Balthazar @ Maassilo Rotterdam 14/02/2020

Nu iedereen in ons land zich opmaakt om vanavond naar het eerste van drie uitverkochte concerten in de Cirque Royal te gaan, droom ik nog na van een perfecte show in de Maassilo in Rotterdam afgelopen vrijdag. Soms kan het een voordeel zijn om te laat zijn om nog kaarten te kopen. Zoals een kleinere concertzaal met minder volk bijvoorbeeld.

Mijn verwachtingen waren zeer hoog gespannen. Balthazar is wellicht de groep die ik al het langst live wou zien maar er door omstandigheden nooit in slaagde. Als troostprijs zag ik wel Warhaus op Werchter een tijd terug, en dat viel zeer in de smaak, maar the real thing is nog altijd beter, toch. Balthazar maakt van die nummers die zich in je gehoorgang nestelen om er nooit meer uit te willen komen. Catchy, stomend, broeierig met weerhaakjes en extra interessant door de verschillende zangers.

We lieten het voorprogramma voor het grootste deel aan ons voorbij gaan en dan wurmde ik me nog zo ver naar voor als ik kon, wat tussen de boomlange Nederlandse medemens geen sinecure is. Een aanzienlijk deel van het publiek had overigens een Vlaamse tongval, maar niet de meerderheid zoals in pakweg Lille al eens het geval is. De sfeer was goed, het iets oudere publiek had er duidelijk goesting in.

En dan was het eindelijk tijd en maakten de mannen van Balthazar hun opwachting. Ze waren absoluut in vorm en we kregen een fijn concert dat van mij nog een heel eind langer had mogen duren. Er zijn zoveel straffe nummers dus ik heb er die avond helaas enkele moeten missen. De nadruk lag vooral op de recentste plaat Fever. Het viel me nog eens op dat daar eigenlijk geen slecht nummer op staat. En zo ging het in de set dus van het ene hoogtepunt naar het andere. Denk maar aan het catchy “Wrong Vibration” en “Wrong Faces” gevolgd door een van mijn nieuwe favorieten, “Phone Number”.

Bij Balthazar staan er zoveel goeie muzikanten op het podium waardoor je nooit weet waar je moet kijken. Maar de lichtrauwe, zwoele, diepe stem van Maarten Devoldere doet het helemaal voor mij. Ik heb een zwak voor muzikanten op een podium, maar oh boy… Al zijn de nummers waarin vooral Jinte Deprez zingt even straf en staan de andere drie er ook stuk voor stuk (best ook wel onder de indruk van nieuw bandlid Tijs Delbeke).

Er zaten geen zwakke momenten in de set, persoonlijke hoogtepunten verderop het optreden voor mij waren “I’m Never Gonna Let You Down Again”, “Changes” en dan het absolute beest “Fever”. Ook de bisnummers waren regelrechte schoten in de roos, met het rustige  “You’re So Real”, het zot dansbare “Grapefruit” en het zeer fijne oudje “Bunker”. Ik heb er nu trouwens een nieuw lievelingsnummer bij, publiekslieveling en ouder nummer “Blood like wine” was mij nog onbekend maar intussen zit het al dagen in mijn hoofd.

Waarna het er alweer opzat. Veel te snel. Maar we hadden gedanst, meegezongen, onze ogen uitgekeken en eindelijk eindelijk eindelijk al die zalige nummers live gehoord. Wat wil een mens meer (behalve nog een bisnummer of tien extra dan)? Schone locatie ook trouwens, die Maassilo, er was behoorlijk wat van het industriële erfgoed bewaard met rare machines, buizen, markeringen overal. Ik hou van die oude, majestueze fabrieken. Ook mooie plek aan het water, vooral in de zomer veronderstel ik, nu was het wat bevriezen.

Concertplannen

Onlangs bedacht ik dat ik zo weinig concerten in mijn agenda had staan. Is dat dan oud worden, vroeg ik me af? Je bent sowieso minder “mee”. Mee-zijn interesseert me al jaren niet meer overigens. Maar ik ga wel nog regelmatig naar concerten en muziek is nog altijd wel erg belangrijk. Of niet? Want mijn agenda oogde akelig leeg op dat vlak.

Maar intussen staan er de komende maanden alweer drie concerten gepland. Oef.

Op Valentijn trekken we naar Rotterdam voor Balthazar. Ik heb ze dus nog nooit live gezien en ik luister de laatste maanden naar weinig anders. Dat kan toch niet zijn. De concerten in België moeten bekend gemaakt zijn toen ik op reis was en waren uitverkocht eer ik iets door had. Het vorig concert viel de dag na het concert van Tamino in Lille en ik wilde geen twee concerten op rij, ik wil de kinderen ook nog eens zien en ik ben al zo laat thuis door de week. Maar de wederhelft vond het ok om naar Rotterdam te trekken, we doen dat wel vaker als een groep in België op een verkeerde dag of locatie speelt of als we zoals nu hopeloos te laat zijn voor tickets. We gaan er ineens een weekendje aan breien; ik boekte een goedkoop hotel vlakbij de concertzaal.

In maart gaan we naar Greg Dulli in Trix. Dulli komt naar ons land, ik ga. Punt. Of het nu solo is of in een van zijn incarnaties (The Gutter Twins, The Twilight Singers, The Afghan Whigs). Ik ben de tel kwijt maar ik denk dat ik hem al meer dan 10 keer live heb gezien. Eerder 15 of meer. Even stelde ik mezelf de vraag of ik nog wel wou gaan kijken. Is de man nog relevant anno 2020? Toen besloot ik dat ik geen zin had om daarover na te denken en kocht ik twee tickets.

Gisterenavond ontdekte ik dan ineens dat Nathaniel Rateliff naar Gent komt in april. Niet naar Vooruit, maar naar de Capitole. De wat? Die commerciële vervelende zaal waar alleen slechte dingen komen? Ja, die. Ik zag hem enkele jaren terug in de Roma en dat was een superfijn optreden, ik ben behoorlijk gek van deze muziek. Ik vind het wel idioot dat het in zo’n zaal is en een zittend optreden, waar slaat dan nu op, maar een concert op 5 minuten wandelen heeft ook wel iets natuurlijk.