Een ochtend in de dagkliniek

Gistermorgen moesten we ons om 8 uur aanmelden in het dagziekenhuis. Handig toch in de stad wonen, om 7u50 zijn we thuis vertrokken met de fiets en om 8u stonden we aan de balie van het ziekenhuis. Zo’n mobiscore van 9.4 is voor mij toch geen onzin haha… Enfin, het ziekenhuis dus. We hadden de avond voordien op de site van Sint Lucas al de filmpjes voor kindjes bekeken en wisten dus waar we ons aan konden verwachten en zo liep het ook in het echt. De Dochter kreeg een polsbandje en een kleurboek en -potloden en ik kreeg wat papierwerk om te ondertekenen waarna we door mochten naar de eigenlijke dagkliniek.

Ik heb er zelf ook al wat daghospitalisaties opzitten waarbij je na aanmelden meteen naar je kamer mag waar je dan wacht tot de ingreep, maar hier liep het anders. We moesten wachten in een ruime wachtzaal, gelukkig voorzien van een grote speelhoek en moesten hier een goed uur wachten. Na een tijdje werd ik nog eens geroepen om weer wat papierwerk in orde te maken en dan was het wachten tot een verpleegster ons kwam halen.

Die bracht ons naar een voorbereidingskamer. Ik moest al ons gerief in een locker doen en De Dochter werd nog eens gemeten en gewogen, opnieuw wat vragen beantwoorden en dan mocht ze een roze operatiekleedje aan. Het verplegend personeel was steeds superlief en overal in het ziekenhuis was het personage Lucas herkenbaar aangebracht, uit het filmpje en de boekjes, en ik merkte dat De Dochter dit wel fijn vond, die herkenbaarheid. De verpleegster verbaasde zich erover dat ze zo’n lage en stabiele hartslag had, ze had echt geen stress.

En dan mochten we door naar de kikkerruimte, een vrolijk aangeklede kamer vlak voor het Operatie Kwartier. Hier stond de film Lucas in het ziekenhuis ook aan en moesten we even wachten tot de dokter klaar was voor ons. En dan werden we het OK in gebracht waar de dokter ons begroette en ik De Dochter op de operatietafel mocht installeren alwaar de lieve anesthesist zich voorstelde en nog even kort toelichtte hoe het zou gaan. En dan kreeg ze het masker op en duurde het geen minuut eer ze sliep. Ook hier verbaasde de verpleger zich over het feit hoe kalm en rustig ze was. Ik was best wel fier. De Dochter viel dus rustig in slaap en ik stond daar iets minder rustig en met tranen in de ogen. Ik kon me zelfs niet meer oriënteren, ik moest twee gangen terug lopen naar de wachtplek voor ouders maar een vriendelijke verpleger nam de tijd om me op weg te zetten.

En daar zat ik dan, tussen twee papa’s met een prop in mijn keel en niks om mijn aandacht af te leiden aangezien mijn boek en gsm allemaal in de locker zaten. Gelukkig stond de radio op en was de muziek toevallig wel nog rustgevend. De verpleegster in de voorbereidingskamer had gezegd dat het 20 minuten tot een half uur kon zijn eer ik bij haar zou mogen in de ontwaakkamer, dus groot was mijn verbazing toen ze mij na een tiental minuten al riepen. Een seconde werd ik bang dat er iets heel erg mis was, maar aan de gelaatsuitdrukking van de verpleegster zag ik gelukkig dat er niks aan de hand was. En dan mocht ik haar zoeken in de kleine, druk bevolkte ontwaakkamer tussen de huilende/krijsende kindjes. Op dat moment werd ze net wakker. Onrustig, ze wou niet meer liggen. Ze klampte zich direct aan mij vast. Ik had gehoord dat de meeste kindjes onrustig wakker worden en dacht even dat we er supermakkelijk vanaf zouden komen, ze nestelde zich rustig tegen mij aan terwijl er rondom ons best wel luid gehuild en gekermd werd, maar dan werd ze plots ook heel verdrietig. Ontroostbaar eigenlijk. Met een piepstemmetje, helemaal overstuur, na een tijdje ook erg boos. Boos dat ze hier was, dat haar dit was aangedaan, dat er bloed uit haar neusje kwam, ze wou meteen naar huis. Dat was een lang half uurtje. Een bepaald moment dacht ik dat we naar de kamer mochten, maar dan moesten ze eerst een ander jongetje meenemen dat al iets langer wakker was terwijl zowel ik als De Dochter weg wilden uit die ruimte. Die laatste tien minuten leken uren te duren. Ook de ontwaakkamer was heel kindvriendelijk aangekleed, maar niks kon haar troosten. En dan kwamen ze ons eindelijk halen om naar de kamer te gaan en meteen werd ze rustig. Gewoon weg uit die bedrukte atmosfeer met allemaal huilende kindjes deed al veel.

Eens op de kamer nestelde ze zich in de zetel en was ze blij dat ze de My Little Pony film eindelijk mocht kijken die ik speciaal voor de gelegenheid had gekocht. Ze was enorm rustig, praten deed ze eigenlijk niet maar ook niet huilen of klagen, ze was gewoon aan het bekomen.

Tegen half twaalf was de dokter er al voor een snelle controle en om 12u15 mochten we naar huis. Net op dat moment werd ze misselijk. Maar eens buiten in de frisse lucht kikkerde ze meteen weer op.

Thuis heeft ze zich dan nog enkele uren in de zetel genesteld, een yoghurtje gegeten, maar tegen de late namiddag keerde het leven en de eetlust helemaal terug en was er eigenlijk aan niks nog te merken dat ze enkele uren daarvoor op de operatietafel had gelegen. En vanmorgen is ze gewoon vrolijk naar school vertrokken.

We hebben haar neuspoliepen mee naar huis gekregen en goed dat ze eruit is, dat ding is gewoon gigantisch…

En ik ben vooral blij dat het achter de rug is. Kleine ingreep of niet, je kind onder volledige verdoving is toch altijd heftig.

IMG_E2128.JPG

Naar het ziekenhuis

Morgen moet mijn kleine meisje onder het mes. De neusamandel(en?) moet eruit. Dagkliniek gelukkig maar. Maar wel volledige verdoving. Voor mezelf vind ik dat totaal niet akelig. Maar als het over mijn klein bolletje gaat, vind ik het maar niks.

We waren doorverwezen door de logopediste. De Dochter sprak niet zo duidelijk en de vraag was of haar grote keelamandelen daar een rol in speelden. De NKO-arts vond van niet. Maar omdat ze snurkt, open mond gedrag vertoont en wel regelmatig ziek is, ging die verder op onderzoek. Gehoor: prima. Allergietest: negatief. Neus: mega neusamandel. Dus die vliegt er morgen uit.

De eerste keer dat er een kind van mij verdoofd en onder het mes moet. Ik ga blij zijn als het goed en wel achter de rug is!