22 uur in Rotterdam

Een grieperige dochter zorgde er helaas voor dat we pas omstreeks 15u aankwamen bij ons hotel in Rotterdam en dat er na het inchecken dus maar een drietal uur restte tot onze reservatie in het restaurant van het hotel. Weinig tijd voor grote escapades dus. Maar meer dan genoeg tijd om de buurt te verkennen.

Ik had een hotel gekozen rechtover de Maassilo wat betekende dat we dus wel een beetje buiten het toeristisch centrum zaten in stadsdeel Charlois. Volgens wikipedia was onze wijk daar overigens niet echt veilig maar we voelden ons meer dan veilig genoeg.

We verbleven in het Art Hotel op de elfde verdieping, in een heel grote en recent gerenoveerde kamer voor een zeer schappelijke prijs. We besloten dat we best uitgehongerd waren en stapten richting centrum op zoek naar een koffiebar. Onze tocht leidde langs oude havendokken met de metrobaan in de lucht en grote drukke autobanen. Langs de ene kant niet echt pittoresk, maar langs de andere kant was het duidelijk dat dit stadsdeel opgewaardeerd wordt wat bleek uit de opgekuiste kades waar het heel leuk wandelen was en de grote bouwprojecten hier en daar. Ik heb wel een zwak voor havensteden overigens, dat industriële erfgoed, dat rauwere kantje,…

IMG_3658

Na een stuk pompoentaart en koffie in een vrij leeg en saai klein shoppingcentrum staken we de mooie Erasmusbrug over en dwaalden we wat door het centrum. Rotterdam is mooi. Je kijkt voortdurend je ogen uit naar de interessante moderne architectuur. In Vlaanderen kan geen steen verlegd worden of er wordt geprotesteerd en gezeurd (denk aan de Stadshal of het protest tegen nieuwe hoogbouw in Gent). Extra pijnlijk als je ziet tot wat gedurfde en vernieuwende keuzes in staat zijn.

Tijd om iets te bezoeken was er helaas dus niet, maar we wandelden langs oude dokken, het maritiem museum, bezochten de nieuwe Markthal, de kubuswoningen en de potlood, de koopgoot,… In het heengaan viel de afstand amper op, omdat je voortdurend rondkijkt en overal even stopt, maar op de terugweg voelden we de tocht van 4km toch in onze benen. Het leverde wel supermooie beelden op van de zonsondergang op de Erasmusbrug, pure poëzie.

IMG_3677

Omdat ik in onze wijk niets deftig van eten had gevonden online en het ook nog eens Valentijnsavond was, dus druk bezet in alle restaurants, had ik gereserveerd in het restaurant van ons hotel, Mio Papa. Niks speciaal maar wel degelijk. Uitgebaat door Oost Europeanen die een beetje Italiaans pretendeerden te zijn. Met verschrikkelijk irritante knuffelrock op de achtergrond. Maar we hadden honger van onze tocht en dat is nog altijd de beste saus.

Na het optreden nog wat gedronken in de hotelbar en dan helaas begonnen aan een lange slapeloze nacht. Niet alleen is het hotel heel gehorig (je hoort elke deur dichtknallen alsof die deur op een meter van je bed staat en bovendien wordt dichtgesmakt door een reus), we hadden ook naast of boven ons buren from hell die tot 4 uur ’s morgens irritante muziek luid hadden staan, voortdurend riepen en op elkaars deur bonkten en mij het gevoel gaven in een kot te logeren in plaats van een hotel. Tot zo ver een rustige kinderloze nacht…

De volgende ochtend besloten we niet in het hotel te ontbijten maar de stad in te trekken naar de Harvest Coffee Brewers en dat bleek een uitstekende keuze. Zelden zo lekker ontbeten. Het kleine zaakje met zicht op het water zat afgeladen vol, we hadden nog net een van de laatste tafeltjes. Mijn maag was niet echt OK na de korte nacht dus ik koos voor de overheerlijke ‘porridge’ terwijl de wederhelft iets kreeg met toast en eitjes. Het zaakje had wat een alternatieve vibe alhoewel er evengoed gezinnen met babies en peuters zaten.

IMG_3686

Het was al wat later, dus besloten we ons ontbijt gewoon als brunch te zien en de lunch te skippen. We doolden nog wat door de stad, bleven versteld staan van hoe goed alles georganiseerd is (die fietspaden overal!!!) en tegen de middag was het alweer tijd om de auto op te halen die nog aan het hotel stond en terug richting Belgische chaos te tuffen.

IMG_3670

Balthazar @ Maassilo Rotterdam 14/02/2020

Nu iedereen in ons land zich opmaakt om vanavond naar het eerste van drie uitverkochte concerten in de Cirque Royal te gaan, droom ik nog na van een perfecte show in de Maassilo in Rotterdam afgelopen vrijdag. Soms kan het een voordeel zijn om te laat zijn om nog kaarten te kopen. Zoals een kleinere concertzaal met minder volk bijvoorbeeld.

Mijn verwachtingen waren zeer hoog gespannen. Balthazar is wellicht de groep die ik al het langst live wou zien maar er door omstandigheden nooit in slaagde. Als troostprijs zag ik wel Warhaus op Werchter een tijd terug, en dat viel zeer in de smaak, maar the real thing is nog altijd beter, toch. Balthazar maakt van die nummers die zich in je gehoorgang nestelen om er nooit meer uit te willen komen. Catchy, stomend, broeierig met weerhaakjes en extra interessant door de verschillende zangers.

We lieten het voorprogramma voor het grootste deel aan ons voorbij gaan en dan wurmde ik me nog zo ver naar voor als ik kon, wat tussen de boomlange Nederlandse medemens geen sinecure is. Een aanzienlijk deel van het publiek had overigens een Vlaamse tongval, maar niet de meerderheid zoals in pakweg Lille al eens het geval is. De sfeer was goed, het iets oudere publiek had er duidelijk goesting in.

En dan was het eindelijk tijd en maakten de mannen van Balthazar hun opwachting. Ze waren absoluut in vorm en we kregen een fijn concert dat van mij nog een heel eind langer had mogen duren. Er zijn zoveel straffe nummers dus ik heb er die avond helaas enkele moeten missen. De nadruk lag vooral op de recentste plaat Fever. Het viel me nog eens op dat daar eigenlijk geen slecht nummer op staat. En zo ging het in de set dus van het ene hoogtepunt naar het andere. Denk maar aan het catchy “Wrong Vibration” en “Wrong Faces” gevolgd door een van mijn nieuwe favorieten, “Phone Number”.

Bij Balthazar staan er zoveel goeie muzikanten op het podium waardoor je nooit weet waar je moet kijken. Maar de lichtrauwe, zwoele, diepe stem van Maarten Devoldere doet het helemaal voor mij. Ik heb een zwak voor muzikanten op een podium, maar oh boy… Al zijn de nummers waarin vooral Jinte Deprez zingt even straf en staan de andere drie er ook stuk voor stuk (best ook wel onder de indruk van nieuw bandlid Tijs Delbeke).

Er zaten geen zwakke momenten in de set, persoonlijke hoogtepunten verderop het optreden voor mij waren “I’m Never Gonna Let You Down Again”, “Changes” en dan het absolute beest “Fever”. Ook de bisnummers waren regelrechte schoten in de roos, met het rustige  “You’re So Real”, het zot dansbare “Grapefruit” en het zeer fijne oudje “Bunker”. Ik heb er nu trouwens een nieuw lievelingsnummer bij, publiekslieveling en ouder nummer “Blood like wine” was mij nog onbekend maar intussen zit het al dagen in mijn hoofd.

Waarna het er alweer opzat. Veel te snel. Maar we hadden gedanst, meegezongen, onze ogen uitgekeken en eindelijk eindelijk eindelijk al die zalige nummers live gehoord. Wat wil een mens meer (behalve nog een bisnummer of tien extra dan)? Schone locatie ook trouwens, die Maassilo, er was behoorlijk wat van het industriële erfgoed bewaard met rare machines, buizen, markeringen overal. Ik hou van die oude, majestueze fabrieken. Ook mooie plek aan het water, vooral in de zomer veronderstel ik, nu was het wat bevriezen.

Niet zonder slag of stoot

Vrijdag gaan we een nachtje naar Rotterdam. Dat heb ik afgelopen november allemaal al geregeld. Tijd voor ons twee, zalig! Maar de afgelopen week heeft het al  de nodige kopzorgen veroorzaakt…

Ten eerste bleek ons babysitarrangement helemaal niet OK. Ik weet niet waar het probleem zich situeert, de wederhelft beweert alles lang geleden besproken te hebben met zijn moeder maar die weet van niks. En heeft intussen al iets anders te doen. En zo kort dag met Valentijn en een groot dansoptreden van een nichtje kon werkelijk niemand zich nog vrijmaken. Na een héél gedoe (denk aan 80-jarige familieleden die hun gsm niet opnemen omdat ze het nummer niet kennen) is er nu toch een regeling getroffen met de schoonouders en een nichtje dat daar ter plekke komt babysitten.

Ramp twee: allebei de kinderen hebben nu vrijdag grote tentoonstelling van het project waar ze al twee maanden hard aan werken. Jep, allebei nu vrijdag op hetzelfde uur. Eigenlijk wilden we ’s middags al naar Nederland. Eerst naar die tentoonstellingen gaan is pas rond 15u30 de baan op en is gegarandeerd fileleed naar Nederland. We moeten ginder nog eten, inchecken in ons hotel,… Lastige keuze dus. Ik wil de kinderen hun werk zien maar ik wil ook iets hebben aan ons wellicht enige dagje weg dit jaar.

Ramp drie: de Dochter is ziek. Voorlopig ziet het er gelukkig naar uit dat ze erdoor gaat komen tegen vrijdag, maar jaren geleden hebben we zo drie dagen Parijs moeten inkorten naar 1 halfzieke dag toen de wederhelft de Mexicaanse griep kreeg net toen we daar naar een concert zouden gaan. Ik hou mijn hart dus vast of er nu nog zieken gaan komen en hoop zo hard van niet.

Op zich kan het hotel in Rotterdam nog afgezegd, maar we gaan ginder ook naar het concert van Balthazar en ik wil die al ZO lang zien… Ik hoop echt dat het allemaal gaat lukken…