Op weekend

Het is hier stil. Vanavond hebben we allebei de kinderen naar West-Vlaanderen gebracht voor hun scoutsweekend. Het allereerste voor de Dochter. Voor Zoon is het alweer de vierde keer dat hij met de scouts op kamp trekt. Maar hij was wel een jaar ouder dan zijn zus op dat allereerste weekend. Zij is ten slotte nog maar net 6…

Twee nachten zijn ze weg, anderhalve dag. Langs de ene kant ben ik enorm blij met de rust en zijn er alweer 5.000 nuttige en leuke dingen waarmee we onze tijd zouden kunnen vullen. Niet vroeg moeten opstaan voor de zwemles, niet van hot naar her crossen, onze goesting doen. Zalig.

Langs de andere kant ga ik de hele tijd aan hen denken en me duizend keer afvragen of vooral onze kleinste zich wel goed amuseert zo in de regen en de kou… Het is ten slotte pas de tweede keer dat ze ergens overnacht zonder volwassen familie. Broer is er natuurlijk ook wel gelukkig…

Verjaardagsfeest in de abdij

Woensdag wordt mijn oudste addergebroed alweer acht. Maar omdat hij komend weekend op scoutsweekend is, besloten we de festiviteiten te vervroegen naar het afgelopen weekend.

Omdat we twee herfstjarigen hebben waarbij de kans op buiten spelen miniem is, en we sowieso geen tuin hebben en dus binnen moeten feesten, hebben we vorig jaar besloten om de feestjes vanaf het tweede leerjaar extern te houden. Acht jongens en meisjes van acht die ons huis decimeren, daar hadden we geen zin meer in. Vorig jaar was het een hele zoektocht om een tof feestconcept te vinden, iets zowel voor jongens als meisjes waar bovendien nog plaats vrij was. Maar mijn onderzoek toen heeft me wel aan wat leuke ideetjes geholpen. En dit jaar was ik wel op tijd om te reserveren…

Het kinderfeestje vond dit jaar dus plaats in de Sint Pieters Abdij. Een mooie en intrigerende locatie die me wel leuk leek om met de kinderen te verkennen. Volgens de site zou er ook een zoektocht zijn en dan een knutselatelier, dat leek me ook wel wat, want het moet toch ook weer niet te schools worden.

De gids wachtte ons op en nam de groep eerst mee op sleeptouw doorheen het museum. Ze mochten daarbij zakjes knutselmateriaal zoeken. Maar ik merkte dat bij de stukken uitleg, die ik razend interessant vond, de aandacht soms toch snel verslapte en de kinderen soms een stukje teveel decibels produceerden voor de serene museumomgeving. Het was dus goed dat dit stuk niet te lang duurde en dat ook de kelders en tuin werden bezocht, wat de kinderen direct een pak meer aansprak en waar ze een stukje van hun tomeloze energie kwijt konden.

Na een uurtje trokken we dan naar een soort zolder waar ze elk een kroon mochten knutselen. Dat vonden ze allemaal wel behoorlijk leuk. Zij het de meisjes toch net iets leuker dan de jongens. Die laatsten gingen iets sneller over op het knutselen van zwaarden om elkaar mee te onthoofden. Een bepaald moment was er volgens hen ook een invasie van de Duitsers in de abdij…

Na het knutselen mochten ze dan hun cadeautjes verstoppen in een zaal, wat ik wel een leuk accentje vond. En dan mocht Zoon één voor één alles zoeken en openen. En dan kregen ze nog een lekkere muffin met fruitsap. En zo hebben ze 2.5 uur gevuld.

Na het feestje babbelden we nog wat bij met de ouders terwijl de razende meute het Sint Pietersplein onveilig maakte.

Al bij al was deze formule absoluut een aanrader. Er is genoeg afwisseling en structuur, ze pikken hier en daar nog wat cultuur mee, kunnen knutselen. Ik had de indruk dat de jongens graag nog een half uurtje in de tuin zouden mogen ravotten hebben. Het programma nu was ook ideaal voor 6 tot 8-jarigen waar het feestje voor de hele lagere school geschikt zou zijn. Ik vraag me wel af of ze voor oudere kinderen het programma dan wat aanpassen. Ik weet niet of de jongens in pakweg het vijfde of zesde leerjaar nog een kroon zouden willen knutselen.

Meer info: https://historischehuizen.stad.gent/nl/sint-pietersabdij/bezoek/met-kinderen

 

Tripje zonder kids

Morgen vertrekken we naar Sevilla voor enkele dagen. Helemaal onder ons tweetjes, no kids allowed. Vooral de jongste is daar niet volledig akkoord mee. Ze vindt dat zij ook naar Spanje moet kunnen gaan. Ze vindt het ook niet door de beugel kunnen dat we Halloween daardoor niet samen kunnen vieren. De oudste heeft niet echt gepiept, voor hem is naar oma en opa gaan ook wel echt vakantie.

Voor mij is het een beetje dubbel. Ik heb ontzettend veel nood aan, de stress stapelt zich om en maakt van mij soms echt een minder aangenaam persoon, dus ik tel bijna de dagen af naar enkele dagen van rust en puur ons goesting kunnen doen. Slapen tot wanneer we willen, eten wat en wanneer we willen, zo lang op terrasjes blijven plakken als ons hartje begeert, musea op ons tempo kunnen doen zonder dat ze kindvriendelijk moeten zijn of dat ik alles moet vertalen op kindermaat, zonder enige gêne volop volwassen dingen doen. Ik heb het nodig als mens, maar ik voel ook dat we er als koppel nood aan hebben. Maar toch voel ik me ook ergens wel een beetje schuldig ten opzichte van de kinderen en ga ik hen ook wel heel hard missen. Want uiteindelijk is samen met hen op reis gaan ook heel tof. En dan hoeven ze mij niet te missen en een beetje boos te zijn.

Maar het positieve gevoel overheerst – gelukkig- wel. We deden al eens een trip van een nachtje naar Lille, 2 nachtjes naar Werchter en vorig jaar 3 nachten Istanbul. En dat is zo immens hard genieten. Zorgeloos reizen. 300% genieten en de batterijen opladen. Eens we weg zijn, merk ik ook dat de kinderen zich echt amuseren bij hun grootouders en ons niet verschrikkelijk hard missen, het occasionele traantje daar gelaten. En alhoewel we als baby redelijk symbiotisch waren en ze jarenlang op onze kamer sliepen en ik heel hard heb ingezet op een veilige hechting, zijn we nu wel op een punt gekomen waarin aandacht voor elkaars noden en eens een tripje zonder kinderen of van hun kant zonder ouders alleen maar deugd kan doen.

Net zes en al zo anders

Het blijft me verbazen hoe snel het allemaal gaat. Is het nu omdat ze mijn jongste is, mijn kleine oogappel? Of omdat het leren lezen haar een pak makkelijker afgaat dan haar broer twee jaar geleden? Ik weet niet wat het is, maar het valt me zo vaak op hoeveel de Dochter al kan en hoe hard het allemaal verandert. En ik loop gewoon over van trots.

Neem nu dat leren lezen. Na 8 weken school kent ze al ongeveer het halve alfabet, begint ze zelf verhaaltjes te schrijven, probeert ze voortdurend overal alles te lezen. Dat is toch een wonder, om te zien hoe snel dat gaat. Op 31 augustus kon ze enkel haar eigen naam schrijven, en nu dit.

Of zwemmen. Juni zwom ik nog met haar mee tijdens de zwemles en was het vaak een enorme strijd. Ze luisterde niet naar de meester. Het was ongelofelijk spannend of ze haar brevet zou halen of niet, want het proefje was echt wel zwaar voor haar (25 meter zwemmen). Sinds september is het zwemmen zonder ouders en alhoewel ze elke les wel aangeeft dat ze bang is, springt ze elke keer met ontzettend veel enthousiasme met een vreugdesprongetje dat zwembad in en zwemt ze braaf en flink baantjes zoals de rest; ze leert nu de armbeweging van rugslag en zwemt op eigen kracht al 50 meter. Wat?!?

Of de scouts. Ook dat vindt ze spannend want ze kent er op zich niemand, maar na de tweede vergadering kwam ze trots melden dat ze al twee vriendinnen had gemaakt.

Of de voetbal. Ze is by far de kleinste op het veld en heeft nog niet veel ervaring, maar ze laat zich niet doen en duwt jongens van een kop groter als ze haar niet aan de bal laten komen en staat vrolijk te springen en te dansen tussen de oefeningen door.

Of hoe de laatste restantjes kleuter zienderogen verdwijnen en daar een zelfstandige kleine meid tevoorschijn komt.

Jarige dochter

Mijlpaal! Mijn kleine meid werd afgelopen zaterdag zes jaar. Zes! Geen kleuter meer, maar een pittige kleine dame die alweer 13 letters kan lezen. En dat moest uiteraard gevierd worden.

De viering begon donderdag al met de traditionele cupcakes om te trakteren in de klas. Op woensdagmiddag vakkundig gebakken door de oma en versierd door de kinderen, want wij werken dan allebei.

Vrijdag was de school gesloten en trokken de kinderen en ik de stad in om het feest voor te bereiden. Eerst kreeg ze twee paar nieuwe schoenen bij Aap Noot Mies. We kwamen voor een paar winterlaarsjes, want ze had enkele maanden ervoor pas nieuwe Veja sneakers gekregen. Nu vond de mevrouw van de winkel dat de Veja’s veel te versleten waren voor nog zo nieuw te zijn, de velcro rafelde en kleefde amper nog, dus wou ze die schoenen graag terugnemen en ons terugbetalen. Spijtig want het waren heel mooie schoentjes, maar hierdoor was het probleem waarbij de Dochter niet kon kiezen tussen twee paar nieuwe schoenen ineens opgelost en stapte ze op nagelnieuwe laarsjes naar buiten.

donsje

Daarna trokken we nog naar Hema en Flying Tiger voor knutselgerief en versiering voor het kinderfeestje zaterdag.

Zaterdag vroeg opstaan voor de zwemles, dan ineens door naar de balletles en dan snel snel alles klaarmaken voor de 7 kindjes die die middag naar het feestje kwamen. Het werd een leuk maar druk feest. Zelf ben ik al van vorige donderdag ziek (keelpijn, verkouden, hoesten) en dan valt het wel zwaar, zo’n druk weekend. Maar show must go on, niet waar. De Dochter genoot enorm hard van de aanwezigheid van al die vriendjes, de aandacht, de cadeautjes, het stuk meppen van de supermooie eenhoornpinata. En dan was het wachten tot het laatste kindje werd opgehaald en snel snel de fiets op naar de spaghettiavond van de scouts waar de foto’s van het zomerkamp werden getoond.

IMG_3015

Zondagmiddag trakteerden wij dan samen met de eveneens jarige schoonmoeder op een etentje bij de Italiaan waarna iedereen nog bij ons thuis te gast was want een jarige kleine meid heeft recht op een speciale taart. Een zeemeermintaart deze keer. Helemaal vegan en van Catberry. Vorig jaar hadden we er al een eenhoorntaart van. Ik ben fan. De taarten zijn zo mooi dat je ze bijna niet wil opeten. Bijna zeg ik, want ze zijn te lekker om te laten staan. Ik vind het echt ongelofelijk wat allemaal mogelijk is. En dat het vegan is, is voor ons geen must, maar zeker mooi meegenomen.

IMG_3059

 

Angèle

Goeie smaak. Cultuur. Ik probeer het de kinderen van jongsaf mee te geven. Ik ben blij dat de school daar overigens ook aan meedoet en dat ze regelmatig naar goed theater (4Hoog, studio Orka) en musea gaan.

Thuis zet ik ook gewoon mijn muziek aan. Als ze het expliciet vragen dan wil ik uiteraard ook iets voor hen opzetten, maar als ze niet vragen naar Mega Mindy, dan zet ik het ook niet aan. En K3 komt er niet in. Daar ligt mijn grens.

Ik vond het dan ook best wel leuk toen de Dochter deze zomer aangaf dat ze Angèle leuk vindt. Ik heb prompt de cd aangeschaft. Afgelopen zaterdag was ze wat ziekjes, de hobbies vielen in het water en ik bleef thuis bij haar. Tijd voor gezelschapsspelletjes en daar moet voor mij altijd een muziekje bij. Ik wou eerst Balthazar opzwieren, maar vroeg haar toen of ik haar muziek moest opzetten. Dat wou ze wel. En dus hebben we samen naar Angèle zitten luisteren. Schitterend trouwens om haar dan te zien meezingen…

Dagkampjes week

De kinderen zijn op dagkampje deze week. De Dochter op danskamp in haar dansschooltje, Zoon op voetbalkamp. Je weet op voorhand natuurlijk nooit of zoiets in de smaak gaat vallen, of de begeleiders goed en gedreven zijn, of de activiteiten leuk zijn, of de groepen meevallen,… Maar de kampjes vallen gelukkig enorm in de smaak. Ze hebben ook allebei verschillende vriendjes van school die ook aanwezig zijn, dat scheelt ook al enorm.

En dus is het elke ochtend druk bij ons thuis. De vriendjes van Zoon raken moeilijker op het kamp en worden dus opgehaald en afgezet bij ons thuis, aangezien de wederhelft ouderschapsverlof heeft en de meute makkelijk met de auto kan brengen. Ik breng de Dochter dan weg met de fiets. Ze fietst overigens helemaal zelf, in het verkeer. Ze heeft dan soms veel bekijks, dat kleine dotje met haar roze helm en kleine fietsje dat het stadsverkeer trotseert. Maar ze doet dat enorm goed.

Beide kampjes lijken me superleuk. Bij het voetbalkamp wordt er intensief gevoetbald maar is er in de namiddag telkens aandacht voor spelen en andere sporten. En danskampje is klein en knus en er is aandacht voor veel verschillende dansstijlen, knutselen, koken,…