Quarantaine dag 47: boeken

We hebben hier een redelijke voorraad kinderboeken, ik ging in de bibliotheek al een nieuwe voorraad ophalen en ik had vier Vos en haas boekjes te leen van een collega. En toch is de Dochter bijna door onze voorraad heen. Gisterenavond in bed heeft ze twee boeken uitgelezen (één was al bijna uit toen ze eraan begon, maar toch). Het was bijna 22 uur eer ze wou stoppen met lezen. Niet slecht voor een 6.5-jarige (en ja, nu het geen echte school is ben ik iets flexibeler in dat in bed lezen qua einduur).

Hoe super het ook dat de bibliotheek een afhaaldienst heeft, zeker hier in de hoofdbibliotheek is er doorgaans heel veel uitgeleend en dus niet beschikbaar. Zeker voor beginnende lezertjes, waarbij het aanbod al vrij beperkt is, was er amper nog iets te krijgen. Een lange zoektocht leverde één geschikt boek op, een tweede konden ze in de bib blijkbaar zelf niet meer vinden.

Op naar plan B dus: online bestellen. Ik ga de jongste ‘es deel één van de Waanzinnige boomhutten van de oudste voorschotelen denk ik, we hebben er al enkele van en heb er meteen nog twee bijbesteld. Bij hem was dat stof voor het tweede leerjaar maar ze leest zo vlot dat het misschien al zal lukken. En indien niet heb ik nog 3 nieuwe Vos en Haas boekjes besteld.

Ze moeten overigens allebei verplicht lezen van school elke dag, de ene een kwartier, de andere een half uur. Maar daarnaast lezen ze dus soms nog wat, vooral ’s avonds in bed. Gezellig!

Zelf heb ik niet superveel tijd om te lezen, maar in het weekend kan ik soms al eens een half uurtje tijd voor mezelf stelen en in de week lees ik nog even in bed. Ik verslind momenteel de Zeven Zussen reeks. Hier en daar wordt er al eens op neergekeken, maar ik vind ze echt super. Ik koop ze op amazon en lees ze op mijn Kindle. Echt super ontspannend en meeslepend.

Ik ben blij dat we vandaag weer even naar buiten konden over de middag, gisteren regende het op mijn paar vrije momenten. Een frisse neus halen is toch echt een must. Gisteren deden we wel op een andere manier sport. Ik kocht de Ring Fit Adventure voor op onze Nintendo. Superleuk ding. Het lijkt een gewone game waarbij je door een wereld gaat en monsters moet verslaan, maar ipv via een controller te besturen moet je zelf lopen en springen en de monsters bevechten doe je aan de hand van fitness-oefeningen. Ik had vanmiddag nog een half uur tijd eer ik moest beginnen werken en dacht nog even te sporten, maar de achtjarige heeft het spel al ingepalmd en wou eerst en ik kwam er dus niet meer aan te pas in dat half uurtje… Mijn spieren doen overigens nog flink zeer van gisteren… Het ding helpt dus echt…

Vraagstuk van de dag: waar gaan we eten bestellen deze week? In deze quarantainetijden is dat toch wel één van de top kleine pleziertjes die helpen om de sleur van elke dag weer hetzelfde wat te doorbreken en iets om naar uit te kijken te hebben.

Quarantaine dag 45

Laatste dag mooi weer voor een tijdje. Ik denk dat ik de komende dagen een klopje ga krijgen zoals ze zeggen. Die blauwe lucht, die zon, dat geeft mij echt moed en energie. Ik moet elke dag 1 of 2 keer naar buiten, of ik word compleet gek. Hopelijk gaat dat nog lukken… We zijn natuurlijk hard verwend geweest de afgelopen maand op dat vlak… Kleine compensatie voor het binnen moeten zitten…

De Dochter, die tot voor enkele weken nog nooit verder had gefietst dan 1km, heeft haar fietsbenen gevonden. Ze krijgt nu veel oefening en ervaring en is op twee weken tijd al enorm handig geworden met haar nieuwe fiets. Alleen plots remmen is nog een probleem, omdat haar fiets nog vrij groot is voor haar. Daar al enkele keren bijna door gebotst. Gelukkig zijn er nu zeer weinig auto’s. Maar Little Miss Sunshine fietst intussen 16km alsof het niks is. Donderdag 11 km, zaterdag 16 en zondag 13 🙂 En waar ze in het begin zeer rustig fietste, begint ze nu te crossen. Toch wel een heel fijn gevolg van de quarantaine, al dat fietsen samen. Dan heeft ze tegen september hopelijk genoeg ervaring om het drukkere verkeer aan de dampoort te trotseren op weg naar scouts en voetbal. Gesteld dat die dingen dan weer kunnen.

Zaterdag hadden we taart van bij Joost Arijs, oftewel de lekkerste van Gent. Voor de verjaardag van een nichtje, waarmee we allemaal zouden beeldbellen, al bleek dat pas zondag te zijn waardoor we verplicht waren twee dagen na elkaar taart te eten… Het beeldbelmoment verliep wat chaotisch, de Boliviaanse tak van de extended family was ook aanwezig en ik spreek niet echt Spaans dus we verstonden er weinig van. Maar gezellig was het wel.

Oh nee, De Mol is gedaan! Sinds er geen school meer is, zaten we op zondagavond allemaal samen tv te kijken. De kinderen genoten daar echt keihard van en wij ook. Heel de week werd er over de mol gepraat aan tafel. Maar nu is het dus gedaan… De Dochter wou zich meteen inschrijven, ze wil doodgraag de mol zijn. Waarbij Zoon, die ook een heel straffe mol zou zijn volgens mij, plots opbiechtte dat hij wel eens stiekem snoept als wij even een blokje om zijn of in de douche staan. De geniepigaard. Jep, ik heb hier twee potentiële mollen in huis…

Quarantaine dag 41

Pre-teaching nieuws al wat de klok slaat… Hier gaat het redelijk goed. Het schema dat we zelf hebben uitgedokterd helemaal aan het begin van de lockdown bleek redelijk compatibel met de dagplanningen van de juffen. We maken ons dus nog steeds elk minstens 1 uur van de dag vrij om de kinderen te begeleiden bij hun werk. En dat is echt nodig. Die richtlijn van Ben Weyts van twee uur per week is echt absolute onzin. Maar op deze manier werkt het wel. Zoon moet nog een derde uur werken, maar als je daarvoor en daarna instructiemomenten hebt dan lukt het daartussen wel om beperkt zelfstandig nog wat bezig te zijn en plannen we dan de activiteiten die het minste begeleiding nodig hebben.

Deze week ontving een vriendin een kaartje dat ik haar op 1 april had gestuurd. Het kaartje was dus drie weken onderweg. Idem voor de verjaardagskaart van mijn broer, die kreeg hij twee weken na zijn verjaardag… Intussen is een knutseldoos van Kiwico die ik voor de kinderen had besteld ook al een maand onderweg.

Ik heb de indruk dat meer mensen het beu zijn en de rol beginnen lossen. Toen ik gisterenavond even ging wandelen, zag het graspleintje hier in de buurt zwart van de mensen en waren er verschillende met een bal aan het spelen; twee dingen die nog steeds verboden zijn maar wellicht volgende maand niet meer. Bij het wandelen moesten we ook voortdurend mensen kruisen en echt niet iedereen respecteert de anderhalve meter afstand. Benieuwd dus wat dat gaat geven als de regels echt versoepeld worden. Zelf ben ik overigens ook nog eens met de bal gaan oefenen met de kinderen want dat moest van de turnmeester, dan voel ik me toch niet 100% gerust omdat het dus eigenlijk nog steeds niet echt mag.

Op het werk is het ontzettend stresserend, we kampen met een groot probleem dat maar niet opgelost raakt en waarvoor ik afhankelijk ben van externen in verschillende landen en dan is het wel lastig om dat volledig los te laten op de momenten dat ik met de kinderen bezig ben. Mijn lontje is nu wel heel kort en dat is niet eerlijk natuurlijk. Hopelijk raakt dat probleem snel van de baan. Thuiswerken/lockdown/pre-teaching is al een uitdaging genoeg zonder bijkomende problemen.

Maar de kinderen doen het dus eigenlijk heel heel goed. Ze hebben af en toe een Zoom meeting en dat lijken ze wel heel leuk te vinden en ze werken elke dag zonder (veel) gemor hun schema’s af. Ik lees her en der toch andere ervaringen. Maar zoals gezegd, we plannen het echt in en maken er tijd voor vrij, waardoor ik dus 5 in plaats van 4 dagen per week werk en de wederhelft sociaal verlof opneemt. Het is moeilijker om de vrije uren op te vullen waarop wij allebei aan het werk zijn, dan is de verleiding groot om heel de tijd te gamen. Alhoewel ik moet zeggen dat de Dochter gisteren volledig op eigen initiatief een heel uur heeft gelezen en dat nog superleuk vond ook. Niet slecht voor een uk van 6.5!

Benieuwd ook hoe het werk zich gaat opstellen als er bijvoorbeeld maar 1 van de 2 deeltijds naar school gaat mogen, ik zie mezelf niet naar Brussel trekken zo lang het thuisonderwijs door blijft gaan eerlijk gezegd. Dat worden nog interessante tijden. Maar ik kan perfect alles van huis uit doen dus ik hoop dat we ook de komende maanden nog volop gaan kunnen thuiswerken. Ik heb ook echt nog geen zin om uit mijn bubbel te komen, het voelt toch nog niet echt veilig.

Quarantaine dag 38

De kogel is door de kerk, ook onze tweede grote vakantie dit jaar, naar Zuid-Frankrijk, is geannuleerd. De schoonouders konden gratis annuleren tot eind april en durfden niet te riskeren dat ze hun voorschot kwijt zouden zijn. Geen buitenlandse reis dus dit jaar. Het zal er dik aan te komen, maar nu het definitief is, doet het toch nog een klein beetje pijn, ook al wisten we het al 99% zeker ervoor…

Geen idee dus wat vakantie zal geven dit jaar. Ik kan nu echt niet vooruit kijken. We weten niet hoe lang de lockdown zal duren en hoe het zal lopen als die weer zal afgebouwd worden. Op basis van wat ik lees en hoor hou ik rekening met een jojo-effect waarbij de curve dan weer gaat stijgen en maatregelen weer teruggeschroefd zullen worden. Hopelijk niet natuurlijk maar wie weet. De komende weken zullen ervaringen in buurlanden hopelijk iets meer klaarheid brengen. Maar wat dat dan zal betekenen voor vakantie, geen idee. Mijn vader heeft een appartement aan de kust dus ik veronderstel dat we daar nog naartoe kunnen, maar zoals de situatie nu is, is een druk strand de allerlaatste plaats waar ik wil zijn. We zien dus wel hoe dat evolueert. Een onbewoond tropisch eiland lijkt me nu wel wat, iemand iets in de aanbieding?

Vanmorgen stond ik braaf om 8u30 stipt aan de schoolpoort om de nieuwe werkpakketten van de kinderen op te halen en het reeds afgewerkt materiaal binnen te brengen. De weekschema’s vallen zeer goed mee. Dochter moest vandaag amper iets doen; de juf had de tijd nodig om het materiaal af te halen meegeteld als werktijd… Nu zit ze in een online meeting met haar klas waar ze iets moest vertellen over het boek dat ze aan het lezen is. Elke dag een kwartier tot een half uur lezen telt ook mee als werktijd, maar dat deden ze allebei reeds elke dag in hun bed… We gaan veel boeken moeten aanslepen denk ik… Zoon heeft een gevarieerde dag met een raadsel en een creatieve opdracht tussen zijn taal en rekenen door. Nu ze nog gemotiveerd houden om elke dag hun twee (dochter) en drie (zoon) uur te werken.

Dit weekend weer veel gefietst. Vrijdagmiddag al een tocht gedaan, toen was het echt zalig rustig. Zaterdag heeft de Dochter dan onze ‘grote’ tocht van 16km volledig meegefietst en zondag opnieuw. Zondag waren we om 8u30 al vertrokken maar was het toch nog steeds zeer druk langs de Schelde. Amper wandelaars, maar veel joggers en vooral zeer veel snelle fietsers. Dan hebben Zoon en ik onze tocht nog enkele kilometers verlengd. Een bepaald moment wou hij dan terugkeren naar huis want hij had honger, meneer had niks ontbeten…

De kinderen en ik leven ons ook uit in Animal Crossing op de Nintendo Switch. Zalig spel. Je hebt een personage op een eiland en je mag vanalles doen, maar niks moet. Door de dingen die je doet, kan je dan je tent mooier maken en kleine avontuurtjes bewegen. Een slow game.

Voor de rest ook aardig nog wat gewandeld want dat fietsen levert geen stappen op op mijn Fitbit en anders kelderen mijn statistieken volledig.

En zondagavond zoals steeds De Mol gekeken. Nu ze geen school meer hebben, kijken de kinderen gewoon live mee. Echt een familie-moment waar we allemaal al dagen van tevoren naar uitkijken.

Dat nieuwe kapsel…

Op 13 maart, de laatste dag dat de scholen open waren en er nog iets van normaal leven was dus, had ik een afspraak bij de kapper. Iets heel alledaags voor de meesten onder ons, maar a very big deal voor mij.

De laatste keer dat ik daarvoor naar de kapper was geweest, was rond mijn trouw in 2007, toen ben ik denk ik een keer of 3 gegaan. Maar voor de rest laat ik mijn haar al jaren bijknippen door vrienden. En dit omdat ik tot nu toe vooral negatieve ervaringen heb met kappers; ten eerste trekken ze te hard aan mijn (zeer dik en knoperig) haar en ten tweede vond ik wat ze ermee deden ook nooit mooi. Dus liet ik het gewoon heel lang worden (soms tot aan mijn broeksriem). Ik denk dat ik al sinds mijn 18 ofzo gewoon heel lang haar heb zonder specifiek kapsel. Vroeger meestal los, sinds de kinderen er kwamen in een vlecht. En op den duur was ik die vlecht zo gewend dat ik geen los haar meer kon uitstaan. Maar dat was mijn handelsmerk zo ongeveer en ik was daar best blij mee, met die heel lange vlecht. Handig en makkelijk ook.

En toen kwam het moment dat ik het ineens beu was. Echt heel beu. Maar tegelijk wist ik totaal niet wat ik nu moest doen met mijn haar. Bovendien had ik dus echt geen positieve ervaring met kappers en de enige over wie ik wel tevreden was, was plots failliet gegaan dus daar kon ik ook niet aankloppen voor advies. Want advies, dat had ik echt wel nodig.

Toen een collega haar haar een pak korter liet knippen, vond ik dat eigenlijk wel mooi en begon er toch meer actiebereidheid te groeien langs mijn kant. En dus begon ik op pinterest leuke kapsels te zoeken en ging ik online op zoek naar een kapper. Ik kwam terecht bij Sizo, vlakbij en ooit was de wederhelft er geweest en die was wel tevreden. Online las ik dat de kapster zelf ook gewoon lang haar heeft en nogal rustig van aard was en dat stelde me ergens gerust. En dus overwon ik mijn enorme tegenzin en vrees en maakte een afspraak.

En zo kwam het dat ik vlak voor de lockdown voor het eerst in lange jaren nog eens in een kappersstoel zat, met behoorlijk veel zenuwen. Voordeel één: de kapster knipte droog. Wat me dus een van de ergste martelingen bespaarde, dat wassen van mijn heel lange haar in zo’n klein bakje wat voor gruwelijke knopen zorgde. En toen vroeg ze wat ik wou. Waarop ik de bal volledig naar haar heb teruggespeeld: ik wou iets volledig anders, het moest makkelijk en onderhoudsvrij zijn en het moest me gewoon staan. Wat en hoe, I don’t care. In mijn achterhoofd had ik wel wensen. Ik droomde al jaren van een froufrou. En een pak korter haar. Maar ik had geen idee of dat me zou staan dus ik wou eerst haar onbevooroordeelde mening horen, zonder dat ze me gewoon naar de mond zou praten… Een beetje een gok dus, maar die draaide goed uit. De kapster was blij met het geboden vertrouwen denk ik en begon enthousiast mee te denken. En kwam bijna direct met het kapsel aandraven dat ik eigenlijk wou; iets korter dan schouderlang en een froufrou. Iets wat ik nog nooit had gehad. Spannend!!!!

Het resultaat was even wennen, dat moet ik eerlijk bekennen. Ik was best wel onzeker. Maar tegelijk stapte ik dat kapsalon buiten, de zon in, met een enorme glimlach op mijn gezicht. Blij dat ik de stap had gezet en mijn eigen opgeworpen drempels overwonnen en blij met mijn nieuwe look.

En intussen, enkele weken verder, ben ik er nog altijd behoorlijk blij mee. Ik worstel wat met nu en dan een dwaze krul in mijn frou, maar ik draag mijn haar nu veel vaker los en het zit niet meer in de weg. Iets compleet anders en nieuw was echt wat ik nodig had.

Quarantaine dag 24

De vakantie is begonnen. Ik dacht dus ons schema voor op weekdagen met schoolwerkuren ingepland wat losser te laten, maar vanmorgen kloeg Zoon al dat hij liever het schema volgt… In plaats van echt voor school te werken, hebben we wat gekleurd en heeft de Dochter de post die ze van vriendinnen kreeg eindelijk eens beantwoord. Die tekeningen gaan posten was dan ineens onze eerste lichaamsbeweging van de dag.

Om de kinderen toch een klein beetje vakantiegevoel te geven en mezelf wat adelruimte, werk ik deze week maar 1 dag, gespreid over 2 halve dagen dan nog. Ik weet nog niet of dat wel een goed plan is, want de wederhelft heeft vorige week vrijdag een mega deadline op zijn kop geknald gekregen en kan dus geen verlof nemen, wat maakt dat ik de enige kinderanimator van dienst ben deze week. Sowieso heb ik de afgelopen weken veel meer hoofdpijn dan normaal merk ik. De drukte van de kinderen en de stress van het Corona-nieuws aangevuld met de stress van de combinatie werken-kinderen opvangen is volgens mij de boosdoener. Vandaag heb ik al de hele dag zo’n licht knagende maar steeds aanwezige hoofdpijn…

Het weekend was nochtans zalig. Zaterdagvoormiddag is ons poetsmoment en iedereen helpt dapper mee. Daardoor lukt het ons om op die halve dag het huis volledig aan te pakken. Na de middag zijn we dan gaan wandelen en op de wandeling passeerden we zoals vaak de Yugen Kombucha en die bleek open, zodat de wederhelft wat blokjes kon scoren voor mij. Ik had daar al weken trek in, dus ik was doodgelukkig.

Ik merk dat ik echt nood heb aan dingen om te kunnen doen en ook aan momenten voor mezelf. Een paar uren waarin er geen kinderen op een altijd te luide toon 1.000 vragen stellen of moeten vertellen hoe ze het monster in Zelda hebben verslagen. Blijkbaar ben ik toch wel gevoelig voor overprikkeling, iets wat ik nooit eerder in mijn leven heb opgemerkt. De me-time op de trein, op de fiets en over de middag op het werk zijn blijkbaar voldoende. Zondag heb ik dan maar de zomer- en winterkledij wat gewisseld. Toch goed voor enkele uurtjes werk op mijn eentje, met wat goede muziek op de achtergrond. Dat bleek exact wat ik nodig had. Tussendoor heb ik mij nog een half uur in de zon op mijn bed gelegd. Aangezien het verboden is om buiten op een bankje of in het gras te gaan lezen, lees ik dan maar op bed in de zon met de ramen wagenwijd open. Ik heb ook een tijdje op de vensterbank gezeten en dat was zalig, maar ik werd zowaar wat draaierig van de warmte en was bank twee verdiepingen naar beneden te kletsen…

Zondag zijn we direct na het ontbijt gaan fietsen, in de hoop de mensenmassa zo wat voor te zijn. De dijk in Gentbrugge was echter al behoorlijk druk. Nog maar weinig wandelaars, maar des te meer joggers en wielertoeristen. Afstand houden was zelfs om 10u ’s morgens geen sinecure. Maar we hebben 16km gefietst in een zalige zon, amper wind, iedereen had er enorm veel deugd van. Ik was helemaal ontspannen. Namiddag ben ik dan nog eens gaan wandelen met Zoon maar toen was het echt druk in de stad. Hier in de buurt was er meer volk dan op een normale zondag, zo leek het.

Quarantaine dag 21

Ik hou van de lente. Ik ben geen mens om bij 30 graden op het strand te liggen bakken. Maar er is weinig waar ik zo hard van kan genieten, als van een half uurtje in de zon zitten te lezen op een lentedag. Dan slurp ik die zachte zonnestralen echt op. Dat doet fysiek goed. Die gestolen halve uurtjes als de kinderen op school zijn en ik ben thuis op vrijdag of als ze naar de scouts zijn op zaterdag en we zetten ons op een terrasje in de stad, die zijn echt ontzettend waardevol voor mij.

Ik zit dus nogal te balen. Want vanaf morgen voorspellen ze prachtig lenteweer. En toen we daarnet onze dagelijks middagwandeling maakten, zagen we dat de stad Gent zich al goed heeft voorbereid. Op quasi elk bankje een bordje dat je er niet mag zitten, grote borden dat je door moet stappen en niet mag blijven zitten, het voelt een beetje zuur. Wij wonen midden in de stad en ik mis een tuin zelden; ik heb de stad als mijn tuin. Ik ken alle leuke plekjes in de buurt om rustig te lezen of wat te spelen met de kindjes. Er zijn er genoeg. En nu mag het plots niet meer. En heeft de politie aangekondigd dat ze gaan controleren en streng gaan zijn.

Pas op, ik snap het waarom he. Het is niet de bedoeling dat we met vrienden gaan voetballen of barbecuen of zelfs maar babbelen. We moeten afstand houden. En ik doe dat ook heel plichtsbewust. Maar wat er zo crimineel is aan op 20 meter van andere mensen met je eigen kinderen op een voetbal trappen (MAG NIET!) of een boek lezen in de zon als je geen tuin hebt op ruime afstand van andere mensen, dat zie ik dus echt niet in. Daarstraks lag de Dochter languit op een grasveld hier in de buurt terwijl Zoon en ik met de bal aan het spelen waren en dan heb je dus heel de tijd dat knagende gevoel dat je de regels aan het overtreden bent. En dat is echt niet tof. Ik kijk sowieso al heel de tijd rond om de stroom van voorbijgangers in de gaten te houden, wordt het niet te druk, hinderen we niemand, komen er geen mensen te dicht in onze buurt,… Moeten we ook nog in de gaten houden dat onze blauwe vrienden niet passeren…

Dat we niet de natuur in mogen, dat weten we al en dat doen we dus niet meer, we wandelen in de eigen wijk. Geen sinecure in het centrum. Maar het is toch niet omdat sommige mensen de regels overtreden dat daarom niemand nog iets kan doen? Schaf dan ineens alle auto’s ook maar af want daar kunnen veel mensen ook niet goed mee omgaan… Als wij nu ergens een plek groen vinden waar niemand anders zit, moeten we dan een boete krijgen gewoon omdat we daar een kwartier blijven zitten? Gelukkig zie ik tijdens de week nergens in deze buurt echt controle. Maar voor het weekend ben ik er dus echt niet gerust op.

En ja, wat is de waarde van even in de zon zitten in deze Corona tijden. Waarin we allemaal offers moeten brengen. Dat is waar. Maar ik wed dat de meeste mensen die daarmee afkomen, een tuin of terras hebben en dus zelf wél even buiten kunnen zitten…