Uitstapje langs de cardioloog

Toen ik vorige maand op een week tijd twee keer bij de huisarts zat voor een verkoudheid/sinusitis/oorontsteking stelde die lieve man telkens een hartslag van 130 vast. Zeker de tweede keer baarde dat hem zorgen. En dus kreeg ik een verwijsbrief mee voor de cardioloog.

Daar kon ik amper 3 weken later al terecht, vandaag. Het was lang aanschuiven bij het algemeen onthaal (waarom mensen trouwens een nummer halen en dan niet opdagen als het eindelijk aan hen is, ik weet het niet, maar het vertraagt de boel wel nodeloos) en dan nog eens aan het onthaal van de dienst. Ik was thuis een kwartier te vroeg vertrokken en het is maar 5 minuten fietsen maar ik stond daar toch 5 minuten te laat. Waarop ik plots uit de met oude mensen gevulde wachtrij werd geschept door een vriendelijke jonge arts die gelukkig niet kwaad was omdat ik te laat was.

De dokter stelde eerst een heleboel vragen waarna hij me al wel wat kon geruststellen maar besloot voor de zekerheid toch nog enkele testen te doen. Allereerst een electrocardiogram dat volgens de vriendelijke verpleger helemaal ok was. Mijn hart haalde zo’n 90 slagen per minuut. Dan kreeg ik een echo en tot slot moest ik de fiets op voor een inspanningstest. Dat begon aardig en vrolijk met een babbel met de verpleger over mijn studies en mijn job maar al gauw kon ik weinig meer uitbrengen omdat ik stevig begon te puffen op die fiets. Toen ik helemaal in het zweet zat mocht ik gelukkig stoppen. Toen stuurde de verpleger me naar de gang waar ik aan de vele stoelen op de dokter mocht wachten, maar ik vond die stoelen niet en toen ik wat hulpeloos rondkeek werd ik wederom onderschept door de arts. Die me meteen gerust stelde dat voor hem alles prima in orde is. Ik heb een eerder hoge hartslag waardoor die dan tijdens ziekte heel hoog geworden was, maar dat is niet erg of schadelijk. Alles normaal dus. Van de akelig klinkende afwijking waar de huisarts aan dacht (altijd leuk als ze de woorden ‘operatie’ en ‘maak u geen zorgen’ in 1 zin gebruiken trouwens), was absoluut geen sprake. Oef!

Verkoudheid deel 77

Die verkoudheid was er dus echt eentje from hell. Ik heb op twee weken tijd drie keer bij de dokter gezeten. 2 dagen ziek thuis gezet, terug gaan werken, derde werkdag op het werk zitten bibberen met koorts tot 20u en onmogelijk eerder naar huis kunnen, dag erop terug naar de dokter, terug 3 dagen thuis gezet. Indien niet beter die derde dag op controle komen en dat ook weer gedaan. De verkoudheid liep over in een sinusitis en een oorontsteking.

Intussen zitten we op dag 16. Ik hoor nog steeds minder via mijn rechteroor (vervelend dat dat is!) en hoest nog regelmatig als een bejaarde mastino napoletano. Maar ik heb zowaar kunnen slapen zonder die verslavende neusspray én ik had vanmiddag voor het eerst eetlust. Het herstel lijkt dus eindelijk ingezet.

Tof trouwens, naar de dokter gaan. Je gaat binnen voor een verkoudheid en komt buiten met een verwijzing naar de cardioloog wegens hartslag van 130 in rust en een vervolgafspraak in verband met je nieren. Ik val precies langzaam uit elkaar. Doe daar ook de jaarlijkse afspraak bij de paradontoloog bij en december wordt een medische maand. Hoera. Hopelijk komt dat oor nog goed of we kunnen ineens in het ziekenhuis kamperen en de NKO-arts opzoeken.

Ik zou heel graag tegen donderdag weer minstens 85% zijn. Want donderdagmiddag vertrekken we naar Istanbul!!!! Spannend…

Verkoudheid from hell

Elk jaar heb ik er minstens één. Zo’n verkoudheid from hell. Die minstens drie weken aansleept. Waarbij elke treinrit afzien is. Ik weet niet wat het is aan de trein, maar hij lokt megahoestbuien uit bij mij. Zo van die hoestbuien dat de mensen raar beginnen kijken en al half klaarstaan om de ziekenwagen te bellen. Ondertussen stroomt het zweet van je lijf en zou je liefst van al in de grond kruipen van schaamte moest je niet zo druk bezig zijn met hoesten. Werken is trouwens ook geen pretje, terwijl de snot uit je neus stroomt en je niet meer dan twee zinnen kan zeggen of er komt opnieuw zo’n hoestbui aan. En dan heb je nog de verstopte neus, de slechte nachten, de hoofdpijn. Enfin, we kennen het allemaal zeker.

Het is nog maar november maar het is al prijs. Sinds vorige maandag goed verkouden. Dinsdag zo slap dat ik maar naar de huisarts ben gekropen. Ik was er een kwartier voor het spreekuur van start ging, maar kon toch nog een uur in de wachtzaal zitten, ondertussen vrolijk bacteriën verspreidend. Enfin, hopelijk was al de rest in die bomvolle wachtzaal toch ook al ziek, anders zaten ze daar niet natuurlijk. Verdict: 2 dagen ziek thuis. Na twee dagen ben je voldoende uitgeziekt om weer te gaan werken vond de huisarts. Resultaat: ik die donderdag half zat te sterven op het werk en zieker thuis kwam dan ik die ochtend vertrokken was.

Maar geen nood want vrijdag ben ik altijd thuis en dan was er het weekend. Ik heb het flink rustig aan gedaan. Na een week moet het ergste toch gepasseerd zijn. Niet?

Niet. Maandag ging het nog half op het werk en had ik het verstand om de tram naar het station te nemen, vanmorgen was ik al drie keer gestorven op de fiets op weg naar het station. Bovendien heb ik de late vandaag, kan hier niet weg voor 20u. Het is niet supererg, maar ik voel me niet zo lekker en qua productiviteit op het werk zitten we vandaag onder de 50%. Waar dat gisteren nog 65 geweest zal zijn.

En dus trekken we morgen nog maar eens naar de huisarts. Ik vind het een beetje beu om voor een prul als een verkoudheid twee keer te moeten gaan aanschuiven bij de dokter, ik heb altijd het gevoel dat je dat beter bewaart voor serieuzere dingen, maar ik zie ook niet in hoe ik zo de rest van de werkweek kan volmaken. Ik kan toch niks echt nuttig doen. En de drie dagelijkse pendeluren zijn een marteling. Trouwens, wie ergens ter hoogte van de Coupure mijn longen heeft zien liggen, je mag ze me opsturen. Of wie weet vind ik ze terug als ik daar vanavond weer voorbij kuch (fiets).

Goed getimede oorontsteking

Gisterenavond gingen we de kindjes ophalen bij de schoonouders. We kregen twee vermoeide maar gelukkige kleuters mee die een hele dag hadden buiten gespeeld. En twee meikevers erbovenop om mee te gaan naar school. Maar eens thuis liep het mis. Zoon begon te klagen van oorpijn. Omdat hij er echt wel last van bleek te hebben, gaf ik hem een dosis perdolan en kort daarna lag hij rustig te ronken in zijn bedje. Oef, dat leek goed te komen. Want zaterdagochtend heel vroeg vliegen we naar Italië en zieke kindjes is nu dus wel het laatste wat we nodig hebben.

Een half uur later echter begon hij te woelen en onophoudelijk te snikken in zijn bed. Bij hem liggen en troosten bracht niks op. Transfer naar mijn bed en samen proberen slapen ook niet. Meer pijnstilling was geen optie, hij had pas een dosis binnen (en nurofen hebben we niet in huis). Uiteindelijk een huilende en enorm zielige kleuter bij de wederhelft op de zetel geplant en een film aangezet en toen kalmeerde hij wel eindelijk. Ik denk dat hij uiteindelijk tegen middernacht gevraagd heeft om te gaan slapen.

Inmiddels had ik in mijn bed al op internet gelezen dat vliegen met een oorontsteking geen goed plan is en je soms zelfs vliegverbod kan krijgen van je huisarts en dus in elk geval de boel moet laten beoordelen door een arts. En had ik al treinverbindingen naar Rome opgezocht. Geen goed plan, want met de trein is blijkbaar een enorme lijdensweg met 4 overstappen en 15 uur onderweg.

Vanmorgen dan was Zoon al beter en wou hij naar school, maar hij hoestte wel en had nog een beetje pijn. De wederhelft zou ermee naar de dokter gaan en ik kwam werken. Mijn eerste taak op het werk was een alternatief plan zoeken in geval van vliegverbod. Want de vakantie annuleren wil ik echt niet. Uiteindelijk vond ik dat Zoon en ik in Brussel de bus zouden kunnen nemen om 13u op zaterdag om dan op zondag om 16u in Firenze aan te komen alwaar de wederhelft en de Dochter ons dan met de huurauto zouden kunnen komen halen voor de resterende 150km naar ons verblijf in Umbrië. Geen geweldig plan, maar beter dan geen reis.

Gelukkig zei de huisarts dat we mogen vliegen. We kregen neusspray en antibiotica en hij mag in het zwembad niet met zijn hoofd onder water. Maar we kunnen wel op reis. Oef!!! (al ben ik er nog altijd geen 100% gerust in moet ik zeggen)

Zieke kindjes

Aaaaaargh, ik haat het. Dochterlief zit nu al sinds maandag ziek thuis en in plaats van verbetering wordt het gewoon erger. In het begin moest ik wel een of twee keer opstaan per nacht om ze te gaan troosten als de hoestbui te lastig was of overging in braken, maar aangezien Zoon al hoest sinds na Kerst zijn we dat al gewend. Maar de afgelopen nachten was er meer gehoest dan slaap.

Gisterennacht ben ik (met dan aan mijn Fitbit om het bij te houden) op 7 uur in mijn bed 8 keer naar boven gelopen. Ik vond het plots veel minder leuk dat ze in haar eigen kamer slaapt aangezien die een koude verdieping hoger ligt dan onze kamer. Afgelopen nacht is ze dan na de tweede of derde hoestbui mee naar ons bed verhuisd waar we dan een klein beetje gedommeld hebben tussen het hoesten door.

Maar wat een irritant virus is dit toch zeg. Zoon is niet meer ziek te noemen maar hoest nog altijd redelijk zwaar af en toe. En op school zijn er blijkbaar in elke klas zo’n 5 van de 24 kindjes afwezig. De klas van Dochterlief was hal leeg…

Bah bah bah.

Rot

Soms kan je alleen maar kwaad zijn. Kwaad op wat een vuile ziekte het toch is. Die rotkanker. Ik verloor er mijn mama aan, inmiddels 4,5 jaar geleden. Mijn tante, zo’n 19 jaar geleden. Een opa die ik nooit heb gekend. En vandaag nemen we afscheid van een tante van mijn wederhelft. Na een strijd van jaren met telkens weer periodes van hoop en herval. Met moedige maar eindeloze gevechten die dan uiteindelijk toch te zwaar bleken. Net 70 jaar geworden en ook haar zus verloren aan diezelfde ziekte. Vaarwel, lieve, moedige tante Greta. We gaan je zo hard missen.

Het blijft zo verdomd oneerlijk. Want ook de vriendin van een collega, een vrouw van mijn leeftijd, is as we speak de strijd aan het leveren. Het lijkt gewoon overal weer. Het zou gewoon niet mogen zijn.

Weer ziek

Ik ben weer eens geveld. Voel me eerlijk gezegd al een maand niet lekker maar maandag naar de dokter getrokken met en een fikse buikgriep en een keelontsteking. Hoezee. Dokter ook eens bloed getrokken omdat er vanalles is dat maar blijft aanslepen, had ook een zeer lage bloeddruk en hoge hartslag. Maar op een ijzertekort na was mijn bloed redelijk ok. Aan de ijzerpillen dus. Maar eerst een probioticakuur om mijn darmen erbovenop te helpen en wat slapen…