Vakantieregelingen

De kindjes zijn gisterenavond nog naar de schoonouders vertrokken voor twee dagen. Want zij hebben misschien wel vakantie, wij uiteraard niet. Dat zorgde voor een zeer rustige ochtend. Een half uur langer slapen. Rustig ontbijten. Zonder rush naar het station. Helaas wel met de propvolle trein vanuit Dampoort en geen ontspannend fietsstochtje naar het station, met zoveel regen én wind zag ik dat laatste niet zitten.

Vanavond gaan we wellicht na het werk snel een hapje eten onder ons twee. Snel want het zal al 19u30 zijn eer ik thuis ben en we moeten nog even met de kindjes Facetimen eerst. En dan morgen weer uitslapen. Wedden dat ik zoals altijd voor 7u wakker ben, ook al hoeft het niet. Maar toch relax.

Woensdag dan wel rushen want dan moeten ze voor het werk nog afgezet in de buitenschoolse opvang en die is net iets verder weg dan de school dus wat vroeger vertrekken. Donderdag idem.

En vrijdag ben ik dan thuis met het klein grut. Ik zit niet graag stil dus ben mijn hoofd aan het breken over een toffe activiteit. Heel lang mag het echter niet duren, want op de middag moet de Dochter naar de logopedie en om 17u30 moet Zoon dan weer naar de voetbaltraining vertrekken. Maar iets waar we ons een uur of 2, 3 mee bezig zouden kunnen houden zou welkom zijn. Voorlopig kom ik niet verder dan cinema, binnenspeeltuin of zwemmen, en ik weet niet of ik het wel zie zitten, helemaal alleen gaan zwemmen met die twee.
Als iemand leuke suggesties heeft voor een activiteit met twee kindjes in Gent deze week, hoor ik het graag.

Intussen ben ik al een tijd druk bezig met de voorbereidingen voor de volgende vakanties. De inschrijvingsperiode voor de opvang voor de Paasvakantie loopt. Dus moeten er knopen doorgehakt. Zoon kan kiezen tussen opvang, voetbalkamp of scoutskamp. Al is voetbal enkel op papier een optie, want het is in Melle en ik krijg hem daar niet ’s morgens. De dochter afzetten in de opvang, dan naar Melle met fiets of openbaar vervoer en dan naar Brussel, dat zou in de praktijk al gauw meer dan 3 uur kosten. En dan moet de werkdag nog beginnen. Ver is het allemaal niet, maar zonder auto ben je snel heel lang onderweg. Dus ben ik hem een beetje aan het stimuleren om op scoutskamp te gaan. Dat is 5 nachten weg van huis, het langste ooit. En zijn beste vriend gaat niet mee. Dus heb ik wat rondgehoord bij andere kindjes die hij als vriendjes opgeeft maar die niet van zijn school zijn en die blijken wel mee te gaan. En is hij gematigd enthousiast om het ook te wagen. Hij vindt 5 nachten eigenlijk te lang, maar ja, daar is weinig aan te doen, het is met zo’n dingen natuurlijk alles of niks. Ik heb dus alleen de Dochter ingeschreven in de opvang en we gaan ervan uit dat Zoon op kamp gaat.

Intussen ben ik aan het mailen met de konijnenopvang om het verblijf van Harry en Pluisje tijdens onze vakanties in april en augustus te regelen, dat moet ook op tijd gebeuren of er is geen plaats. En Harry moet tussendoor nog een vaccinatie krijgen.

Als ik dan vertel dat de collega op het werk ook de komende weken afwezig blijft, dan weet je het wel, drukke tijden…

When Harry met Pluisje

Harry woont intussen iets meer dan drie maanden bij ons. Dat was voor ons allemaal best een ontdekkingstocht. Konijnen zijn absoluut niet de simpele huisdieren waarvoor ze doorgaan. Wat niet betekent dat het geen toffe huisdieren zijn. Absoluut wel. Maar het zijn ook tere en complexe wezens met zo hun behoeften. Wat eigenlijk ook maar normaal is.

Direct na de komst van Harry ben ik me beginnen inlezen en ontdekte ik dat een konijn eigenlijk niet alleen gehouden mag worden. Maar je kan ook niet zomaar twee konijnen samenproppen want dan vechten ze. Gelukkig bestaan er konijnenopvangcentra waar je je konijn kan laten koppelen. En toen we voor deze vakantie opvang nodig hadden voor Harry, besloot ik om het nuttige aan het aangename te koppelen en aan de opvang waar hij zou verblijven te vragen om hem ineens aan een vrouwtje te koppelen.

Zo gezegd zo gedaan. Maandag op weg naar ons vakantieverblijf in Nederland zetten we Harry af in de opvang in Temse en kregen we een rondleiding van de daar aanwezige voedstertjes (= vrouwtjeskonijnen). We mochten onze top vijf opstellen en de mevrouw van de opvang zou Harry dan proberen koppelen.

De eerste keuze was direct gedaan. Het superlieve en mooie dwergkonijntje bleef geen partij voor de veel grotere en zwaardere Harry die haar elke minuut probeerde te berijden, gecastreerd of niet. Met nummer twee bleek het wel te klikken. Maandagavond kregen we een foto doorgemaild van een gezellig samen chillend koppeltje.

Donderdagochtend echter kwam er een sms van de opvang dat de koppeling mislukt was. Harry was blijkbaar een zeer dominant konijn en de voedster was het voortdurende berijden zo beu dat ze uit de ren probeerde te springen om toch maar aan de ongewenste intimiteiten te ontsnappen. De mevrouw van de opvang had zelfs eens rondgebeld om te horen of dit wel normaal was en te horen gekregen dat het tot acht maanden kan duren eer alle hormonen uit het lijf van de gecastreerde ram zijn. Maar ze wou het ons toch niet aandoen om nog zo lang te wachten en besloot het nog eens te proberen. Met een pas binnengebracht veel te dik voedstertje, gevonden ergens op een parking in St Niklaas. En dat werkte wel.

En zo kregen we vrijdagnamiddag niet een maar twee konijnen terug mee naar huis en kwam Pluisje in ons leven.

We hadden aan de opvang gevraagd voor een jong en vooral een tam en lief konijn, gezien Harry zich niet laat aaien. Maar Harry zijn gedrag heeft daar anders over beslist. De lieve, zachte, brave konijntjes werden compleet zot van hem en nu heeft hij een dik, groot en bazig vrouwtje gekregen dat zijn eten probeert af te pakken en ongevoelig is voor zijn avances. Ze liggen bijna altijd samen, eten samen, slapen samen, wassen elkaar. Alleen laat Pluisje zich NOG minder aaien dan Harry. We moeten het jonge koppel nu wat ruimte gunnen natuurlijk. Ik koester nog altijd de hoop dat ze na verloop van tijd allebei wat minder schuw en wat aanhankelijker gaan worden.

Dit weekend kocht ik dan ook nog een ren waardoor ze ook als we slapen of niet thuis zijn vrij kunnen rondlopen in een afgesloten stuk van de keuken, want hoe groot hun bunnymansion ook is, voor twee konijnen is het toch klein om een hele dag of nacht in opgesloten te zitten. Vandaag zaten ze dus de eerste keer los, ben benieuwd hoe dat gegaan is.

Maar bij deze kan ik het dus iedereen aanraden om ofwel een koppel te adopteren uit een konijnenopvang ofwel zijn konijn daar te laten koppelen.