Bezig

Mijn ogen vallen dicht van de slaap. Helaas moet ik nog tot 21u werken vandaag, oftwel 22u30 eer ik thuis ben. Het is anders best al een lange dag geweest…

Om 6u ging de wekker van de wederhelft. Iedereen wordt daar een beetje wakker van. Ik hoor Zoon onrustig woelen in zijn bedje, de honden idem dito op hun kussen. Ik lig naar dat alles te luisteren en vraag me af wie er eerst wakker gaat worden.

Om 6u30 is het dan zo ver. Zoon begint te tateren in zijn bedje. Hop, naar beneden, zijn flesje de microgolf in. Ik besluit hem maar meteen in bad te stoppen.

Daarna spelen we wat en tegen 8u gaan we op pad. Zoon in de draagzak, eerst de honden een ochtendplas laten doen aan het einde van de straat, honden weer binnensteken en rechtsomkeert naar de crèche. Terug naar huis en wat opruimen, was plooien, van die dingen.

Omdat ik vandaag zo laat moet werken, moet ik ook maar laat beginnen. Eerst nog eens een echte wandeling met de honden zodat ze meerdere plasjes kunnen doen en niet in huis plassen. Tegen half twaalf naar het station vertrekken.

13u ben ik op mijn werk. Druk druk druk. Onze spreker voor de vorming vanavond heeft last minute afgezegd dus moeten mijn baas en ik zelf die vorming geven, gelukig hebben we beiden nog wel een presentatie die gerecycleerd kan worden.

Maar ondertussen is het half 8. Tegenwoordig val ik zowat stipt om 21u van pure vermoeidheid in slaap in de zetel. Vanavond niet dus. 

En morgen begint de dag weer ergens tussen 6 en 7 en doen we een vroege shift, 7u40 de deur uit dus. Het wordt een korte nacht.

Werk

Alhoewel ik al regelmatig (stukjes van) vorming heb gegeven aan onze vrijwilligers, had ik nog nooit een onderdeel van de basisopleiding gegeven. 2u30 aan een stuk spreken, is dat, een hele avond. Maar ik had wel zin in weer iets nieuws en gisteren heb ik dus de eerste avond van onze nieuwe opleiding gedaan. En ik moet zeggen, het was leuk! Vermoeiend en stressy want was tot de laatste seconde voor aan het bereiden wegens zoveel werk dat het er nooit van kwam, maar de groep viel goed mee en ben al eens gaan piepen naar de evaluatieformulieren en die zijn goed!

Thuis raken was wat anders. Doordat de trein in Brussel op tijd was maar gewoon bleef staan in plaats van te vertrekken, in Gent de bus gemist. De volgende was pas een kwartier later en dan is er ook een trein dus dan maar die trein. Maar er stond een andere trein op het perron waardoor er dus geen info op het bord van het perron stond en ze riepen ook niets om. Maar het begon me te dagen toen er een persoonsongeval was in de richting vanwaar mijn trein moest komen. In de hal bleek mijn vrees bevestigd, de trein had 20 minuten vertraging. Maar omdat ze niks hadden omgeroepen en op het bord van het spoor zelf hadden gezet, wist ik het dus te laat, net op het moment waarop de bus zou vertrekken. Uiteindelijk dan een tram, enfin, ik was om 22u45 thuis. En een goeie 9 uur later zat ik alweer op de trein naar Brussel. Het rare is dat ik tegenwoordig zo gewend ben aan weinig vrije tijd en korte nachten dat het me eigenlijk weinig doet… Maar toch blij dat morgen het weekend begint!

Wilde plannen in de herfstzon (als die haar kop eens wil laten zien)

Waar is de zomer naartoe? De herfst lijkt al met één voet binnen te staan. Zo kil soms, zo grijs! Gelukkig heb ik de tijd niet om er al te triest om te zijn, want het leven raast verder aan 300km/u. Op het werk is het verschrikkelijk hektisch en dat zal nog wel een paar maanden zo blijven dankzij zieke collega en collega die zijn ontslag heeft gegeven waardoor nu een nieuwe collega ingewerkt moet worden en dit aangevuld met mijn project dat in een beslissende fase komt en een opleiding voor nieuwe vrijwilligers waar ik woensdag voor het eerst een ganse avond les ga geven!

Maar ook thuis is het druk. Morgen staat propvol gepland met supermarkt, poetsvrouw, ikea en vrienden die op bezoek komen, zondag zoals vaak familiebezoek. Volgend weekend een trouwfeest aan de andere kant van België. Twee weken daarna nog eentje.

Maar we dromen ook van dingen in de toekomst. Zo is er de laatste dagen een heus reisplan ontpopt, we willen mét Zoon de Westkust van de VS verkennen, een reis die al enkele jaren als nr 1 op mijn verlanglijstje staat. Ik ben dus momenteel druk bezig -tussen al het andere door- met een mogelijke reisroute te bekijken.

En over een half jaar moeten we een kleuterschooltje kiezen, dus in de komende maanden willen we eens op bezoek gaan bij de twee scholen die momenteel onze voorkeur hebben, een leefschool en een feinetschool. De mastodont uniformschool om de hoek zou ik liever vermijden. Maar eerst ons eens beter informeren over die methodes en eens ter plaatse gaan kijken, dus.

Ik ben ook al aan het denken aan Zoon zijn eerste verjaardagsfeest. Ik wil meter en peter, grootouders en mijn broer en zijn gezin vragen en dat komt dan op 19 man. Ik denk dat dat ongeveer drie keer zo veel is als er plaats is voor mensen om comfortabel te zitten in ons huis, dus dat worden dan misschien ineens twee feestjes. En een leger cupcakes 🙂

9 jaar

Negen jaar. Zo lang bestaat deze blog al. Hij krijgt het laatste jaar niet meer de aandacht die hij verdient en die ik zou willen schenken, maar hij is toch nog alive en af en toe een beetje kicking dus he, niet slecht gedaan, toch?

Voor de rest is vandaag een rampdag. Ik heb ontzettend veel werk maar kom er letterlijk niet eens aan toe omdat ik niet anders doe dan brandjes blussen. Van mijn vier collega’s zijn er drie met vakantie en dat terwijl wij hier met permanentie zitten die verzekerd moet worden. En mijn vierde collega heeft me net doodleuk verteld dat vandaag zijn laatste dag is omdat zijn proeftijd erop zit en hij zijn contract wil beëindigen. En ik doe al niet anders dan dat spel hier draaiend proberen houden. Stof voor het functioneringsgesprek volgende week, tenzij dat ook uitgesteld moet wegens ik heb nooit een seconde om dat voor te bereiden…

Gelukkig is het morgen een feestdag…

Voor de rest redelijk gestoorde nachten, Zoon slaapt al beter door maar slaapt zeer onrustig en durft wel regelmatig eens te klagen ’s nachts als zijn tut kwijt is en ik ben wakker van de eerste kik. En als het Zoon niet is, dan is het een van de honden. Die beesten komen aandacht te kort en compenseren dat graag ’s nachts 🙂

En ik mis mijn mama. Ik wil er al eeuwen eens iets over schrijven, omdat ik er in mijn hoofd vrij veel mee bezig ben, maar mijn gedachten vinden hun weg tegenwoordig niet meer naar het scherm.

Verwarring op het perron

Donderdag, ik sta op het perron in Brussel Noord voor de Dampoorttrein. Plots verschijnt een andere trein op het bord op het perron, eentje naar Kortrijk? Ze roepen inderdaad af dat die trein er gaat aankomen maar ze zeggen niets van mijn trein die er ondertussen al had moeten zijn.

Naar beneden, want op het bord aan het perron is mijn trein niet te zien wegens de 25 voorgaande staan er allemaal nog op met 20 tot 40 minuten vertraging. Beneden lees ik dat mijn trein afgeschaft is. Ik wil op zoek gaan naar een alternatief als de geautomatiseerde stem omroept dat mijn trein 10 minuten vertraging heeft en vandaag uitzonderlijk niet zal stoppen in Brussel Centraal.

Hm, dat lijkt me redelijk onmogelijk. Maar als hij effectief enkel vertraging heeft, is die trein wel nog de snelste oplossing. Ondertussen staat het alternatief wel op vertrekken. Ik zie iedereen rondom mij twijfelen. Sommigen stappen in, anderen blijven staan. Ikzelf cross nog eens naar beneden en daar staat nog steeds dat mijn trein afgeschaft is, dus ik ren weer naar boven en wip met nog enkele andere twijfelaars toch op de trein naar Kortrijk.

De mensen naast mij moesten ook duidelijk de Dampoorttrein hebben en zijn al even in de war en bellen naar mensen die in Brussel Zuid of thuis achter de pc zitten. In Brussel Zuid hebben ze blijkbaar wel correct omgeroepen dat de trein afgeschaft is en zitten de mensen op een eerdere trein. Het thuisfront meldt ook dat de trein afgeschaft is. We zijn blij dat we correct hebben gegokt en op deze trein zitten. Al is het meisje naast mij wel aan’t freaken omdat ze om 19u30 naar de dokter moet maar eerst nog de kinderen oppikken bij haar ma en de auto staat in Melle en wanneer zou er pas een trein naar Melle zijn, om 19u10…

De trein blijft nog een hele poos staan. Uiteindelijk ben ik een uur onderweg eer we Brussel Zuid passeren.

Gelukkig roepen ze om dat er aansluiting naar Dampoort verzekerd is door de trein naar Eeklo. Allen daarheen dus. Die trein staat er wel al, maar heeft vertraging. Omdat hij aansluiting moet geven. Op nog een andere trein dan neem ik aan? Ik installeer mij maar dan roepen ze om dat er een eerdere trein naar Dampoort is. Allez hop, iedereen er weer af en naar een ander spoor voor die eerdere trein. Uiteindelijk ben ik ‘maar’ een half uur te laat thuis.

Vuile ratten?

Zelf zit ik nog steeds thuis met baby, nog 4 weken, maar bij deze chapeau voor alle mensen die vandaag zijn gaan werken. Zoals de postbode die me mijn krant en mijn post heeft gebracht, de verpleegster die (hopelijk voor het laatst, yes!!!) mijn wonde is komen verzorgen, de chauffeur van de occasionele bus die hier voorbij dendert, de mensen die radio maken zodat ik mij niet te hard verveel en het nieuws kan volgen en mijn wederhelft die van zijn directie niet mocht thuiswerken en dus toch naar Brussel is getrokken om daar aan de poort van de Vrt uitgemaakt te worden voor rat door de sympathico’s van de vakbond.

Maar moest ik niet thuiszitten, dan zou ik ook naar Brussel getrokken zijn. Omdat op mijn werk de permanentie verzekerd moet worden, wij willen de mensen blijven helpen ook als anderen dat niet doen vandaag. Omdat ik deze hele staking behoolijk belachelijk vind. Omdat ik nog nooit gestaakt heb en me dat ook niet gauw zie doen. Omdat ik vind dat zij die willen werken dat moeten kunnen. Gelukkig zijn er mensen die werken, al dan niet omdat ze de permanentie moeten verzorgen en dus geen keuze hebben. Omdat we niet allemaal in het verleden kunnen blijven leven. Enfin, er is overal al genoeg over gezaagd, vanaf morgen dus iedereen back to business?

we blijven bezig

Vanavond op restaurant, Teerbeminde heeft gereserveerd en ik weet nog niet waar aangezien het een verrassing is. Misschien het laatste etentje onder ons tweetjes voor een tijdje, al is de kans groot dat we nog wel eens ergens belanden voor een snelle pasta wegens niets eetbaar in huis, ons kennende.

Gisteren had ik een dagje vrij. Het voltijds werken wordt zwaar met de 2.5 kilo baby die ik elke dag meezeul in mijn buik. Niet zozeer het werken op zich (dat ook wel), maar vooral de dagelijkse verplaatsing, het voor- en na (honden uitlaten, koken, opruimen, afspraken in de kliniek of bij de kiné,…). Dus vanaf nu elke week een dagje vakantie. Gisteren werd ik alvast beloond met redelijk mooi herfstweer en twee enthousiaste maar veeleisende honden. Hen uitgelaten, even de stad ingetrokken voor wat inkopen, de dag vloog voorbij.

Ondertussen is het ook weer FilmFestival, iets wat ik iedereen van harte kan aanbevelen. Het lijkt echter of ikzelf elk jaar minder films doe op het Festival. Van meer dan 10 enkele jaren geleden naar een vijftal de laatste jaren naar eentje dit jaar naar ?? volgend jaar. Maar toch, we doen er één, we gaan er op zijn minst geweest zijn, da’s al iets.

Iets anders waar ik naartoe zou willen is het Autumn Falls festival in november in Brussel en dan vooral naar Pinback en Low. Die 1 dag voor mijn uitgerekende datum spelen. Zou dat niet uitverkopen zodat ik de dag zelf nog een kaart kan komen als de mini besluit nog een dag te blijven zitten?