La Palma dagen 1 en 2: de lange hobbelige reis

Gisterenavond was het een race tegen de zon om op onze eindbestemming te raken. Die zon was al in de Atlantische oceaan gezakt en de kleine bergwegen waren absoluut niet geschikt om in het donker voor het eerst te verkennen. Zeker niet met een kotsende huilende kleine meid op de achterbank. Het was maar 57 km van de luchthaven tot ons huisje, maar daar deden we meer dan 1u15 over en de weg liep zelden langer dan 10meter rechtdoor. Ofwel kronkelt hij over de bergen, ofwel langs de oceaan. En Dochters maag kon dat absoluut niet verdragen.

Na 12 uur reizen komen we na wat zoeken dus eindelijk aan op onze bestemming waar een lieve buurman de weg wijst. We treffen het huisje verlaten aan. Gelukkig zitten de sleutels op de deur. En plots staat er een enthousiast ratelende Spaanse eigenaar die geen woord Engels spreekt.

Gelukkig zijn we vooral met het welkomstpakket in huis; een gigantische berg fruit, een schaal koekjes en een fles water. We hebben op een stuk cake en wat boterhammen na niks meer gegeten sinds de ochtend en de winkels zijn al gesloten. En het mooie kotsende meisje terug in de auto laden op zoek naar een restaurant is ook bepaald geen optie. Dus iedereen eet een banaan en een koek en we kruipen compleet uitgeteld onder de wol.

Al bij al was de reis nochtans vlot verlopen. Om 9u vertrokken in Gent, tegen 11u30 aangekomen op onze parking in Uithoorn (zeer goed verstopt op een bedrijventerrein en dus even moeten zoeken) vanwaar een busje ons na een kwartier wachten naar Schiphol brengt. Om 14u35 vertrekt de vlucht dan. In La Palma kunnen we vrijwel meteen onze koffers oppikken maar moeten dan meer dan een uur wachten aan het loket van de huurauto’s. Hongerig en uitgeteld.

Ons huisje is super. Rustig, zicht op de oceaan, voorzien van alles. Het zwembad is overdekt en daardoor lekker warm. Het ligt wat hoger de berg op, achter ons huis. Op het terras daar is het ook superwarm. Aan ons huisje zelf is het wat frisser en binnen eerder koud.

Vanmorgen eerst ontbijt kopen. Dan wandelden we even naar de Mirador Los Dragos, een uitkijkpunt met de oudste boom van het eiland hier 300 meter vandaan. Wel langs een baan zonder voetpad. Gelukkig liep er langs de mirador een GR pad vanwaar we veilig Puntagorda in konden wandelen. Heel groot is het niet, maar blijkbaar zijn er wel enkele bars en pizzeria’s. Bars zijn hier trouwens nog echt van die mannelijke donkere drankholen. Maar ze hadden er wel goede koffie.

We waren te moe om nog te wachten tot restaurants openden en liepen langs de Spar terug naar huis met wat verse groenten en rijst in de rugzak en de Dochter die al moe was in de draagzak. Het was anderhalf jaar dat ik haar nog had gedragen. En als je het niet meer gewend bent is 15 kilo wel puffen om hier de heuvels mee te beklimmen. Maar ook wel heel knus.

De namiddag brachten we door aan het zwembad. Zalig met zicht op zee, in een aangenaam zonnetje. Inmiddels is die zon verscholen achter een dik wolkendek en dat maakt het meteen fris buiten.

Geen idee wat we de komende dagen gaan doen. Het volgende stadje waar wat leuke dingen zijn is 20km rijden, maar je doet er een half uur over en ik weet echt niet of de Dochter dat gaat kunnen zonder kotsen. Dat hadden we niet verwacht. Ons huisje ligt wat in een uithoek. De leuke dorpjes zijn niet ver, maar de weg ernaartoe is werkelijk 1 mega haarspeldbocht. Maar in de onmiddellijke omgeving is dan weer weinig meer dan ons zwembad… we zien wel. Eerst nog wat bekomen want de lange reis zit echt nog in onze kleren.