Jonge moeders/ouders

Dit bericht veroorzaakt een storm, in blogland maar ook ver daarbuiten. Dat kan niet verwonderlijk zijn, het gaat over iets wat ontzettend veel mensen aanbelangt. En dus heeft iedereen een mening. Ik las op diverse andere blogs reacties. Heel vaak zat ik al lezend instemmend te knikken. Zoals ik al zei, veel is herkenbaar. Regelmatig was ik het ook niet of minder eens. Want elk verhaal is een persoonlijk verhaal, een resultaat van persoonlijke keuzes, een persoonlijke gezins- en werksituatie, misschien ook van de dingen die men vroeger thuis zelf heeft gezien of net gemist, noem maar op.

Ik nam me dus voor me niet in het ‘debat’ te mengen. Wie ben ik, immers. Mama van 1 zoon, een tweede onderweg, dat is niks wereldschokkends. Ik ben al deeltijds gaan werken voor dat ene kind (4/5e), ook niet bepaald barricade-gedrag. Ik pendel elke dag van Gent naar Brussel, tegen beter weten in. Niks speciaals, niks nieuws. Maar toch, toch kan ik het niet laten.

Het verhaal is complex. Voor veel standpunten valt er iets te zeggen, vind ik. Dat het niet makkelijk is, soms. Dat er ontzettend veel gevraagd wordt van mensen in bepaalde levensfasen. Dat we daarnaast ook ontzettend veel vragen van onszelf.

Ons maatschappelijk systeem is niet perfect, maar elke euro belastinggeld kan uiteraard ook maar 1 keer worden uitgegeven, dus dat is keuzes maken. Op zich zijn er tal van systemen waar je als werknemer kan instappen, zo verdien ik al 15 maanden ongeveer evenveel met 4/5e te werken als toen ik voltijds werkte en dat dankzij premies van zowel Vlaamse als Federale overheid. Ok, volgende maand is dat liedje uit, maar ik het het toch maar mooi gekregen.

Naast puur financiële dingen is het ook kwestie van cultuur, van mentaliteit, van man-vrouw, van zoveel. Dingen die niet van vandaag op morgen zullen veranderen, denk ik.

Tot slot zijn we best wel een beetje een verwende generatie. De voorgaande generaties deden het anders, en dat zal op sommige vlakken beter en op andere dan weer minder goed geweest zijn. Als ik naar mezelf kijk, dan geef ik eerlijk toe dat ik het allemaal wil; een (véél beperkter, maar toch) sociaal leven, mezelf ontplooien, verre reizen, een eigen huis, kinderen, een fijn huwelijk, een boeiende job. En soms geeft dat stress. Als ik straks om 19u30 thuiskom en mijn Zoon nog welgeteld een half uurtje zie eer hij gaat slapen, dan is dat kort en dan vind ik dat spijtig. Omdat ik die dag bijna 3 uur onderweg ben geweest van en naar Brussel, tijd die wellicht nuttiger besteed had kunnen worden. Langs de andere kant zijn die drie uren ook uren dat ik tot rust kom ik mijn cocon op de trein, de enige uren in de week dat ik een boek lees, ongestoord muziek luister, over dingen nadenk. Dus helemaal weggegooid is het niet. En vrijdag, zaterdag en zondag ben ik 100% voor Zoon.

Ik ben soms gestresseerd. En dan kan ik thuis ongenietbaar zijn en prikkelbaar en al eens met iets smijten. Vraag maar aan mijn huisgenoten. Maar in the end ben ik behoorlijk gelukkig met mijn keuzes en met mijn leven. Want daar komt het uiteindelijk toch allemaal op neer. Kiezen. Ofwel aanvaard je de gevolgen van je keuze en probeer je daar gelukkig mee te zijn. Ofwel probeer je te veranderen dat je stoort. Meer opties zijn er niet. De ene dag gaat dat beter dan de andere. Soms vraag ik mij ook af waar ik in godsnaam mee bezig ben en wat ik mezelf aandoe met dat tweede kind dat onderweg is, ik vraag me al eens af of ik wel geschikt bent voor kinderen tout court. Maar het is wat het is en ik doe ook maar mijn best. Toch?

Pendelaar

Vandaag ganse dag vergadering. In Gent, in een hogeschool vlakbij. Hoe zalig. Moet er om 10 zijn, dus pas tegen 9u50 de deur uit. Ben vandaag behoorlijk jaloers op al die mensen voor wie zo’n verplaatsing standaard is. Op een normale werkdag trek ik om 8u10 de deur achter mij toe, naar de kribbe, naar het station, overstappen van trein, stukje stappen om tegen 10u aan mijn werkdag te beginnen. Dan 8u werken en weer anderhalf uur onderweg en om 19u30 ben ik thuis. Nog net op tijd om Zoon een half uur later in zijn nestje te leggen. Niet dat ik klaag he, ik doe mijn werk nog altijd graag genoeg dat het opweegt tegen de verplaatsing, maar oh boy, zo een dag niet naar Brussel wordt wel geapprecieerd…

Gent-Brussel: 5u

Thuis vertrokken om 7u40. Door een dik pak sneeuw naar Dampoort station. Daar viel het wonderwel mee, mijn trein had amper 7 minuten vertraging. De mensen die naar Antwerpen moesten hadden minder geluk, daar reden voorlopig geen treinen.
Na een kwartier wachten komt mijn trein toe, iedereen stapt op en er gebeurt niets. Een probleem waar ze voorlopig weinig meer info over kunnen geven, een geblokkeerde wissel.

Na drie kwartier kondigen ze aan dat we best allemaal afstappen en op het spoor erlangs een trein naar Gent Sint Pieters nemen omdat de kansen dat de huidige trein naar Brussel zal rijden, met de minuut slinken. Iedereen dus van die lange trein op een trein met drie rijtuigjes en hop, naar Gent Sint Pieters. Daar aangekomen staan er drie treinen op het scherm, waarvan 1 naar Brussel, met onbepaalde vertraging en waarvan de gangen al zo vol zitten dat er gewoon niemand meer bijkan. Dat belooft.

Tot plots de redding verschijnt, de trein via Wetteren, Aalst, Denderleeuw etc, een eind om dus maar hij gaat naar Brussel en er is geen vertraging.

Met een kwartier vertraging vertrekt die en we zetten aan, in een slakkentempo, maar we rijden. Zo gaat het relatief goed, tot we Brussel naderen. En stilvallen. Laaaaaaang stilvallen. Op de trein zegt iemand dat Brussel volledig geblokkeerd staat en er geen treinen meer in of uitkunnen. We zien ook maar om de twintig minuten een andere trein. Onze treinbegeleider zegt dat we in een lange file staan en dat hij ook geen idee heeft hoe lang het nog zal duren, maar dat het lang zal zijn.

En zo staan we daar. Het wordt 12u ’s middags. En we staan er nog altijd. Ondertussen roepen ze om dat de trein niet verder zal rijden dan Brussel Zuid.

Uiteindelijk komen we aan in het Zuidstation. Bijna iedereen stapt af. Er wordt niks omgeroepen, niemand weet of dit nu het eindstation is of niet. Dan beginnen mensen toch te zeggen dat we wel gaan doorrijden maar dat de machinist eerst afgelost moet worden. Uiteindelijk zet de trein zich in beweging.

Ik kom aan in Brussel Noord, eindelijk. En een kwartier later ook op het werk, na een ploetertocht door de sneeuw. Het is 12u45. Dik 5 uur onderweg geweest. En nu maar hopen dat er vanavond een trein terug is. Want daar ben ik niet zo zeker van…

Bezig

Mijn ogen vallen dicht van de slaap. Helaas moet ik nog tot 21u werken vandaag, oftwel 22u30 eer ik thuis ben. Het is anders best al een lange dag geweest…

Om 6u ging de wekker van de wederhelft. Iedereen wordt daar een beetje wakker van. Ik hoor Zoon onrustig woelen in zijn bedje, de honden idem dito op hun kussen. Ik lig naar dat alles te luisteren en vraag me af wie er eerst wakker gaat worden.

Om 6u30 is het dan zo ver. Zoon begint te tateren in zijn bedje. Hop, naar beneden, zijn flesje de microgolf in. Ik besluit hem maar meteen in bad te stoppen.

Daarna spelen we wat en tegen 8u gaan we op pad. Zoon in de draagzak, eerst de honden een ochtendplas laten doen aan het einde van de straat, honden weer binnensteken en rechtsomkeert naar de crèche. Terug naar huis en wat opruimen, was plooien, van die dingen.

Omdat ik vandaag zo laat moet werken, moet ik ook maar laat beginnen. Eerst nog eens een echte wandeling met de honden zodat ze meerdere plasjes kunnen doen en niet in huis plassen. Tegen half twaalf naar het station vertrekken.

13u ben ik op mijn werk. Druk druk druk. Onze spreker voor de vorming vanavond heeft last minute afgezegd dus moeten mijn baas en ik zelf die vorming geven, gelukig hebben we beiden nog wel een presentatie die gerecycleerd kan worden.

Maar ondertussen is het half 8. Tegenwoordig val ik zowat stipt om 21u van pure vermoeidheid in slaap in de zetel. Vanavond niet dus. 

En morgen begint de dag weer ergens tussen 6 en 7 en doen we een vroege shift, 7u40 de deur uit dus. Het wordt een korte nacht.

Werk

Alhoewel ik al regelmatig (stukjes van) vorming heb gegeven aan onze vrijwilligers, had ik nog nooit een onderdeel van de basisopleiding gegeven. 2u30 aan een stuk spreken, is dat, een hele avond. Maar ik had wel zin in weer iets nieuws en gisteren heb ik dus de eerste avond van onze nieuwe opleiding gedaan. En ik moet zeggen, het was leuk! Vermoeiend en stressy want was tot de laatste seconde voor aan het bereiden wegens zoveel werk dat het er nooit van kwam, maar de groep viel goed mee en ben al eens gaan piepen naar de evaluatieformulieren en die zijn goed!

Thuis raken was wat anders. Doordat de trein in Brussel op tijd was maar gewoon bleef staan in plaats van te vertrekken, in Gent de bus gemist. De volgende was pas een kwartier later en dan is er ook een trein dus dan maar die trein. Maar er stond een andere trein op het perron waardoor er dus geen info op het bord van het perron stond en ze riepen ook niets om. Maar het begon me te dagen toen er een persoonsongeval was in de richting vanwaar mijn trein moest komen. In de hal bleek mijn vrees bevestigd, de trein had 20 minuten vertraging. Maar omdat ze niks hadden omgeroepen en op het bord van het spoor zelf hadden gezet, wist ik het dus te laat, net op het moment waarop de bus zou vertrekken. Uiteindelijk dan een tram, enfin, ik was om 22u45 thuis. En een goeie 9 uur later zat ik alweer op de trein naar Brussel. Het rare is dat ik tegenwoordig zo gewend ben aan weinig vrije tijd en korte nachten dat het me eigenlijk weinig doet… Maar toch blij dat morgen het weekend begint!

Wilde plannen in de herfstzon (als die haar kop eens wil laten zien)

Waar is de zomer naartoe? De herfst lijkt al met één voet binnen te staan. Zo kil soms, zo grijs! Gelukkig heb ik de tijd niet om er al te triest om te zijn, want het leven raast verder aan 300km/u. Op het werk is het verschrikkelijk hektisch en dat zal nog wel een paar maanden zo blijven dankzij zieke collega en collega die zijn ontslag heeft gegeven waardoor nu een nieuwe collega ingewerkt moet worden en dit aangevuld met mijn project dat in een beslissende fase komt en een opleiding voor nieuwe vrijwilligers waar ik woensdag voor het eerst een ganse avond les ga geven!

Maar ook thuis is het druk. Morgen staat propvol gepland met supermarkt, poetsvrouw, ikea en vrienden die op bezoek komen, zondag zoals vaak familiebezoek. Volgend weekend een trouwfeest aan de andere kant van België. Twee weken daarna nog eentje.

Maar we dromen ook van dingen in de toekomst. Zo is er de laatste dagen een heus reisplan ontpopt, we willen mét Zoon de Westkust van de VS verkennen, een reis die al enkele jaren als nr 1 op mijn verlanglijstje staat. Ik ben dus momenteel druk bezig -tussen al het andere door- met een mogelijke reisroute te bekijken.

En over een half jaar moeten we een kleuterschooltje kiezen, dus in de komende maanden willen we eens op bezoek gaan bij de twee scholen die momenteel onze voorkeur hebben, een leefschool en een feinetschool. De mastodont uniformschool om de hoek zou ik liever vermijden. Maar eerst ons eens beter informeren over die methodes en eens ter plaatse gaan kijken, dus.

Ik ben ook al aan het denken aan Zoon zijn eerste verjaardagsfeest. Ik wil meter en peter, grootouders en mijn broer en zijn gezin vragen en dat komt dan op 19 man. Ik denk dat dat ongeveer drie keer zo veel is als er plaats is voor mensen om comfortabel te zitten in ons huis, dus dat worden dan misschien ineens twee feestjes. En een leger cupcakes 🙂

9 jaar

Negen jaar. Zo lang bestaat deze blog al. Hij krijgt het laatste jaar niet meer de aandacht die hij verdient en die ik zou willen schenken, maar hij is toch nog alive en af en toe een beetje kicking dus he, niet slecht gedaan, toch?

Voor de rest is vandaag een rampdag. Ik heb ontzettend veel werk maar kom er letterlijk niet eens aan toe omdat ik niet anders doe dan brandjes blussen. Van mijn vier collega’s zijn er drie met vakantie en dat terwijl wij hier met permanentie zitten die verzekerd moet worden. En mijn vierde collega heeft me net doodleuk verteld dat vandaag zijn laatste dag is omdat zijn proeftijd erop zit en hij zijn contract wil beëindigen. En ik doe al niet anders dan dat spel hier draaiend proberen houden. Stof voor het functioneringsgesprek volgende week, tenzij dat ook uitgesteld moet wegens ik heb nooit een seconde om dat voor te bereiden…

Gelukkig is het morgen een feestdag…

Voor de rest redelijk gestoorde nachten, Zoon slaapt al beter door maar slaapt zeer onrustig en durft wel regelmatig eens te klagen ’s nachts als zijn tut kwijt is en ik ben wakker van de eerste kik. En als het Zoon niet is, dan is het een van de honden. Die beesten komen aandacht te kort en compenseren dat graag ’s nachts 🙂

En ik mis mijn mama. Ik wil er al eeuwen eens iets over schrijven, omdat ik er in mijn hoofd vrij veel mee bezig ben, maar mijn gedachten vinden hun weg tegenwoordig niet meer naar het scherm.