Zoo (of life) en ander lenteplezier

Omdat wij zaterdagavond al in Antwerpen zaten voor het geweldige concert van Nathaniel Rateliff, waren de kindjes toen al gaan logeren bij de grootouders. Waarvan ik eerder de week had geprofiteerd om voor zondagochtend te reserveren bij Julie’s House voor een uitgebreid rustig ontbijtje onder ons tweetjes. Waar we terecht kwamen tussen allemaal gezinnen met kinderen natuurlijk. Het ontbijt was heerlijk trouwens; verloren brood, pannenkoek, ei met toast, een gestreken mastel,… Ik kreeg het zelfs niet allemaal op.

Na het ontbijt reden we naar de schoonouders alwaar de kindjes piekfijn uitgedost op ons stonden te wachten voor een dagje Antwerpen. We laadden ze in de auto en reden verder naar Linkeroever waar we onze auto verruilden voor de tram richting station. Daar vonden we vrijwel meteen een Italiaans restaurant met zelfs nog een tafel op het terras vrij voor een pizza voor de kindjes en een pasta voor ons. Alhoewel ik nog geen greintje honger had na dat uitgebreid ontbijt, ging de pasta er wel vlot in. We kregen nog een hapje vooraf dat democratisch werd verdeeld ; de minisoepjes gingen naar de zoon, de mozzarellabolletjes naar de dochter, de worstjes naar de wederhelft en de olijven bleven grotendeels onaangeroerd. Wat een schitterend weer! Dit werd meteen mijn tweede terrasje dit jaar, want vrijdag was ik met een vriendin in Brugge gaan eten op het terras bij Ellis Burger. Helemaal geweldig was dat het een autovrij pleintje was met een rode constructie in het midden die weinig voorstelde maar voor onze kinderen en het meisje van het andere tafeltje dat ook in het eerste leerjaar bleek te zitten, het perfecte speelplekje bleek terwijl wij nog snel een koffietje dronken.

Om 14 uur werden we verwacht aan de Elisabethzaal voor de musical Zoo Of Life naar aanleiding van 125 jaar Zoo. Ik had er lage verwachtingen van, maar de figuranten die op het inkomtraject al als een soort voorprogramma dienden zorgden er wel voor dat ik er zin in kreeg. Via een mooie ruimte van de Zoo liepen we tussen een in het wit uitgedost koor dat ons toezong. We zaten stipt om 14u op onze plekken in de majestueze Elisabethzaal, maar de musical zelf begon met 20 minuten vertraging. Iets wat de kinderen niet konden apprecieren.

De musical zelf dan. Ik ben geen fan van het genre en had dus geen verwachtingen (en al helemaal niet toen ik las dat Jelle Cleymans een van de hoofdrollen had) maar eigenlijk heb ik er wel van genoten. De vele figuranten, de liedjes, de dansjes, het goede gebruik van schermen als achtergrond, de kostuums, het is niet moeilijk om je hieraan over te geven. Het duurde wel lang (van 14 tot 17 uur) en zeker de Dochter kon geen seconde stilzitten (ocharme de mensen achter ons) en ik zou hier geen 150 euro voor over gehad hebben, maar de kaarten hadden we gekregen. In de pers las ik ergens een vernietigende review; de danseressen hebben te dikke benen en kunnen niet dansen (true), de hele Afrikaverhaallijn is absoluut niet van deze tijd en totaal niet politiek correct (true), de humor is van een bedenkelijk niveau (true), de verhaaltjes zitten wat dunnetjes aan elkaar. Een meesterwerk is het niet en op diverse punten is er veel ruimte voor verbetering (vooral voor de scenaristen en de dansers). Maar zeker voor kinderen is dit toch wel een mooi schouwspel. En al helemaal omdat je na- en voordien de zoo mag bezoeken.

Dus trokken wij van 17 tot 19u nog naar de Zoo voor een tocht langs apen, flamingo’s, een eenzame olifant in een klein hok, een drietal giraffen, een geweldig aarvarken, een grappig zebraveulen,…

Intussen begonnen de kinderen behoorlijk vermoeid te raken en kregen we twee keer een crise bij de Dochter, een keer omdat we niet op het klimrek voor kinderen ouder dan 6 jaar mocht en een tweede keer omdat ze niets kregen in het winkeltje. Gelukkig klaarden de gezichtjes weer helemaal op bij een groot ijsje nadien. Waarna we weer de tram op trokken en twee uitgeputte kindjes aan de grootouders afgaven om zelf de dag nadien weer aan het werk te gaan.

zoo