De draagdagen zijn toch nog niet helemaal over

Met een dochter die in september naar het eerste leerjaar gaat, dacht ik dat de buggy en draagzak/doek dagen al een tijdje achter ons lagen. Begin 2018 zat de Dochter op mijn rug in de draagzak tijdens het Lichtfestival en dat was toen echt wel puffen en zweten. Ze zat er die laatste maanden ook niet echt graag meer in. Dus borg ik na een tijdje mijn mooie Kokadi Flip Toddler op, samen met mijn voorraadje draagdoeken. Ook de buggy verhuisde naar de rommelkamer.

Omdat ik in La Palma echter wel wat wou wandelen en onze meid echt geen goede wandelaar is, was ik bij een kennis een pre-school drager gaan lenen, een Rose and Rebellion. Deze heb je in diverse uitvoeringen, van baby over peuter over pre-school tot ‘big kid’. Ik heb eigenlijk al een big kid model nodig maar de drager die ik kon lenen is een pre-school model en de Dochter zat er heel goed in.

Op reis hebben we de zak echter maar 1 keer gebruikt, La Palma is enorm heuvelachtig en 15 kilo de berg op sleuren viel niet mee. Meestal ging ik dus met Zoon alleen op pad. Ik twijfelde enorm of ik de draagzak dus na de reis zou terugbrengen, of hem toch zou overkopen. De Dochter zelf gaf aan dat ze best wel graag gedragen wordt weer en zelf vond ik het zwaar maar ook wel heel knus. En dus besloten we de draagzak maar te houden.

En dus had ik terug mijn meisje op mijn rug toen we zondag in de Bourgoyen een aardige tocht van 6 km hebben gedaan. Mevrouw was wel nog luier dan anders, ze wist drommels goed dat ik de draagzak bij had en kon niet wachten om erin te kruipen… Wel grappig want ze was het enige grotere kind in een drager; er liep nog een koppel rond met baby en peuter en enkel de baby zat in een draagzak, de peuter werd rondgereden in een buggy (heb ik nooit graag gedaan en al zeker niet in een natuurgebied). Daar liep ik dan met mijn 5-jarige op de rug… Maar er bestaan dus draagzakken die tot maat 134 gaan so why not. Al zie ik me Zoon met zijn 25 kilo nu niet meer direct op mijn rug zwieren. Maar die is gelukkig een pak sportiever dan zijn zus en wandelt maar wat graag zelf.

ps: ik draag mijn kinderen zo graag dat ik er een tattoo over heb, maar dat lazen jullie wellicht hier al ooit.

Gemis

Ik voel me niet vrolijk de laatste week. Het lijkt wel alsof alles gemis is. Dat Krist er niet meer is. Elke ochtend zet ik de radio aan en besef ik dat ik mijn favoriete radiostem Christophe Lambrecht nooit meer ga horen. Het enige echt leuke programma op Studio Brussel. Was er al eeuwen en zou er nog eeuwen zijn. Dan droom ik weer over mijn mama plots. Afgelopen maand ook alweer 7 jaar weg. Verdriet.

Ik passeer een windhond die een klein beetje op Luca leek. Gemis. Meisjes worden zomaar vermoord. Onrecht. Het klimaat is naar de botten. Angst en kwaadheid. De N-VA gaat misschien aan de macht komen en mijn job afpakken. Ongeloof. Kwaadheid. Frustratie.

Er lijkt gewoon even heel weinig om moed uit te putten. Of vrolijkheid. Geloof dat de toekomst de moeite waard is.

Grijze wolken. Hagel op mijn kop. Zelfs het weer weerspiegelt mijn onrust.

Vaarwel lieve Krist

Liever een goede buur dan een verre vriend luidt het spreekwoord. Maar jij was meer dan een goede buur.

Je hebt zoveel mensen geraakt. Geinspireerd. Gemotiveerd. Hun leven een klein beetje veranderd. Of veel.

Ik bewonder de manier waarop jij in het leven stond. Altijd klaar met een wijs of een lief woord. Altijd positief. Nooit zeuren. Altijd gewoon jezelf. Je zag het goede in de wereld, de schoonheid en je kon dat ook doorgeven aan andere mensen. Ik hoop dat ik een stukje van die sprankel van jou kan meenemen de rest van mijn dagen.

Elke ochtend word ik wakker en ben ik even vergeten dat je er niet meer bent. Een seconde maar. Eer de waarheid er weer is. Ik kan het nog altijd niet geloven.

Ik ben kwaad. Waarom zijn het altijd de parels, mensen de wereld om hen heen kleur geven en verrijken die te vroeg moeten gaan? Ik probeer te denken aan jou en die kwaadheid los te laten. Omdat het toch geen zin heeft. Maar het blijft zo onrechtvaardig.

Altijd stond je voor ons klaar. Ik zal het nooit vergeten. Ik wou alleen dat we elkaar nog wat langer hadden mogen kennen. En dat je nu op een goede plek bent. Met goede muziek en interssante mensen om een babbel mee te slaan. En honden om mee te wandelen of te voetballen. Het was echt een eer en een genoegen om jou te mogen kennen. Rust nu maar zacht.

He’s back!

Ja mensen ik heb gisteren op hete kolen gezeten. De scoutsbus zou normaal om 15.45 aankomen. Via sociale media hoorden we rond 15u dat ze pas vertrokken waren en dat het 16.30 zou worden. Toen ik om 16.30 wou vertrekken bleek het dan door de files 17.30 te zullen worden. Intussen zat ik echt zwaar op hete kolen. Al de dagen voordien was het prima gegaan met het missen en toestanden, maar nu op de dag van Zoons thuiskomst kon het me niet snel genoeg gaan.

Eens aan de verzamelplaats stond er zowaar al een bus, van de juiste maatschappij en met de kenmerkende scoutshemden en -dassen, maar van de verkeerd leeftijd. Aaaargh! Gelukkig kwam enkele minuten later de tweede bus al aangetuft. En was het dan op het topje van mijn tenen turen tot ik ein-de-lijk een blik opving van mijn mannetje. Eerst kon ik er niks uit afleiden, maar uiteindelijk kwam hij dan toch als bijna laatste van die bus en kwam hij naar ons gerend.

Meteen bleek dat hij een fijn scoutskamp had beleefd en viel er toch een gewicht van mijn schouders. Je weet toch maar nooit uiteindelijk. En dan kwamen de verhalen. Spontaan. En veel. Hij heeft drie uur lang zo goed als non stop verteld. Eerst zijn rugzak uitgepakt thuis en dan mocht hij kiezen naar welk restaurant we gingen. Het werd pizza. Gezellig onder ons drietjes want de jongste was die dag naar de grootouders vertrokken voor twee dagen. En de verhalen bleven en bleven maar komen en het was zo hard genieten om hem bezig te horen. Dan was het eigenlijk al laat maar hij zag echt behoorlijk zwart van het vuil dus nog even in bad en ook daar bleef hij vertellen. Hij begon zelfs spontaan over het groot zomerkamp.

De leiding heeft zijn schaafwondes prima verzorgd, hij is niks van kledij kwijtgeraakt behalve een afwashanddoek en die heeft de leiding dan nog verloren én een tand waarvoor de paashaas hem beloond heeft met drie paaseitjes in zijn slaapzak de volgende ochtend. Wat een avonturen. Hij heeft weer nieuwe vrienden gemaakt, een showtje gegeven op een avond, veel spelletjes gespeeld (leuke en minder leuke of vreemde), goed gegeten, gevoetbald,… Ik denk dat deze scout een geweldig fijne tijd heeft beleefd. En dat doet mijn hart zo deugd…

Stressy shit

Help help help, ik ben hier ei zo na aan het verzuipen. Ik verdraag nog slecht koffie en ik heb dezer dagen geen koffie nodig, want de adrenaline houdt me zonder probleem wakker en alert.

Morgenochtend geef ik samen met een collega een workshop op een naar mijn normen groot congres. Gelukkig zijn er veel sessies die tegelijk lopen wat maakt dat er naar ons deeltje zo’n 65 mensen komen luisteren. Ik weet niet of het de allergrootste groep is waarvoor ik al heb moeten spreken maar het zal zeker in de top 3 zitten. En ik heb behoorlijk veel stress om te spreken voor zo’n grote groep. Zelfs al delen we de workshop met 3 wat mijn bijdrage beperkt houdt tot een kwartiertje.

Gelukkig heb ik nu absoluut geen tijd meer om ermee bezig te zijn want maandag stappen we over naar nieuwe chatsoftware op het werk, morgen congres, vrijdag werk ik niet, dus dat moet vandaag allemaal in orde, handleidingen voor alle medewerkers inclusief. Waarom wacht je daar dan tot de laatste minuut mee hoor ik jullie denken. Omstandigheden. Twee van de vier collega’s uitgevallen, een derde staat op uitvallen wat maakt dat ik wekenlang veel minder aan deze projecten heb kunnen werken dan gepland omdat ik moest invallen voor afwezige collega’s. Plus feit dat het een aantal projecten tezamen zijn die nu allemaal in de eindfase zitten en allemaal veel dringende aandacht nodig hebben.

Maar bloody hell wat is het druk.

Logé

Dit weekend kregen we voor het eerst een kind op logement. Toch wel een beetje spannend dus. Zoon is al een tweetal keer gevraagd om te gaan logeren bij vriendjes, maar tot hiertoe hield hij de boot steeds af. Bij oma logeren, geen probleem, bij zijn meter kan er ook door en zelfs een scoutskamp durft hij aan, maar bij vriendjes thuis vond hij te spannend. En aangezien hij daar nog niet klaar voor is waren we er ook nog niet toegekomen om hier kindjes uit te nodigen om te blijven slapen.

Maar zaterdagavond kwam er nu toch een vriendje. Die wou dat heel erg graag en dat vond Zoon dan ook wel goed.

Eerst echter de gewone zaterdagdrukte afwerken. Ik met de Dochter naar ballet, thuis iets eten en dan onder ons twee naar de zwemles. In plaats van te wachten op de mannen die met de auto naar de zwemles en de voetbal waren, heb ik de fiets genomen en zijn we zo onder ons twee vertrokken, zij achterop. Naar de Rooigem is niet het tofste traject; 3km met tramsporen en behoorlijk veel ring waar je continu moet stoppen om aan een rood licht in de uitlaatgassen te staan, maar het was mooi weer en zo waren we tenminste op tijd… Daarna om 17u Zoon nog ophalen aan de scouts, eveneens met de fiets, zo kwam ik die dag vlotjes aan mijn beweging.

En om 18u kwam het vriendje dan op bezoek. En dat is gewoon enorm hard meegevallen. S bleek een heel lief en rustig mannetje die alles wat wat je hem voorschotelde, samen met Zoon geweldig veel lol had maar zich zonder morren aan afspraken hield. Na het eten nog even op de ipad en dan vroegen ze zelf om te gaan slapen. Eerst mochten de jongens nog wat lezen. Uiteraard besloot de kleinste die nog niet kan lezen om dan veel kabaal te maken. Uiteindelijk viel zij wel in slaap maar bleven de oudste twee wakker tot na het afgesproken uur (dat met 21u15 toch niet onredelijk vroeg was). Bleek dat S niet gewend is aan een luid snurkende kleine zus… Maar toen ik om 21u45 een beetje strenger kwam vragen om nu toch echt wel te gaan slapen, werd het zalig stil.

De volgende ochtend stonden ze om 7u stipt allemaal alweer beneden. De decibels bleven eigenlijk wel binnen de perken. De jongens hebben nog een heel eind zitten lezen. Daarna hebben ze nog gevoetbald en veel met de lego gespeeld en eer we er erg in hadden was het middag en moest S alweer naar huis. Geslaagd experiment!

Zoon was wel een beetje moe en prikkelbaar zondag, niks was goed. Uiteindelijk ben ik dan alleen met de Dochter naar het park getrokken om wat in de zon te lezen/spelen en zijn we daarna nog met zijn allen naar de ‘Hoe tem je een draak’film 3 gaan kijken.

Staking

In de krant las ik iets in de trant van dat de jeugd op de stakingsdag niet op een extra dag luieren moest rekenen omdat de scholen voorzagen in vervangende lessen en zeker in opvang. Ik vraag me af of de schrijver van dat stuk zelf kinderen heeft. Dat mag dan de theorie zijn; de praktijk is toch een stukje anders.

Zo riep de directie van onze school op om zoveel mogelijk zelf opvang te voorzien omdat er in de school enkel beperkte noodopvang zou zijn. Eerst dacht ik dat het wel zou meevallen omdat de juf van de jongste vorige week heel overtuigd zei niet te gaan staken. Maar gisteren, minder dan 24u voor de staking hoorde ik dan een heel ander geluid. Het schoolteam moest nog beslissen en afhankelijk daarvan zou zij dan ook beslissen. Ik snap dat je niet als enige juf voor alle kleuters wil staan, ik snap dat heel goed zelfs, maar het zou fijn zijn als mensen dat toch iets vroeger zouden kunnen beslissen en dan deftig communiceren. In ons land is het stakingsrecht toch wel heel heilig.

School is dan nog maar de helft van de dag natuurlijk, aangezien we een woensdag zijn. De buitenschoolse opvang communiceerde vorige week al dat ze vandaag potdicht zouden blijven. Zelfs geen noodopvang of minimale opvang. Dus als normale mens die wel gaat werken sta je daar schoon met je kinderen.

Gelukkig moet ik vandaag zelf niet naar Brussel en mag ik thuiswerken (dat was de vorige staking nog wel anders, toen mocht ik zorgen dat ik er raakte) en werkt de schoonmoeder niet en wou zij de kinderen komen ophalen. En kon ik op deze stakingsdag dus zelfs een uur langer slapen dan anders. Pure luxe dus. Maar evident is het toch allemaal niet vind ik.