La Palma dag 6 – wandelen, zwemmen, zon,…

Vanmorgen werd ik wakker van de regen. We bleven echter lang in bed liggen en tegen dat we opstonden was het droog en voelde je de zon al achter de wolken. Gisteravond lag iedereen pas heel laat in bed omdat we een teek hadden ontdekt bij Zoon. Hij lag al even in bed en kwam plots af dat hij een bolletje had in het randje van zijn oor. Toen ik keek, bleek dat bolletje te wriemelen. Ik schrok me een hoedje en moet eerlijk bekennen dat ik het zaakje daar heb overgedragen aan de wederhelft die heel moedig met behulp van twee dessertlepels de teek heeft verwijderd. Die nacht sliepen we allemaal wat onrustig.

Vanmorgen dus een laat ontbijt en in de ochtend weinig gedaan. Gewacht tot het weer verder opklaarde. Op het internet gezocht wat we die middag nog konden doen. De opties aan Zoon voorgelegd. Die besloot dat hij alles wou doen.

Na de lunch brachten de Dochter en wederhelft ons met de auto naar het volgende dorp Las Tricias vanwaar Zoon en ik via het Grote Routepad terug naar ons dorp konden stappen.

Het begon meteen goed. We daalden af in de kloof die de twee dorpen scheidt. Helemaal tot de bodem via smalle paadjes zonder omheining. Ik was toch blij dat de Dochter niet wou meewandelen die dag. En toen we de bodem bereikten, na vele spectaculaire uitzichten, moesten we uiteraard weer stijgen. In kilometers was het niet ver, maar met die pittige start deden we zoals verwacht anderhalf uur over onze 5 kilometer. We kwamen trouwens geen enkele andere wandelaar tegen, enkel een handvol bewoners.

Daarna gingen de kinderen opnieuw zwemmen. Na het douchen besloot Zoon dat hij ook nog de derde door ons voorgestelde activiteit wou doen; met de auto naar de Roque de los Muchachos rijden, het hoogste punt van het eiland. 30km ver, maar een uur rijden en via een maaginhoudbeproevend baantje. Geen optie dus voor de Dochter. Maar inmiddels was het ook al 18u. Vakantie dient echter om te genieten en dus zijn de jongens nog vertrokken en bleef ik rustig bij de Dochter. Ik las in de zon mijn boek uit (nevermoor: the trials of Morrigan Crow, topboek genre Harry Potter), nam een douche, ruimde wat op en begon dan heel traag aan het eten. Toch waren we al klaar met eten eer de mannen om 20u30 bij zonsondergang terugkeerden vol verhalen en met tal van mooie foto’s. Spijt dat ik het heb gemist maar je kan helaas niet alles hebben.

Morgen namiddag hebben we een boottochtje gereserveerd. Vrijdagavond vliegen we terug en moeten we eerst ons mooi kotsend meisje terug op de luchthaven krijgen. De tijd gaat veel te snel. Het is hier echt paradijselijk.

La Palma dagen 3 en 4: camino real de la costa (GR 130)

Toen we vertrokken vroeg er iemand waarom we in de paasvakantie naar een Canarisch eiland trokken; dat zit daar toch vol toeristen? Vergeet dat maar als het over La Palma gaat en zeker als je in het Noordwesten zit. Er zijn hier geen stranden en het eerste hotel moeten we nog tegenkomen. Gisteren hebben we 3 uur gewandeld en zijn we in die tijd welgeteld twee andere wandelaars tegengekomen. Verder nog een tweetal boeren en een handvol honden. Het is hier ontzettend rustig.

In de reisgids stond dat het hier vroeger populair was bij hippies. Die zijn inmiddels grotendeels uitgestorven, maar je ziet er nog restanten van; mensen op leeftijd met fleurige kleren, wat dreadlocks, afgelegen zelfvoorzienende kleine huisjes, en verlaten juwelenkraampjes waar je het geld in een spaarvarken moet stoppen als je iets wil kopen.

Gister trokken we eerst naar de markt in Puntagorda. Vrij klein maar ontzettend populair, de enige keer dat we wat andere toeristen zagen. 2/3 van de markt is gewijd aan eten, 1/3aan handgemaakte hebbedingetjes. Buiten stonden wat gasten wiet te roken, binnen kon je vers geperste suikerrietlimonade drinken of voor amper4 euro een caiperinha. Er was zelfs vegan cappuccino en ijs.

Omdat het zondag de warmste dag zou zijn, wilden we van de namiddag een zwembadmiddag maken. Maar na een uur of twee kwamen de wolken opzetten uit de oceaan en werd het gemeen koud. Het was al 16u maar zoon en ik wilden onze benen nog eens strekken. Ik had ontdekt dat het GR pad dat de hele kust van het eiland volgt pal bij passeerde. Het was 10km naar Tijarafe, een volgend stadje. Veel te ver volgens de wederhelft. Maar Zoon wou graag nog een klein stukje van het pad verkennen. Ik pakte voor de zekerheid de rugzak met voldoende water en een koekje en we trokken op weg.

Het bleek een geweldige wandeling. Direct spectaculair een kloof in en aan de andere kant er weer uit. Zoon zette er een goed tempo in. Hij bleef stappen en we hadden er geweldig veel lol in. We kwamen in een verlaten naaldbos terecht. We kwamen na een dik uur in het volgend dorp terecht. Zoon wilde verder, heel het pad af. We stapten tot de helft. Ik besloot naar de wederhelft te bellen om ons plan even af te checken. Bellen lukte niet, geen ontvangst aan de andere kant,gelukkig lukte facetimen wel. De wederhelft stemde toe om ons binnen anderhalf uur in Tijarafe te komen ophalen.

Wij stapten dapper voor. Soms werd het plots heet en moesten we onze trui uitspelen, wat later liepen we in de wolken en was het fris. Het terrein werd almaar lastiger met een eindeloze afdaling langs verraderlijke dikke stenen. Gelukkig was het pad uitstekend aangegeven. Het schoot alleen niet op. Na twee uur wandelen moesten we nog meer dan 3 km afleggen en het werd stilaan laat.

Idyllisch was het wel, door verlaten dalen en door bossen, nooit 5 meter plat maar altijd stijgen en dalen. En dan viel Zoon. Niet erg, maar de fut was eruit. En we moesten nog een dik half uur flink doorstappen. Met een beetje motiveren en een koekje lukte het weer. Doodmoe en met 10km en 3uur in de benen kwamen we aan in Tijarafe. Daar was het even zoeken naar de rest van het gezin maar dan vonden we elkaar en staken we de vermoeide benen onder tafel in een kleine pizzeria.

Op de terugweg slaagde Dochter erin haar pizza in haar maag te houden en toen we aankwamen, zagen we de zon net in de oceaan verdwijnen. Magisch…

Vandaag werden we wakker met veel wolken en nu en dan wat regen. De mannen gingen eerst boodschappen doen. Ik ging op zoek naar activiteiten. In onze reisgidsen worden maar enkele bladzijdes aan deze regio gewijd, maar in combinatie met het internet vond ik toch een leuke wandeling die niet verder was dan een kwartier rijden. Want met de Dochter is onze actieradius erg beperkt.

We reden verder naar het noorden, naar La Tricia’s, alweer je opnieuw de Camino real de la costa kan volgen naar Buracas, een afgelegen dal met dragos, de typische drakenbloedbomen en grotten waar de oorspronkelijke bevolking tekeningen heeft achtergelaten. Omdat de Dochter bepaald geen wandelaar is besloten we de tip van een blog op te volgen en het eerste deel af te snijden met de auto. Wat de blog niet vermeld had, was dat de straat supersmal was en stijl naar beneden liep. En uiteraard kwamen we tegenliggers tegen. De assertieve Duitse hippies op leeftijd dwongen ons om een eind achteruit te rijden tot we konden kruisen. Er was ook nergens echt parking. Dus toen we een klein parkeerplaatsje tegenkwamen aan een molen lieten we de auto achter.

De molen bleek het gofio museum; een half gerestaureerde molen geweid aan het speciaal soort granenpap eigen aan het eiland. Ik denk dat de molen 5 bezoekers krijgt op een dag maar de man daar liet het niet aan zijn hart komen en gaf ons een bezielde privé-rondleiding waarbij de kinderen hun handen diep in allerlei meel staken en helemaal wit werden.

Van daar liepen we de weg verder tot we aan het GR pad kwamen en iets verder aan de bio finca Aloe waar vegetarische Duitse hippies zelf brood bakken en bio en veggie hapjes maken. In een idyllische tuin aten we een stukje vegan chocoladetaart en zelfgemaakte Ice tea terwijl het weer aan het regenen sloeg.

Daarna trokken we de kloof in. Hier kan je dus klauteren langs enkele grotten en natuurlijke bronnen. Heel leuk maar soms een beetje te gevaarlijk met de kleinste, zeker omdat je langs een ravijn stapt. Op een bepaald punt werd het pad echt te gevaarlijk (steil omhoog langs rotsen klimmen) en keerden we, net als alle wandelaars, terug langs de finca. Het was te slotte nog een lange klim terug tot aan de auto. Tot ieders verbazing deed ook de kleinste alles op eigen kracht en mocht de draagzak in de rugzak blijven.

Ik ben intussen helemaal verliefd op La Palma. De sfeer is zalig, met de restanten van de hippie cultuur en verder vooral wandelaars en lokale bewoners. Overal de oceaan. Miljoenen bloemen. Snachts een prachtige sterrenhemel. Lekkere kleine banaantjes…