Hoe staat het intussen met die zwemlessen?

Sinds de eerste en de derde kleuterklas zijn de kindjes bezig met zwemlesjes. Georganiseerd via Stad Gent, aan een gezapig tempo. 15 lesjes per brevet, volgens de reeks van Fred Brevet. De dagen van watergewenning en leren overleven liggen intussen achter ons, allebei zijn ze bezig aan de brevetjes in de reeks ‘Leren veilig zwemmen’.

We hebben ze destijds ingeschreven volgens leeftijd en dat betekent dat ze ondanks hun twee jaar leeftijdsverschil maar 1 niveau van elkaar verschillen. Zaterdag was het opnieuw een testmoment, toch altijd wat spannend.

Bij de Dochter zijn die momenten altijd heuse thrillers. Moesten we haar nu opnieuw inschrijven, zou ze de reeks waar ze nu zwemt niet mogen doen wegens een jaar te jong. De meeste zwemmertjes uit haar groep zitten in het eerste of tweede leerjaar. Zij is nog maar enkele weken vijf en bovendien erg klein van gestalte. Dat alles maakt dat we de afgelopen drie groepjes al elke keer overtuigd waren dat ze de test niet zou halen en haar groepje zou moeten overdoen. Wat gezien haar leeftijd niet echt een probleem is, ze is gewoon nog zeer jong om dat niveau al te moeten halen. Maar elke keer slaat ze ons met verstomming en schudt ze op het testmoment probleemloos al de proefjes uit haar mouw.

Deze keer was ik er echter 100% zeker van dat het niks zou worden. Ze moet 25 meter zwemmen op de rug. Zonder drijfhulp. En ze kwam zelden verder dan 5 meter. Hopeloze zaak. Tot de wederhelft de vorige les zei dat ze ineens vorderingen begon te maken en het echt niet slecht deed.

Daar stonden we dan zaterdag voor die 25 meter. Ik had er totaal geen verwachtingen van, het was een op voorhand uitgemaakte en verloren zaak en dat gaf niet. Bij de eerste poging deed ze het echter veel beter dan ik had durven dromen en toen ze zelf om een herkansing vroeg zwom ze gewoon die 25 meter. Ik heb ze 1 keer, ik schat zo ergens op 18 meter, een klein duwtje aan haar poep gegeven. Maar voor de rest was het prima. En haar andere twee testen deed ze gewoon perfect. Ze moest bv eerst 5 seconden drijven als een ster, dan naar ruglig, 6 meter zwemmen, naar buiklig en opnieuw 6 meter zwemmen. En tot slot onder een mat door duiken, waarbij ze als enige van aan de kant dook en onder water bleef zwemmen tot ver voorbij de mat.

Als je omstreeks 14u een knal en een lichtflits hebt opgemerkt zaterdag, was ik het die uit mijn vel ben gesprongen van fierheid en nu nog straal van trots. Peanuts misschien als je zelf geen kinderen hebt of een nuchtere ziel bent, maar ik was van mijn sokken geblazen. Mijn klein bolletje van net 1 meter hoog zwemt dus gewoon.

Na die enorme boost waarbij ook de Dochter heel goed besefte dat ze het goed had gedaan en enorm gemotiveerd was om het goed te doen, en onze hoop van nul kans op slagen ineens toch gestegen was, was het dan een kleine teleurstelling toen de juf twijfelde. Het volgend niveau (haai) moeten ze 50 meter zwemmen en gaat er geen leerkracht of ouder mee in het water en ze wist niet zeker of de Dochter hier al wel klaar voor is. Ze is ook nog ontzettend speels en luistert eigenlijk totaal niet naar wat er wordt gezegd, dat moet ik haar altijd influisteren. Dus ze zou in februari toch opnieuw in het huidig niveau starten om dan eventueel na enkele lessen alsnog door te schuiven als blijkt dat het niveau echt te laag is. Of ook niet. Dat voelt een beetje dubbel. Ergens komt veiligheid voor alles en weet ik ook niet of ze te vertrouwen is in een groep van 10 kinderen waarbij de meester niet elk kind altijd in de gaten kan houden. Maar langs de andere kant, ze heeft het nu gehaald, is zo enorm gegroeid en heeft zo haar best gedaan, en dan toch niet naar de volgende groep mogen, het voelt een beetje sneu aan…

Verjaardagsfeestje organiseren

Dinsdag wordt Zoon zeven. We vierden echter gisteren al, omdat wij volgend weekend onder ons tweetjes op citytrip gaan. Zeven jaar is zeven vriendjes uitnodigen en dat vond de wederhelft veel te veel om in ons huis te hebben rondkoersen, hij stelde dus voor om het feestje extern te doen. En dan begon onze zoektocht…

  • een voetbalfeestje aan Dok Noord: top, maar de helft van het publiek bestaat uit meisjes en ik denk dat die niet allemaal zo graag voetballen.
  • Bowlen en minigolven in Dok Noord. Meteen goedgekeurd door de jarige. Probleem: je kan niet reserveren tenzij je blijft eten. En het eten is junkfood dat bovendien online slechte kritieken kreeg. Dat verplicht warm eten maakte het ook kostelijk. Als vegetariër werd het helemaal onhandig. Plan afgevoerd.
  • Binnenspeeltuin: hadden wij weinig zin in wegens al veel gedaan. Is wel betaalbaar.
  • Een museum. Ik vond opties bij het Designmuseum, de tuin van Kina, het MIAT, het Gravensteen, het Huis van Alijn en de Sint Pietersabdij. Na overleg met Zoon kozen we voor de Sint Pietersabdij; een zoektocht gevolgd door een knutselworkshop. Leek ons top. Toen ik mailde om te reserveren, bleek het volzet voor de rest van 2018. Maar dit lijkt ons wel een plan voor volgend jaar.
  • Film. Bij Sfinx kan je naar de film gevolgd door een knutselatelier, maar je kan de film niet zelf kiezen en de film dit weekend was er een voor kleuters. Dan maar naar Kinepolis. Daar krijg je een film naar keuze en popcorn en drank voorafgegaan door een rondleiding en een zoektocht. Bij reservatie bleek het zaterdag ook al volzet te zijn, dus verschoven we het feest dan maar naar zondagochtend, 9u45. Een beetje een raar moment voor een feest, maar ook wel een moment dat de meeste kindjes thuis zijn en dus konden komen.

Zo gezegd zo gedaan dus. Zondag stonden wij om 9u30 in de Kinepolis. Het in ontvangst nemen van de cadeaus wat was onhandig, daar was geen moment voor dus deden we dat voor de rondleiding gewoon in de inkomhal op de grond. Gelukkig nam een van de ouders al wat inpakpapier en ander afval mee naar huis.

Om 10u werden we dan opgehaald voor een rondleiding langs een zaal en dan naar de projectorruimte. Daar kregen de kindjes uitleg en mochten ze vragen stellen. Dat vonden we wel een unieke ervaring. De ons beloofde zoektocht naar de popcornschat is helaas niet doorgegaan omdat de persoon die dat altijd doet er niet was en de invalster niet wist hoe dat ging, maar ze deed wel haar best om ons een fijne rondleiding te geven. Met een verkleedkoffer werd er nog een foto gemaakt aan een soort wall of fame die de jarige dan mee naar huis kreeg. En dan mochten ze het popcornkot ontdekken en kregen ze eten en drinken mee de zaal in. Als compensatie voor de in de mist gelopen zoektocht, kregen de kinderen in de pauze dan nog een extra ijsje aangeboden.

En dan keken we samen de nieuwe Sint film (Sinterklaas en de wakkere nachten). Heel leuk entertainment, perfect voor de leeftijd (nog net) en de tijd van het jaar. Een kindje bleek wel wat hoogsensitief en wou de hele tijd naar buiten omdat hij niet tegen het geluid of de spanning kon. En er waren er ook twee die geen popcorn lusten. Maar voor de rest liep het allemaal erg gesmeerd en waren alle aanwezige kinderen volgens mij superblij. En op het einde kregen ze nog allemaal een rijkelijk gevulde goodiebag mee naar huis.

Is het een aanrader? Voor mij wel. Het is prijzig (je moet minstens met 10 komen en dan betaal je 170€, er komt 17€ bij per extra persoon). Maar voor dat geld is het dan wel helemaal af; leuk entertainment, die kijk achter de schermen, de film, de snacks tijdens de film, de foto, heel lieve mensen ter plekke,…

Het hele feest liep uiteraard goed uit, waardoor we amper een uur eer de familie aankwam voor het volgende feest zelf thuis waren. Er volgden nog meer toffe cadeaus en spelletjes spelen met de meter en de nichtjes en lego bouwen en éclairs en spaghetti eten en ’s avonds besloot mijn bijna zevenjarige dat het een perfecte dag was geweest. Waardoor ik, compleet op van vermoeidheid en nog steeds half ziek, tranen in de ogen kreeg van ontroering…

Bikke bikke bik…

Je hebt zo van die echte jeugdbewegingsmensen. Die twintig jaar later nog altijd op weekend gaan met de medeleiders van toen. Die vol vuur ode brengen aan hun vorm van jeugdbeweging. Die niet kunnen wachten tot hun eigen kinderen de traditie kunnen verder zetten. Zo’n gezin zijn wij duidelijk niet. Onze eigen carrieres bij de jeugdbeweging waren kort en niet zo krachtig. Ik was een tijdlang (een jaar? Minder?) een welp bij de FOS in ons dorp omdat mijn ouders dachten dat dit zou helpen om minder verlegen te worden. Niemand van mijn vriendinnen zat bij die scouts, wel enkele klasgenoten maar geen met wie ik het goed kon vinden. Steek een introvert dus eens bij een groep luide geuniformeerde boswachters. Het is geen goed plan. Elke zaterdagmiddag hoopte ik vurig dat mijn vader zijn auto in panne zou vallen en ik die dag niet zou moeten gaan. Van zodra de verplichting om te gaan van thuis uit stopte, stopte dan ook meteen mijn scoutsavontuur.
Ook de wederhelft hield het maar enkele weken tot maanden uit bij zijn jeugdbeweging.

Toch zagen wij in Zoon wel een scout. Hij is nergens liever dan buiten, wroet graag in de grond, is graag in een hechte groep vrienden en heeft van ons gezin met verre voorsprong het meest respect voor regels en hierarchie. Toen we vorig jaar voorbij het feest van de Dag van de jeugdbeweging passeerden, gaf hij aan ook wel te willen starten, maar dan enkel bij de groep waar een vriendje van zijn klas zat. Dus mailde ik die groep maar naar goede Gentse gewoonte zat die vol en belandde Zoon op de wachtlijst.

Ik had eigenlijk weinig concrete verwachtingen nadien. Bovendien was de zwemles naar zaterdagnamiddag verschoven in functie van het voetbal waardoor het scoutsmoment toch al bezet was. Het kwam ons dus beter uit om ook zeker dit jaar nog geen stappen te ondernemen op dat vlak. Normaal heeft Zoon in juni alle zwembrevetten van Fred Brevet behaald en dan komt er weer plaats en tijd vrij in de agenda.

Maar deze zomer kregen we dan ineens mail van de FOS-groep waar we op de wachtlijst stonden dat Zoon mocht starten. Behoorlijk wat hoofdbrekens en geregeld waren het gevolg. De testmomenten van de zwemclubs waren al voorbij, overal zijn wachtlijsten of zelfs inschrijvingsstoppen,… De wederhelft wou de plek bij de scouts niet afgeven, ik wou de zwemlessen niet stopzetten. Maar dan bleken er bij het voetbal dit seizoen twee ploegen waarbij de tweede meestal pas match speelt om 11u30 waardoor een zwemles in de vroege ochtend net haalbaar werd. En er bleek nog net een plekje vrij en de sportdienst van de stad wou ons nog verzetten.

En zo kon Zoon op 6 oktober starten bij de scouts. Het viel hem supergoed mee. De eerste keer was een tikje aarzelend, maar hij gaat elke weer superblij terug. En dan bleek dat ze op 2 november al op beverweekend gingen. Na amper 3 namiddagen geweest te zijn. Eerst wou hij er niet van horen. Het is eng, hij kent die kindjes nog niet goed. Dat kon ik ook voor 100 procent begrijpen. Maar dan ineens wou hij gaan. Hij begon allemaal vragen te stellen erover en toen we hem konden geruststellen dat er vegetarisch gegeten kon worden en dat zijn vriendje uit de klas ook mee zou gaan, besliste hij om op weekend te gaan.

We waren zelf op reis tot vrijdagnamiddag en die avond vertrok hij dan op weekend dus het was een hectisch gebeuren, maar hij is niet teruggekrabbeld en vertrokken. Ook toen bleek dat zijn vriendje er nog niet was en pas de volgende dag zou toekomen. Die eerste, engste nacht moest hij het dus zonder vertrouwd gezicht stellen. En dat op nog geen 7 jaar. Echt, ik zou het hem niet nagedaan hebben. Maar hij hield dapper vol en dus lieten we hem achter op de kampeerplek in Eeklo (in een onverwarmd lokaal zonder bedden, brrrr).

Het werd een rustig weekend zo met maar 1 kind in huis. Heel dubbel. Langs de ene kant een beetje vakantie, zo amper drukte en maar naar 1 kind moeten omkijken, rustige langere avonden, langer slapen ’s ochtends, … Langs de andere kind misten we ons mannetje toch en vroegen we ons regelmatig af hoe het zou zijn met hem. En eens zondagochtend, was het wel een beetje aftellen tot we hem ’s middags mochten gaan ophalen.

En zondagmiddag kregen we een zwaar vermoeide maar ontzettend vrolijke scout mee. Vuil, met een gat in zijn nagelnieuw scoutshemd, maar luid, blij en enthousiast. En met een nieuwe lading vuile woorden en franke uitspraken. Ze hadden zaterdagavond mogen fuiven. En spelletjes gedaan met water en bloem en appels vol choco. Meteen komen dan de duizend redenen naar boven waarom ik het zo’n marteling vond, maar ons meneertje heeft zichtbaar genoten en ik ben zo ontzettend fier op hem. Dat hij op nog geen zeven jaar en heel verlegen als hij is zomaar op weekend is geweest met een groep mensen die hij nog maar drie keer had gezien en zich kapot heeft geamuseerd. Hij lijkt na dat weekend ook weer mentaal gegroeid te zijn.

Het is een beetje loslaten. Zo een kind dat stukje bij beetje zich losmaakt van thuis en een eigen leven en wereld krijgt. Maar ik heb het er niet echt moeilijk mee. Ik vond het net fijn dat hij dat heeft gedurfd. Ik heb eindeloos vertrouwen in zijn eigen wijsheid dat hij zo’n avontuur tot een goed einde zal brengen en dat er niets is om mij zorgen over te maken. Hem helpen zijn vleugels uit te slaan en een warm nest bieden dat ten allen tijde klaar is om naar terug te keren is onze taak, toch?

Kinderen en hobbies

Ik had al aangekondigd eens iets te schrijven over de hobbies van de kinderen. We zijn daar wel redelijk hard mee bezig. Op zich vind ik dat een kind zich nog moet ontplooien buiten de schoolmuren. Andere activiteiten, andere kindjes, andere omgeving, in mijn ogen is dat allemaal erg verreikend.

Gestart zijn we met zwemmen, toen ze respectievelijk in de eerste en derde kleuterklas zaten. Een half uurtje per week, in lesjes van de Stad Gent. Rustig tempo via de nieuwe leerlijnen en Fred Brevet.

Vorig schooljaar, dus eerste leerjaar en tweede kleuterklas, hebben ze er dan elk een hobby bijgenomen. Zoon wou zelf heel heel graag voetballen. Hij is erg verlegen en staat niet echt open om dingen te doen met kinderen die hij niet kent, maar voor de voetbal heeft hij dat volledig zelf overwonnen. Vorig jaar was dat nog op het gemakje met 1 training per week en zelden matchen, vanaf dit jaar is het tempo verhoogd naar twee trainingen per week en bijna elke week match.

Dochter was zelf niet actief vragende partij, maar ze zingt en danst graag en dus ben ik eens met haar gaan kijken naar een lesje pré-ballet en dat wou ze wel graag doen. Dus zij is daar vorig schooljaar mee gestart, een uurtje per week.

En dan is er het jeugdbeweging vraagstuk. Alhoewel we dat zelf allebei gruwelijk vonden, zijn we overtuigd dat er veel kans is dat Zoon zich daar wel in zijn element zal voelen. Het is een echt buitenkind. Maar hij wou niet gaan waar hij niemand kent. Dus gaven we hem op in de scouts van een klasgenootje, maar daar belandde hij op de wachtlijst. In juni kregen we dan bericht dat hij in oktober mag starten. Dat zorgde even voor paniek, want we hebben de zwemles verplaatst voor de voetbal en nu overlapten zwemles en scouts. Maar na behoorlijk wat nadenk en opzoekwerk hebben we de zwemles voor Zoon naar de zaterdagochtend kunnen verplaatsen waardoor de namiddag tijd vrijkwam voor de jeugdbeweging.

En dus zien onze zaterdagen er een beetje als volgt uit.

Om 8u opstaan. Ontbijten. Kinderen klaar maken. Ik ga met de Dochter naar het pré ballet, iets later vertrekken de wederhelft en Zoon naar het zwembad. Ze gaan van daar recht naar de voetbalmatch. Tegen dat ze thuis zijn, is het hoog tijd om met de Dochter naar het zwembad te vertrekken voor haar zwemles. Op dit moment zijn de scouts nog niet begonnen, maar eens dat het geval is moet Zoon ongeveer op hetzelfde tijdstip daar afgezet worden. Het is dus druk, maar zoals gezegd hechten we er wel veel belang aan en nog veel belangrijker, zijn de kindjes erg gemotiveerd en vinden we het geen enkel probleem om de zaterdagen daaraan te besteden.

3 september 2018

Geen 1 september terug naar school dit jaar, maar 3 september. Toch altijd weer een heel spannend moment. Dat zich de avond van 2 september vooral uitte met kinderen die tot 22u in hun bed lagen te spelen en te giechelen…

Op onze school openen ze het jaar altijd anders maar altijd groots en creatief en ook altijd wel chaotisch. Dochterlief plakte dus stevig aan mij terwijl al de ouders en kinderen over de drukke speelplaats struinden op zoek naar bekende gezichten. De leraars hadden zich in hoekjes verkleed opgesteld en lazen voor. Want het thema dit jaar is lezen. Iedereen was ook gevraagd om als een personage uit een boek te komen. Ik had echter geen zin in weer een ridder of prinses en weinig originele ideetjes dus onze kinderen waren in gewone kleren gekomen. Waar vooral de Dochter me ’s avonds wel op afrekende. De avond voordien had ze nochtans zelf ook geen concrete voorstellen.

Na een kwartier chaos begonnen ze dan aan de voorstelling van al die als boekenfiguren juffen en meesters en dat haalde zelfs de krant; “Acht Annemiekes en Rozemiekes

1 sept 2018 de oogappel

Na de hele voorstelling ging ik dan met de Dochter mee naar de klas en vergezelde de Wederhelft de Zoon die inmiddels al druk in de weer was met zijn vriendjes. In de klas van Dochter ging het eerst supergoed, tot de juf de woorden sprak ‘en geef nu alle mama’s en papa’s een dikke knuffel en dan gaan die naar huis’, waarop er een klein gekruld aapje zich aan mij vasthechtte en vastbesloten was daar te blijven hangen. Tot ik de laatste mama was die daar nog stond. Gelukkig geen traantjes, alleen die wurggreep rond mijn nek.

Vanmorgen trouwens alweer niks meer van te merken, toen stapte ze heel vrolijk en zelfverzekerd de klas in en begon meteen een patroon na te leggen met mozaïek.

En zo is er alweer een schooljaar gestart. Derde kleuterklas en tweede leerjaar alweer. En vanaf zaterdag komen de hobbies ook weer wat op gang, maar dat is wellicht voer voor een volgend postje.

Einde zomervakantie in zicht

Wow, hoe snel is dat weer gegaan. Nog enkele dagen en er start weer een nieuw schooljaar. Ik vind zomervakanties soms stresserend omdat het altijd een heel gedoe is om kinderen van hot naar her te slepen op de vele dagen dat je zelf als ouder geen vakantie hebt, maar dit jaar is het allemaal wel vrij vlotjes verlopen.

De eerste 3 weken waren we allemaal in vakantie. Zalig zo’n langere periode. In week 4 ging ik weer aan de slag maar was de wederhelft in ouderschapsverlof. Omdat hij wat wilde werken in ons huis zijn de kindjes toen enkele dagen uit logeren gegaan.

In augustus kwam het echte werk dan, waarbij we allebei weer elke dag naar Brussel moesten. De kindjes startten met een week in de buitenschoolse opvang waar ze het hoofdlot hadden getrokken want de jaarlijkse zee-uitstap viel net in die week. Zoon deed nog wat andere uitstappen ook met de opvang. Er waren vriendjes daar en ze amuseerden zich rot.

De week erop was het dan hun allereerste kampje. Zonder overnachting en voor Zoon met 2 vriendjes. Zoon was van dag 1 laaiend enthousiast; in de ochtend zwemles, nadien sporten en wat spelen. Het kon niet beter denk ik (tenzij misschien heel de dag voetballen). Dochter moest er wat inkomen. De eerste dag wou ze niet meer teruggaan omdat ze de hele dag had moeten ‘werken’ en nooit mocht spelen. Ze had zich voorgesteld dat ze de hele week in het subtropisch zwembad zou mogen ravotten, maar in de praktijk kregen ze dus zwemles in het volgens haar ijskoude olympische bad. Toch ging ze de volgende dag zonder protest terug en elke avond kwam ze iets meer tevreden thuis. Ze maakte er ook probleemloos nieuwe vriendjes. En de laatste dag van het kamp mochten ze dan wel gaan spelen in het subtropisch deel en kon voor allebei de pret niet op. Conclusie: eerste kampje dik geslaagd.

De week erop trokken ze twee dagen naar de meter van Zoon die hen op sleeptouw nam naar twee provinciale domeinen met buitenzwembad en speeltuinen. Ze hadden weer de tijd van hun leven. Ze waren met 6 kindjes, haar eigen kindjes en een nichtje waren ook mee, van alle leeftijden iets. Ook het logeren ginder verliep zonder slag of stoot. De rest van de week gingen ze dan nog twee dagen naar de opvang waar de Dochter alweer op uitstap mocht naar een provinciaal domein en Zoon in principe ook op uitstap ging maar er had weer niemand zijn gratis lijnabonnement bij dus dat viel in het water.

En deze week spenderen ze op het gemak bij de oma en de opa, spelen in de tuin, luieren, knutselen, doen waar ze zin in hebben.

Groeifeest: verslag

Vorige zaterdag was het zo ver. Het eerste leerjaar van onze school, waaronder dus Zoon, vierden hun groeifeest.

Misschien nog een woordje wat er hieraan vooraf is gegaan. Op onze school wordt er voor de zesjarigen (helaas, in mijn ogen) geen lentefeest georganiseerd. Een drietal jaar geleden nam een groepje ouders voor het eerst het initiatief om zelf de handen uit de mouwen te steken en een feest op te zetten voor alle kindjes van het eerste leerjaar, los van geloofsovertuiging. Geen communie, geen lentefeest, maar een groeifeest.  Een goede maand geleden is dan een groepje ouders beginnen vergaderen om ook voor onze kinderen zoiets in elkaar te boksen. Ik was ontzettend blij met dit initiatief, want ik ben geen fan van een feest om het feest en had geen ambitie om zelf voor onze familie nog iets te organiseren, maar hecht wel belang aan waarden en rituelen en een manier om onze oudste toch wat in de bloemetjes te zetten en zijn overgang van kleuter naar kind te vieren.

Zaterdagochtend begon razend druk. Aan elk gezin was gevraagd om drank en een groentegerecht mee te brengen, een tafellaken, iets van drank en bloemetjes om de tafels mee te versieren. Ik had ons gezin ook nog opgegeven om cupcakes te voorzien. Die hebben de wederhelft en de Zoon vrijdagavond gebakken, nog na de uitzwaaifuif op school, als de Dochter al in bed lag. Zaterdagochtend moest er dan nog aardappelsla gemaakt worden.

Om 10 uur verzamelden alle kindjes, ouders en enkele broers en zussen dan op de speelplaats van de school, die we voor dit feest mochten gebruiken. Er stond een onthaal klaar met koffie en de taarten en cupcakes die we met enkele ouders hadden voorzien. Zelf was ik te zenuwachtig om iets te eten! Straf… Alle kinderen verdwenen meteen in de schooltuin om samen te spelen terwijl de ouders rustig hun koffie dronken.

Na een goed half uur werd dan gestart met de hele groep die samen het Groeilied zong (aangeleverd door An Pierlé) onder begeleiding van enkele muzikale papa’s en broer. Supertof! Daarna volgde het eerste deel van een verhaal over groeien dat twee ouders afwisselend brachten in verschillende delen.

En dan was het tijd voor de eerste workshop. Elk kind kreeg 4 papieren bloemen. Ze kregen ook een papier met daarop een verzameling talenten (sterk, slim, snel, vrolijk, lief,…) en twee namen van klasgenootjes. Aan die klasgenootjes moesten ze dan een talent geven, via de bloem. De bloem mochten ze dan verder versieren en tot slot de blaadjes dichtvouwen. De ouders gaven met de derde bloem een talent aan hun kind en tot slot mocht elk kind ook een bloem en talent voor zichzelf maken. De dichtgevouwen bloemen werden dan verzameld.

Daarna volgde nog een rustmoment met een volgend deel van het verhaal waarna twee ouders de hele groep kindjes meenam naar de turnzaal voor een fysieke workshop rond samenwerken en een parcours. De rest van de ouders zette intussen al alles klaar voor het middageten en mocht al wat aperitieven in het zonnetje.

Daarna volgde het laatste stuk van het verhaal over groeien en mocht elk kind enkele zonnebloemzaadjes planten. Ze kregen ook elk een kussensloop met alle talenten op gezeefdrukt. Samen met het bloempotje een mooi aandenken aan deze dag.

En toen kwam het allermooiste moment. De kindjes gingen in een kring staan rond enkele grote teilen water, de ouders in een tweede kring daarrond. Elk kind kreeg lukraak 4 dichtgevouwen bloemen met talenten toegestopt. En onder het zingen van het Groeilied, werden die bloemen in te water gelaten. Waarna ze zich heel langzaam openden. En elk kind zijn eigen talenten mocht verzamelen en ontdekken. Dit was echt een magisch moment.

IMG_0662

En dan was het nog tijd voor een groepsfoto en gezellig samen eten, al verdwenen mijn kinderen meteen weer in de tuin om te gaan spelen en hadden ze het veel te druk om te eten. Maar wij genoten van (al dan niet vegetarische) hotdogs en de heerlijke gerechten die iedereen had meegebracht.

Het was een ontzettend geslaagd en mooi groeifeest, echt een cadeau aan alle kindjes en hopelijk een herinnering die ze voor altijd meedragen. Je zag zowel ouders als kinderen echt genieten. Het extra mooie was ook dat elk kind aanwezig was, ook de paar kindjes die godsdienst of islam volgen. Echt een feest voor iedereen. Hier geniet ik nog lang van na.