When Harry met Pluisje

Harry woont intussen iets meer dan drie maanden bij ons. Dat was voor ons allemaal best een ontdekkingstocht. Konijnen zijn absoluut niet de simpele huisdieren waarvoor ze doorgaan. Wat niet betekent dat het geen toffe huisdieren zijn. Absoluut wel. Maar het zijn ook tere en complexe wezens met zo hun behoeften. Wat eigenlijk ook maar normaal is.

Direct na de komst van Harry ben ik me beginnen inlezen en ontdekte ik dat een konijn eigenlijk niet alleen gehouden mag worden. Maar je kan ook niet zomaar twee konijnen samenproppen want dan vechten ze. Gelukkig bestaan er konijnenopvangcentra waar je je konijn kan laten koppelen. En toen we voor deze vakantie opvang nodig hadden voor Harry, besloot ik om het nuttige aan het aangename te koppelen en aan de opvang waar hij zou verblijven te vragen om hem ineens aan een vrouwtje te koppelen.

Zo gezegd zo gedaan. Maandag op weg naar ons vakantieverblijf in Nederland zetten we Harry af in de opvang in Temse en kregen we een rondleiding van de daar aanwezige voedstertjes (= vrouwtjeskonijnen). We mochten onze top vijf opstellen en de mevrouw van de opvang zou Harry dan proberen koppelen.

De eerste keuze was direct gedaan. Het superlieve en mooie dwergkonijntje bleef geen partij voor de veel grotere en zwaardere Harry die haar elke minuut probeerde te berijden, gecastreerd of niet. Met nummer twee bleek het wel te klikken. Maandagavond kregen we een foto doorgemaild van een gezellig samen chillend koppeltje.

Donderdagochtend echter kwam er een sms van de opvang dat de koppeling mislukt was. Harry was blijkbaar een zeer dominant konijn en de voedster was het voortdurende berijden zo beu dat ze uit de ren probeerde te springen om toch maar aan de ongewenste intimiteiten te ontsnappen. De mevrouw van de opvang had zelfs eens rondgebeld om te horen of dit wel normaal was en te horen gekregen dat het tot acht maanden kan duren eer alle hormonen uit het lijf van de gecastreerde ram zijn. Maar ze wou het ons toch niet aandoen om nog zo lang te wachten en besloot het nog eens te proberen. Met een pas binnengebracht veel te dik voedstertje, gevonden ergens op een parking in St Niklaas. En dat werkte wel.

En zo kregen we vrijdagnamiddag niet een maar twee konijnen terug mee naar huis en kwam Pluisje in ons leven.

We hadden aan de opvang gevraagd voor een jong en vooral een tam en lief konijn, gezien Harry zich niet laat aaien. Maar Harry zijn gedrag heeft daar anders over beslist. De lieve, zachte, brave konijntjes werden compleet zot van hem en nu heeft hij een dik, groot en bazig vrouwtje gekregen dat zijn eten probeert af te pakken en ongevoelig is voor zijn avances. Ze liggen bijna altijd samen, eten samen, slapen samen, wassen elkaar. Alleen laat Pluisje zich NOG minder aaien dan Harry. We moeten het jonge koppel nu wat ruimte gunnen natuurlijk. Ik koester nog altijd de hoop dat ze na verloop van tijd allebei wat minder schuw en wat aanhankelijker gaan worden.

Dit weekend kocht ik dan ook nog een ren waardoor ze ook als we slapen of niet thuis zijn vrij kunnen rondlopen in een afgesloten stuk van de keuken, want hoe groot hun bunnymansion ook is, voor twee konijnen is het toch klein om een hele dag of nacht in opgesloten te zitten. Vandaag zaten ze dus de eerste keer los, ben benieuwd hoe dat gegaan is.

Maar bij deze kan ik het dus iedereen aanraden om ofwel een koppel te adopteren uit een konijnenopvang ofwel zijn konijn daar te laten koppelen.