Quarantaine dag 63 – Wie zal er voor de kinderen zorgen

Ik kwam her en der al de link tegen naar die goede oude song van Gorki. Ik heb het hier al gezegd, maar het blijft me zwaar op de maag liggen. Waar is het perspectief van het kind in dit hele coronaverhaal?

Maandag start de jongste, die in het eerste leerjaar zit, terug op school. Ik kijk daar met een heel dubbel gevoel naar. Blij voor haar, dat ze weer meer zal kunnen leren en vooral weer sociaal contact heeft. Ook bezorgd om we impact van de strenge maatregelen (klas in twee gesplitst, alleen op een bank, eten op diezelfde bank, juf met mondmasker,…) op zo’n jonge kinderen. En tot slot ook wel bang om haar na twee maanden elke dag samen weer los te moeten laten in deze mad mad world.

Maar ik maak me het meeste zorgen om de oudste. Derde leerjaar en 0.0 perspectief. En ik ben boos. Dit beleid is er geen op kindermaat. Overigens ook geen op maat van de mensen in de stad en de mensen die het niet zo breed hebben.

We mogen naar de Action en de Ikea. We mogen ons coronakapsel laten aanpakken. We mogen naar dure dierenparken. We mogen gaan tennissen en golfen. Op wiens maat zijn die maatregelen eigenlijk genomen? Wij mensen met kleine kinderen die in het hart van de stad leven hebben daar dus absoluut geen nood aan. Want terwijl Jos en Mie uit Brasschaat gaan golfen en Isolde en Bart naar Pairi Daiza gaan, zit ik hier met een kind dat niet op straat of in het park mag spelen met vrienden. Dat niet mag voetballen of naar de scouts gaan. Dat niet naar school mag. Dat niet mag gaan zwemmen. Wiens theaterproject en bosklassen op school afgezegd zijn. Die nu zijn zus naar school mag ook nog eens vier volle dagen zichzelf zal moeten bezighouden terwijl zijn ouders moeten blijven werken. Want we moeten geen half uur minder werken omdat er jonge kinderen in huis zijn he. Ik sprak mensen wiens volledige verlof voor 2020 al gespendeerd is aan kinderopvang en het is nog maar half mei.

Wat doet het met een kind om al twee maanden geen vrienden meer te zien en geen idee te hebben wanneer hij ooit weer met een ander kind zal kunnen spelen? Welke littekens worden hier gecreëerd? De dagelijkse wandeling van een half uurtje als enige lichaamsbeweging op 8 jaar en dan nog vriendelijk gevraagd worden door de stadswacht om het park te verlaten als we even naar de eendenkuikens kijken. Wat doet dat met een jong kind? Hier merk ik alvast dat het hem bang maakt, dat hij zelfs niet meer naar buiten WIL, dat hij overal gevaar begint te zien en zich begint af te sluiten. En ik ben daar niet gerust in.

Kunnen we misschien eens rekening houden met een hele generatie wiens mentaal welzijn zwaar op het spel staat? En hen perspectief bieden? Hen de kans geven om opnieuw te sporten en te spelen, sociaal contact te hebben, kortom gewoon kind te zijn?

Quarantaine dag 35

Mijn humeur varieert mee met het weer. Koud en bewolkt en ik zie het pakken minder zitten dan wanneer de lucht stralend blauw is en de zon overuren doet.

Zoon en zeker de Dochter hun fietsen werden te klein wat voor wat gemor zorgde en weinig motivatie om nog te fietsen. Dochter raakte niet verder dan een kilometer met haar 14 inch mini-fietsje (wel een superschattig zicht). Dus besloten we haar eens te laten testen op de 20 inch van haar broer. En alhoewel ze amper aan de grond raakt met haar voetjes vond ze het testritje zo leuk dat ze elke dag met de ‘grote’ fiets wou gaan fietsen. Zoon wou ook weer fietsen met dat mooie lenteweer, dus moesten we het zadel de hele tijd verzetten of beroep doen op de step of het fietsstoeltje voor tochtjes. Dus was het tijd voor een nieuwe fiets voor de oudste. En dan volgde er een lang verhaal van weinig aanbod van nieuwe fietsen in de winkels in de buurt en veel over en weer gemail en gebel en twijfels om uiteindelijk afgelopen zaterdag toch een nieuwe 24 inch Cube fiets te kopen voor Zoon waarna de Scool van 20 inch finaal naar de Dochter mocht.

En zo kwam ik aan bijna 70 fietskilometers vorige week met een nieuw persoonlijk record van 23km samen met Zoon en Dochters eerste ‘lange’ tocht van 12km. Zalig zalig zalig.

Maandag hadden we een brunch aan huis laten leveren van FranzGustav en die was ongelofelijk lekker. Volledig vegetarisch ook. En zelfs ecologisch verpakt. En met zalige verse gemberthee en cappucino erbij. Echt zo zalig. Helemaal te gek bleek het woensdag toen we door een foto van de brunch te posten, ook nog eens de wedstrijd die week hadden gewonnen en nu een fles prosecco krijgen. Niet dat ik dat lust, maar winnen is toch altijd plezant.

Vandaag haalden we ons eerste ijsje, ik ben er een beetje tegen om in deze tijden te gaan aanschuiven en jezelf bloot te stellen voor iets niet essentieel als een potje ijs, maar er was amper een rij vanmiddag en ik had er nu echt trek in. Ik ging ook al twee keer aanschuiven bij de bibliotheek omdat de kinderen door hun leesvoer heen zijn. Je kan daar inmiddels reserveren, maar de boeken komen niet allemaal tegelijk beschikbaar omdat ook die in quarantaine gaan en dat maakt dat je soms vaak heen en weer moet, want ze houden reservaties maar 1 dag aan de kant.

Vandaag kregen we lange mails van de juffen van de kinderen. Ik hou wel mijn hart vast voor volgende week. De kinderen gaan 2 tot 4 uur per weekdag zelfstandig moeten werken en wij als ouders mogen zogezegd maximaal 2 uur per week ondersteunen. Hoe doe je dat met een 6 en een 8-jarige???? Ik geloof er echt niet in. We gaan ons huidig schema aanhouden waarbij we elk een uur per dag vrijmaken voor huiswerkondersteuning, maar aangezien we ook elke dag onze werkuren moeten doen, is er ook niet echt meer tijd dat dan beschikbaar. We gaan wel duidelijke schema’s krijgen wat de kinderen elke dag moeten doen, voor de jongste hadden we die in de drie weken voor de vakantie reeds en dat werkte goed voor haar, ze werkte elke dag nauwgezet alles af (mits wat hulp). Zoon heeft meer aandacht nodig. Ik ben benieuwd… Maandagochtend mag ik alvast al het lesmateriaal gaan afhalen op school.

Ditjes en datjes

  • De Dochter heeft het momenteel voor Pippi Langkous. Dat uit zich ondermeer in het naar school gaan met twee verschillende kousen aan. EN ook twee verschillende schoenen.
  • We bestelden in de H&M ook een Pippi verkleedplak mét paard, een pyjama en Pippi ondergoed…
  • Vanmorgen vroeg Zoon of ik hem in de klas wou afzetten. Dus loop ik van de klas van de Dochter door naar zijn klas. Intussen is hij aan het dollen met vrienden. En doet hij of hij me niet kent en niks gevraagd heeft. Stoere jongens van acht… (zucht)
  • De Dochter heb ik ooit eens een korte froefroe geknipt. Plots was ze dat beu. Ik denk op het einde van de zomervakantie. Ze ging de froefroe laten uitgroeien. Intussen heb ik een megacollectie speldjes, haarbanden, diadeems, noem maar op en kwam de froe tot onder haar kin. Bijna lang genoeg om mee in een staart te kunnen dus. Na maanden afzien. Zelfs de politie maande haar eens aan om haar “gordijntje” open te doen op de fiets… En dan beslist ze dat ze het beu is en weer een froefroe wil… Dus sinds vrijdag heeft ze weer een ultrakort froetje en geen haar meer voor haar ogen.
  • De Dochter kan niet kiezen tussen scouts- en balletkamp. En ze moet nu echt beslissen want we moeten het balletkamp betalen als ze haar plekje wil behouden. Eerst had ze voor de scouts gekozen. Tot ze door had dat dat een hele week duurde dat kamp. Dan geïnformeerd of er nog een plekje vrij was bij ballet. En net als ik dat wil betalen, bedenkt zij zich weer!
  • Er wordt nog steeds veel gevoetbald. Afgelopen zaterdag hadden ze allebei een match om 9u. Die ene keer dat het eens geen zwemles is wegens vakantie… Dochter doet het trouwens beter dan ik ooit had durven denken, die loopt over van enthousiasme en smijt zich volledig. De danspasjes op het veld moeten ze er wel bijnemen 😀
  • Zoon moet deze week voor het eerst studeren voor een toets. Alweer een mijlpaal!

Gouden k’s

Afgelopen zaterdag had ik de eer en het genoegen mijn kroost te vergezellen naar een uitverkocht Sportpaleis voor het Ketnet Gala van de Gouden K’s. Oftewel een fancy awardshow met veel glitter en confettikanonnen op kindermaat. Om kort te zijn, het was niet aan mij besteed.

Het begon nog wel ok, met een toffe openingsshow van de ‘wrappers’ met populaire muziekjes en veel show en effecten. Maar de prijsuitreiking bleek totaal niet spannend aangezien populair vehikel van slechte muziek #LikeMe zowaar elke prijs binnensleepte waarvoor ze genomineerd waren en er voor de rest vooral veel kaf was en weinig koren. Als we het al van een opvoering van de hoogbejaarde Kampioenen moeten hebben, dat wil al wat zeggen, niet waar. Ook de optredens brachten weinig soelaas. Ik had Regi nog nooit live gezien en had dat eigenlijk liefst zo gehouden. Dat is niet echt de cultuur waarmee ik mijn nageslacht groot wil brengen. Hollands huppeltrutje Merel was een ander legendarisch dieptepunt in de show.

De kinderen vonden het allemaal wel ok. Vuurwerk, ballonnen, confetti, meisjes in zeemeerminpakjes, voor hen moest het niet (veel) meer zijn. Dus ik kon wel genieten van hen te zien genieten en van Zoons commentaar bij alles (hij vond ook dat #LikeMe wat veel won). Maar moest er volgend jaar iemand zich vrijwillig aanbieden om hen te vergezellen, ik zou het geen seconde erg vinden om dit spektakel te moeten missen… Zal ik ze wel meenemen naar Smells Like Circus in Vooruit ofzo.

Eerste voetbalmatch voor onze minimeid

Zaterdagochtend, zoals gewoonlijk vroeg uit de veren en de deur uit voor de hobbies van de kroost; zwemles om 9u15, ballet, voetbal, scouts. Omdat de voetbalmatchen bijna altijd overlappen met de zwemles, hadden we beslist dat de Dochter van 6 nog geen matchen speelt dit seizoen. Maar nu bleek tijdens een vergadering met de ouders van de ploeg dat ze continu spelertjes te kort hebben en een warme oproep deden aan alle ouders om ervoor te zorgen dat de kinderen vaker kunnen meedoen aan matchen. Een zwemles missen vind ik een brug te ver (Zoon mist wel de helft van de zwemlessen omdat hij al in de hoogste groep zit), maar nu viel de match laat en eens een balletles missen vind ik al iets meer te verantwoorden. We vroegen het aan De Dochter zelf en zij koos resoluut voor de voetbalmatch (na enige lichte aansporing van Zoon).

En zat ik zaterdag om 9u15 niet in een veel te warm zwembad, maar op de fiets naar de voetbal met Zoon. Dochter ging zwemmen met de wederhelft en daarna door naar de voetbal die ergens op een half uur rijden was op de provinciegrens.

Het was wel leuk om Zoon nog eens een match te zien spelen, dat lukt zelden gezien de vele andere hobbies. Ik heb wel geen routine en vergat hem zijn scheenbeschermers aan te doen, maar ze speelden tegen een meisjesploeg en die schopten niet tegen de schenen. Na een half uur begon ik bij de 5 graden buitentemperatuur wel koud te krijgen en na 45 minuten stond ik te rillen. Zoon liep in enkel een longsleeve en een wedstrijdshirtje en die had totaal geen kou blijkbaar. Ons ploegje won overtuigend van de meisjesploeg, die echter mooi voetbal speelden, het was dus nog spannend. En op het einde van de match kregen we de eerste berichten van Dochters avonturen door. Ook haar ploeg won overtuigend en ze gaf zich volledig. Op een bepaald moment stond ze tegenover een gastje van 20cm en 15 kilo meer maar ze liet zich niet kennen. We blijken een enorm competitieve dochter te hebben die heel veel plezier beleeft aan voetbal…

Wie had dat ooit kunnen denken. Tot vorig jaar wou ze amper ergens naartoe wandelen, laat staan buiten in putje winter lopen. Ik moest haar altijd dragen en voor de rest zat ze vooral in de zetel met de iPad. Maar ze voetbalt dus doodgraag en weet zich daarvoor wel in te zetten en voor zo weinig gesport te hebben in haar jonge leven en ook nog eens zo klein en fijn te zijn, kan ze verdorie snel lopen en stak ze totaal niet af tegen de rest van haar ploeg. Ik ben verdorie fier op alletwee.

Schattig detail; we hadden op de training voor de jongste al de wedstrijdoutfit mee omdat ze maar 45′ had tussen het einde van de zwemles en de voetbalmatch op een half uur rijden. Ze had een truitje met nummer 4. Zoon koos vol overtuiging hetzelfde rugnummer op zijn match. En verkondigde aan al zijn maatjes dat zijn Zus ook een match aan het spelen was…

Op weekend

Het is hier stil. Vanavond hebben we allebei de kinderen naar West-Vlaanderen gebracht voor hun scoutsweekend. Het allereerste voor de Dochter. Voor Zoon is het alweer de vierde keer dat hij met de scouts op kamp trekt. Maar hij was wel een jaar ouder dan zijn zus op dat allereerste weekend. Zij is ten slotte nog maar net 6…

Twee nachten zijn ze weg, anderhalve dag. Langs de ene kant ben ik enorm blij met de rust en zijn er alweer 5.000 nuttige en leuke dingen waarmee we onze tijd zouden kunnen vullen. Niet vroeg moeten opstaan voor de zwemles, niet van hot naar her crossen, onze goesting doen. Zalig.

Langs de andere kant ga ik de hele tijd aan hen denken en me duizend keer afvragen of vooral onze kleinste zich wel goed amuseert zo in de regen en de kou… Het is ten slotte pas de tweede keer dat ze ergens overnacht zonder volwassen familie. Broer is er natuurlijk ook wel gelukkig…

Verjaardagsfeest in de abdij

Woensdag wordt mijn oudste addergebroed alweer acht. Maar omdat hij komend weekend op scoutsweekend is, besloten we de festiviteiten te vervroegen naar het afgelopen weekend.

Omdat we twee herfstjarigen hebben waarbij de kans op buiten spelen miniem is, en we sowieso geen tuin hebben en dus binnen moeten feesten, hebben we vorig jaar besloten om de feestjes vanaf het tweede leerjaar extern te houden. Acht jongens en meisjes van acht die ons huis decimeren, daar hadden we geen zin meer in. Vorig jaar was het een hele zoektocht om een tof feestconcept te vinden, iets zowel voor jongens als meisjes waar bovendien nog plaats vrij was. Maar mijn onderzoek toen heeft me wel aan wat leuke ideetjes geholpen. En dit jaar was ik wel op tijd om te reserveren…

Het kinderfeestje vond dit jaar dus plaats in de Sint Pieters Abdij. Een mooie en intrigerende locatie die me wel leuk leek om met de kinderen te verkennen. Volgens de site zou er ook een zoektocht zijn en dan een knutselatelier, dat leek me ook wel wat, want het moet toch ook weer niet te schools worden.

De gids wachtte ons op en nam de groep eerst mee op sleeptouw doorheen het museum. Ze mochten daarbij zakjes knutselmateriaal zoeken. Maar ik merkte dat bij de stukken uitleg, die ik razend interessant vond, de aandacht soms toch snel verslapte en de kinderen soms een stukje teveel decibels produceerden voor de serene museumomgeving. Het was dus goed dat dit stuk niet te lang duurde en dat ook de kelders en tuin werden bezocht, wat de kinderen direct een pak meer aansprak en waar ze een stukje van hun tomeloze energie kwijt konden.

Na een uurtje trokken we dan naar een soort zolder waar ze elk een kroon mochten knutselen. Dat vonden ze allemaal wel behoorlijk leuk. Zij het de meisjes toch net iets leuker dan de jongens. Die laatsten gingen iets sneller over op het knutselen van zwaarden om elkaar mee te onthoofden. Een bepaald moment was er volgens hen ook een invasie van de Duitsers in de abdij…

Na het knutselen mochten ze dan hun cadeautjes verstoppen in een zaal, wat ik wel een leuk accentje vond. En dan mocht Zoon één voor één alles zoeken en openen. En dan kregen ze nog een lekkere muffin met fruitsap. En zo hebben ze 2.5 uur gevuld.

Na het feestje babbelden we nog wat bij met de ouders terwijl de razende meute het Sint Pietersplein onveilig maakte.

Al bij al was deze formule absoluut een aanrader. Er is genoeg afwisseling en structuur, ze pikken hier en daar nog wat cultuur mee, kunnen knutselen. Ik had de indruk dat de jongens graag nog een half uurtje in de tuin zouden mogen ravotten hebben. Het programma nu was ook ideaal voor 6 tot 8-jarigen waar het feestje voor de hele lagere school geschikt zou zijn. Ik vraag me wel af of ze voor oudere kinderen het programma dan wat aanpassen. Ik weet niet of de jongens in pakweg het vijfde of zesde leerjaar nog een kroon zouden willen knutselen.

Meer info: https://historischehuizen.stad.gent/nl/sint-pietersabdij/bezoek/met-kinderen

 

Tripje zonder kids

Morgen vertrekken we naar Sevilla voor enkele dagen. Helemaal onder ons tweetjes, no kids allowed. Vooral de jongste is daar niet volledig akkoord mee. Ze vindt dat zij ook naar Spanje moet kunnen gaan. Ze vindt het ook niet door de beugel kunnen dat we Halloween daardoor niet samen kunnen vieren. De oudste heeft niet echt gepiept, voor hem is naar oma en opa gaan ook wel echt vakantie.

Voor mij is het een beetje dubbel. Ik heb ontzettend veel nood aan, de stress stapelt zich om en maakt van mij soms echt een minder aangenaam persoon, dus ik tel bijna de dagen af naar enkele dagen van rust en puur ons goesting kunnen doen. Slapen tot wanneer we willen, eten wat en wanneer we willen, zo lang op terrasjes blijven plakken als ons hartje begeert, musea op ons tempo kunnen doen zonder dat ze kindvriendelijk moeten zijn of dat ik alles moet vertalen op kindermaat, zonder enige gêne volop volwassen dingen doen. Ik heb het nodig als mens, maar ik voel ook dat we er als koppel nood aan hebben. Maar toch voel ik me ook ergens wel een beetje schuldig ten opzichte van de kinderen en ga ik hen ook wel heel hard missen. Want uiteindelijk is samen met hen op reis gaan ook heel tof. En dan hoeven ze mij niet te missen en een beetje boos te zijn.

Maar het positieve gevoel overheerst – gelukkig- wel. We deden al eens een trip van een nachtje naar Lille, 2 nachtjes naar Werchter en vorig jaar 3 nachten Istanbul. En dat is zo immens hard genieten. Zorgeloos reizen. 300% genieten en de batterijen opladen. Eens we weg zijn, merk ik ook dat de kinderen zich echt amuseren bij hun grootouders en ons niet verschrikkelijk hard missen, het occasionele traantje daar gelaten. En alhoewel we als baby redelijk symbiotisch waren en ze jarenlang op onze kamer sliepen en ik heel hard heb ingezet op een veilige hechting, zijn we nu wel op een punt gekomen waarin aandacht voor elkaars noden en eens een tripje zonder kinderen of van hun kant zonder ouders alleen maar deugd kan doen.

Net zes en al zo anders

Het blijft me verbazen hoe snel het allemaal gaat. Is het nu omdat ze mijn jongste is, mijn kleine oogappel? Of omdat het leren lezen haar een pak makkelijker afgaat dan haar broer twee jaar geleden? Ik weet niet wat het is, maar het valt me zo vaak op hoeveel de Dochter al kan en hoe hard het allemaal verandert. En ik loop gewoon over van trots.

Neem nu dat leren lezen. Na 8 weken school kent ze al ongeveer het halve alfabet, begint ze zelf verhaaltjes te schrijven, probeert ze voortdurend overal alles te lezen. Dat is toch een wonder, om te zien hoe snel dat gaat. Op 31 augustus kon ze enkel haar eigen naam schrijven, en nu dit.

Of zwemmen. Juni zwom ik nog met haar mee tijdens de zwemles en was het vaak een enorme strijd. Ze luisterde niet naar de meester. Het was ongelofelijk spannend of ze haar brevet zou halen of niet, want het proefje was echt wel zwaar voor haar (25 meter zwemmen). Sinds september is het zwemmen zonder ouders en alhoewel ze elke les wel aangeeft dat ze bang is, springt ze elke keer met ontzettend veel enthousiasme met een vreugdesprongetje dat zwembad in en zwemt ze braaf en flink baantjes zoals de rest; ze leert nu de armbeweging van rugslag en zwemt op eigen kracht al 50 meter. Wat?!?

Of de scouts. Ook dat vindt ze spannend want ze kent er op zich niemand, maar na de tweede vergadering kwam ze trots melden dat ze al twee vriendinnen had gemaakt.

Of de voetbal. Ze is by far de kleinste op het veld en heeft nog niet veel ervaring, maar ze laat zich niet doen en duwt jongens van een kop groter als ze haar niet aan de bal laten komen en staat vrolijk te springen en te dansen tussen de oefeningen door.

Of hoe de laatste restantjes kleuter zienderogen verdwijnen en daar een zelfstandige kleine meid tevoorschijn komt.

Jarige dochter

Mijlpaal! Mijn kleine meid werd afgelopen zaterdag zes jaar. Zes! Geen kleuter meer, maar een pittige kleine dame die alweer 13 letters kan lezen. En dat moest uiteraard gevierd worden.

De viering begon donderdag al met de traditionele cupcakes om te trakteren in de klas. Op woensdagmiddag vakkundig gebakken door de oma en versierd door de kinderen, want wij werken dan allebei.

Vrijdag was de school gesloten en trokken de kinderen en ik de stad in om het feest voor te bereiden. Eerst kreeg ze twee paar nieuwe schoenen bij Aap Noot Mies. We kwamen voor een paar winterlaarsjes, want ze had enkele maanden ervoor pas nieuwe Veja sneakers gekregen. Nu vond de mevrouw van de winkel dat de Veja’s veel te versleten waren voor nog zo nieuw te zijn, de velcro rafelde en kleefde amper nog, dus wou ze die schoenen graag terugnemen en ons terugbetalen. Spijtig want het waren heel mooie schoentjes, maar hierdoor was het probleem waarbij de Dochter niet kon kiezen tussen twee paar nieuwe schoenen ineens opgelost en stapte ze op nagelnieuwe laarsjes naar buiten.

donsje

Daarna trokken we nog naar Hema en Flying Tiger voor knutselgerief en versiering voor het kinderfeestje zaterdag.

Zaterdag vroeg opstaan voor de zwemles, dan ineens door naar de balletles en dan snel snel alles klaarmaken voor de 7 kindjes die die middag naar het feestje kwamen. Het werd een leuk maar druk feest. Zelf ben ik al van vorige donderdag ziek (keelpijn, verkouden, hoesten) en dan valt het wel zwaar, zo’n druk weekend. Maar show must go on, niet waar. De Dochter genoot enorm hard van de aanwezigheid van al die vriendjes, de aandacht, de cadeautjes, het stuk meppen van de supermooie eenhoornpinata. En dan was het wachten tot het laatste kindje werd opgehaald en snel snel de fiets op naar de spaghettiavond van de scouts waar de foto’s van het zomerkamp werden getoond.

IMG_3015

Zondagmiddag trakteerden wij dan samen met de eveneens jarige schoonmoeder op een etentje bij de Italiaan waarna iedereen nog bij ons thuis te gast was want een jarige kleine meid heeft recht op een speciale taart. Een zeemeermintaart deze keer. Helemaal vegan en van Catberry. Vorig jaar hadden we er al een eenhoorntaart van. Ik ben fan. De taarten zijn zo mooi dat je ze bijna niet wil opeten. Bijna zeg ik, want ze zijn te lekker om te laten staan. Ik vind het echt ongelofelijk wat allemaal mogelijk is. En dat het vegan is, is voor ons geen must, maar zeker mooi meegenomen.

IMG_3059