Afscheid van een betoverende stad, onze laatste dag Istanbul

Vier dagen is niet niks, maar ze vlogen voorbij en al gauw was het alweer de ochtend van de laatste dag. We haastten ons niet, uitslapen is een zeldzame en dus te koesteren luxe. Ook uitgebreid ontbijten is zo’n luxe. En dus genoten we extra hard van beide. Een Turks ontbijt is trouwens niet echt aan mij besteed. Het is erg hartig; diverse soorten kaas, groenten, ei,… Ik beperkte me tot de alomtegenwoordige yoghurt, wat ei en wat brood of ontbijtgranen.

We reisden licht dus de koffers waren snel gepakt. We lieten ze achter in ons supercharmante Niles Hotel en trokken de stad in. Vandaag zouden we de oude stad achter ons laten en naar het hippere Galata trekken, aan de overkant van de Gouden Hoorn. Alhoewel dat prima te doen is te voet, namen we toch voor enkele haltes de tram aan het Beyazit plein vlakbij. Onze energie wat sparen voor de rest van de dag.

De tram bracht ons tot de buurt van de Galata brug die we over wandelden. Op zich al een belevenis. Het is, zoals overal in de stad, behoorlijk druk op de brug. Er staan overal mannen te vissen, eronder varen toeristenboten en aan de onderzijde van de brug zijn ook allemaal restaurantjes gevestigd.

Galata geeft een heel ander gevoel. Iets meer ruimte, meer statige oude gebouwen zoals je ze ook kan vinden in Londen of Parijs, iets minder de volgestouwde chaos van Fatih, de oude stad waar wij verbleven. Het publiek is er ook jonger, de winkels een stuk hipper, het personeel niet langer uitsluitend mannelijk en veertig plus maar ook jong en vrouwelijk. Spijtig dat we hier maar enkele uren konden besteden.

We gingen in de lange rij staan om de Galata toren te beklimmen. Beklimmen is trouwens relatief want het ding heeft een lift. Boven geniet je van een uitzicht over de stad. We struinden nog wat door de eindeloze winkelstraatjes op zoek naar cadeautjes voor de kinderen en gingen dan lunchen in een leuk eethuisje. Bij het zoeken naar iets om te eten bleek trouwens dat de adresjes uit onze Lonely Planet daterend uit 2017 ofwel gesloten waren wegens zondag, ofwel niet meer bestonden. Het gaat snel in Istanbul. Maar we vonden lekker eten, opnieuw met genoeg vegetarische opties. Als je naar Istanbul gaat, hou je overigens maar beter van zuivel. Als voorgerecht krijg je bijna standaard een plat brood met yoghurt en ook in de warme gerechten zit de helft van de tijd yoghurtsaus. Ze drinken er ook een soort melk of yoghurt bij hun eten en in bijna alle gerechten verwerken ze iets van kaas.

We hadden met het taxibedrijf om 17u afgesproken voor onze vlucht van 20u dus na de middag begonnen we er wat vaart in te zetten. Het cadeau versieren voor Zoon bleek iets lastiger dan gedacht nu de Grote Bazaar gesloten was op zondag. Verder was bijna alles van winkels trouwens wel open. De Spice Bazaar was wel open en daar kocht ik nog granaatappel en appelthee en kruiden. We deden ook nog wat Turks Fruit mee als cadeautje. En zo zakten we stukje bij beetje terug af richting ons hotel.

In een dessertenketentje in de buurt stopten we nog voor een koffie en saffraanpudding. Ook in pudding zijn ze hier sterk, nooit eerder zo lekkere pudding gegeten. Daarna nog even voor kebab gestopt aan ons Beyazitplein, wat een aaneenschakeling is van kebabzaken. Bij twaalf graden op een terrasje kebab eten in de drukte van de stad, die ook op zondag nauwelijks rustiger is. Het was een mooi afscheid.

En dan was het alweer tijd dus om de koffers op te halen. We kregen nog een afscheidscadeautje van ons hotel. In het heengaan had de rit van de luchthaven een poos geduurd en stond er vrij veel file, maar nu ging het supervlot en stonden we op een klein half uur aan de luchthaven. Om daar in een werkelijk eindeloze file terecht te komen om de luchthaven in te komen. De luchthaven is veel te klein (de nieuwe had overigens al open moeten zijn) en om erin te komen moet je door een security check. Resultaat, klein uurtje aanschuiven. Het inchecken verliep daarna gelukkig wel vlot en dan mochten we nogmaals door een veiligheidscheck. Het aantal keer dat ik die vier dagen door metaaldetectoren ben moeten stappen en gefilmd ben geweest door veiligheidscamera’s is overigens echt niet te tellen. De politie fronste nog even de wenkbrauwen toen bleek dat ik mijn inreisdocument kwijt was, maar dan had iemand me maar moeten vertellen dat ik dat had moeten bewaren. Uiteindelijk was het geen probleem. Maar ook daar was het toch weer even aanschuiven.

Met een kwartiertje vertraging stegen we uiteindelijk om met Turkish Airlines. Behalve de beide vertragingen overigens geen slecht woord over de vliegmaatschappij. We kregen warm eten (twee keer hetzelfde maar wel heel smakelijk) en konden filmpjes kijken tijdens de vlucht (The Black Tower gezien).

Behoorlijk moe maar helemaal ontspannen en boordevol indrukken landden we drie uur later op Zaventem. Wat een trip! Wie op zoek is naar een citytrip en het eens wat anders dan anders wil aanpakken, kan ik deze stad zeer warm aanbevelen. Vier dagen is lang niet genoeg, je kan hier gerust een week slijten. Je zal je niet vervelen. Ook voor vegetariërs is dit een fijne bestemming, want elk restaurant heeft veggie opties op de kaart staan.

Istanbul – het begin

Vlot. Verbazend vlot verliep het eerste deel van onze reis gister. Kindjes vlot afgezet in de voorschoolse opvang, amper file naar Brussel, snel geparkeerd, niemand voor ons aan de incheckbalie, rustig ontbijtje, snelle veiligheidscheck en hop naar de gate.

Aan de gate echter bewoog er niks toen de boarding tijd kwam. Uiteindelijk gingen we pas aan boord toen het vliegtuig normaal had moeten opstijgen. Met een half uurtje vertraging kwamen we ervan af.

Het vliegtuig was uitgerust met een entertainmentsysteem en ik keek een saaie film met Keanu Reeves (Siberia) die bovendien gecensureerd bleek. Intussen kregen we eten dat nog lekker bleek ook.

En dan kwamen we van een superrustig Zaventem terecht in de heksenketel Istanbul waar de rij een de paspoortcontrole groter was dan de voorziene plaats voor die rij. Dat werd een uurtje aanschuiven. Met een krijsende peuter achter ons want kindjes laten voorgaan doen ze hier blijkbaar niet.

Na dat uur konden we op zoek naar onze chauffeur en een kwartier later zaten we in de taxi. Rijvakken zijn hier blijkbaar maar indicatief en je hebt vooral een toeter nodig en stalen zenuwen. Maar na een half uur werden we zonder kleerscheuren afgezet aan ons hotel Niles. We werden superhartelijk ontvangen met de lekkerste appelthee die ik ooit heb geproefd en een stukje lokum waarna we naar onze mooie en gezellige kamer werden begeleid.

Hier is het twee uur later dus het was intussen helemaal donker en al avond. We lieten ons nog de weg wijzen naar een restaurantje in de buurt waar ik een schotel at op basis van spinazie en ui. Voor het eten komt er blijkbaar steeds een versgebakken plat brood op tafel begeleid door zoute yoghurt of kaas of een soort dip. Nadien kregen we nog een tasje thee van het huis. Dat alles kostte ons amper 25 euro fooi inbegrepen.