Einde van de kleutertijd

Het is zover, vanaf morgenmiddag 12 uur heb ik geen kleuters meer in huis, dan zwaait de jongste af in de derde kleuterklas.

Maar eigenlijk zit het er al quasi op. Ze zijn al twee weken aan het uitbollen. Uitstapjes naar zee, waterspelletjes, morgen nog een soort show van de leerlingen voor de leerlingen, de school zit al 3/4e in vakantiemodus. De rapporten kregen we vorige week al, de oudercontacten zijn achter de rug.

En die waren voor allebei goed. Oef! Ik heb de indruk dat ze allebei heel graag gezien zijn door hun juf en dat ze een heel fijn schooljaar hebben gehad. Ze krijgen geen rapporten met punten, maar allebei met schalen (je kent het wel, met aan het ene uiterste dat het leerdoel volledig bereikt is en aan de andere kant dat ze er echt nog niks van begrijpen), heel breed (muzische vorming, rekenen, taal, welbevinden, projectwerk, sport,…) en die waren goed tot heel goed. Ook de oudercontacten waren aangenaam. Niet dat ze geen werkpunten hebben, bij allebei is er werk aan de fijne motoriek en bij de oudste is er nog wat onzekerheid/faalangst en was er ondanks een schitterende rekentoets wat werk met de tafels, maar ze zijn allebei gemotiveerd en leergierig en dat is zo fijn om te horen…

Zoon is vandaag nog een dagje naar de Blaarmeersen, vorige week was hij drie dagen naar Merelbeke met zijn klas, gisteren waren ze een ijsje gaan halen in de stad, ik ben jaloers op zijn dagen!

En de Dochter? Die zou liefst van al volgende maandag al naar dat eerste leerjaar gaan.

In september dus naar het eerste en het derde leerjaar al! Whaaaaaat? Time flies…

Einde van het kleutertijdperk nadert

Bij ons op school vieren ze het einde van de kleutertijd met een overnachting. Zoon is destijds in de laatste week van het schooljaar op school blijven slapen na een leuke dag met zijn vriendjes aan de Blaarmeersen. En morgen al is het aan de Dochter. De oudste kindjes van de graadklas trekken er met hun twaalven + drie juffen op uit en gaan in een heuse jeugdherberg logeren. Haar eerste overnachting niet bij familie!

Haar koffertje staat al klaar, dat hebben we samen ingepakt. Ze kijkt hier al wéken enorm hard naar uit. Voor mij toch wel een emotionele mijlpaal. Mijn kleine baby wordt groot! Nog 4 weken kleuterschool en ze is officieel kleuter af!

Zoon had destijds supermooi weer maar voor ons meisje haar trip voorspellen ze helaas niks dan regen. Dat vind ik wel enorm zonde. Je wil toch vooral kunnen ravotten op zo’n momenten. Maar hopelijk laten ze het niet aan hun hart komen…

Spannend dus. Ik werk wel altijd laat op dinsdag dus voor mij zal er weinig verschil zijn morgen met een normale dinsdag. Bij Zoon zag ik hem woensdagochtend alweer terug als ze aan het ontbijt zaten, maar bij de Dochter zal ik tot woensdagavond na mijn werk moeten wachten…

Zoon trekt er overigens ook op uit, op het einde van de maand gaan ze met de fiets drie dagen op tocht waarbij ze ook twee nachten overnachten in een jeugdverblijf. Maar bij hem zijn we dat na scoutskampen en schoolreizen al goed gewend… Al blijft het ook in dat geval toch wel leuk en spannend aftellen samen.

Transfer

De afgelopen weken stonden weer enorm in het teken van de kinderen. Zo zijn we drie weken bezig geweest met de ‘transfer’ van Zoon van de club waar hij nu twee jaar bij gevoetbald heeft naar een nieuwe. Het is een lang verhaal. De nieuwe is veel dichter en eigenlijk had hij daar twee jaar geleden moeten starten maar er was geen plaats. We stonden op de wachtlijst maar daar kwam nooit wat van. Ouders van vriendjes zeiden dat we wat harder moesten aandringen als we wilden binnen raken. Maar Zoon wou niet, hij heeft nu vrienden gemaakt in de huidige club. Tot hij ineens op een tornooi gefrustreerd raakte in de voetbalkunsten van zijn vriendjes daar en hij op het scoutskamp de kindjes daar nog wat beter leerde kennen die toevallig ook in die voetbalclub zaten, net zoals twee klasgenootjes. En dus heeft hij volledig zelf besloten dat hij wou veranderen.

Intussen was de termijn waarop je makkelijk kan veranderen verstreken en moet een club de speler willen vrijgeven. Dat bleek gelukkig geen probleem. Na telefonisch contact met de nieuwe club bleken er twee vrije plaatsen voor volgend seizoen, maar vroegen ze om eerst te komen uittesten op training.

De eerste training was een absolute ramp. De trainer die Zoon wou beoordelen was er niet, ik vond maar geen andere verantwoordelijke om aan te spreken en toen ik die eindelijk vond was een luide vloek het eerste geluid dat eruit kwam. Waarop hij Zoon vrij kortaf meesnokte naar het terrein. En nadien enkel kon zeggen dat we de week erop moesten terugkomen. We vulden dan zelf maar in dat dit was omdat er dus geen trainer was en de invallers niet bekwaam waren om spelertjes te beoordelen. Van de twee andere kindjes die kwamen testen was er overigens 1 goed genoeg en de andere maar half, die zou geen matchen mogen meespelen komend seizoen.

Het tornooi de dag nadien had Zoon een slechte dag en was er extreem weinig inzet, waarop ik hem probeerde duidelijk maken dat als hij echt serieus was over die verandering van club, hij op het testmoment wel een beetje meer uit zijn pijp zou moeten komen. Zonder echter te hard te pushen want meneer is wel stressgevoelig en dan riskeer je dat hij helemaal zou dichtklappen.

Maar op de volgende training deed hij het supergoed en vloog hij over dat veld, was hij mega enthousiast dus vanaf volgend jaar speelt hij in de ploeg op fietsafstand in de plaats van de ploeg buiten Gent waar hij nu zat. Wat helaas niet echt op enthousiasme werd onthaald door de ouders en trainers van die laatste ploeg. Maar ja. Dichterbij is voor ons wel een pak praktischer.

Daarbij komt dan nog het proberen inplannen van de zwemlessen in hun drukke zaterdagprogramma’s. Nu zaterdag is het evaluatie. Bij de Dochter is er dit semester vanalles fout gegaan. Wel 5 verschillende leraren op 13 lessen die elkaar blijkbaar totaal niet brieften waardoor ze de helft van waarop ze geëvalueerd gaan worden eigenlijk nog nooit hebben gedaan. Elke les begonnen die precies van voor af aan waar Zoon de laatste 3 lessen niks anders heeft gedaan dan al de proeven van het evaluatiemoment geoefend. Toen ik dat aankaartte kwam er een flauwe reactie, dat ze er ook niks aan konden doen. Jaja, dat weet ik, maar daar kunnen die kinderen niet verder mee. Het gaat dus enorm spannend worden wat het resultaat van die evaluatie zaterdag zal zijn. Ik vind het in elk geval behoorlijk straf. De afgelopen weken hebben die kinderen niks anders gedaan dan een half zwembad mét drijfhulp en nu gaan ze ineens beoordeeld worden op 25 meter zonder drijfhulp. Wat ze dus nog geen ene keer geprobeerd hebben. Toen Zoon in dat groepje zwom, werd er tijdens de laatste 5 lessen vooral opgebouwd naar die evaluatie…

Ook de inschrijvingen van muziekscholen en dansscholen zijn open, maar de Dochter is totaal niet meer gemotiveerd voor haar balletles dus op dat vlak moeten we ofwel op zoek naar iets anders ofwel nog even afwachten wat het volgend jaar geeft in de scouts en in het eerste leerjaar en dan zien of ze zelf met iets op de proppen zal komen.

De draagdagen zijn toch nog niet helemaal over

Met een dochter die in september naar het eerste leerjaar gaat, dacht ik dat de buggy en draagzak/doek dagen al een tijdje achter ons lagen. Begin 2018 zat de Dochter op mijn rug in de draagzak tijdens het Lichtfestival en dat was toen echt wel puffen en zweten. Ze zat er die laatste maanden ook niet echt graag meer in. Dus borg ik na een tijdje mijn mooie Kokadi Flip Toddler op, samen met mijn voorraadje draagdoeken. Ook de buggy verhuisde naar de rommelkamer.

Omdat ik in La Palma echter wel wat wou wandelen en onze meid echt geen goede wandelaar is, was ik bij een kennis een pre-school drager gaan lenen, een Rose and Rebellion. Deze heb je in diverse uitvoeringen, van baby over peuter over pre-school tot ‘big kid’. Ik heb eigenlijk al een big kid model nodig maar de drager die ik kon lenen is een pre-school model en de Dochter zat er heel goed in.

Op reis hebben we de zak echter maar 1 keer gebruikt, La Palma is enorm heuvelachtig en 15 kilo de berg op sleuren viel niet mee. Meestal ging ik dus met Zoon alleen op pad. Ik twijfelde enorm of ik de draagzak dus na de reis zou terugbrengen, of hem toch zou overkopen. De Dochter zelf gaf aan dat ze best wel graag gedragen wordt weer en zelf vond ik het zwaar maar ook wel heel knus. En dus besloten we de draagzak maar te houden.

En dus had ik terug mijn meisje op mijn rug toen we zondag in de Bourgoyen een aardige tocht van 6 km hebben gedaan. Mevrouw was wel nog luier dan anders, ze wist drommels goed dat ik de draagzak bij had en kon niet wachten om erin te kruipen… Wel grappig want ze was het enige grotere kind in een drager; er liep nog een koppel rond met baby en peuter en enkel de baby zat in een draagzak, de peuter werd rondgereden in een buggy (heb ik nooit graag gedaan en al zeker niet in een natuurgebied). Daar liep ik dan met mijn 5-jarige op de rug… Maar er bestaan dus draagzakken die tot maat 134 gaan so why not. Al zie ik me Zoon met zijn 25 kilo nu niet meer direct op mijn rug zwieren. Maar die is gelukkig een pak sportiever dan zijn zus en wandelt maar wat graag zelf.

ps: ik draag mijn kinderen zo graag dat ik er een tattoo over heb, maar dat lazen jullie wellicht hier al ooit.

He’s back!

Ja mensen ik heb gisteren op hete kolen gezeten. De scoutsbus zou normaal om 15.45 aankomen. Via sociale media hoorden we rond 15u dat ze pas vertrokken waren en dat het 16.30 zou worden. Toen ik om 16.30 wou vertrekken bleek het dan door de files 17.30 te zullen worden. Intussen zat ik echt zwaar op hete kolen. Al de dagen voordien was het prima gegaan met het missen en toestanden, maar nu op de dag van Zoons thuiskomst kon het me niet snel genoeg gaan.

Eens aan de verzamelplaats stond er zowaar al een bus, van de juiste maatschappij en met de kenmerkende scoutshemden en -dassen, maar van de verkeerd leeftijd. Aaaargh! Gelukkig kwam enkele minuten later de tweede bus al aangetuft. En was het dan op het topje van mijn tenen turen tot ik ein-de-lijk een blik opving van mijn mannetje. Eerst kon ik er niks uit afleiden, maar uiteindelijk kwam hij dan toch als bijna laatste van die bus en kwam hij naar ons gerend.

Meteen bleek dat hij een fijn scoutskamp had beleefd en viel er toch een gewicht van mijn schouders. Je weet toch maar nooit uiteindelijk. En dan kwamen de verhalen. Spontaan. En veel. Hij heeft drie uur lang zo goed als non stop verteld. Eerst zijn rugzak uitgepakt thuis en dan mocht hij kiezen naar welk restaurant we gingen. Het werd pizza. Gezellig onder ons drietjes want de jongste was die dag naar de grootouders vertrokken voor twee dagen. En de verhalen bleven en bleven maar komen en het was zo hard genieten om hem bezig te horen. Dan was het eigenlijk al laat maar hij zag echt behoorlijk zwart van het vuil dus nog even in bad en ook daar bleef hij vertellen. Hij begon zelfs spontaan over het groot zomerkamp.

De leiding heeft zijn schaafwondes prima verzorgd, hij is niks van kledij kwijtgeraakt behalve een afwashanddoek en die heeft de leiding dan nog verloren én een tand waarvoor de paashaas hem beloond heeft met drie paaseitjes in zijn slaapzak de volgende ochtend. Wat een avonturen. Hij heeft weer nieuwe vrienden gemaakt, een showtje gegeven op een avond, veel spelletjes gespeeld (leuke en minder leuke of vreemde), goed gegeten, gevoetbald,… Ik denk dat deze scout een geweldig fijne tijd heeft beleefd. En dat doet mijn hart zo deugd…

Een kind minder in huis

Zo maar 1 kind in huis als je er 2 (hele levendige) gewend bent, dat is dan een beetje een light-versie van het ouderschap, of een halve vakantie. Je bent met twee om 1 kind te entertainen dat dan al op de leeftijd is waarop ze zichzelf al goed kan entertainen, dus je hebt gewoon superveel tijd extra. Wat ook nodig was dit weekend, want ik moest alles al inpakken voor onze reis. We vertrekken pas vrijdagochtend maar ik werk tot donderdagavond. Extra tijd ook omdat je maar 1 verhaaltje moet lezen, maar 1 bedritueel, maar 1 kind helpen aankleden, maar voor 1 kind kleren klaarleggen,… Ook 1 iemand minder met wiens wensjes je rekening moet houden dus amper nog conflicten of keuzestress. En onze Dochter was dit weekend gewoon megarustig, je hoorde ze bij momenten amper. Terwijl als ze met 2 in huis zijn, is het soms om ter luidst.

Ik hou hier absoluut geen pleidooi voor een 1kind-gezin hoor, maar voor zo 5 dagen is het wel leuk.

Natuurlijk mis ik mijn mannetje ook enorm. Ik vraag me heel de dag af wat hij aan het doen zijn, of hij zich amuseert, zich wel goed voelt. Hij is weg van vrijdagavond en we hebben tot nu toe 1 foto gezien van hem (en 4 foto’s in totaal van heel de scoutsgroep), dus behalve dat er een filmavond is geweest, weten we helemaal niks. Ik vind dat wel goed, dat verplicht loslaten, niet kunnen bellen, … Maar het is ook wel moeilijk soms, we zijn het niet gewend.

En 6 dagen is toch ook wel lang!!!! Soms is het gewoon té stil in huis. Ja, zo is het nooit goed natuurlijk 😉

Vrijdag was natuurlijk superspannend. Ik ging hem om 15u halen op school maar het was het maandelijks schoolcafé en ze wilden een ijsje. Maar hij verdwijnt meteen met zijn vriendjes. En we vinden hem maar niet. Tot na 10 minuten de directrice verschijnt met een huilende en bibberende Zoon die blijkbaar nogal hard gevallen was en twee ferme schaafwonden had, 1 op zijn buik en 1 op zijn arm. Hij was er helemaal van aangedaan. Ik heb hem thuis op de zetel geïnstalleerd onder een dekentje en hij heeft niet meer bewogen. We hebben hem zelfs daar de lasagne gevoerd die ik speciaal voor hem was gaan kopen want hij moest al om 17u naar de vertrekplaats voor het kamp vertrekken. Ik heb de wonden dus ook niet gezien, ze waren al verzorgd.

We hadden eigenlijk allemaal al wat stress voor dat eerste kamp en dan gebeurt er twee uur voor vertrek zoiets. Ik heb in de chaos van het vertrek aan de leiding gezegd dat ze zijn verband 2 keer per dag moesten verversen, hopelijk hebben ze daaraan gedacht…

Zoon was dus heel stil en heel gestresseerd voor het vertrek. Hij zag zijn vriendjes nergens in die megatroep kinderen en ouders. Hij wou ons geen seconde lossen. Hij zag er echt niet gelukkig uit. Maar ja, in die drukte is dat niet abnormaal. Her en der zag ik zelfs traantjes. Hij hield het dan nog droog. Oef. Anders zou ik gewoon beginnen meehuilen zijn vrees ik.

En dan kwam eindelijk het moment waarop ze op de bus moesten en dan plakte hij nog aan ons en dan ineens zag je hem de klik in zijn hoofd maken en stapte hij op de bus. Eerst schoorvoetend. En toen kreeg hij zijn vriendjes in het vizier en zag je zijn stap kwieker en sneller worden. En nestelde hij zich op de achterbank bij zijn maatjes. En toen zag hij er eigenlijk wel heel ok uit. OEF!!!

En nu is het dus afwachten tot woensdagnamiddag tot hij terugkeert met hopelijk een hoop verhalen, geen ontstoken wondes en zin voor nog meer avontuur.

Bijna op kamp

Het is bijna zover, morgenavond vertrekt Zoon op kamp. En het is stilaan zeer spannend aan het worden.

Ik heb hem een beetje gestimuleerd om op kamp te gaan. Hij gaat ten eerste zeer graag naar de scouts. Ook al kent hij er maar 1 klasgenootje en is die meer niet dan wel aanwezig, hij komt altijd superblij en vol verhalen naar huis en voelt zich daar duidelijk op zijn gemak. Eind vorig jaar ging hij twee nachten op weekend en dat was ook behoorlijk goed meegevallen. Het alternatief voor het kamp is buitenschoolse opvang en dat is natuurlijk ook ok maar een kamp lijkt me toch een groter avontuur en een grotere kans.

Ik denk oprecht dat door op reis te gaan zonder ouders en buiten de school, een kind groeikansen krijgt. Ik vind dat echt belangrijk. Wel was ik zelf een stukje ouder, ik was al 10 denk ik toen ik voor het eerst op kamp ging. En het was toen ook voor mij een enorme drempel, een stevige sprong buiten de comfortzone die ik enorm spannend vond. Maar de jeugdvakanties waren eigenlijk stuk voor stuk van de beste stukken van mijn jeugd, waar ik de grootste avonturen beleefde, het meest nieuwe mensen leerde kennen, soms vrienden voor het leven. Ik geloof hard in het ontdekken van jezelf en de wereld en loskomen van de kerktoren en de klas.

Enfin, Zoon besloot dus om mee op kamp te gaan en leek er matig zin in te hebben, al gaf hij van bij het begin aan dat 5 nachten van huis wat te lang was naar zijn zin en hij ons hard zou missen. Maar hij sprak er wel positief over.

En nu komt het kamp dichter en krijgt hij duidelijk ‘cold feet’. Elke avond in zijn bedje begint hij spontaan over hoe hard hij mij zal missen. Ik probeer hem dan een hart onder de riem te steken. Ik denk dat het serieus spannend zal zijn voor hem want zijn klasgenootje gaat niet mee en het is toch een hele tijd in een onbekende omgeving met een groep kindjes die hij maar 1 keer per week ziet. Maar ik denk oprecht dat hij het niet alleen aankan maar ook echt iets aan zal hebben. Ik vrees alleen dat de start lastig zal zijn. Zo begon hij vorige avond ineens dat hij dat niet ging kunnen zijn bedje opmaken en als ik dan zei dat de leiding zou helpen dan was de leiding ineens eng en veel te streng en ze straffen zo snel en ik durf er niks aan vragen etc. Vorig weekend had hij daar overigens niet over gepiept, nooit eigenlijk. Maar nu komen alle angsten en twijfels keihard naar boven en zou hij liever in de oude vertrouwde omgeving blijven.

Ik hoop dus dat ik het zelf droog ga kunnen houden morgen aan de bus en mijn hart niet gaat breken als ik hem afgeef voor 5 nachten, mijn klein ventje van 7 jaar… Ik denk dat ik het toch ook even lastig ga hebben eerlijk gezegd…