Verwarring op het perron

Donderdag, ik sta op het perron in Brussel Noord voor de Dampoorttrein. Plots verschijnt een andere trein op het bord op het perron, eentje naar Kortrijk? Ze roepen inderdaad af dat die trein er gaat aankomen maar ze zeggen niets van mijn trein die er ondertussen al had moeten zijn.

Naar beneden, want op het bord aan het perron is mijn trein niet te zien wegens de 25 voorgaande staan er allemaal nog op met 20 tot 40 minuten vertraging. Beneden lees ik dat mijn trein afgeschaft is. Ik wil op zoek gaan naar een alternatief als de geautomatiseerde stem omroept dat mijn trein 10 minuten vertraging heeft en vandaag uitzonderlijk niet zal stoppen in Brussel Centraal.

Hm, dat lijkt me redelijk onmogelijk. Maar als hij effectief enkel vertraging heeft, is die trein wel nog de snelste oplossing. Ondertussen staat het alternatief wel op vertrekken. Ik zie iedereen rondom mij twijfelen. Sommigen stappen in, anderen blijven staan. Ikzelf cross nog eens naar beneden en daar staat nog steeds dat mijn trein afgeschaft is, dus ik ren weer naar boven en wip met nog enkele andere twijfelaars toch op de trein naar Kortrijk.

De mensen naast mij moesten ook duidelijk de Dampoorttrein hebben en zijn al even in de war en bellen naar mensen die in Brussel Zuid of thuis achter de pc zitten. In Brussel Zuid hebben ze blijkbaar wel correct omgeroepen dat de trein afgeschaft is en zitten de mensen op een eerdere trein. Het thuisfront meldt ook dat de trein afgeschaft is. We zijn blij dat we correct hebben gegokt en op deze trein zitten. Al is het meisje naast mij wel aan’t freaken omdat ze om 19u30 naar de dokter moet maar eerst nog de kinderen oppikken bij haar ma en de auto staat in Melle en wanneer zou er pas een trein naar Melle zijn, om 19u10…

De trein blijft nog een hele poos staan. Uiteindelijk ben ik een uur onderweg eer we Brussel Zuid passeren.

Gelukkig roepen ze om dat er aansluiting naar Dampoort verzekerd is door de trein naar Eeklo. Allen daarheen dus. Die trein staat er wel al, maar heeft vertraging. Omdat hij aansluiting moet geven. Op nog een andere trein dan neem ik aan? Ik installeer mij maar dan roepen ze om dat er een eerdere trein naar Dampoort is. Allez hop, iedereen er weer af en naar een ander spoor voor die eerdere trein. Uiteindelijk ben ik ‘maar’ een half uur te laat thuis.

Vuile ratten?

Zelf zit ik nog steeds thuis met baby, nog 4 weken, maar bij deze chapeau voor alle mensen die vandaag zijn gaan werken. Zoals de postbode die me mijn krant en mijn post heeft gebracht, de verpleegster die (hopelijk voor het laatst, yes!!!) mijn wonde is komen verzorgen, de chauffeur van de occasionele bus die hier voorbij dendert, de mensen die radio maken zodat ik mij niet te hard verveel en het nieuws kan volgen en mijn wederhelft die van zijn directie niet mocht thuiswerken en dus toch naar Brussel is getrokken om daar aan de poort van de Vrt uitgemaakt te worden voor rat door de sympathico’s van de vakbond.

Maar moest ik niet thuiszitten, dan zou ik ook naar Brussel getrokken zijn. Omdat op mijn werk de permanentie verzekerd moet worden, wij willen de mensen blijven helpen ook als anderen dat niet doen vandaag. Omdat ik deze hele staking behoolijk belachelijk vind. Omdat ik nog nooit gestaakt heb en me dat ook niet gauw zie doen. Omdat ik vind dat zij die willen werken dat moeten kunnen. Gelukkig zijn er mensen die werken, al dan niet omdat ze de permanentie moeten verzorgen en dus geen keuze hebben. Omdat we niet allemaal in het verleden kunnen blijven leven. Enfin, er is overal al genoeg over gezaagd, vanaf morgen dus iedereen back to business?

we blijven bezig

Vanavond op restaurant, Teerbeminde heeft gereserveerd en ik weet nog niet waar aangezien het een verrassing is. Misschien het laatste etentje onder ons tweetjes voor een tijdje, al is de kans groot dat we nog wel eens ergens belanden voor een snelle pasta wegens niets eetbaar in huis, ons kennende.

Gisteren had ik een dagje vrij. Het voltijds werken wordt zwaar met de 2.5 kilo baby die ik elke dag meezeul in mijn buik. Niet zozeer het werken op zich (dat ook wel), maar vooral de dagelijkse verplaatsing, het voor- en na (honden uitlaten, koken, opruimen, afspraken in de kliniek of bij de kiné,…). Dus vanaf nu elke week een dagje vakantie. Gisteren werd ik alvast beloond met redelijk mooi herfstweer en twee enthousiaste maar veeleisende honden. Hen uitgelaten, even de stad ingetrokken voor wat inkopen, de dag vloog voorbij.

Ondertussen is het ook weer FilmFestival, iets wat ik iedereen van harte kan aanbevelen. Het lijkt echter of ikzelf elk jaar minder films doe op het Festival. Van meer dan 10 enkele jaren geleden naar een vijftal de laatste jaren naar eentje dit jaar naar ?? volgend jaar. Maar toch, we doen er één, we gaan er op zijn minst geweest zijn, da’s al iets.

Iets anders waar ik naartoe zou willen is het Autumn Falls festival in november in Brussel en dan vooral naar Pinback en Low. Die 1 dag voor mijn uitgerekende datum spelen. Zou dat niet uitverkopen zodat ik de dag zelf nog een kaart kan komen als de mini besluit nog een dag te blijven zitten?

and I’ll gamble away my fright

Vanavond naar Beirut in AB, al eeuwen uitverkocht. Heb zelf chance gehad, stond op de wachtlijst en ben op die manier nog aan kaartjes geraakt.

’t Is een drukke week, maar wel druk op een goeie manier. Vanavond dus Beirut, morgenavond op controle bij de gyn (is alweer 5 weken geleden), vrijdagavond afspraak met een ontwerpster voor het geboortekaartje en zaterdag op reis.

Het nadeel van al dat leuks is wel dat ik al mijn werk moet afkrijgen en dat ik nu even stijf sta van de stress omdat het niet aan het lukken is. Kan er niet tegen om belangrijke dingen te moeten achterlaten. Zeker niet omdat het dingen zijn die eigenlijk als deadline eind september hebben. Maar het is niet anders, heb vakantie al speciaal pas zo laat gepland erdoor, kan ook niet alles voorzien.

Ondertussen krijgt mijn mama overmorgen haar voorlopig laatste chemo, volgende week moet ze enkele scans hebben en een afspraak bij de prof en dan gaan ze haar vertellen hoe de behandeling zal verdergaan. Heel waarschijnlijk gaan ze nu een tijdje chemo stoppen tot de kanker terugkomt. Zal haar deugd doen, een tijdje rust!

En het is alweer februari

Een ongelofelijk drukke periode op het werk zorgde ervoor dat er hier geen nieuwe tekst verscheen. Alhoewel de komende maanden zeer druk beloven te worden, hoop ik dat het toch minder zwaar zal zijn dan de afgelopen week en ik met andere woorden toch iets meer tijd over zal hebben voor een sociaal leven en voor deze blog. In elk geval werden alle deadlines vorige vrijdag keurig op tijd gehaald, 17u30 de laatste en om 18u begon ons jaarlijks nieuwjaarsetentje met de vrijwilligers, dus dat was net gepast.

Ik merk dat het weekend niet genoeg was om te recupereren, ben nog altijd moe ondanks de 8u slaap per nacht. Maar er was toch ook weer tijd voor ontspanning. Zo gingen we vrijdag naar Somewhere in de cinema (niet slecht maar ook zeker niet geweldig en kan iemand me vertellen waarom de microfoon elke drie minuten keihard in beeld zat?) en werd de zondag aan zee doorgebracht samen met honderden windhonden voor de jaarlijkse Greyhounds In Nood strandwandeling. Onze twee langpoters waren in vorm, Figo had tijdens het eten (spaghetti voor het goede doel) een tafel verder postgevat alwaar meneer met de vork spaghetti werd gevoerd, het zal wel zijn dat hij ons niet meer wilde kennen.

De verbouwing blijft ook spannend. Zo kregen we eind vorige week een vriendelijke mail waarin de aannemer ons aanraadde om enkele extra werken uit te laten voeren. Geen overbodige luxe, maar moeilijk te negeren dingen zoals extra vochtbestrijding, houtwormpreventie en het verstevigen van een binnenmuur waar om de een of andere reden geen bakstenen inzitten, maar een soort grijze smurrie die afbrokkelt nu de pleister weg is en half op invallen staat. Oh, de charmes van een honderdjarig huis. Kostenplaatje van deze ene (van vele) mail: om en bij de 4.000€. Uiteraard ben ik niet van gisteren en hebben wij budget voor ‘onvoorziene omstandigheden en extra follietjes’, maar ook dat budget is ondertussen zo goed als volledig opgesoupeerd. Hm. Kopbrekens gegarandeerd. Het goede nieuws is dan weer dat ze geweldig goed doorwerken en dat ze de dingen volgens de architect ook zeer grondig aanpakken (iets té, vandaar de geweldige meerprijzen dus).