La Palma dag 6 – wandelen, zwemmen, zon,…

Vanmorgen werd ik wakker van de regen. We bleven echter lang in bed liggen en tegen dat we opstonden was het droog en voelde je de zon al achter de wolken. Gisteravond lag iedereen pas heel laat in bed omdat we een teek hadden ontdekt bij Zoon. Hij lag al even in bed en kwam plots af dat hij een bolletje had in het randje van zijn oor. Toen ik keek, bleek dat bolletje te wriemelen. Ik schrok me een hoedje en moet eerlijk bekennen dat ik het zaakje daar heb overgedragen aan de wederhelft die heel moedig met behulp van twee dessertlepels de teek heeft verwijderd. Die nacht sliepen we allemaal wat onrustig.

Vanmorgen dus een laat ontbijt en in de ochtend weinig gedaan. Gewacht tot het weer verder opklaarde. Op het internet gezocht wat we die middag nog konden doen. De opties aan Zoon voorgelegd. Die besloot dat hij alles wou doen.

Na de lunch brachten de Dochter en wederhelft ons met de auto naar het volgende dorp Las Tricias vanwaar Zoon en ik via het Grote Routepad terug naar ons dorp konden stappen.

Het begon meteen goed. We daalden af in de kloof die de twee dorpen scheidt. Helemaal tot de bodem via smalle paadjes zonder omheining. Ik was toch blij dat de Dochter niet wou meewandelen die dag. En toen we de bodem bereikten, na vele spectaculaire uitzichten, moesten we uiteraard weer stijgen. In kilometers was het niet ver, maar met die pittige start deden we zoals verwacht anderhalf uur over onze 5 kilometer. We kwamen trouwens geen enkele andere wandelaar tegen, enkel een handvol bewoners.

Daarna gingen de kinderen opnieuw zwemmen. Na het douchen besloot Zoon dat hij ook nog de derde door ons voorgestelde activiteit wou doen; met de auto naar de Roque de los Muchachos rijden, het hoogste punt van het eiland. 30km ver, maar een uur rijden en via een maaginhoudbeproevend baantje. Geen optie dus voor de Dochter. Maar inmiddels was het ook al 18u. Vakantie dient echter om te genieten en dus zijn de jongens nog vertrokken en bleef ik rustig bij de Dochter. Ik las in de zon mijn boek uit (nevermoor: the trials of Morrigan Crow, topboek genre Harry Potter), nam een douche, ruimde wat op en begon dan heel traag aan het eten. Toch waren we al klaar met eten eer de mannen om 20u30 bij zonsondergang terugkeerden vol verhalen en met tal van mooie foto’s. Spijt dat ik het heb gemist maar je kan helaas niet alles hebben.

Morgen namiddag hebben we een boottochtje gereserveerd. Vrijdagavond vliegen we terug en moeten we eerst ons mooi kotsend meisje terug op de luchthaven krijgen. De tijd gaat veel te snel. Het is hier echt paradijselijk.

La Palma dag 5 – La Zarza

Een frisse maar zonnige dag vandaag. Na het ontbijt even discussie over wat we gaan doen. We besluiten voor iets in de buurt te gaan gezien de wagenzieke Dochter en trekken naar La Zarza, een soort archeologisch minimuseum met een laurierbos erachter waardoor je naar prehistorische rotstekeningen wandelt van de originele bewoners van dit eiland.

La Zarza is maar 3 dorpen verder maar de tocht is weer behoorlijk stijl en kronkelig en duurt al gauw een half uur. Het ligt wat hoger in de heuvels en het is er merkelijk kouder. Eens daar treffen we vooral doorwinterde wandelaars met fleece en outdoorkleding en vallen we wat uit de toon met onze t-shirts en zomertruitjes. Stevig schoeisel hebben we gelukkig wel.

We bezoeken eerst het minimuseumpje dat de geschiedenis probeert te schetsen van de eerste bewoners maar heel veel lijkt er niet geweten. Het is charmant en de toegang bedraagt maar 2,5 euro. We besteden toch wat tijd in de ene kamer die het museum rijk is.

En dan trekken we het vochtige, donkere soortement oerbos in waar het echt fris is. De tocht is niet lang maar wel een klein beetje avontuurlijk zodat de Dochter het op eigen kracht kan, wel lichtjes klagend. Een natuurmens zal ze niet worden, net zomin als ik.

Het is een fijn tochtje en de tekeningen (spiralen vooral) zijn leuk om te ontdekken. Het is wel echt koud, we zijn wat underdressed. Je kan hier in de buurt nog enkele langere tochten doen, maar dat is met onze kleine meid geen goed plan helaas. Dus laten we de hikers hun ding doen en besluiten wij op Na de wandeling terug naar ons dorp te rijden en daar wat te gaan eten. De terugtocht blijkt een uitdaging, de Dochter wordt misselijk en we moeten onderweg regelmatig even stoppen midden op een berg. Gelukkig zijn er hier en daar uitwijkstroken waardoor we kunnen stoppen, dat is hier lang niet altijd het geval. De kotsemmer blijft dus leeg al scheelde het soms heel weinig.

In Puntagorda blijken alle restaurants gesloten en eindigen we in de supermarkt waar we compleet uitgehongerd snel wat stokbrood kopen. Daarna gaan de kinderen zwemmen en lees ik wat. De zon is zalig maar de wind maakt het behoorlijk fris. Na het zwemmen zitten Zoon en ik nog wat te kleuren en te lezen op het terras, maar stevig ingepakt en onder een deken, best een grappig gevoel.

Dan trekken we terug naar het centrum en nu blijken de restaurants wel open. We kiezen voor Jardin de los Naranjas, een gezellig restaurantje met een ruime keuze aan vegetarische gerechten naast traditionele gerechten met konijn en geit. Ik krijg een smakelijke couscous, Zoon een veggie lasagne en de Dochter een soepje. De wederhelft eet iets met rund. Dit is zogezegd een prijziger restaurant maar 10 euro voor een vegetarisch hoofdgerecht en 4 voor een dessert vinden wij heel erg meevallen. De kindjes krijgen nog een handvol snoep achteraf en wij een proevertje Baileys. Grote aanrader dit plekje.

La Palma dagen 1 en 2: de lange hobbelige reis

Gisterenavond was het een race tegen de zon om op onze eindbestemming te raken. Die zon was al in de Atlantische oceaan gezakt en de kleine bergwegen waren absoluut niet geschikt om in het donker voor het eerst te verkennen. Zeker niet met een kotsende huilende kleine meid op de achterbank. Het was maar 57 km van de luchthaven tot ons huisje, maar daar deden we meer dan 1u15 over en de weg liep zelden langer dan 10meter rechtdoor. Ofwel kronkelt hij over de bergen, ofwel langs de oceaan. En Dochters maag kon dat absoluut niet verdragen.

Na 12 uur reizen komen we na wat zoeken dus eindelijk aan op onze bestemming waar een lieve buurman de weg wijst. We treffen het huisje verlaten aan. Gelukkig zitten de sleutels op de deur. En plots staat er een enthousiast ratelende Spaanse eigenaar die geen woord Engels spreekt.

Gelukkig zijn we vooral met het welkomstpakket in huis; een gigantische berg fruit, een schaal koekjes en een fles water. We hebben op een stuk cake en wat boterhammen na niks meer gegeten sinds de ochtend en de winkels zijn al gesloten. En het mooie kotsende meisje terug in de auto laden op zoek naar een restaurant is ook bepaald geen optie. Dus iedereen eet een banaan en een koek en we kruipen compleet uitgeteld onder de wol.

Al bij al was de reis nochtans vlot verlopen. Om 9u vertrokken in Gent, tegen 11u30 aangekomen op onze parking in Uithoorn (zeer goed verstopt op een bedrijventerrein en dus even moeten zoeken) vanwaar een busje ons na een kwartier wachten naar Schiphol brengt. Om 14u35 vertrekt de vlucht dan. In La Palma kunnen we vrijwel meteen onze koffers oppikken maar moeten dan meer dan een uur wachten aan het loket van de huurauto’s. Hongerig en uitgeteld.

Ons huisje is super. Rustig, zicht op de oceaan, voorzien van alles. Het zwembad is overdekt en daardoor lekker warm. Het ligt wat hoger de berg op, achter ons huis. Op het terras daar is het ook superwarm. Aan ons huisje zelf is het wat frisser en binnen eerder koud.

Vanmorgen eerst ontbijt kopen. Dan wandelden we even naar de Mirador Los Dragos, een uitkijkpunt met de oudste boom van het eiland hier 300 meter vandaan. Wel langs een baan zonder voetpad. Gelukkig liep er langs de mirador een GR pad vanwaar we veilig Puntagorda in konden wandelen. Heel groot is het niet, maar blijkbaar zijn er wel enkele bars en pizzeria’s. Bars zijn hier trouwens nog echt van die mannelijke donkere drankholen. Maar ze hadden er wel goede koffie.

We waren te moe om nog te wachten tot restaurants openden en liepen langs de Spar terug naar huis met wat verse groenten en rijst in de rugzak en de Dochter die al moe was in de draagzak. Het was anderhalf jaar dat ik haar nog had gedragen. En als je het niet meer gewend bent is 15 kilo wel puffen om hier de heuvels mee te beklimmen. Maar ook wel heel knus.

De namiddag brachten we door aan het zwembad. Zalig met zicht op zee, in een aangenaam zonnetje. Inmiddels is die zon verscholen achter een dik wolkendek en dat maakt het meteen fris buiten.

Geen idee wat we de komende dagen gaan doen. Het volgende stadje waar wat leuke dingen zijn is 20km rijden, maar je doet er een half uur over en ik weet echt niet of de Dochter dat gaat kunnen zonder kotsen. Dat hadden we niet verwacht. Ons huisje ligt wat in een uithoek. De leuke dorpjes zijn niet ver, maar de weg ernaartoe is werkelijk 1 mega haarspeldbocht. Maar in de onmiddellijke omgeving is dan weer weinig meer dan ons zwembad… we zien wel. Eerst nog wat bekomen want de lange reis zit echt nog in onze kleren.