Prison Escape in Breda

Maandag trokken we met het hele team naar Breda om er te gaan ontsnappen uit de gevangenis. Ik had op voorhand de site eens bekeken en wauw, wat een mooi gebouw is die koepelgevangenis! Echt veel info over hoe het spel in zijn werk zou gaan, was echter nergens te vinden. Net als de meeste collega’s ging ik uit van een escaperoom-achtig iets. En dat is naar ik hoor geweldig leuk om te doen. Ik had dus echt superveel zin in deze uitstap.

De hele ervaring viel echter behoorlijk tegen. Ik kan deze teambuilding niet aanraden.

Misschien lag het deels aan de verkeerde verwachtingen. Met een escaperoom heeft prison escape niet veel te maken. Je werkt niet samen aan opdrachten. Het is veel meer een rollenspel. In de gevangenis lopen 80 acteurs rond en het is alleen door in interactie te gaan dat je kan ontsnappen. Dat is een heel ander concept.

Het was me ook veel te vaag. Je wordt met wildvreemden in een cel opgesloten en je krijgt op geen enkel moment iets van uitleg. Met als gevolg dat na een uur zeker de helft van ons team eigenlijk nog totaal niet wist wat te doen. Je zwalpt maar wat rond in die immens gevangenis en hebt eigenlijk geen idee van wat je moet doen. Sommige mensen zijn daar beter in dan anderen en ontdekken blijkbaar wel snel of iets minder snel wat ze moeten doen. Maar er zijn veel verschillende verhaallijnen en wat werkt bij de ene, doet helemaal niks bij iemand anders.

Ieder speelt dus zijn eigen verhaal. Van teambuildende kwaliteiten is er totaal geen sprake. Het was ieder voor zich of hoogstens voor groepjes van 2 of 3 mensen. Je bent ook afhankelijk van externe factoren.

Tot slot is de hele ervaring niet aan mij besteed. Je wordt echt behandeld als een gevangene en vrolijk afgebekt door de ‘cipiers’ en dat begon al heel gauw mijn keel uit te hangen. Ik ben slecht met gratuite autoriteit en van in het begin kwam alles in mij gewoon keihard in opstand tegen dat hele systeem. Als je dan na een uur nog geen flauw idee hebt van wat je moet doen, dan haak ik gewoon af. Ik heb samen met nog enkele collega’s gewoon drie uur gewacht tot het voorbij was. En dan zijn er wel acteurs die proberen je terug in het spel te betrekken, maar op een heel dwingende en vervelende manier en dat is iets waarop ik nog veel harder afhaak. Ik besefte achteraf wel dat er momenten waren waarop iemand me probeerde te helpen, maar op het moment zelf was ik veel te hard bezig met balen om dat op te merken. Of je ontsnapt of niet hangt trouwens ook niet perse af van het uitvoeren van opdrachten. Een collega is kunnen ontsnappen door gewon twee uur slaafs achter een actrice aan te hossen en alle belachelijke dingen te doen die die voorstelde. Bij andere mensen stond de poort gewoon ineens open. Tja.