He’s back!

Ja mensen ik heb gisteren op hete kolen gezeten. De scoutsbus zou normaal om 15.45 aankomen. Via sociale media hoorden we rond 15u dat ze pas vertrokken waren en dat het 16.30 zou worden. Toen ik om 16.30 wou vertrekken bleek het dan door de files 17.30 te zullen worden. Intussen zat ik echt zwaar op hete kolen. Al de dagen voordien was het prima gegaan met het missen en toestanden, maar nu op de dag van Zoons thuiskomst kon het me niet snel genoeg gaan.

Eens aan de verzamelplaats stond er zowaar al een bus, van de juiste maatschappij en met de kenmerkende scoutshemden en -dassen, maar van de verkeerd leeftijd. Aaaargh! Gelukkig kwam enkele minuten later de tweede bus al aangetuft. En was het dan op het topje van mijn tenen turen tot ik ein-de-lijk een blik opving van mijn mannetje. Eerst kon ik er niks uit afleiden, maar uiteindelijk kwam hij dan toch als bijna laatste van die bus en kwam hij naar ons gerend.

Meteen bleek dat hij een fijn scoutskamp had beleefd en viel er toch een gewicht van mijn schouders. Je weet toch maar nooit uiteindelijk. En dan kwamen de verhalen. Spontaan. En veel. Hij heeft drie uur lang zo goed als non stop verteld. Eerst zijn rugzak uitgepakt thuis en dan mocht hij kiezen naar welk restaurant we gingen. Het werd pizza. Gezellig onder ons drietjes want de jongste was die dag naar de grootouders vertrokken voor twee dagen. En de verhalen bleven en bleven maar komen en het was zo hard genieten om hem bezig te horen. Dan was het eigenlijk al laat maar hij zag echt behoorlijk zwart van het vuil dus nog even in bad en ook daar bleef hij vertellen. Hij begon zelfs spontaan over het groot zomerkamp.

De leiding heeft zijn schaafwondes prima verzorgd, hij is niks van kledij kwijtgeraakt behalve een afwashanddoek en die heeft de leiding dan nog verloren én een tand waarvoor de paashaas hem beloond heeft met drie paaseitjes in zijn slaapzak de volgende ochtend. Wat een avonturen. Hij heeft weer nieuwe vrienden gemaakt, een showtje gegeven op een avond, veel spelletjes gespeeld (leuke en minder leuke of vreemde), goed gegeten, gevoetbald,… Ik denk dat deze scout een geweldig fijne tijd heeft beleefd. En dat doet mijn hart zo deugd…

Een kind minder in huis

Zo maar 1 kind in huis als je er 2 (hele levendige) gewend bent, dat is dan een beetje een light-versie van het ouderschap, of een halve vakantie. Je bent met twee om 1 kind te entertainen dat dan al op de leeftijd is waarop ze zichzelf al goed kan entertainen, dus je hebt gewoon superveel tijd extra. Wat ook nodig was dit weekend, want ik moest alles al inpakken voor onze reis. We vertrekken pas vrijdagochtend maar ik werk tot donderdagavond. Extra tijd ook omdat je maar 1 verhaaltje moet lezen, maar 1 bedritueel, maar 1 kind helpen aankleden, maar voor 1 kind kleren klaarleggen,… Ook 1 iemand minder met wiens wensjes je rekening moet houden dus amper nog conflicten of keuzestress. En onze Dochter was dit weekend gewoon megarustig, je hoorde ze bij momenten amper. Terwijl als ze met 2 in huis zijn, is het soms om ter luidst.

Ik hou hier absoluut geen pleidooi voor een 1kind-gezin hoor, maar voor zo 5 dagen is het wel leuk.

Natuurlijk mis ik mijn mannetje ook enorm. Ik vraag me heel de dag af wat hij aan het doen zijn, of hij zich amuseert, zich wel goed voelt. Hij is weg van vrijdagavond en we hebben tot nu toe 1 foto gezien van hem (en 4 foto’s in totaal van heel de scoutsgroep), dus behalve dat er een filmavond is geweest, weten we helemaal niks. Ik vind dat wel goed, dat verplicht loslaten, niet kunnen bellen, … Maar het is ook wel moeilijk soms, we zijn het niet gewend.

En 6 dagen is toch ook wel lang!!!! Soms is het gewoon té stil in huis. Ja, zo is het nooit goed natuurlijk 😉

Vrijdag was natuurlijk superspannend. Ik ging hem om 15u halen op school maar het was het maandelijks schoolcafé en ze wilden een ijsje. Maar hij verdwijnt meteen met zijn vriendjes. En we vinden hem maar niet. Tot na 10 minuten de directrice verschijnt met een huilende en bibberende Zoon die blijkbaar nogal hard gevallen was en twee ferme schaafwonden had, 1 op zijn buik en 1 op zijn arm. Hij was er helemaal van aangedaan. Ik heb hem thuis op de zetel geïnstalleerd onder een dekentje en hij heeft niet meer bewogen. We hebben hem zelfs daar de lasagne gevoerd die ik speciaal voor hem was gaan kopen want hij moest al om 17u naar de vertrekplaats voor het kamp vertrekken. Ik heb de wonden dus ook niet gezien, ze waren al verzorgd.

We hadden eigenlijk allemaal al wat stress voor dat eerste kamp en dan gebeurt er twee uur voor vertrek zoiets. Ik heb in de chaos van het vertrek aan de leiding gezegd dat ze zijn verband 2 keer per dag moesten verversen, hopelijk hebben ze daaraan gedacht…

Zoon was dus heel stil en heel gestresseerd voor het vertrek. Hij zag zijn vriendjes nergens in die megatroep kinderen en ouders. Hij wou ons geen seconde lossen. Hij zag er echt niet gelukkig uit. Maar ja, in die drukte is dat niet abnormaal. Her en der zag ik zelfs traantjes. Hij hield het dan nog droog. Oef. Anders zou ik gewoon beginnen meehuilen zijn vrees ik.

En dan kwam eindelijk het moment waarop ze op de bus moesten en dan plakte hij nog aan ons en dan ineens zag je hem de klik in zijn hoofd maken en stapte hij op de bus. Eerst schoorvoetend. En toen kreeg hij zijn vriendjes in het vizier en zag je zijn stap kwieker en sneller worden. En nestelde hij zich op de achterbank bij zijn maatjes. En toen zag hij er eigenlijk wel heel ok uit. OEF!!!

En nu is het dus afwachten tot woensdagnamiddag tot hij terugkeert met hopelijk een hoop verhalen, geen ontstoken wondes en zin voor nog meer avontuur.

Bijna op kamp

Het is bijna zover, morgenavond vertrekt Zoon op kamp. En het is stilaan zeer spannend aan het worden.

Ik heb hem een beetje gestimuleerd om op kamp te gaan. Hij gaat ten eerste zeer graag naar de scouts. Ook al kent hij er maar 1 klasgenootje en is die meer niet dan wel aanwezig, hij komt altijd superblij en vol verhalen naar huis en voelt zich daar duidelijk op zijn gemak. Eind vorig jaar ging hij twee nachten op weekend en dat was ook behoorlijk goed meegevallen. Het alternatief voor het kamp is buitenschoolse opvang en dat is natuurlijk ook ok maar een kamp lijkt me toch een groter avontuur en een grotere kans.

Ik denk oprecht dat door op reis te gaan zonder ouders en buiten de school, een kind groeikansen krijgt. Ik vind dat echt belangrijk. Wel was ik zelf een stukje ouder, ik was al 10 denk ik toen ik voor het eerst op kamp ging. En het was toen ook voor mij een enorme drempel, een stevige sprong buiten de comfortzone die ik enorm spannend vond. Maar de jeugdvakanties waren eigenlijk stuk voor stuk van de beste stukken van mijn jeugd, waar ik de grootste avonturen beleefde, het meest nieuwe mensen leerde kennen, soms vrienden voor het leven. Ik geloof hard in het ontdekken van jezelf en de wereld en loskomen van de kerktoren en de klas.

Enfin, Zoon besloot dus om mee op kamp te gaan en leek er matig zin in te hebben, al gaf hij van bij het begin aan dat 5 nachten van huis wat te lang was naar zijn zin en hij ons hard zou missen. Maar hij sprak er wel positief over.

En nu komt het kamp dichter en krijgt hij duidelijk ‘cold feet’. Elke avond in zijn bedje begint hij spontaan over hoe hard hij mij zal missen. Ik probeer hem dan een hart onder de riem te steken. Ik denk dat het serieus spannend zal zijn voor hem want zijn klasgenootje gaat niet mee en het is toch een hele tijd in een onbekende omgeving met een groep kindjes die hij maar 1 keer per week ziet. Maar ik denk oprecht dat hij het niet alleen aankan maar ook echt iets aan zal hebben. Ik vrees alleen dat de start lastig zal zijn. Zo begon hij vorige avond ineens dat hij dat niet ging kunnen zijn bedje opmaken en als ik dan zei dat de leiding zou helpen dan was de leiding ineens eng en veel te streng en ze straffen zo snel en ik durf er niks aan vragen etc. Vorig weekend had hij daar overigens niet over gepiept, nooit eigenlijk. Maar nu komen alle angsten en twijfels keihard naar boven en zou hij liever in de oude vertrouwde omgeving blijven.

Ik hoop dus dat ik het zelf droog ga kunnen houden morgen aan de bus en mijn hart niet gaat breken als ik hem afgeef voor 5 nachten, mijn klein ventje van 7 jaar… Ik denk dat ik het toch ook even lastig ga hebben eerlijk gezegd…

Logé

Dit weekend kregen we voor het eerst een kind op logement. Toch wel een beetje spannend dus. Zoon is al een tweetal keer gevraagd om te gaan logeren bij vriendjes, maar tot hiertoe hield hij de boot steeds af. Bij oma logeren, geen probleem, bij zijn meter kan er ook door en zelfs een scoutskamp durft hij aan, maar bij vriendjes thuis vond hij te spannend. En aangezien hij daar nog niet klaar voor is waren we er ook nog niet toegekomen om hier kindjes uit te nodigen om te blijven slapen.

Maar zaterdagavond kwam er nu toch een vriendje. Die wou dat heel erg graag en dat vond Zoon dan ook wel goed.

Eerst echter de gewone zaterdagdrukte afwerken. Ik met de Dochter naar ballet, thuis iets eten en dan onder ons twee naar de zwemles. In plaats van te wachten op de mannen die met de auto naar de zwemles en de voetbal waren, heb ik de fiets genomen en zijn we zo onder ons twee vertrokken, zij achterop. Naar de Rooigem is niet het tofste traject; 3km met tramsporen en behoorlijk veel ring waar je continu moet stoppen om aan een rood licht in de uitlaatgassen te staan, maar het was mooi weer en zo waren we tenminste op tijd… Daarna om 17u Zoon nog ophalen aan de scouts, eveneens met de fiets, zo kwam ik die dag vlotjes aan mijn beweging.

En om 18u kwam het vriendje dan op bezoek. En dat is gewoon enorm hard meegevallen. S bleek een heel lief en rustig mannetje die alles wat wat je hem voorschotelde, samen met Zoon geweldig veel lol had maar zich zonder morren aan afspraken hield. Na het eten nog even op de ipad en dan vroegen ze zelf om te gaan slapen. Eerst mochten de jongens nog wat lezen. Uiteraard besloot de kleinste die nog niet kan lezen om dan veel kabaal te maken. Uiteindelijk viel zij wel in slaap maar bleven de oudste twee wakker tot na het afgesproken uur (dat met 21u15 toch niet onredelijk vroeg was). Bleek dat S niet gewend is aan een luid snurkende kleine zus… Maar toen ik om 21u45 een beetje strenger kwam vragen om nu toch echt wel te gaan slapen, werd het zalig stil.

De volgende ochtend stonden ze om 7u stipt allemaal alweer beneden. De decibels bleven eigenlijk wel binnen de perken. De jongens hebben nog een heel eind zitten lezen. Daarna hebben ze nog gevoetbald en veel met de lego gespeeld en eer we er erg in hadden was het middag en moest S alweer naar huis. Geslaagd experiment!

Zoon was wel een beetje moe en prikkelbaar zondag, niks was goed. Uiteindelijk ben ik dan alleen met de Dochter naar het park getrokken om wat in de zon te lezen/spelen en zijn we daarna nog met zijn allen naar de ‘Hoe tem je een draak’film 3 gaan kijken.

Toruk – Cirque du Soleil

Vorige zaterdag mochten we via het werk van de wederhelft naar Cirque do Soleil in Antwerpen. Eerst was het zonder kinderen maar dan mochten ze uiteindelijk toch mee. Weliswaar voor de avondvoorstelling. Dat beloofde een avontuur te worden.

Omdat je nooit weet hoe druk het is rond Antwerpen, zijn we maar meteen vertrokken toen we om 17u Zoon gingen ophalen aan de scouts. Dat is veel te vroeg, maar anders moesten we een half uur later toch vertrekken. De scouts waren wat aan de late kant die dag maar we hadden dus geen haast. We aten rustig in de auto.

In Antwerpen was het dan een zoektocht omdat onze GPS de parking van Spoor Oost niet wist zijn. Zelfs Waze had het er lastig mee. Daar kwam onze extra tijd dus al nuttig van pas. Na wat sightseeing en in de file staan in Borgerhout konden we dan toch onze auto parkeren op die immense parking.

Van daar is het nog een kort eindje stappen tot het Sportpaleis. We kruisten daarbij de massa die van de vroege voorstelling kwam. Het was zo druk dat de politie het verkeer stond te regelen rond het Sportpaleis. Aan de ingang was het dan nog even wachten eer we binnen konden. Beetje gedrum om binnen te raken waarbij de Dochter en ik er al in slaagden de wederhelft en Zoon kwijt te raken. Dat drummen was ook niet zo prettig met een minimensje van 1meter bij dat niet iedereen ziet, maar na een tijdje waren we dan toch goed binnen geraakt en was ons gezelschap ook herenigd. De kinderen wilden even de merchandising checken maar hebben wonder boven wonder niets echt willen kopen, al waren er wel wat poppetjes die hen aanstonden.

Dan moesten we nog even wat tijd zoek maken omdat de deuren naar de zaal nog gesloten waren. Paar keer een toertje rond het Sportpaleis gedaan en alvast de kinderen voorzien van popcorn en drank aangezien je niks mag meenemen.

Toen we uiteindelijk onze zitjes hadden gevonden, was het nog bijna een uur tot de voorstelling zou beginnen. We konden wel al wat kijken naar de vuurvliegjes in het decor beneden en wanneer we na aandringen van de stem doorheen de luidsprekers dan toch maar de Toruk app downloadden, konden de kinderen daarop ook wat spelen met die vuurvliegjes.

En dan om 20u begon de show eindelijk. Ik kreeg al meteen een Dochter op schoot die niks kon zien door de volwassenen voor haar.

In 2013 hebben we een Cirque du Soleil show gezien in Las vegas en die was wel indrukwekkend. Toruk vond ik knap, maar ik was wel blij dat we niet de volle prijs van 400 euro hadden betaald voor onze tickets. Want zo geweldig was het ook niet.

Toruk speelt zich af in het universum van de film Avatar. Blauwe mannetjes dus. Er was een heel verhaal, met een Engelstalige verteller. Zoon vond dat leuk, de Dochter kon het allemaal niet zo veel schelen dat verhaal. Het kwam erop neer dat twee jonge mannen een soort queeste moesten doen langs 5 stammen om 5 voorwerpen te bemachtigen. Dat zat wel redelijk op niveau van onze zevenjarige, ingewikkeld was het niet. Bij elke nieuwe stam wisselde het decor waarbij er stukken bewogen maar er vooral veel gebruik werd gemaakt van visuele effecten, het ene moment was dat decor een waterval, het andere moment een klif, dan weer was er vuur. Dat was behoorlijk indrukwekkend om te zien, maar zoals Zoon nadien terecht opmerkte, dat is geen circus. Mensen die zingen en dansen en grootste bewegende decors heb je ook in een musical. Dat is geen circus. Gelukkig zaten er uiteraard veel circuselementen in verwerkt en was er hier en daar acrobatie te zien. Maar de voorstelling zou voor mij meer geslaagd geweest zijn als het circuselement met 20 tot 25% verhoogd zou worden en het totaalspektakel/musicalgebeuren wat teruggeschroefd.

Begrijp me nu niet verkeerd, Cirque do Soleil is altijd mooi. De kinderen hebben genoten en wij ook. Je verveelt je geen seconde en het zit allemaal heel ingenieus in elkaar. Maar ik miste toch wel wat magie en echte adembenemende acrobatie. Circus dus.

Na de pauze werd de Dochter toch wel moe. Ai ai dat komt niet goed vreesde ik. Maar toen kwam de langgerekte apotheose met een echte vliegende draak en dan was ze weer helemaal mee in het verhaal. En zat ze de voorstelling die tot 22u duurde met veel plezier uit. Maar we waren de parking nog niet af nadien, of er steeg al gesnurk op van de achterbank…

IMG_1746IMG_1748IMG_1750

Vakantieregelingen

De kindjes zijn gisterenavond nog naar de schoonouders vertrokken voor twee dagen. Want zij hebben misschien wel vakantie, wij uiteraard niet. Dat zorgde voor een zeer rustige ochtend. Een half uur langer slapen. Rustig ontbijten. Zonder rush naar het station. Helaas wel met de propvolle trein vanuit Dampoort en geen ontspannend fietsstochtje naar het station, met zoveel regen én wind zag ik dat laatste niet zitten.

Vanavond gaan we wellicht na het werk snel een hapje eten onder ons twee. Snel want het zal al 19u30 zijn eer ik thuis ben en we moeten nog even met de kindjes Facetimen eerst. En dan morgen weer uitslapen. Wedden dat ik zoals altijd voor 7u wakker ben, ook al hoeft het niet. Maar toch relax.

Woensdag dan wel rushen want dan moeten ze voor het werk nog afgezet in de buitenschoolse opvang en die is net iets verder weg dan de school dus wat vroeger vertrekken. Donderdag idem.

En vrijdag ben ik dan thuis met het klein grut. Ik zit niet graag stil dus ben mijn hoofd aan het breken over een toffe activiteit. Heel lang mag het echter niet duren, want op de middag moet de Dochter naar de logopedie en om 17u30 moet Zoon dan weer naar de voetbaltraining vertrekken. Maar iets waar we ons een uur of 2, 3 mee bezig zouden kunnen houden zou welkom zijn. Voorlopig kom ik niet verder dan cinema, binnenspeeltuin of zwemmen, en ik weet niet of ik het wel zie zitten, helemaal alleen gaan zwemmen met die twee.
Als iemand leuke suggesties heeft voor een activiteit met twee kindjes in Gent deze week, hoor ik het graag.

Intussen ben ik al een tijd druk bezig met de voorbereidingen voor de volgende vakanties. De inschrijvingsperiode voor de opvang voor de Paasvakantie loopt. Dus moeten er knopen doorgehakt. Zoon kan kiezen tussen opvang, voetbalkamp of scoutskamp. Al is voetbal enkel op papier een optie, want het is in Melle en ik krijg hem daar niet ’s morgens. De dochter afzetten in de opvang, dan naar Melle met fiets of openbaar vervoer en dan naar Brussel, dat zou in de praktijk al gauw meer dan 3 uur kosten. En dan moet de werkdag nog beginnen. Ver is het allemaal niet, maar zonder auto ben je snel heel lang onderweg. Dus ben ik hem een beetje aan het stimuleren om op scoutskamp te gaan. Dat is 5 nachten weg van huis, het langste ooit. En zijn beste vriend gaat niet mee. Dus heb ik wat rondgehoord bij andere kindjes die hij als vriendjes opgeeft maar die niet van zijn school zijn en die blijken wel mee te gaan. En is hij gematigd enthousiast om het ook te wagen. Hij vindt 5 nachten eigenlijk te lang, maar ja, daar is weinig aan te doen, het is met zo’n dingen natuurlijk alles of niks. Ik heb dus alleen de Dochter ingeschreven in de opvang en we gaan ervan uit dat Zoon op kamp gaat.

Intussen ben ik aan het mailen met de konijnenopvang om het verblijf van Harry en Pluisje tijdens onze vakanties in april en augustus te regelen, dat moet ook op tijd gebeuren of er is geen plaats. En Harry moet tussendoor nog een vaccinatie krijgen.

Als ik dan vertel dat de collega op het werk ook de komende weken afwezig blijft, dan weet je het wel, drukke tijden…

Niet meer zo ieniemini

Wat worden die ieniemini’s van mij snel groot. Soms besef je dat zo eens. Zoals vorige week donderdag, toen ik op oudercontact ging voor de Dochter en ik daar de vraag stelde naar schoolrijpheid. Want over 7 maanden en een klets gaat dat klein bolletje van 1meter4 naar de lagere school. SLIK!

De juf bevestigde overigens mijn aanvoelen dat ze zeker schoolrijp genoeg is en dat de fratsen die ze uithaalt eerder karrakterieel zijn dan een uiting van jeugdigheid. Met een kind geboren in oktober weet je het nooit natuurlijk. Wel vind ik dat ze zeer onduidelijk spreekt en we besloten om een van de logopedisten die op school komt om eens naar haar te laten kijken. En die vond blijkbaar toch ook dat er aan de articulatie gewerkt moet worden. Ze zou een ‘slappe tong’ hebben. Ik vind het wel goed om dan hier direct aan te werken zodat ze optimaal kan starten in het eerste leerjaar in september, want haar uitspraak is écht niet goed. Maar dat viel me pas deze zomer echt op toen ik kindjes van een jaar jonger veel duidelijker hoorde spreken dan haar…

Enfin, de schrijftherapie van de ene is net afgesloten als de volgende kan beginnen. Waarop mijn collega zonder kinderen terecht de bemerking maakte hoe wij destijds door de school gesukkeld zijn, zonder enige vorm van bijkomende therapie. Ik weet het eerlijk gezegd ook niet. De zwakkere kindjes die verdwenen bij ons wel vaak na een tijdje, geen idee naar waar. Enfin, ik ben blij dat die extra ondersteuning beschikbaar is, Zoon is er ook supergoed mee geholpen geweest. In klassen van 24 kindjes waarvan er altijd wel een paar met extra noden kan je ook niet verwachten dat 1 juf of meester alles oplost.

Maar amai, wat worden mijn kleine kindjes groot.

Omdat je nooit weet hoe lang ze nog blij gaan zijn als ik met hen iets doe op school, heb ik vorige week overigens een dag vrij genomen om met Zoon mee op schoolreis naar Brugge te gaan waar een expo was over het Oude Egypte. Met echte mummies. Ik heb er wel van genoten om zo in een totaal andere context iets te doen met hem. Ik mocht zelfs naast hem zitten op de bus. Dat mocht overigens niet toen ik in de derde kleuterklas mee ging zwemmen met zijn klas elke maand… En toeval wil dat Dochter op vrijdag op uitstap ging en ik daar ook mee naartoe kon. We gingen paardjes kijken op de paardenmelkerij in Laarne. Paardenmelk is overigens echt niet te drinken. Maar ik ben van nature al geen melkdrinker…