Bijzitter in een stembureau

Zondag had ik de eer om mij ‘ten laatste om 7u30’ te mogen aanmelden in mijn stembureau. Er stond alleen ‘ten laatste’, geen richtuur vanaf wanneer je je dan moet aanmelden, dus ik besloot logischerwijs gewoon op tijd te komen. Slechte keuze. Er waren 4 mensen voor mij aangekomen en 1 na mij. De eerste twee, die dus veel te vroeg aanwezig waren, mochten beschikken. Vijf minuten later kregen we nog een laatkomer over de vloer en die mocht ook naar huis. Mensen die stipt zijn, worden beloond met een dagje de maatschappij helpen. Nu, ik had er mij op ingesteld en had weinig zin om truukjes uit te halen om mij toch maar onder mijn plicht uit te wurmen, maar dat de laatkomer mocht vertrekken vond ik niet zo eerlijk.

De 4 ‘gelukkigen’ aangevuld met secretaris en voorzitter werden meteen aan het werk gezet. Eerst moesten we geheimhouding zweren. Dan moesten we de stembrieven stempelen en in stapeltjes van 10 leggen. Ik dacht dat het half uur voor de deuren van het bureau zouden openen benut zouden worden aan een briefing en taakverdeling, maar daar was eigenlijk geen tijd voor. Toen de deuren om 8 uur open zwaaiden, gaf de voorzitter iedereen nog snel snel een taak. Ik was verantwoordelijk voor de ‘aanstiplijst’, iedere kiezer die zich aanmeldde opsporen op de lijst en aankruisen.

De collega’s van de dag waren vlotte en aangename mensen. De voorzitter was wat een droogstoppel maar wel kundig en efficiĆ«nt en een iemand heeft geen woord gezegd maar met de rest was het vlot en fijn samenwerken. Er was water en koffie, een zak croissants en drie stoffige sandwiches de man. Waarvan er wel 1 met kip en 1 met iets onbestemd dus ik had er maar 1 die ik kon eten. Maar de voorzitter wou zijn broodje kaas wel afstaan aan deze arme vegetariĆ«r. Ik heb dus geen honger of dorst geleden, maar we moesten wel al werkend eten.

Het was hard werken, echt wel. We hebben nooit een wachtrij gehad aan ons bureau, in tegenstelling tot vorig jaar toen het er een dik half uur aanschuiven was. De mensen kwamen mooi gespreid over de hele ochtend en middag, een bijna constante stroom met nu en dan eens een piekmoment. Af en toe begonnen de nummers voor mijn ogen te dansen, dat moet ik eerlijk bekennen. Gelukkig moesten we de lijst met twee doen en konden we elkaar op zo’n moment wat helpen.

Het was plezant om een deel van onze buurt zo te zien passeren. Zot hoeveel mensen uit mijn eigen straat ik precies nog nooit had gezien! Door de band genomen waren ook de stemmers allemaal heel vriendelijk en liep het vlotjes. We kregen twee bekendere mensen over de vloer, geen enkele amokmaker en maar enkele mensen van wie de papieren niet in orde waren en die we naar huis moesten sturen om ze te gaan halen. Een kranig oudje van in de 90 die nog zelf tot daar was gestapt, zonder enige begeleiding.

Om 14u sloten de deuren en moesten we nog helpen met de afronding; de papierwinkel invullen, alles tellen wat geteld moest worden en alles op de correcte manier afhandelen en verzamelen. Dat heeft toch ook nog een volledig uur in beslag genomen. Om 15u mocht ik eindelijk naar huis.

Op zich was het dus een fijne dag. Wel eens boeiend om het van de achterkant mee te maken. Ik ga volgende jaren superveel respect hebben voor de mensen die de stem- en telbureaus passeren. Grappig hoe de ‘gelukkigen’ van het telbureau zich vaak kenbaar maakten, zo samen in hetzelfde schuitje schept een band blijkbaar. Maar om 15u was ik echt wel doodop, al had de zeer drukke zaterdag en de onrustige slaap zaterdagnacht daar wellicht ook wel wat mee te maken.

Opgeroepen voor de verkiezingen

Bij thuiskomt van onze reis in de paasvakantie vond ik een (niet zo) mooie groene brief. Met het (niet zo) heuglijke nieuws dat mij de eer te beurt viel om te gaan bijzitten de komende verkiezingen nu zondag. Na initieel gevloek en gesakker besloot ik al snel om me er maar bij neer te leggen. Ik had gewoon gedacht dat ik hier altijd aan zou ontsnappen aangezien ze me niet hebben opgeroepen toen ik 30 ben geworden. En ik een onbetrouwbaar profiel heb zoals psycholoog versus de nauwgezette leraren of ambtenaren. Blijkbaar zijn ze van strategie veranderd.

Ik ben dus benieuwd hoe dat gaat meevallen zondag. Het deel van extra vroeg moeten opstaan op de enige dag in de week dat ik iets langer kan slapen en de helft kwijt zijn van een druk weekend staan me alvast niet geweldig aan. Gelukkig zijn het niet te vaak verkiezingen. Maar voor de rest ben ik dus wel nieuwsgierig hoe dat allemaal in zijn werk gaat.

Iemand tips? Een overlevingspakket? Moet ik sloten drank en eten meedoen? Ik lees het graag.