dat weet ik eigenlijk niet. Maar het is absoluut geweldig om met kinderen op ontdekkingstocht te gaan. In 2012 was Zoon nog maar enkele maanden oud en heb ik het festival minimaal beleefd (een uitje van een uurtje of anderhalf met vrienden terwijl de wederhelft thuis bleef met de baby, volop de tijd dat mijn vrije tijd volledig bepaald werd door de tijdstippen waarop de baby wilde eten en dus mijn borsten nodig had). Maar in 2015 zijn we enkele avonden op stap geweest met de toen 1 en 3 jarige en de Zoon spreekt daar dus nog altijd van. Je moet dus niet vragen hoe diep dat toen indruk op hem gemaakt heeft. We hebben het geluk dat het parcours niet door de straat loopt maar dat onze straat erop uitgeeft en we dus in feite in een straal van een paar honderd meter tal van installaties konden meepikken. Echt heel ver zijn we toen niet gestapt. Maar er was genoeg te beleven dicht bij huis. Een draak in de toren die we vanuit ons raam konden zien, walvissen in het water en konijnen aan het pannenkoekenkraam, om maar iets te zeggen.

En dit jaar zijn we er al heel lang naar aan het uitkijken. Omdat de school van de kindjes niet alleen op de route van het Festival ligt maar ook actief meedeed en de kinderen heeft betrokken in een heus kunstwerk, leeft het Festival hier al sinds kerst, toen de kunstenaar aan de schoolmuren is beginnen werken. Dat maakt het natuurlijk allemaal heel tastbaar en we waren dus nog meer betrokken dan anders al het geval is. Zalig toch in de stad wonen. 

Dat we meer dan 1 keer op stap gaan en dat de kinderen mee gaan, dat staat dus al lang vast. Voor de rest moet ik er nog eens goed over nadenken. Ik denk dat ik het parcours ga opsplitsen op de een of andere manier en elke avond een stukje ga doen. Misschien doen we de dingen vlakbij die ze het leukst vinden gewoon meerdere malen, dat kan ook. Ik hoop dat het niet te hard over de koppen lopen zal zijn en dat het ook niet gaat uitregenen.

Over Zoon maak ik me overigens totaal geen zorgen, die is het gewend met mij op avontuur te gaan en is een goede stapper. De editie drie jaar terug deed hij ook op eigen benen. Kleine zus is een ander verhaal. Die is traag en soms ook wel een beetje lui. Een buggy is echt geen optie in de drukte. Dus denk ik dat ik de kleuterdraagzak nog eens ga bovenhalen. Die ligt al 5 maanden stof te vangen. Maar een draagzak lijkt me wel ideaal nu eigenlijk in de drukte. Dan kan ze ook meteen alles goed zien.

IMG_0063.JPG

Advertenties

Headspace

headspaceToen ik drie maanden geleden een week thuis zat met stressklachten, kreeg ik van veel mensen begrip te horen. Maar ook verrassend veel gelijkaardige ervaringen, vaak van mensen van wie ik het totaal niet wist of had verwacht. En dus ook tal van handige tips. Intussen gaat het weer pakken beter, eigenlijk weer gewoon normaal. Het is wat vanzelf overgewaaid. Ik ben niet direct actief aan de slag gegaan met tips of kiné of andere toestanden.

Toch bleef ik wel wat zoekende. Omdat de stress nog altijd aanwezig is natuurlijk. En de tip van een collega bleef me bij. Over Headspace, een mindfullness-achtige app. En een maand geleden besloot ik die app eens uit te testen.

De eerste reeks van tien sessies is gratis. Probeer het een keer, had de collega gezegd. Op basis van die tien sessies kan je je een beeld vormen of het iets voor jou is. Zo gezegd, zo gedaan.

De eerste reeks bevat meditatie-oefeningen van drie minuten, al kan je die ook langer laten duren. Er zitten ook heel veel leuke filmpjes bij die je meer inzicht geven in het hoe en waarom. Je wordt sterk gemotiveerd om de oefening elke dag te doen. Dat is me ook 15 dagen lang gelukt. De stem in de app is ongelofelijk aangenaam en ik merkte na een vijftal dagen ook echt positieve effecten in mijn dagelijks leven. Dus besloot ik nog voor ik door mijn tien gratis sessies heen was, een abonnement te nemen. Er was toevallig net een eindejaarspremie. Die een heel pak duurder uitviel via mijn iPhone dan via de desktop, dus wees gewaarschuwd. 

Eens je een abonnement heb, kan je naar harte pakketten en éénmalige sessies downloaden. Je kan eerst de drie basiscursussen afwerken, waar je de bodyscan aanleert. Maar je kan ook thematisch werken en aan de slag gaan met sessies rond slaap, sport, stress, relaxatie, noem maar op. Er zijn ontelbaar veel opties.

Na vijftien dagen verloor ik mijn dagelijkse routine wel. Vanaf de tweede basiscursus duren de sessies geen 3 minuten meer maar 10 minuten. En dat kan onnozel klinken, maar die 7 extra minuten zorgen er vaak voor dat het me niet elke dag meer lukt. Of soms pas als ik al in bed lig en eigenlijk al te slaperig ben.

Toch merk ik dat er vanzelf terug naar Headspace grijp na enkele dagen. En dat ik echt veel deugd heb aan de app. Voor mij werkt het echt goed. Het helpt me om me niet te laten wegvoeren op golven van stress en dingen los te laten. De stem zorgt voor een instant kalmer gevoel intussen. Ik raad de app zeker aan.

Eerste keer op het ijs

We begonnen dit jaar met een nieuwe ervaring voor de kindjes. Op 1 januari hadden we niets te doen en de kinderen zelf waren al enkele dagen aan het spreken over gaan schaatsen op de schaatsbaan op de kerstmarkt. Het regende wel, maar omdat de schaatsbaan toch onder de stadshaal staat gingen we toch maar eens een verkennend kijkje nemen.

Veel verkennen was er echter niet aan, ze stoven als twee kleine wildemannen naar de schaatsenverhuur. Voor de Dochter van net vier kregen we dubbele schaatsen die ze met plastic riemen (die niet geweldig goed hielden moet ik zeggen) aan haar schoenen bevestigd werden. Babyschaatsen zou ze ze achteraf een beetje verontwaardigd noemen. Zoon kreeg ‘echte’ schaatsen. De wederhelft bestelde er ineens nog zo’n soort banaan bij waar allebei de kinderen op konden zitten, maar de Dochter moest en zou ook een pinguïn hebben om zich aan vast te houden dus algauw stonden we op het ijs met twee kinderen, een banaanslee en een pinguïn. Mevrouw kan zeer vasthoudend zijn als ze iets wil.

De Dochter was meteen heel zelfredzaam en gleed met haar dubbele schaatsen en haar pinguïn geheel zelfstandig de schaatsbaan rond. Al bleven we toch altijd in de buurt. Broer natuurlijk jaloers dus af en toe werden die schaatshulpjes gewisseld. Als ze wilden bekomen kropen ze op onze ‘banaan’ en kon ik ze duwen.

Ik had intussen naar schatting zo’n 20 jaar niet meer op ijs gestaan en de paniek sloeg toe toen het letterlijk glad werd onder mijn voeten. Het moet gezegd, ik durfde niet. Gelukkig was er dus die banaan. Ik heb dat ding het eerste half uur niet los gelaten. Gelukkig dus dat er kinderen waren als accessoire bij mijn schaatshulpje…

Het werd een ongelofelijk leuke namiddag voor ons allemaal. Zelfs de muziek werkte mee (Counting Crows en Spin Doctors godbetert, dat dateert zelfs uit mijn schaatstijd). We genoten om ter hardst…

IMG_0079.JPG

Heel klein maar toch groot nieuws

Gisterenavond was Zoon ineens iets kwijt…

Toen ik ’s avonds thuis kwam, toonde hij mij trots zijn compleet scheve voortand. Ik werd meteen misselijk. Het was al laat, ik moest nog warm eten, de Dochter in bed leggen, de hond moest gewandeld, over school verteld, met de letterdoos geoefend,… Enfin, de scheve tand kwam en ging weer uit de aandacht. 

Een uurtje later sta ik net met een poedelnaakte Dochter in de badkamer de tanden te poetsen als Zoon verschijnt met een mond vol bloed en iets heel klein wit in zijn handen. Net als de wederhelft buiten is met de hond natuurlijk. Brrrr. Ik laat hem zijn mondje spoelen, het bloeden is al gestopt blijkbaar. Ik geef hem drie dikke knuffels en dan ga ik toch maar verder met de kleinste in bed te leggen, het is al na acht uur inmiddels.

Maar daarna ga ik toch de tand bewonderen. Die is inmiddels al keurig opgeborgen in een luciferdoosje. We zijn er allemaal toch een heel klein beetje ondersteboven van. Zijn allereerste melktandje uit! En een half uur later blijkt ook de Dochter nog niet in slaap en moet ze nog benadrukken hoe groot en stoer haar broer wel is. Wat hij geweldig vindt om horen natuurlijk.

Ik had zo de indruk dat hij bij de laatste van de klas is om tanden te wisselen. Op zes maanden had hij nochtans al de eerste twee melktandjes, toch niet bepaald laat. Enfin. Alweer een mijlpaal voor ons.

Hello Robot

Vorige vrijdag trok ik mee met de klas van de Dochter (tweede-derde kleuterklas) naar het Design Museum voor de Hello Robot tentoonstelling. Ik had dit museum nog nooit bezocht maar was we geïntrigeerd door de tentoonstelling en dus blij dat de klas op een vrijdag ging en ik mee kon (vrijdag is mijn vrije dag). 

Van de school tot het museum was het maar een kleine kilometer wandelen. Op dat vlak is naar school gaan in de stad toch een enorm voordeel. Er is daar zo’n aanbod aan toffe dingen op vlak van cultuur, sport,… die ze te voet of met een lijnbus kunnen doen waardoor ze zowat elke maand wel eens op uitstap gaan. Als ik dat vergelijk met vrienden die een kind in het katholiek onderwijs hebben en maar 1 of 2 keer per jaar buiten komen omdat de bus het grootste deel van de maximumfactuur opvreet…

Enfin, ik dwaal af. In het museum werd ons klasje van 23 opgesplitst in 2 waardoor we met de juf, ikzelf en een hippe gids die duidelijk fan was van design waren voor 11 kindjes. De rondleiding die we kregen, was volledig op kleutermaat met tal van opdrachten waarmee ze dan tips konden verdienen om op het einde zelf een robotje te bouwen met blokjes. Ik heb dus maar een beperkt beeld gekregen van de tentoonstelling, maar toch genoeg om behoorlijk onder de indruk te zijn. Robots in al hun identiteiten kwamen aan bod, gaande van de bekende robots van film en tv over robots op de werkvloer, in huis en in de gezondheidszorg. Het is ook gewoon een heel mooi museum, qua gebouwen en inkleding. Dat moet natuurlijk als je thema design is…

En de kindjes? Die waren er helemaal door bezeten. Een wou in het museum komen wonen en allemaal wilden ze nu op school verder werken rond robots in een project.

design museum

Hello Robot is nog tot 15/4 te zien in het Design Museum van Gent, op zondagochtend is de toegang gratis voor Gentenaars (wij gaan nog es terug met Zoon).

Spekken theaterfestival, onze kersttraditie

Ik denk dat het ondertussen al het vierde jaar is dat we in de kerstvakantie naar Theater Tinnenpot afzakken voor het kleine, gezellige theaterfestival voor kinderen dat Spekken heet. Dit festival heeft een aanbod voor kinderen van 2 tot 12 jaar en heeft bijna elke dag van de vakantie meerdere voorstellingen. Het ene jaar zien we er veel, het andere jaar maar eentje, maar ik probeer toch altijd minstens 1 keer te gaan.

Op twee januari splitsen we ons op. Ik ging met Zoon naar de muzikale voorstelling Rattekatte. Deze voorstelling probeert klassieke muziek te brengen op maat van lagereschoolkinderen. De vier klassieke muzikanten vormen zowat de ruggegraat van het verhaal dat verder ingevuld wordt door 1 actrice die ook wat danst en al eens zingt. Het gaat over een kater van wie het bazinnetje sterft en die dan op avontuur gaat. 
Wij vonden het een heel mooi theaterstuk met een geweldige plaats voor de muziek. De aanbevolen leeftijd was dus 6 tot 12 jaar, maar ik zou eerder zeggen 5 tot 10. Na de voorstelling mochten we evalueren en zowel Zoon als ik gooiden ons muntje in het bakje van de hoogst score.

Wederhelft en de dochter waren intussen naar ‘Een klein beetje verder’, een voorstelling voor 3 tot 8 jaar. Volgens de wederhelft een degelijk stuk typisch kleutertheater met een doos waar vanalles mee gebeurde. Niet heel origineel intussen maar wel ok. De Dochter vond het heel erg leuk.

Je kan nog en met zaterdag voorstellingen meepikken in Theater Tinnenpot of het Gravensteen. Wij gaan morgen alvast nog naar ‘Het Spookje’.

rattekatte.jpeg