Kinderen en hobbies

Ik had al aangekondigd eens iets te schrijven over de hobbies van de kinderen. We zijn daar wel redelijk hard mee bezig. Op zich vind ik dat een kind zich nog moet ontplooien buiten de schoolmuren. Andere activiteiten, andere kindjes, andere omgeving, in mijn ogen is dat allemaal erg verreikend.

Gestart zijn we met zwemmen, toen ze respectievelijk in de eerste en derde kleuterklas zaten. Een half uurtje per week, in lesjes van de Stad Gent. Rustig tempo via de nieuwe leerlijnen en Fred Brevet.

Vorig schooljaar, dus eerste leerjaar en tweede kleuterklas, hebben ze er dan elk een hobby bijgenomen. Zoon wou zelf heel heel graag voetballen. Hij is erg verlegen en staat niet echt open om dingen te doen met kinderen die hij niet kent, maar voor de voetbal heeft hij dat volledig zelf overwonnen. Vorig jaar was dat nog op het gemakje met 1 training per week en zelden matchen, vanaf dit jaar is het tempo verhoogd naar twee trainingen per week en bijna elke week match.

Dochter was zelf niet actief vragende partij, maar ze zingt en danst graag en dus ben ik eens met haar gaan kijken naar een lesje pré-ballet en dat wou ze wel graag doen. Dus zij is daar vorig schooljaar mee gestart, een uurtje per week.

En dan is er het jeugdbeweging vraagstuk. Alhoewel we dat zelf allebei gruwelijk vonden, zijn we overtuigd dat er veel kans is dat Zoon zich daar wel in zijn element zal voelen. Het is een echt buitenkind. Maar hij wou niet gaan waar hij niemand kent. Dus gaven we hem op in de scouts van een klasgenootje, maar daar belandde hij op de wachtlijst. In juni kregen we dan bericht dat hij in oktober mag starten. Dat zorgde even voor paniek, want we hebben de zwemles verplaatst voor de voetbal en nu overlapten zwemles en scouts. Maar na behoorlijk wat nadenk en opzoekwerk hebben we de zwemles voor Zoon naar de zaterdagochtend kunnen verplaatsen waardoor de namiddag tijd vrijkwam voor de jeugdbeweging.

En dus zien onze zaterdagen er een beetje als volgt uit.

Om 8u opstaan. Ontbijten. Kinderen klaar maken. Ik ga met de Dochter naar het pré ballet, iets later vertrekken de wederhelft en Zoon naar het zwembad. Ze gaan van daar recht naar de voetbalmatch. Tegen dat ze thuis zijn, is het hoog tijd om met de Dochter naar het zwembad te vertrekken voor haar zwemles. Op dit moment zijn de scouts nog niet begonnen, maar eens dat het geval is moet Zoon ongeveer op hetzelfde tijdstip daar afgezet worden. Het is dus druk, maar zoals gezegd hechten we er wel veel belang aan en nog veel belangrijker, zijn de kindjes erg gemotiveerd en vinden we het geen enkel probleem om de zaterdagen daaraan te besteden.

3 september 2018

Geen 1 september terug naar school dit jaar, maar 3 september. Toch altijd weer een heel spannend moment. Dat zich de avond van 2 september vooral uitte met kinderen die tot 22u in hun bed lagen te spelen en te giechelen…

Op onze school openen ze het jaar altijd anders maar altijd groots en creatief en ook altijd wel chaotisch. Dochterlief plakte dus stevig aan mij terwijl al de ouders en kinderen over de drukke speelplaats struinden op zoek naar bekende gezichten. De leraars hadden zich in hoekjes verkleed opgesteld en lazen voor. Want het thema dit jaar is lezen. Iedereen was ook gevraagd om als een personage uit een boek te komen. Ik had echter geen zin in weer een ridder of prinses en weinig originele ideetjes dus onze kinderen waren in gewone kleren gekomen. Waar vooral de Dochter me ’s avonds wel op afrekende. De avond voordien had ze nochtans zelf ook geen concrete voorstellen.

Na een kwartier chaos begonnen ze dan aan de voorstelling van al die als boekenfiguren juffen en meesters en dat haalde zelfs de krant; “Acht Annemiekes en Rozemiekes

1 sept 2018 de oogappel

Na de hele voorstelling ging ik dan met de Dochter mee naar de klas en vergezelde de Wederhelft de Zoon die inmiddels al druk in de weer was met zijn vriendjes. In de klas van Dochter ging het eerst supergoed, tot de juf de woorden sprak ‘en geef nu alle mama’s en papa’s een dikke knuffel en dan gaan die naar huis’, waarop er een klein gekruld aapje zich aan mij vasthechtte en vastbesloten was daar te blijven hangen. Tot ik de laatste mama was die daar nog stond. Gelukkig geen traantjes, alleen die wurggreep rond mijn nek.

Vanmorgen trouwens alweer niks meer van te merken, toen stapte ze heel vrolijk en zelfverzekerd de klas in en begon meteen een patroon na te leggen met mozaïek.

En zo is er alweer een schooljaar gestart. Derde kleuterklas en tweede leerjaar alweer. En vanaf zaterdag komen de hobbies ook weer wat op gang, maar dat is wellicht voer voor een volgend postje.

Einde zomervakantie in zicht

Wow, hoe snel is dat weer gegaan. Nog enkele dagen en er start weer een nieuw schooljaar. Ik vind zomervakanties soms stresserend omdat het altijd een heel gedoe is om kinderen van hot naar her te slepen op de vele dagen dat je zelf als ouder geen vakantie hebt, maar dit jaar is het allemaal wel vrij vlotjes verlopen.

De eerste 3 weken waren we allemaal in vakantie. Zalig zo’n langere periode. In week 4 ging ik weer aan de slag maar was de wederhelft in ouderschapsverlof. Omdat hij wat wilde werken in ons huis zijn de kindjes toen enkele dagen uit logeren gegaan.

In augustus kwam het echte werk dan, waarbij we allebei weer elke dag naar Brussel moesten. De kindjes startten met een week in de buitenschoolse opvang waar ze het hoofdlot hadden getrokken want de jaarlijkse zee-uitstap viel net in die week. Zoon deed nog wat andere uitstappen ook met de opvang. Er waren vriendjes daar en ze amuseerden zich rot.

De week erop was het dan hun allereerste kampje. Zonder overnachting en voor Zoon met 2 vriendjes. Zoon was van dag 1 laaiend enthousiast; in de ochtend zwemles, nadien sporten en wat spelen. Het kon niet beter denk ik (tenzij misschien heel de dag voetballen). Dochter moest er wat inkomen. De eerste dag wou ze niet meer teruggaan omdat ze de hele dag had moeten ‘werken’ en nooit mocht spelen. Ze had zich voorgesteld dat ze de hele week in het subtropisch zwembad zou mogen ravotten, maar in de praktijk kregen ze dus zwemles in het volgens haar ijskoude olympische bad. Toch ging ze de volgende dag zonder protest terug en elke avond kwam ze iets meer tevreden thuis. Ze maakte er ook probleemloos nieuwe vriendjes. En de laatste dag van het kamp mochten ze dan wel gaan spelen in het subtropisch deel en kon voor allebei de pret niet op. Conclusie: eerste kampje dik geslaagd.

De week erop trokken ze twee dagen naar de meter van Zoon die hen op sleeptouw nam naar twee provinciale domeinen met buitenzwembad en speeltuinen. Ze hadden weer de tijd van hun leven. Ze waren met 6 kindjes, haar eigen kindjes en een nichtje waren ook mee, van alle leeftijden iets. Ook het logeren ginder verliep zonder slag of stoot. De rest van de week gingen ze dan nog twee dagen naar de opvang waar de Dochter alweer op uitstap mocht naar een provinciaal domein en Zoon in principe ook op uitstap ging maar er had weer niemand zijn gratis lijnabonnement bij dus dat viel in het water.

En deze week spenderen ze op het gemak bij de oma en de opa, spelen in de tuin, luieren, knutselen, doen waar ze zin in hebben.

Groeifeest: verslag

Vorige zaterdag was het zo ver. Het eerste leerjaar van onze school, waaronder dus Zoon, vierden hun groeifeest.

Misschien nog een woordje wat er hieraan vooraf is gegaan. Op onze school wordt er voor de zesjarigen (helaas, in mijn ogen) geen lentefeest georganiseerd. Een drietal jaar geleden nam een groepje ouders voor het eerst het initiatief om zelf de handen uit de mouwen te steken en een feest op te zetten voor alle kindjes van het eerste leerjaar, los van geloofsovertuiging. Geen communie, geen lentefeest, maar een groeifeest.  Een goede maand geleden is dan een groepje ouders beginnen vergaderen om ook voor onze kinderen zoiets in elkaar te boksen. Ik was ontzettend blij met dit initiatief, want ik ben geen fan van een feest om het feest en had geen ambitie om zelf voor onze familie nog iets te organiseren, maar hecht wel belang aan waarden en rituelen en een manier om onze oudste toch wat in de bloemetjes te zetten en zijn overgang van kleuter naar kind te vieren.

Zaterdagochtend begon razend druk. Aan elk gezin was gevraagd om drank en een groentegerecht mee te brengen, een tafellaken, iets van drank en bloemetjes om de tafels mee te versieren. Ik had ons gezin ook nog opgegeven om cupcakes te voorzien. Die hebben de wederhelft en de Zoon vrijdagavond gebakken, nog na de uitzwaaifuif op school, als de Dochter al in bed lag. Zaterdagochtend moest er dan nog aardappelsla gemaakt worden.

Om 10 uur verzamelden alle kindjes, ouders en enkele broers en zussen dan op de speelplaats van de school, die we voor dit feest mochten gebruiken. Er stond een onthaal klaar met koffie en de taarten en cupcakes die we met enkele ouders hadden voorzien. Zelf was ik te zenuwachtig om iets te eten! Straf… Alle kinderen verdwenen meteen in de schooltuin om samen te spelen terwijl de ouders rustig hun koffie dronken.

Na een goed half uur werd dan gestart met de hele groep die samen het Groeilied zong (aangeleverd door An Pierlé) onder begeleiding van enkele muzikale papa’s en broer. Supertof! Daarna volgde het eerste deel van een verhaal over groeien dat twee ouders afwisselend brachten in verschillende delen.

En dan was het tijd voor de eerste workshop. Elk kind kreeg 4 papieren bloemen. Ze kregen ook een papier met daarop een verzameling talenten (sterk, slim, snel, vrolijk, lief,…) en twee namen van klasgenootjes. Aan die klasgenootjes moesten ze dan een talent geven, via de bloem. De bloem mochten ze dan verder versieren en tot slot de blaadjes dichtvouwen. De ouders gaven met de derde bloem een talent aan hun kind en tot slot mocht elk kind ook een bloem en talent voor zichzelf maken. De dichtgevouwen bloemen werden dan verzameld.

Daarna volgde nog een rustmoment met een volgend deel van het verhaal waarna twee ouders de hele groep kindjes meenam naar de turnzaal voor een fysieke workshop rond samenwerken en een parcours. De rest van de ouders zette intussen al alles klaar voor het middageten en mocht al wat aperitieven in het zonnetje.

Daarna volgde het laatste stuk van het verhaal over groeien en mocht elk kind enkele zonnebloemzaadjes planten. Ze kregen ook elk een kussensloop met alle talenten op gezeefdrukt. Samen met het bloempotje een mooi aandenken aan deze dag.

En toen kwam het allermooiste moment. De kindjes gingen in een kring staan rond enkele grote teilen water, de ouders in een tweede kring daarrond. Elk kind kreeg lukraak 4 dichtgevouwen bloemen met talenten toegestopt. En onder het zingen van het Groeilied, werden die bloemen in te water gelaten. Waarna ze zich heel langzaam openden. En elk kind zijn eigen talenten mocht verzamelen en ontdekken. Dit was echt een magisch moment.

IMG_0662

En dan was het nog tijd voor een groepsfoto en gezellig samen eten, al verdwenen mijn kinderen meteen weer in de tuin om te gaan spelen en hadden ze het veel te druk om te eten. Maar wij genoten van (al dan niet vegetarische) hotdogs en de heerlijke gerechten die iedereen had meegebracht.

Het was een ontzettend geslaagd en mooi groeifeest, echt een cadeau aan alle kindjes en hopelijk een herinnering die ze voor altijd meedragen. Je zag zowel ouders als kinderen echt genieten. Het extra mooie was ook dat elk kind aanwezig was, ook de paar kindjes die godsdienst of islam volgen. Echt een feest voor iedereen. Hier geniet ik nog lang van na.

 

Kleine fantast

Naast de klas van de Dochter ligt een ‘Leefboek’, waarin je kan volgen wat ze elke dag doen, wie wat vertelt in de praatronde,… Het was ons opgevallen dat ze in die praatronde soms de meest fantastische dingen vertelt. Fantastisch in de zin van ontsproten aan haar fantasie en absoluut niet waar. Bijvoorbeeld dat ze naar de kermis is geweest. Afgelopen weekend was ze Frozen gaan bekijken in de biscoop. Totaal niks van waar natuurlijk.

De wederhelft sprak haar daarover aan in de auto gisteren. Ze ontkende niet. ‘Ja papa, dat is zo, dat was niet waar’ vertelde ze vrolijk. Waarna ze eraan toevoegde dat het toch leuk was om dat te vertellen en dat niemand toch kon weten dat die dingen niet echt gebeurd waren. Allemaal met de glimlach en vol zelfvertrouwen. Er was toch helemaal geen probleem…

Vandaag zei de juf dan weer dat ze altijd goed gezind is, “die komt ’s morgens goed gezind en blij de klas binnen en dat blijft zo de rest van de dag’. Zo typerend voor onze Dochter. Vol zelfvertrouwen, goed in haar vel en doet gewoon haar eigen ding, vol overtuiging en zonder omkijken…

Groeifeest voorbereiden

De kogel is door de kerk, we gaan met een groepje ouders van het eerste leerjaar dan toch een groeifeest op poten zetten voor de klas. Volgende maandag is de eerste samenkomst om het voor te bereiden. Dus al wie hier fantastische tips voor heeft mag ze massaal deze kant uit sturen! En dan bedoel ik niet zozeer het praktische maar vooral meer inhoudelijk; teksten, liedjes, leuk materiaal om mee te werken met de kindjes, inspirerende boeken…

De kleine voetballer heeft zijn eerste blessure beet

Zoons eerste voetbalseizoen zit er bijna op. Nog maximaal 1 training, 1 tornooi en het familie-event van de club en het is gedaan voor een kleine 3 maanden. Ik weet nog toen we hem inschreven, dat we absoluut geen idee hadden hoe dit zou lopen. Hij is enorm sportief en wou zelf enorm graag voetballen, maar hij is ook heel verlegen en gevoelig en staat niet echt open om dingen te doen die hij niet kent met mensen die hij niet kent. Maar ik denk dat er geen groter succes mogelijk was. Hij is geobsedeerd door voetbal. En heeft op dat klein jaar tijd ook een hele weg afgelegd en veel bijgeleerd.

Helaas heeft hij ook al zijn eerste blessure te pakken. Vrijdag na school sprak hij van pijn aan zijn knie. Maar niks of niemand kon hem die avond tegenhouden om een tornooi van zijn club te gaan spelen. Manken, amper kunnen stappen naast het veld maar eens de match begonnen sneller lopen dan al de rest en van pijn niks te merken. Hoe de Wederhelft hem ook aanmoedigde om eens in te goal te staan en wat minder te lopen, hij wou er niet van weten.

En die avond in zijn bedje begon hij te huilen en te jammeren van de pijn aan zijn knie en is hij niet gestopt tot hij van pure uitputting rond een uur of 3 ’s nachts in mijn armen in slaap viel. Niks hielp tegen de pijn.

Dus wij naar de dokter van wacht die een overbelaste en ontstoken knieschijf vermoedde; combinatie van  elke dag dik 14km wandelen in Disneyland waarvan de helft de buggy van de zus voortduwend en dan op 3 dagen tijd maar liefst 2 tornooien gespeeld te hebben waarin hij zich dus ondanks de pijn volledig gaf. Verdict: het een week rustig aan doen. En dus ook voetbalverbod op school en in de opvang vandaag. Ik ben eens benieuwd…

Oh ja, grappige eindnoot, de huisarts van wacht bleek 20 jaar lang voorzitter geweest te zijn van zijn ploegje…