Beirut @ Vorst Nationaal 02/04/2019

Gisteren mochten we dus van De Morgen naar Beirut gaan luisteren in Vorst. En wat ben ik blij dat we geweest zijn. Vorst Nationaal blijft een gruwelijke concertzaal, maar het werd niettemin een superfijne avond.

Ik ken Vorst slecht. We hebben er al verschillende keren problemen gehad; geen parking, nergens iets vinden om nog snel iets te eten,… Deze keer had ik hulp ingeschakeld van een ex-collega die er woont en die me twee restaurant aan de hand deed op wandelafstand van de zaal. We kwamen terecht bij pizzeria Cosi Come. Niks groots en evenveel afhaalplek als restaurant, maar de pizza’s zijn reusachtig en niet verkeerd van smaak. No nonsense eten, ideaal voor een concert wanneer je toch eerder beperkt bent in tijd en niet overeten in die zaal wil aankomen.

Van daar was het een kwartiertje wandelen in de regen tot de concertzaal en viel op hoe mooi deze kant van Vorst eigenlijk wel is.

Omdat ik ooit gestrand ben in Vorst op de bovenste verdieping omdat het beneden volzet was en je van daaruit niks kan zien, probeer ik in die zaal altijd vroeg te zijn. Dat is wat saai want er is niks te beleven behalve bier of cola drinken, maar als niet heel grote medemens vergroot het wel de kans dat je een plek verovert die toch iets of wat uitzicht op het podium heeft.

Over het voorprogramma Hedado Negro kan ik kort zijn. Zonder twijfel een van de minst goede voorprogramma’s ooit. Iets experimenteel met een Amerikaan die eruit zag als een kerel uit Narco’s die zeemzoetig stond te neuzelen met wat bliepjes en blazers erbij die je amper hoorde. Slaapverwekkend en de meeste mensen schonken er dan ook weinig of geen aandacht aan.

En dan was het eindelijk aan Beirut. Ik heb de laatste tijd weinig naar deze muziek geluisterd (probleem met nieuwe smartphone die weigert te synchroniseren met oude laptop, heel irritant) maar van bij de eerste muziek was mijn liefde voor Zach Condon terug. Bij de hele zaal was dat trouwens het geval had ik de indruk. Het applaus was zo hevig en langdurig dat Zach de hele tijd wat verlegen zijn hand op zijn hart hield. En ook wel even dacht dat Vorst in Frankrijk lag. Het is hem vergeven.

Beirut gaat nu al een tijdje mee en heeft heel wat nummers om uit te kiezen maar er zit absoluut nog geen sleet op. Je kan opmerken dat het misschien nog weinig vernieuwend is intussen. Dat is zo. Maar de muziek is zo goed in wat het is, dat het mij niet stoort. Het zorgde hier en daar misschien voor een kabbelend moment tijdens de show, waarbij de aandacht even een nummer lang verslapte. Maar die werd dan direct weer opgevist bij een volgend nummer. De blazers waren heel prominent aanwezig; zowel vooraan op het podium als in de sound. En dat hoort ook zo bij Beirut vind ik. We kregen een melancholisch bad van diverse streken en invloeden in Europa. Een heel warm bad. Waarin je helemaal relax en blij wordt. Gelardeerd met de pakkende en warme stem van Condon. Gewoon ontzettend schoon om naar te kijken en te luisteren.

beirut

Beirut

Ik win nooit iets. Of toch zeer zelden. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik vorige week mail kreeg van De Morgen dat ik tickets had gewonnen voor het optreden van Beirut vanavond. Ik kon me amper nog een wedstrijd herinneren.

Ik ben fan dus ik was wel behoorlijk blij. Ik heb Beirut al eerder live gezien. In de AB bijvoorbeeld. Maar nu is het concert in Vorst Nationaal. En daarom had ik geen tickets gekocht. Vorst is echt een abominabele zaal waar ik slechte ervaringen heb; verplicht boven moeten zitten waar je niks ziet, gruwelijk slecht geluid, uren zoeken naar parking,… Plus Beirut is toch echt geen muziek voor in zo’n betonnen bunker.

Maar nu ik de kaarten in de schoot geworpen kreeg, ga ik uiteraard graag. Nog snel de laatste cd gekocht op iTunes. Mijn werkuren gewisseld. Babysit gezocht. Vorst, here we come!

Tamino @l’Aéronef

Ik wou eigenlijk al lang eens naar concertzaal L’Aéronef in Lille. Ver is het niet, je staat er op een uurtje vanuit Gent. Maar om de een of andere reden blijven de concerten daar onder mijn radar. Omdat het in een ander land is? En in een andere taal? Wellicht wel. En dus duurde het tot zaterdag eer ik het daar kon gaan verkennen. De concerten in AB waren al lang hopeloos uitverkocht en in november kan je herkansen in de Lotto Arena, maar voor het optreden in dit kleine gezellige zaaltje waren zelfs de dag zelf nog enkele tickets beschikbaar.

Het voorprogramma was een ons onbekend Frans meisje Elia die helemaal alleen op het podium stond en dat zeker niet slecht deed. Maar echt zwaar boeien deed het ook weer niet. We waren toch vooral voor Tamino gekomen. Die maakte stipt om 21u zijn opwachting. Voor een razend enthousiaste zaal die soms niet kon stoppen met applaudiseren. Tot de zanger er helemaal verlegen van werd. Van voor de eerste noot al eigenlijk. Sterallures krijgt Tamino er alleszins niet van. Hij is enorm ingetogen, heeft de ogen meestal dicht en beperkt zijn communicatie met het publiek tot enkele zinnetjes nu en dan. In behoorlijk krom Frans. Waardoor hij er op een moment zelf wat van begon te giechelen. Cuteness factor meteen maal 1000 en het overwegend vrouwelijke publiek begon nog harder te zwijmelen.

Ingetogen dus maar wel doorleefd en authentiek. Afwisselend lieflijk zacht en met luide uithalen. Helaas niet langer geflankeerd door Tom Pintens maar met een heuse groep intussen die ook al eens mogen bijdragen aan het geluid. Al is en blijft het de stem en de composities waarvoor je komt en is al de rest puur ondersteuning.

Het concert duurde amper 1u15 wat altijd te weinig is, maar geen slechte keuze als je nog maar 1 plaat hebt om uit te putten lijkt me. Er zaten geen zwakke momenten in de set. Persoonlijk favorietje Sun May Shine zat vooraan in de set, net zoals oud singletje Cigar. Alhoewel Tamino echt luistermuziek maakt, werd er toch behoorlijk wat meegewiegd op de eerste rijen van de volgepakte kleine concertzaal. Zeker bij publiekslievelingen Habibi (grijs gedraaid maar absoluut nog niet afgezaagd) en het poppy Tummy. Ook Indigo Nights werd heel enthousiast onthaald en was van een breekbare schoonheid. Zoals gezegd was de reactie vanuit de zaal meer dan warm. Moesten we niet al rechtstaan, Tamino had na elk nummer een staande ovatie gekregen. En dat deed hem zichtbaar deugd, al kreeg hij er duidelijk geen kapsones door.

Het was de tweede keer dat ik hem bezig zag. De vorige keer was op het doorbraakoptreden op Werchter. Ten opzichte van toen is zijn sound zeker verder geëvolueerd en meer geschikt om hele zalen geboeid te houden. Ik vind het altijd ontzettend raar dat er blijkbaar mensen zijn die hier niet compleet wild van worden en het zelfs wat slaapverwekkend vinden. Ik vind het echt niet te doen hoeveel talent Tamino heeft. En wat. een. stem.

L’Aéronef is ook een fijne zaal om zo’n muziek te beleven. Relatief klein, goed geluid, gezellig. In het publiek vanavond wellicht evenveel Vlamingen als Fransen. Goedkoop ook, het ticket kostte ons amper €20. Het was alleen wat een avontuur om nadien de auto uit de parking van het mega shoppingcentrum te halen. Dat was helemaal gesloten en de nachttoegangen tot de parking bleken soms ook gesloten. En voorzien van zeer luide alarmen. En nachtwakers die ook geen sleutel hadden van de verkeerdelijk gesloten deur. Maar na een tiental minuten dwalen hebben we onze auto toch terug gevonden.

Op aanvraag: Muziek

Ik vroeg onlangs aan jullie als lezers om me wat blog inspiratie te bezorgen. Vandaag zal ik het op vraag van Satur9 over muziek hebben. Verdere inspiratie blijft trouwens nog steeds welkom.

Alhoewel muziek een belangrijke rol speelt in mijn leven, vond ik de vragen niet zo makkelijk. Dat is iets waar ik zelf wel wat van schrok. Het gaat vooral over de rol van muziek in het verleden en ik kon daar niet direct veel over zeggen. Ik denk dat de conclusie zich opdringt dat ik een heel slecht geheugen heb. Oeps. Een andere conclusie is dat dingen evolueren. Muziek die van levensbelang was toen ik 18 was, is dat nu blijkbaar totaal niet meer. Enkele uitzonderingen daar gelaten. Nochtans kan ik heel obsessief en intens met dingen bezig zijn. Wanneer ik muziek goed vind, staat die plaat doorgaans enkele maanden op repeat en luister ik naar weinig anders. Ik kan daar echt mee gaan slapen en opstaan. En mij heel slecht voelen als ik een concert mis van een groep die ik echt wil zien bijvoorbeeld. Dat was vroeger zo maar dat is eigenlijk nog altijd. Maar ik draag die muziek blijkbaar niet mee voor de rest van mijn dagen. Is dat bij jullie wel zo? Het was in elk geval een interessant zelfonderzoek.

En nu het antwoord op de vragen.

Wat luisterde je als kind/tiener/jongvolwassene?

Ik heb altijd vooral naar de radio geluisterd. Als kind luisterde ik dus naar wat thuis opstond en dat was niet echt geweldig. Op een bepaald moment ontdekte ik dan de Top 30 en de Vlaamse Top 10, als ik het me goed herinner. Zat ik met een cassetje klaar aan de radio om favoriete nummers op te nemen. Ik herinner me dat mijn tante ooit voor mijn verjaardag Een kopje koffie van VOF-De Kunst heeft aangevraagd op Radio Velm. De naam van de groep kende ik toen niet denk ik maar ik was zot van dat liedje. Ik was toen wellicht 9 jaar. Ik herinner me vaag ook cassetten van de Pet Shop Boys en Rick Astley. En heel vroeger vond ik Michael Jackson wel cool maar heel lang heeft dat ook niet geduurd.

Als tiener heb ik een serieuze metal-periode gehad. Begonnen met Guns ’n Roses gevolgd door Metallica toen ik een jaar of 14 was. Dat is dan helemaal verder geëvolueerd naar de allerzwaarste metalen, zijnde death metal. Morbid Angel, Carcass, Dismember waren favoriete groepen. Van die slepende dingen als Tiamat en My Dying Bride mochten er ook zijn. En Paradise Lost vond ik de max. Ik ben ooit nog op Metalopolis geweest met Jan Hautekiet!

Tegen tegen het einde van het middelbaar is mijn smaak dan wat beginnen diversifiëren en ging het scherpste kantje er wat af. Toen ben ik gigantisch fan beginnen worden van alternatieve gitaarrock zoals het toen op Studio Brussel werd gespeeld. Ik werd voor zeer lange tijd een heel grote fan van dEUS (Worst Case Scenario en In a bar under the sea werden grijzer dan grijs gedraaid) en Zita Swoon, toen nog Moondog Jr. De hele Antwerpse scène kon me wel bekoren, herinnert iemand zich DAAU nog of Dead Man Ray?

Natuurlijk was het ook de tijd van de grunge en kon je toen niet jong zijn zonder fan te zijn van Nirvana en Pearl Jam. Nirvana ben ik wel vrij snel beu geraakt en kan ik intussen niet meer horen. Radiohead en Counting Crows heb ik ook heel veel naar geluisterd.

Zowat de enige blijver uit die tijd is Greg Dulli met The Afgan Whigs. Die ben ik altijd blijven volgen en in mijn hart blijven vragen. Vraag me niet waarom, maar het is zo.

Wie heeft je daarin beïnvloed, wie voorzag je van muziek, wie was een inspiratiebron?

Dat weet ik eigenlijk niet. Ik denk vooral de radio, Studio Brussel. En dan een goede vriendin die ook erg met muziek bezig was. Ik vermoed dat ik Studio Brussel heb leren kennen via mijn oudere broer, maar die was nooit zo zwaar met muziek bezig. Maar dat kan niet anders dan via hem gegaan zijn denk ik. Toen heb ik verder zelf mijn weg gezocht, vooral dus door heel intens naar de radio te luisteren en later ook Humo en gratis muziekmagazines uit te pluizen en in cd-winkels te gaan rommelen.

Wat was/is de invloed daarvan op je leven/wie je bent?

Dat is echt een moeilijke vraag. Als tiener was de invloed supergroot. Welke muziek je goed kon bepaalde toen echt nog je identiteit; de kleren die je droeg, de mensen met wie je omging. Maar om nu te zeggen dat muziek me heeft gevormd tot wie ik nu ben, dat lijkt me ook overdreven. Is het niet omgekeerd, dat wie je bent je net aansluiting laat vinden eerder bij de ene vorm van muziek dan de andere?

Los daarvan denk ik dat gevolgen van muziek van vroeger wel nog verder blijven duren nu, in accenten in kledingstijl of smaak, al zal het allemaal een pak minder uitgesproken zijn. De vele gaatjes in mijn oren komen wellicht omdat dat toen cool was in de kringen waar ik me bevond.

Wat zijn je favoriete albums?

Alles van The Afghan Whigs en The Twilight Singers

High Violet en Boxer – The National

The Suburbs – Arcade Fire

Sams Town – The Killers

Nathaniel Rateliff & The Night Sweats

Thin Walls – Balthazar

Amir – Tamino

 

 

Goddelijke klanken

Ik ontdekte Tamino op Werchter 2017. Zijn full album liet lang op zich wachten maar enkele weken geleden was het er dan. Eindelijk. Intussen heeft het er enkele luisterbeurten opzitten en kan ik je zeggen, dit is een pareltje. Een blijvertje ook.

Het is geen plaat vol meezingers voor bij de afwas en je gaat er ook geen beentje mee uitslaan voor een dansje. En supervrolijk zal je er misschien ook niet van worden. Alhoewel dat niet helemaal klopt. Want ook al is muziek in sé niet vrolijk, toch kan je er gelukkig van worden vind ik. Omdat het balsem voor je ziel is. Je raakt. Je omwikkelt met helende klanken. Het heeft soms net iets langer nodig en vraagt misschien net iets meer, maar het is wel zo.

Dus kopen die handel. Of streamen of wat de hippe mensen tegenwoordig ook doen.

En vooral ook ‘es live gaan zien. In ons zijn zijn er deze maand maar liefst drie hopeloos uitverkochte concerten in de AB. Maar je kan ook gewoon volgend jaar in maart naar de Aéronef in Lille gaan. Dat ga ik alleszins doen. Er zijn zelfs nog kaarten beschikbaar. Zeg niet dat ik het u niet gezegd heb…

Arcade Fire @ Sportpaleis Antwerpen

Er was enige voorbereiding nodig voor het concert van Arcade Fire in Antwerpen. Een tweetal dagen voor het concert kreeg ik een mail met daarin een lijst met verboden voorwerpen waaronder handtassen groter dan 12 op 17 cm. Ik zou recht van het werk naar het concert gaan en ik beschik niet over een voldoende kleine handtas dus dat zorgde wel voor wat kopbrekens. Gelukkig heb ik een rokje met twee heel diepe zakken, groter dan de toegestane afmetingen voor handtassen en kon ik mijn gerief daarin kwijt en liet ik wat niet essentieel was op het werk liggen.

Na een kwartier treinvertraging wurmde ik me op de gewoonlijke beestenwagontrams richting Sportpaleis en besloot buiten op de wederhelft te wachten die ook nog op zo’n tram bleek te zitten maar dan vanaf een Park and Ride. Ondertussen zag ik de mensenzee aan de ingang steeds maar aanzwellen en zag ik vooral heel veel boze vrouwen die werden geweigerd omwille van hun handtas. Wat was ik blij met mijn rok. En de mevrouw van de security wat later trouwens ook. Want door al dat meten van handtassen en discussieren met boze concertgangers ging het toelaten van mensen tot de zaal echt wel tergend traag. Daardoor misten we helaas het voorprogramma (voor die ene keer dat het er eens leuk uit zag, Preservation Hall Jazz Band uit ons geliefde New Orleans) en stond de zaal ook al aardig volgepakt toen we er omstreeks 20u15 eindelijk raakten.

Met een podium opgesteld knal in het midden van de zaal is het even twijfelen waar je je dan moet zetten. Ik wou eigenlijk gewoon aan de voorzijde, maar we belandden aan een zijkant en stonden daar behoorlijk dicht bij het podium (vijfde rij zowat). Ik vreesde bij een verhuis naar de voor- of achterzijde meer platgedrukt te zullen worden in de mensenzee en minder te kunnen zien dus bleven we maar op ons plekje. Helaas kregen we daardoor effectief meestal de zijkant en van Win en Regine te zien, al viel het al bij al wel mee want was er midden het podium een deel met drums en piano dat voortdurend ronddraaide en wandelde Win, Regine et les autres wel heel regelmatig voorbij ‘ons deel’ van het podium, dat er in het begin trouwens uitzag als een boksring.

Van bij de eerste noten viel helaas het barslechte geluid op. Ook hiervan weet ik niet of het beter was elders in de zaal, maar bij ons aan de zijkant was het echt zo abominabel dat het soms even duurde eer je een nummer zelfs maar kon herkennen. Heel luid was het wel niet. Maar zowat subtiliteit en de helft van de instrumenten gingen volledig verloren in de dikke geluidsbrij van het Sportpaleis. Het is er altijd een probleem maar nu viel het me toch nog extra hard op.

De groep begon meteen stevig met Everything Now voor een publiek dat van bij de eerste noot zowat uitzinnig was. We kregen er meteen Rebellion (lies) na, een van hun mooiste nummers al is dat moeilijk te zeggen want ze hebben zo eindeloos veel unieke en mooie nummers. We kregen een uitgebalanceerde setlist met niet heel veel nummers van de nochtans prima laatste plaat en redelijk evenwicht uitgebalanceerd met nummers van al hun platen.

IMG_0399

Echt praten met het publiek werd er niet gedaan, maar Win kroop wel enkele keren gewoon de zaal in en de rest van de groep leek er wel enome lol te hebben. Soms hadden we ook een goed zicht op Will Butler als hij in onze hoek iets kwam doen met zijn keyboards en die kerel is echt wel serieus gestoord. Maar geweldig om naar te kijken.

Verdere hoogtepunten voor mij: No Cars go, Neon Bible, Rococo, The Suburbs en Sprawl waabij Regine van haar gele outfit veranderde in een strak glitterpak en als een echte diva over het podium danste.

IMG_0410

Dieptepunt waren algeheel het geluid en de reeks van Reflektor tot het einde voor de bissen waar enkele West-Vlaamse beren van venten en hun bijhorende vrouwen van veertig plus out of nowhere ineens in mijn rug kwamen duwen en ofwel heel luid meebrulden ofwel gewoon de hele tijd zaten te praten (over de muziek kelen dus). Sommige mensen weten echt wel hoe ze een concert kunnen verpesten voor iedereen in hun buurt. Gelukkig waren ze bij de bissen nog wat meer naar voor geduwd en kon ik ze dan niet meer horen.

Everything Now
Rebellion (Lies)
Here Comes the Night Time
Peter Pan
No Cars Go
Electric Blue
Put Your Money on Me
Neon Bible
Rococo
Suburban War
Neighborhood #1 (Tunnels)
The Suburbs
The Suburbs (Continued)
Ready to Start
Sprawl II (Mountains Beyond Mountains)
Reflektor
Afterlife
Creature Comfort
Neighborhood #3 (Power Out)

Encore:
We Don’t Deserve Love
Everything Now (Continued)
Wake Up

Nathaniel Rateliff and the night sweats @ De Roma (07/04/2018)

Al weken zat ik uit te kijken naar dit concert. Ik word altijd super goed gezind van Nathaniel Rateliff en had ter voorbereiding van het concert de afgelopen week naar weinig anders dan zijn nieuwe worp ‘Tearing at the seams’ geluisterd.

Volgens zowel de site als de vrienden is parkeren in de buurt van De Roma in Borgerhout ‘haast onmogelijk’ maar gezien de Paasvakantie besloten we toch maar onze kans te wagen en na een vijftal minuutjes zoeken in de effectief wel heel drukke woonbuurt hadden we toch een plekje gevonden op 500 meter van de zaal. Perfect. Daardoor waren we wel wat vroeger dan voorzien in de zaal.

Gelukkig is de Roma een heel mooie plek (ik hou echt van mooie gebouwen dus) en hebben ze er lekkere drankjes en gratis chips. Na een tijdje begon het mij onbekende Slim Cessna’s Auto Club eraan. Voorprogramma’s kunnen me doorgaans niet echt boeien, maar naar deze bizarre cowboys bleef ik met veel plezier staan kijken. Omdat het ons echt wel boeide, zochten we even wat info op en toen we lazen dat Slim Cessna nog in een groep heeft gezeten met David Eugene Edwards (16 horsepower iemand) vielen er wat puzzelstukjes op hun plaats en keken we met nog wat meer interesse. De Roma liep echter vrij snel leeg richting bar dus ik vrees dat niet iedereen in het publiek deze “southern gouthic”/americana/alt country smaken. Het was daar overigens echt een zeer, zeer vreemd publiek. Het soort mensen dat je eigenlijk niet echt verwacht op een concert. Behoorlijk wat grijze haren te spotten. Soms ook wel een heel onrespectvol publiek. Tijdens het solo-akoestisch nummer van Nathaniel Rateliff was het geroezemoes luider dan de muziek. Ga dan op café he mensen, als je vooral wil kletsen en drinken… Enfin, blijkbaar typisch voor De Roma.

IMG_0336.JPG

Het voordeel van een rustig en ouder publiek is dan weer dat je heel makkelijk tot vooraan in de zaal raakt en ik op de assertieve primarkdragende lesbische vrouw met de mega-dot op haar hoofd na die voorkroop, een heel goed zicht had op het podium.

Nathaniel Rateliff is een positieve en goedlachse kerel die echt wel met volle goesting op het podium staat en oprecht dankbaar is met waar de muziek hem heeft gebracht. De hele groep blonk van het speelplezier en de nieuwe nummers werden met evenveel enthousiasme gebracht als het handvol verplichte hits. Rateliff is een ontzettend aimabel man die warme en doorleefde songs maakt die zich gewoon voor altijd een plek reserveren in zowel je gehoorgang als je hart. Is het vernieuwd of cutting edge? Neen? Maakt dat wat uit? Absoluut niet. We kregen vanavond echte, warme muziek waarop het goed shaken is. Werkt volgens mij beter tegen de verzuring dan  3 strips antidepressiva.

IMG_0338.JPG

IMG_0339.JPG