Quarantaine dag 67: quarantainedagen kunnen ook de max zijn

Vanmorgen net iets vroeger opgestaan dan me lief is om de Dochter haar boterhammen te smeren en fruit te schillen en op tijd aan de schoolpoort te krijgen. Haar eerste schooldag sinds corona gisteren was supergoed meegevallen. Dat kind straalt gewoon. OK, de klas is gehalveerd, de juffen dragen mondmaskers en de juf wisselt op een dag tussen de twee klassen. En ze moeten vaak hun handen wassen, moeten één per één de klas binnen gaan en de bankjes staan heel ver van elkaar, ze eten in de klas en hebben per klas een toilet per klas ter beschikking. Allemaal helemaal anders dan normaal. Maar dat lijkt weinig te deren. Ik zie vooral een heel gelukkig kind dat weer vriendinnetjes heeft gezien en weer mag spelen in de schooltuin. En waarbij bij dat spelen de social distancing norm bijkbaar redelijk los wordt gelaten. Waardoor ze weer gewoon kind kan zijn… En ja, we zijn allemaal wel een beetje bang voor besmetting. Maar voorlopig zit dat op de achtergrond en zijn we vooral blij.

Met Zoon gaat het -voorlopig, het is nog vroeg dag natuurlijk- ook prima. Hij geniet best van de extra aandacht. Tijdens het thuisonderwijs kan ik nu al mijn aandacht aan hem geven en gisteren konden we verder wandelen dan normaal en daarbij rustig kletsen zonder de kleine zus erbij die op wandelingen al eens voor irritatie zorgt bij hem. Op de momenten dat ik werk is hij natuurlijk helemaal alleen, maar gisteren heeft hij bijna een uur gelezen en vandaag een leuke film gekeken…

Vandaag was echt een zalige dag. Na het ontbijt rustig aan ons schoolwerk begonnen en omdat ik de late shift heb op het werk er ineens een tweede blokje aan kunnen breien, zonder enige vorm van tijdsdruk deze keer. Tussen de twee blokken heb ik even naar de kapper gebeld en mocht ik direct afkomen. Toen we het huiswerk een beetje beu werden zijn we gaan Ringfitten op de Nintendo en staat hij mij te coachen. Echt geweldig hoe die dan meeleeft. Dan was het alweer tijd voor de lunch. En dan zijn we vertrokken voor een fietstochtje van 16km in de stralende zon, shortjes-en-topjes-weer. Onderweg gestopt om de lammetjes en schapen te aaien. We waren een beetje bezorgd omdat hun drinkemmers helemaal leeg waren en de beesten nogal aan het puffen waren, dus hebben we onze drinkflessen dan maar in hun emmer gegoten. Maar toen kwam de boer aan (jullie misschien bekend uit het programma Gentbrugge van Joris Hessels?). Ik bleef toch even staan omdat ik wat bezorgd was, maar hij had hopen eten en drinken bij en we hebben nog een leuk praatje geslagen uiteindelijk.

Daardoor was het al wat later geworden en ik moest bijna aan het werk, maar geen nood, Zoon begon te racen en ik kon hem dus amper bijhouden, alhoewel ik tegenwoordig best fit ben van al dat fietsen en wandelen en ringfitten. Op de terugweg stond er dan nog een stevige tegenwind en bij thuiskomst zagen we allebei zo rood als een tomaat van de inspanning. Maar deugd dat het deed… Ik moest echt op mijn snelst fietsen om dat kereltje enigszins bij te houden…

Ik heb eigenlijk heel hard genoten van zowel de quality time met Zoon als van het samen sporten. En dan nog in dat zalige lentezonnetje en zonder veel tijdsdruk. Om de dag helemaal goed te maken kreeg ik net voor we op de fiets sprongen nog bericht dat op het werk thuiswerk de norm blijft tot 31/8. Dat maakte mijn dag helemaal goed. Al is het natuurlijk nog afwachten of er toch niet nog redenen opduiken om naar Brussel te moeten, we zien wel.

Ik ben ook superblij dat de froufrou weer tot de orde geroepen is door de kapster. Het werd na dikke twee maanden echt wel heel lang en weerbarstig. Het was wel een vreemde ervaring. Het was uiteraard heel druk in het kleine kapsalon en er zaten vooral oma’s die dringend hun kleuring kwamen laten bijwerken. De mevrouw vlak voor mij vond het ook nodig om haar afspraken voor de komende tijd even te overlopen. Dat duurt toch niet lang hoor ik je denken. Nee, bij de meeste mensen niet, maar zij had om de twee weken een afspraak staan en dit tot en met kerstavond, dus dat duurde wel even om dat allemaal te overlopen… Ik heb ook voor het allereerst een mondmasker opgezet. Ik ben er dus niet zot van. Een meter buiten de kapperszaak heb ik dat onding maar meteen weer opgeborgen. Ik heb de neiging er heel de tijd aan te pulken en het is veel te warm… Ik ga dus extra blij zijn als ik niet met de trein naar Brussel moet en zo’n masker ga moeten opzetten heel de tijd…

Dat nieuwe kapsel…

Op 13 maart, de laatste dag dat de scholen open waren en er nog iets van normaal leven was dus, had ik een afspraak bij de kapper. Iets heel alledaags voor de meesten onder ons, maar a very big deal voor mij.

De laatste keer dat ik daarvoor naar de kapper was geweest, was rond mijn trouw in 2007, toen ben ik denk ik een keer of 3 gegaan. Maar voor de rest laat ik mijn haar al jaren bijknippen door vrienden. En dit omdat ik tot nu toe vooral negatieve ervaringen heb met kappers; ten eerste trekken ze te hard aan mijn (zeer dik en knoperig) haar en ten tweede vond ik wat ze ermee deden ook nooit mooi. Dus liet ik het gewoon heel lang worden (soms tot aan mijn broeksriem). Ik denk dat ik al sinds mijn 18 ofzo gewoon heel lang haar heb zonder specifiek kapsel. Vroeger meestal los, sinds de kinderen er kwamen in een vlecht. En op den duur was ik die vlecht zo gewend dat ik geen los haar meer kon uitstaan. Maar dat was mijn handelsmerk zo ongeveer en ik was daar best blij mee, met die heel lange vlecht. Handig en makkelijk ook.

En toen kwam het moment dat ik het ineens beu was. Echt heel beu. Maar tegelijk wist ik totaal niet wat ik nu moest doen met mijn haar. Bovendien had ik dus echt geen positieve ervaring met kappers en de enige over wie ik wel tevreden was, was plots failliet gegaan dus daar kon ik ook niet aankloppen voor advies. Want advies, dat had ik echt wel nodig.

Toen een collega haar haar een pak korter liet knippen, vond ik dat eigenlijk wel mooi en begon er toch meer actiebereidheid te groeien langs mijn kant. En dus begon ik op pinterest leuke kapsels te zoeken en ging ik online op zoek naar een kapper. Ik kwam terecht bij Sizo, vlakbij en ooit was de wederhelft er geweest en die was wel tevreden. Online las ik dat de kapster zelf ook gewoon lang haar heeft en nogal rustig van aard was en dat stelde me ergens gerust. En dus overwon ik mijn enorme tegenzin en vrees en maakte een afspraak.

En zo kwam het dat ik vlak voor de lockdown voor het eerst in lange jaren nog eens in een kappersstoel zat, met behoorlijk veel zenuwen. Voordeel één: de kapster knipte droog. Wat me dus een van de ergste martelingen bespaarde, dat wassen van mijn heel lange haar in zo’n klein bakje wat voor gruwelijke knopen zorgde. En toen vroeg ze wat ik wou. Waarop ik de bal volledig naar haar heb teruggespeeld: ik wou iets volledig anders, het moest makkelijk en onderhoudsvrij zijn en het moest me gewoon staan. Wat en hoe, I don’t care. In mijn achterhoofd had ik wel wensen. Ik droomde al jaren van een froufrou. En een pak korter haar. Maar ik had geen idee of dat me zou staan dus ik wou eerst haar onbevooroordeelde mening horen, zonder dat ze me gewoon naar de mond zou praten… Een beetje een gok dus, maar die draaide goed uit. De kapster was blij met het geboden vertrouwen denk ik en begon enthousiast mee te denken. En kwam bijna direct met het kapsel aandraven dat ik eigenlijk wou; iets korter dan schouderlang en een froufrou. Iets wat ik nog nooit had gehad. Spannend!!!!

Het resultaat was even wennen, dat moet ik eerlijk bekennen. Ik was best wel onzeker. Maar tegelijk stapte ik dat kapsalon buiten, de zon in, met een enorme glimlach op mijn gezicht. Blij dat ik de stap had gezet en mijn eigen opgeworpen drempels overwonnen en blij met mijn nieuwe look.

En intussen, enkele weken verder, ben ik er nog altijd behoorlijk blij mee. Ik worstel wat met nu en dan een dwaze krul in mijn frou, maar ik draag mijn haar nu veel vaker los en het zit niet meer in de weg. Iets compleet anders en nieuw was echt wat ik nodig had.