Niet meer zo ieniemini

Wat worden die ieniemini’s van mij snel groot. Soms besef je dat zo eens. Zoals vorige week donderdag, toen ik op oudercontact ging voor de Dochter en ik daar de vraag stelde naar schoolrijpheid. Want over 7 maanden en een klets gaat dat klein bolletje van 1meter4 naar de lagere school. SLIK!

De juf bevestigde overigens mijn aanvoelen dat ze zeker schoolrijp genoeg is en dat de fratsen die ze uithaalt eerder karrakterieel zijn dan een uiting van jeugdigheid. Met een kind geboren in oktober weet je het nooit natuurlijk. Wel vind ik dat ze zeer onduidelijk spreekt en we besloten om een van de logopedisten die op school komt om eens naar haar te laten kijken. En die vond blijkbaar toch ook dat er aan de articulatie gewerkt moet worden. Ze zou een ‘slappe tong’ hebben. Ik vind het wel goed om dan hier direct aan te werken zodat ze optimaal kan starten in het eerste leerjaar in september, want haar uitspraak is écht niet goed. Maar dat viel me pas deze zomer echt op toen ik kindjes van een jaar jonger veel duidelijker hoorde spreken dan haar…

Enfin, de schrijftherapie van de ene is net afgesloten als de volgende kan beginnen. Waarop mijn collega zonder kinderen terecht de bemerking maakte hoe wij destijds door de school gesukkeld zijn, zonder enige vorm van bijkomende therapie. Ik weet het eerlijk gezegd ook niet. De zwakkere kindjes die verdwenen bij ons wel vaak na een tijdje, geen idee naar waar. Enfin, ik ben blij dat die extra ondersteuning beschikbaar is, Zoon is er ook supergoed mee geholpen geweest. In klassen van 24 kindjes waarvan er altijd wel een paar met extra noden kan je ook niet verwachten dat 1 juf of meester alles oplost.

Maar amai, wat worden mijn kleine kindjes groot.

Omdat je nooit weet hoe lang ze nog blij gaan zijn als ik met hen iets doe op school, heb ik vorige week overigens een dag vrij genomen om met Zoon mee op schoolreis naar Brugge te gaan waar een expo was over het Oude Egypte. Met echte mummies. Ik heb er wel van genoten om zo in een totaal andere context iets te doen met hem. Ik mocht zelfs naast hem zitten op de bus. Dat mocht overigens niet toen ik in de derde kleuterklas mee ging zwemmen met zijn klas elke maand… En toeval wil dat Dochter op vrijdag op uitstap ging en ik daar ook mee naartoe kon. We gingen paardjes kijken op de paardenmelkerij in Laarne. Paardenmelk is overigens echt niet te drinken. Maar ik ben van nature al geen melkdrinker…

Zomervakantiepuzzel, nu al?

De wereld draait door. Op de laatste dag van vorig jaar, middenin de kerstvakantie, kreeg ik de eerste mail met de vraag om eventueel samen de kinderen in te schrijven voor een kamp in de zomer. Begrijp me niet verkeerd, vorige zomer hebben we voor het eerst met andere ouders afgesproken om de kinderen samen in te schrijven en ik vind het supertof dat mensen dit jaar opnieuw spontaan initiatief nemen. Zoon staat ook niet open om iets nieuws te proberen of ergens naartoe te gaan als hij daar niemand kent. Dat deel van het verhaal vind ik de max. Maar dat betekent wel dat ik 7 tot 8 maanden op voorhand de zomer moet plannen. Sta me toe dat vroeg te vinden.

Op het moment van die mail hadden we zelf nog totaal geen zicht op de zomer. Want eer je kampen en opvang kan plannen, wil je toch ergens een idee hebben welke weken je verlof gaat nemen en op reis wil gaan. Niet? Want als je nu dingen reserveert en betaalt, dan ligt het wel vast, natuurlijk. Dan kan je niet plots van gedacht veranderen als er ergens een toffe reis op je pas komt.

Ik ben niet alleen geen erg goede planner, ik heb ook niet graag dat alles te vast ligt. Ik wil me niet vastleggen als dat niet nodig is. Een reis boeken, doen we normaal 4 à 5 maanden op voorhand. Zelfs verre reizen die veel planning vereisen. En dat vind ik al vroeg.

Intussen hebben de schoonouders hun grote vakantie vastgelegd en weten we dus dat we de laatste twee weken van augustus met de familie naar Italië gaan. En de week van de Gentse Feesten nemen we ook altijd vrij (als centrumbewoner heb je weinig opties op dat vlak). En dus weet ik nu welke weken we opvang nodig hebben. En legde ik alvast 1 kamp vast voor de eerste week van de vakantie. Maar voor de rest ga ik toch nog wat wachten, denk ik. Het groot kamp van de scouts bv valt in augustus, maar hoe kan Zoon nu al weten of hij daar naartoe mee wil? Eerst afwachten of hij het Paaskamp gaat meedoen en hoe dat bevalt.

Dat je met kinderen niet echt ‘op den bots’ kan leven, heb ik intussen aanvaard. Normaal maken wij na de Paasvakantie de puzzel voor de zomer, want dan gaan de inschrijvingen voor onze opvang open. En dat vond ik al vroeg eerlijk gezegd. Sta me toe december en januari echt extreem vroeg te vinden… Of ben ik daar alleen in?

Hoe wij de kerstvakantie overleefden; activiteiten met kinderen

Dat ik geen zittend gat heb, is een understatement. Wars tegen alle Scandinavische gezelligheids- en onthaastingstrends in moet ik gewoon elke dag iets in mijn agenda hebben staan. Gelukkig is er in Gent veel te doen in de vakanties. En geef ik graag tips voor een leuke kerstvakantie met kindjes.

  • Koop een combiticket voor de Gentse Winterfeesten. Met die kaart van €20 kan je gaan schaatsen en op het reuzerad, twee dingen die onze kinderen superleuk vinden. Je kan er ook mee naar het Land van W’Ijs maar daar zou ik anders geen geld aan geven. Maar nu zit het er toch bij dus dan gingen we maar. Maar het is saai en je bent er zo door. Daarnaast heb je ook nog een gratis drankje en een ritje op de draaimolen.
  • Het combiticket geeft ook €1 korting op een ticket voor het Spekken theaterfestival, waarvan wij 2 voorstellingen meepikten. In Theater Tinnenpot kan je elke dag voorstellingen zien voor kinderen van 2 tot 12 jaar en zijn er ook wat knutselactiviteiten. Ik denk dat dit onze vijfde editie was, dus dan kan je al van een jaarlijkse traditie spreken denk ik.
  • Ga naar de kerstmarkt voor een lekker hapje en drankje; pannenkoeken, mastellen en warme choco zijn onze favorieten.
  • Pak een filmpje mee. Wij zagen met de kindjes The Grinch. Eigenlijk wel een goede film. Maar de Nachtwacht draait ook nog én De grote boze vos. Mogelijk gaan we dit weekend dus weer iets bekijken.
  • In de vakantie is ook Plopsaland open. Wij gingen voor Ketnet kerst, waar Zoon op de foto ging met de Helden en de acteurs van Campus 12. Zorg dat je er vroeg bent, dan vallen de wachtrijen nog mee. Of beter nog, ga op 31/12 of een andere feestdag, dan is het er naar het schijnt heerlijk rustig. Want op de andere vakantiedagen kan het best druk worden. Maar we waren er dus op tijd waardoor we in ons eerste uur daar meteen alle favorieten konden afwerken.
  • Het kan ook simpel zijn. Op een mooie, droge dag kruipen we al eens op de fiets voor een tochtje langs de Schelde of lenen we de buurhond voor een stevige wandeling.
  • Of ga aan de slag met de gekregen kerstcadeaus. Zo speelden we veel gezelschapsspelletjes, bouwden we lego en werd er geknutseld.
  • Wat we nog niet deden maar me ook super lijkt is eens een museum bezoeken of nog eens gaan zwemmen. Ik ben helaas alweer aan het werk dus het zal voor een volgende vakantie zijn.

En daarnaast trok ik nog met de Dochter naar de tuutjesboom, ging Zoon een voetbaltornooi spelen, moesten we om kerstcadeautjes, gingen we onder ons twee naar de cinema (Roma, ontzettend mooie film) en sprak ik nog af met vrienden.

Hoe staat het intussen met die zwemlessen?

Sinds de eerste en de derde kleuterklas zijn de kindjes bezig met zwemlesjes. Georganiseerd via Stad Gent, aan een gezapig tempo. 15 lesjes per brevet, volgens de reeks van Fred Brevet. De dagen van watergewenning en leren overleven liggen intussen achter ons, allebei zijn ze bezig aan de brevetjes in de reeks ‘Leren veilig zwemmen’.

We hebben ze destijds ingeschreven volgens leeftijd en dat betekent dat ze ondanks hun twee jaar leeftijdsverschil maar 1 niveau van elkaar verschillen. Zaterdag was het opnieuw een testmoment, toch altijd wat spannend.

Bij de Dochter zijn die momenten altijd heuse thrillers. Moesten we haar nu opnieuw inschrijven, zou ze de reeks waar ze nu zwemt niet mogen doen wegens een jaar te jong. De meeste zwemmertjes uit haar groep zitten in het eerste of tweede leerjaar. Zij is nog maar enkele weken vijf en bovendien erg klein van gestalte. Dat alles maakt dat we de afgelopen drie groepjes al elke keer overtuigd waren dat ze de test niet zou halen en haar groepje zou moeten overdoen. Wat gezien haar leeftijd niet echt een probleem is, ze is gewoon nog zeer jong om dat niveau al te moeten halen. Maar elke keer slaat ze ons met verstomming en schudt ze op het testmoment probleemloos al de proefjes uit haar mouw.

Deze keer was ik er echter 100% zeker van dat het niks zou worden. Ze moet 25 meter zwemmen op de rug. Zonder drijfhulp. En ze kwam zelden verder dan 5 meter. Hopeloze zaak. Tot de wederhelft de vorige les zei dat ze ineens vorderingen begon te maken en het echt niet slecht deed.

Daar stonden we dan zaterdag voor die 25 meter. Ik had er totaal geen verwachtingen van, het was een op voorhand uitgemaakte en verloren zaak en dat gaf niet. Bij de eerste poging deed ze het echter veel beter dan ik had durven dromen en toen ze zelf om een herkansing vroeg zwom ze gewoon die 25 meter. Ik heb ze 1 keer, ik schat zo ergens op 18 meter, een klein duwtje aan haar poep gegeven. Maar voor de rest was het prima. En haar andere twee testen deed ze gewoon perfect. Ze moest bv eerst 5 seconden drijven als een ster, dan naar ruglig, 6 meter zwemmen, naar buiklig en opnieuw 6 meter zwemmen. En tot slot onder een mat door duiken, waarbij ze als enige van aan de kant dook en onder water bleef zwemmen tot ver voorbij de mat.

Als je omstreeks 14u een knal en een lichtflits hebt opgemerkt zaterdag, was ik het die uit mijn vel ben gesprongen van fierheid en nu nog straal van trots. Peanuts misschien als je zelf geen kinderen hebt of een nuchtere ziel bent, maar ik was van mijn sokken geblazen. Mijn klein bolletje van net 1 meter hoog zwemt dus gewoon.

Na die enorme boost waarbij ook de Dochter heel goed besefte dat ze het goed had gedaan en enorm gemotiveerd was om het goed te doen, en onze hoop van nul kans op slagen ineens toch gestegen was, was het dan een kleine teleurstelling toen de juf twijfelde. Het volgend niveau (haai) moeten ze 50 meter zwemmen en gaat er geen leerkracht of ouder mee in het water en ze wist niet zeker of de Dochter hier al wel klaar voor is. Ze is ook nog ontzettend speels en luistert eigenlijk totaal niet naar wat er wordt gezegd, dat moet ik haar altijd influisteren. Dus ze zou in februari toch opnieuw in het huidig niveau starten om dan eventueel na enkele lessen alsnog door te schuiven als blijkt dat het niveau echt te laag is. Of ook niet. Dat voelt een beetje dubbel. Ergens komt veiligheid voor alles en weet ik ook niet of ze te vertrouwen is in een groep van 10 kinderen waarbij de meester niet elk kind altijd in de gaten kan houden. Maar langs de andere kant, ze heeft het nu gehaald, is zo enorm gegroeid en heeft zo haar best gedaan, en dan toch niet naar de volgende groep mogen, het voelt een beetje sneu aan…

Verjaardagsfeestje organiseren

Dinsdag wordt Zoon zeven. We vierden echter gisteren al, omdat wij volgend weekend onder ons tweetjes op citytrip gaan. Zeven jaar is zeven vriendjes uitnodigen en dat vond de wederhelft veel te veel om in ons huis te hebben rondkoersen, hij stelde dus voor om het feestje extern te doen. En dan begon onze zoektocht…

  • een voetbalfeestje aan Dok Noord: top, maar de helft van het publiek bestaat uit meisjes en ik denk dat die niet allemaal zo graag voetballen.
  • Bowlen en minigolven in Dok Noord. Meteen goedgekeurd door de jarige. Probleem: je kan niet reserveren tenzij je blijft eten. En het eten is junkfood dat bovendien online slechte kritieken kreeg. Dat verplicht warm eten maakte het ook kostelijk. Als vegetariër werd het helemaal onhandig. Plan afgevoerd.
  • Binnenspeeltuin: hadden wij weinig zin in wegens al veel gedaan. Is wel betaalbaar.
  • Een museum. Ik vond opties bij het Designmuseum, de tuin van Kina, het MIAT, het Gravensteen, het Huis van Alijn en de Sint Pietersabdij. Na overleg met Zoon kozen we voor de Sint Pietersabdij; een zoektocht gevolgd door een knutselworkshop. Leek ons top. Toen ik mailde om te reserveren, bleek het volzet voor de rest van 2018. Maar dit lijkt ons wel een plan voor volgend jaar.
  • Film. Bij Sfinx kan je naar de film gevolgd door een knutselatelier, maar je kan de film niet zelf kiezen en de film dit weekend was er een voor kleuters. Dan maar naar Kinepolis. Daar krijg je een film naar keuze en popcorn en drank voorafgegaan door een rondleiding en een zoektocht. Bij reservatie bleek het zaterdag ook al volzet te zijn, dus verschoven we het feest dan maar naar zondagochtend, 9u45. Een beetje een raar moment voor een feest, maar ook wel een moment dat de meeste kindjes thuis zijn en dus konden komen.

Zo gezegd zo gedaan dus. Zondag stonden wij om 9u30 in de Kinepolis. Het in ontvangst nemen van de cadeaus wat was onhandig, daar was geen moment voor dus deden we dat voor de rondleiding gewoon in de inkomhal op de grond. Gelukkig nam een van de ouders al wat inpakpapier en ander afval mee naar huis.

Om 10u werden we dan opgehaald voor een rondleiding langs een zaal en dan naar de projectorruimte. Daar kregen de kindjes uitleg en mochten ze vragen stellen. Dat vonden we wel een unieke ervaring. De ons beloofde zoektocht naar de popcornschat is helaas niet doorgegaan omdat de persoon die dat altijd doet er niet was en de invalster niet wist hoe dat ging, maar ze deed wel haar best om ons een fijne rondleiding te geven. Met een verkleedkoffer werd er nog een foto gemaakt aan een soort wall of fame die de jarige dan mee naar huis kreeg. En dan mochten ze het popcornkot ontdekken en kregen ze eten en drinken mee de zaal in. Als compensatie voor de in de mist gelopen zoektocht, kregen de kinderen in de pauze dan nog een extra ijsje aangeboden.

En dan keken we samen de nieuwe Sint film (Sinterklaas en de wakkere nachten). Heel leuk entertainment, perfect voor de leeftijd (nog net) en de tijd van het jaar. Een kindje bleek wel wat hoogsensitief en wou de hele tijd naar buiten omdat hij niet tegen het geluid of de spanning kon. En er waren er ook twee die geen popcorn lusten. Maar voor de rest liep het allemaal erg gesmeerd en waren alle aanwezige kinderen volgens mij superblij. En op het einde kregen ze nog allemaal een rijkelijk gevulde goodiebag mee naar huis.

Is het een aanrader? Voor mij wel. Het is prijzig (je moet minstens met 10 komen en dan betaal je 170€, er komt 17€ bij per extra persoon). Maar voor dat geld is het dan wel helemaal af; leuk entertainment, die kijk achter de schermen, de film, de snacks tijdens de film, de foto, heel lieve mensen ter plekke,…

Het hele feest liep uiteraard goed uit, waardoor we amper een uur eer de familie aankwam voor het volgende feest zelf thuis waren. Er volgden nog meer toffe cadeaus en spelletjes spelen met de meter en de nichtjes en lego bouwen en éclairs en spaghetti eten en ’s avonds besloot mijn bijna zevenjarige dat het een perfecte dag was geweest. Waardoor ik, compleet op van vermoeidheid en nog steeds half ziek, tranen in de ogen kreeg van ontroering…

Bikke bikke bik…

Je hebt zo van die echte jeugdbewegingsmensen. Die twintig jaar later nog altijd op weekend gaan met de medeleiders van toen. Die vol vuur ode brengen aan hun vorm van jeugdbeweging. Die niet kunnen wachten tot hun eigen kinderen de traditie kunnen verder zetten. Zo’n gezin zijn wij duidelijk niet. Onze eigen carrieres bij de jeugdbeweging waren kort en niet zo krachtig. Ik was een tijdlang (een jaar? Minder?) een welp bij de FOS in ons dorp omdat mijn ouders dachten dat dit zou helpen om minder verlegen te worden. Niemand van mijn vriendinnen zat bij die scouts, wel enkele klasgenoten maar geen met wie ik het goed kon vinden. Steek een introvert dus eens bij een groep luide geuniformeerde boswachters. Het is geen goed plan. Elke zaterdagmiddag hoopte ik vurig dat mijn vader zijn auto in panne zou vallen en ik die dag niet zou moeten gaan. Van zodra de verplichting om te gaan van thuis uit stopte, stopte dan ook meteen mijn scoutsavontuur.
Ook de wederhelft hield het maar enkele weken tot maanden uit bij zijn jeugdbeweging.

Toch zagen wij in Zoon wel een scout. Hij is nergens liever dan buiten, wroet graag in de grond, is graag in een hechte groep vrienden en heeft van ons gezin met verre voorsprong het meest respect voor regels en hierarchie. Toen we vorig jaar voorbij het feest van de Dag van de jeugdbeweging passeerden, gaf hij aan ook wel te willen starten, maar dan enkel bij de groep waar een vriendje van zijn klas zat. Dus mailde ik die groep maar naar goede Gentse gewoonte zat die vol en belandde Zoon op de wachtlijst.

Ik had eigenlijk weinig concrete verwachtingen nadien. Bovendien was de zwemles naar zaterdagnamiddag verschoven in functie van het voetbal waardoor het scoutsmoment toch al bezet was. Het kwam ons dus beter uit om ook zeker dit jaar nog geen stappen te ondernemen op dat vlak. Normaal heeft Zoon in juni alle zwembrevetten van Fred Brevet behaald en dan komt er weer plaats en tijd vrij in de agenda.

Maar deze zomer kregen we dan ineens mail van de FOS-groep waar we op de wachtlijst stonden dat Zoon mocht starten. Behoorlijk wat hoofdbrekens en geregeld waren het gevolg. De testmomenten van de zwemclubs waren al voorbij, overal zijn wachtlijsten of zelfs inschrijvingsstoppen,… De wederhelft wou de plek bij de scouts niet afgeven, ik wou de zwemlessen niet stopzetten. Maar dan bleken er bij het voetbal dit seizoen twee ploegen waarbij de tweede meestal pas match speelt om 11u30 waardoor een zwemles in de vroege ochtend net haalbaar werd. En er bleek nog net een plekje vrij en de sportdienst van de stad wou ons nog verzetten.

En zo kon Zoon op 6 oktober starten bij de scouts. Het viel hem supergoed mee. De eerste keer was een tikje aarzelend, maar hij gaat elke weer superblij terug. En dan bleek dat ze op 2 november al op beverweekend gingen. Na amper 3 namiddagen geweest te zijn. Eerst wou hij er niet van horen. Het is eng, hij kent die kindjes nog niet goed. Dat kon ik ook voor 100 procent begrijpen. Maar dan ineens wou hij gaan. Hij begon allemaal vragen te stellen erover en toen we hem konden geruststellen dat er vegetarisch gegeten kon worden en dat zijn vriendje uit de klas ook mee zou gaan, besliste hij om op weekend te gaan.

We waren zelf op reis tot vrijdagnamiddag en die avond vertrok hij dan op weekend dus het was een hectisch gebeuren, maar hij is niet teruggekrabbeld en vertrokken. Ook toen bleek dat zijn vriendje er nog niet was en pas de volgende dag zou toekomen. Die eerste, engste nacht moest hij het dus zonder vertrouwd gezicht stellen. En dat op nog geen 7 jaar. Echt, ik zou het hem niet nagedaan hebben. Maar hij hield dapper vol en dus lieten we hem achter op de kampeerplek in Eeklo (in een onverwarmd lokaal zonder bedden, brrrr).

Het werd een rustig weekend zo met maar 1 kind in huis. Heel dubbel. Langs de ene kant een beetje vakantie, zo amper drukte en maar naar 1 kind moeten omkijken, rustige langere avonden, langer slapen ’s ochtends, … Langs de andere kind misten we ons mannetje toch en vroegen we ons regelmatig af hoe het zou zijn met hem. En eens zondagochtend, was het wel een beetje aftellen tot we hem ’s middags mochten gaan ophalen.

En zondagmiddag kregen we een zwaar vermoeide maar ontzettend vrolijke scout mee. Vuil, met een gat in zijn nagelnieuw scoutshemd, maar luid, blij en enthousiast. En met een nieuwe lading vuile woorden en franke uitspraken. Ze hadden zaterdagavond mogen fuiven. En spelletjes gedaan met water en bloem en appels vol choco. Meteen komen dan de duizend redenen naar boven waarom ik het zo’n marteling vond, maar ons meneertje heeft zichtbaar genoten en ik ben zo ontzettend fier op hem. Dat hij op nog geen zeven jaar en heel verlegen als hij is zomaar op weekend is geweest met een groep mensen die hij nog maar drie keer had gezien en zich kapot heeft geamuseerd. Hij lijkt na dat weekend ook weer mentaal gegroeid te zijn.

Het is een beetje loslaten. Zo een kind dat stukje bij beetje zich losmaakt van thuis en een eigen leven en wereld krijgt. Maar ik heb het er niet echt moeilijk mee. Ik vond het net fijn dat hij dat heeft gedurfd. Ik heb eindeloos vertrouwen in zijn eigen wijsheid dat hij zo’n avontuur tot een goed einde zal brengen en dat er niets is om mij zorgen over te maken. Hem helpen zijn vleugels uit te slaan en een warm nest bieden dat ten allen tijde klaar is om naar terug te keren is onze taak, toch?

Kinderen en hobbies

Ik had al aangekondigd eens iets te schrijven over de hobbies van de kinderen. We zijn daar wel redelijk hard mee bezig. Op zich vind ik dat een kind zich nog moet ontplooien buiten de schoolmuren. Andere activiteiten, andere kindjes, andere omgeving, in mijn ogen is dat allemaal erg verreikend.

Gestart zijn we met zwemmen, toen ze respectievelijk in de eerste en derde kleuterklas zaten. Een half uurtje per week, in lesjes van de Stad Gent. Rustig tempo via de nieuwe leerlijnen en Fred Brevet.

Vorig schooljaar, dus eerste leerjaar en tweede kleuterklas, hebben ze er dan elk een hobby bijgenomen. Zoon wou zelf heel heel graag voetballen. Hij is erg verlegen en staat niet echt open om dingen te doen met kinderen die hij niet kent, maar voor de voetbal heeft hij dat volledig zelf overwonnen. Vorig jaar was dat nog op het gemakje met 1 training per week en zelden matchen, vanaf dit jaar is het tempo verhoogd naar twee trainingen per week en bijna elke week match.

Dochter was zelf niet actief vragende partij, maar ze zingt en danst graag en dus ben ik eens met haar gaan kijken naar een lesje pré-ballet en dat wou ze wel graag doen. Dus zij is daar vorig schooljaar mee gestart, een uurtje per week.

En dan is er het jeugdbeweging vraagstuk. Alhoewel we dat zelf allebei gruwelijk vonden, zijn we overtuigd dat er veel kans is dat Zoon zich daar wel in zijn element zal voelen. Het is een echt buitenkind. Maar hij wou niet gaan waar hij niemand kent. Dus gaven we hem op in de scouts van een klasgenootje, maar daar belandde hij op de wachtlijst. In juni kregen we dan bericht dat hij in oktober mag starten. Dat zorgde even voor paniek, want we hebben de zwemles verplaatst voor de voetbal en nu overlapten zwemles en scouts. Maar na behoorlijk wat nadenk en opzoekwerk hebben we de zwemles voor Zoon naar de zaterdagochtend kunnen verplaatsen waardoor de namiddag tijd vrijkwam voor de jeugdbeweging.

En dus zien onze zaterdagen er een beetje als volgt uit.

Om 8u opstaan. Ontbijten. Kinderen klaar maken. Ik ga met de Dochter naar het pré ballet, iets later vertrekken de wederhelft en Zoon naar het zwembad. Ze gaan van daar recht naar de voetbalmatch. Tegen dat ze thuis zijn, is het hoog tijd om met de Dochter naar het zwembad te vertrekken voor haar zwemles. Op dit moment zijn de scouts nog niet begonnen, maar eens dat het geval is moet Zoon ongeveer op hetzelfde tijdstip daar afgezet worden. Het is dus druk, maar zoals gezegd hechten we er wel veel belang aan en nog veel belangrijker, zijn de kindjes erg gemotiveerd en vinden we het geen enkel probleem om de zaterdagen daaraan te besteden.