Balthazar @ Maassilo Rotterdam 14/02/2020

Nu iedereen in ons land zich opmaakt om vanavond naar het eerste van drie uitverkochte concerten in de Cirque Royal te gaan, droom ik nog na van een perfecte show in de Maassilo in Rotterdam afgelopen vrijdag. Soms kan het een voordeel zijn om te laat zijn om nog kaarten te kopen. Zoals een kleinere concertzaal met minder volk bijvoorbeeld.

Mijn verwachtingen waren zeer hoog gespannen. Balthazar is wellicht de groep die ik al het langst live wou zien maar er door omstandigheden nooit in slaagde. Als troostprijs zag ik wel Warhaus op Werchter een tijd terug, en dat viel zeer in de smaak, maar the real thing is nog altijd beter, toch. Balthazar maakt van die nummers die zich in je gehoorgang nestelen om er nooit meer uit te willen komen. Catchy, stomend, broeierig met weerhaakjes en extra interessant door de verschillende zangers.

We lieten het voorprogramma voor het grootste deel aan ons voorbij gaan en dan wurmde ik me nog zo ver naar voor als ik kon, wat tussen de boomlange Nederlandse medemens geen sinecure is. Een aanzienlijk deel van het publiek had overigens een Vlaamse tongval, maar niet de meerderheid zoals in pakweg Lille al eens het geval is. De sfeer was goed, het iets oudere publiek had er duidelijk goesting in.

En dan was het eindelijk tijd en maakten de mannen van Balthazar hun opwachting. Ze waren absoluut in vorm en we kregen een fijn concert dat van mij nog een heel eind langer had mogen duren. Er zijn zoveel straffe nummers dus ik heb er die avond helaas enkele moeten missen. De nadruk lag vooral op de recentste plaat Fever. Het viel me nog eens op dat daar eigenlijk geen slecht nummer op staat. En zo ging het in de set dus van het ene hoogtepunt naar het andere. Denk maar aan het catchy “Wrong Vibration” en “Wrong Faces” gevolgd door een van mijn nieuwe favorieten, “Phone Number”.

Bij Balthazar staan er zoveel goeie muzikanten op het podium waardoor je nooit weet waar je moet kijken. Maar de lichtrauwe, zwoele, diepe stem van Maarten Devoldere doet het helemaal voor mij. Ik heb een zwak voor muzikanten op een podium, maar oh boy… Al zijn de nummers waarin vooral Jinte Deprez zingt even straf en staan de andere drie er ook stuk voor stuk (best ook wel onder de indruk van nieuw bandlid Tijs Delbeke).

Er zaten geen zwakke momenten in de set, persoonlijke hoogtepunten verderop het optreden voor mij waren “I’m Never Gonna Let You Down Again”, “Changes” en dan het absolute beest “Fever”. Ook de bisnummers waren regelrechte schoten in de roos, met het rustige  “You’re So Real”, het zot dansbare “Grapefruit” en het zeer fijne oudje “Bunker”. Ik heb er nu trouwens een nieuw lievelingsnummer bij, publiekslieveling en ouder nummer “Blood like wine” was mij nog onbekend maar intussen zit het al dagen in mijn hoofd.

Waarna het er alweer opzat. Veel te snel. Maar we hadden gedanst, meegezongen, onze ogen uitgekeken en eindelijk eindelijk eindelijk al die zalige nummers live gehoord. Wat wil een mens meer (behalve nog een bisnummer of tien extra dan)? Schone locatie ook trouwens, die Maassilo, er was behoorlijk wat van het industriële erfgoed bewaard met rare machines, buizen, markeringen overal. Ik hou van die oude, majestueze fabrieken. Ook mooie plek aan het water, vooral in de zomer veronderstel ik, nu was het wat bevriezen.

Concertplannen

Onlangs bedacht ik dat ik zo weinig concerten in mijn agenda had staan. Is dat dan oud worden, vroeg ik me af? Je bent sowieso minder “mee”. Mee-zijn interesseert me al jaren niet meer overigens. Maar ik ga wel nog regelmatig naar concerten en muziek is nog altijd wel erg belangrijk. Of niet? Want mijn agenda oogde akelig leeg op dat vlak.

Maar intussen staan er de komende maanden alweer drie concerten gepland. Oef.

Op Valentijn trekken we naar Rotterdam voor Balthazar. Ik heb ze dus nog nooit live gezien en ik luister de laatste maanden naar weinig anders. Dat kan toch niet zijn. De concerten in België moeten bekend gemaakt zijn toen ik op reis was en waren uitverkocht eer ik iets door had. Het vorig concert viel de dag na het concert van Tamino in Lille en ik wilde geen twee concerten op rij, ik wil de kinderen ook nog eens zien en ik ben al zo laat thuis door de week. Maar de wederhelft vond het ok om naar Rotterdam te trekken, we doen dat wel vaker als een groep in België op een verkeerde dag of locatie speelt of als we zoals nu hopeloos te laat zijn voor tickets. We gaan er ineens een weekendje aan breien; ik boekte een goedkoop hotel vlakbij de concertzaal.

In maart gaan we naar Greg Dulli in Trix. Dulli komt naar ons land, ik ga. Punt. Of het nu solo is of in een van zijn incarnaties (The Gutter Twins, The Twilight Singers, The Afghan Whigs). Ik ben de tel kwijt maar ik denk dat ik hem al meer dan 10 keer live heb gezien. Eerder 15 of meer. Even stelde ik mezelf de vraag of ik nog wel wou gaan kijken. Is de man nog relevant anno 2020? Toen besloot ik dat ik geen zin had om daarover na te denken en kocht ik twee tickets.

Gisterenavond ontdekte ik dan ineens dat Nathaniel Rateliff naar Gent komt in april. Niet naar Vooruit, maar naar de Capitole. De wat? Die commerciële vervelende zaal waar alleen slechte dingen komen? Ja, die. Ik zag hem enkele jaren terug in de Roma en dat was een superfijn optreden, ik ben behoorlijk gek van deze muziek. Ik vind het wel idioot dat het in zo’n zaal is en een zittend optreden, waar slaat dan nu op, maar een concert op 5 minuten wandelen heeft ook wel iets natuurlijk.

Beirut @ Vorst Nationaal 02/04/2019

Gisteren mochten we dus van De Morgen naar Beirut gaan luisteren in Vorst. En wat ben ik blij dat we geweest zijn. Vorst Nationaal blijft een gruwelijke concertzaal, maar het werd niettemin een superfijne avond.

Ik ken Vorst slecht. We hebben er al verschillende keren problemen gehad; geen parking, nergens iets vinden om nog snel iets te eten,… Deze keer had ik hulp ingeschakeld van een ex-collega die er woont en die me twee restaurant aan de hand deed op wandelafstand van de zaal. We kwamen terecht bij pizzeria Cosi Come. Niks groots en evenveel afhaalplek als restaurant, maar de pizza’s zijn reusachtig en niet verkeerd van smaak. No nonsense eten, ideaal voor een concert wanneer je toch eerder beperkt bent in tijd en niet overeten in die zaal wil aankomen.

Van daar was het een kwartiertje wandelen in de regen tot de concertzaal en viel op hoe mooi deze kant van Vorst eigenlijk wel is.

Omdat ik ooit gestrand ben in Vorst op de bovenste verdieping omdat het beneden volzet was en je van daaruit niks kan zien, probeer ik in die zaal altijd vroeg te zijn. Dat is wat saai want er is niks te beleven behalve bier of cola drinken, maar als niet heel grote medemens vergroot het wel de kans dat je een plek verovert die toch iets of wat uitzicht op het podium heeft.

Over het voorprogramma Hedado Negro kan ik kort zijn. Zonder twijfel een van de minst goede voorprogramma’s ooit. Iets experimenteel met een Amerikaan die eruit zag als een kerel uit Narco’s die zeemzoetig stond te neuzelen met wat bliepjes en blazers erbij die je amper hoorde. Slaapverwekkend en de meeste mensen schonken er dan ook weinig of geen aandacht aan.

En dan was het eindelijk aan Beirut. Ik heb de laatste tijd weinig naar deze muziek geluisterd (probleem met nieuwe smartphone die weigert te synchroniseren met oude laptop, heel irritant) maar van bij de eerste muziek was mijn liefde voor Zach Condon terug. Bij de hele zaal was dat trouwens het geval had ik de indruk. Het applaus was zo hevig en langdurig dat Zach de hele tijd wat verlegen zijn hand op zijn hart hield. En ook wel even dacht dat Vorst in Frankrijk lag. Het is hem vergeven.

Beirut gaat nu al een tijdje mee en heeft heel wat nummers om uit te kiezen maar er zit absoluut nog geen sleet op. Je kan opmerken dat het misschien nog weinig vernieuwend is intussen. Dat is zo. Maar de muziek is zo goed in wat het is, dat het mij niet stoort. Het zorgde hier en daar misschien voor een kabbelend moment tijdens de show, waarbij de aandacht even een nummer lang verslapte. Maar die werd dan direct weer opgevist bij een volgend nummer. De blazers waren heel prominent aanwezig; zowel vooraan op het podium als in de sound. En dat hoort ook zo bij Beirut vind ik. We kregen een melancholisch bad van diverse streken en invloeden in Europa. Een heel warm bad. Waarin je helemaal relax en blij wordt. Gelardeerd met de pakkende en warme stem van Condon. Gewoon ontzettend schoon om naar te kijken en te luisteren.

beirut

Beirut

Ik win nooit iets. Of toch zeer zelden. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik vorige week mail kreeg van De Morgen dat ik tickets had gewonnen voor het optreden van Beirut vanavond. Ik kon me amper nog een wedstrijd herinneren.

Ik ben fan dus ik was wel behoorlijk blij. Ik heb Beirut al eerder live gezien. In de AB bijvoorbeeld. Maar nu is het concert in Vorst Nationaal. En daarom had ik geen tickets gekocht. Vorst is echt een abominabele zaal waar ik slechte ervaringen heb; verplicht boven moeten zitten waar je niks ziet, gruwelijk slecht geluid, uren zoeken naar parking,… Plus Beirut is toch echt geen muziek voor in zo’n betonnen bunker.

Maar nu ik de kaarten in de schoot geworpen kreeg, ga ik uiteraard graag. Nog snel de laatste cd gekocht op iTunes. Mijn werkuren gewisseld. Babysit gezocht. Vorst, here we come!

Tamino @l’Aéronef

Ik wou eigenlijk al lang eens naar concertzaal L’Aéronef in Lille. Ver is het niet, je staat er op een uurtje vanuit Gent. Maar om de een of andere reden blijven de concerten daar onder mijn radar. Omdat het in een ander land is? En in een andere taal? Wellicht wel. En dus duurde het tot zaterdag eer ik het daar kon gaan verkennen. De concerten in AB waren al lang hopeloos uitverkocht en in november kan je herkansen in de Lotto Arena, maar voor het optreden in dit kleine gezellige zaaltje waren zelfs de dag zelf nog enkele tickets beschikbaar.

Het voorprogramma was een ons onbekend Frans meisje Elia die helemaal alleen op het podium stond en dat zeker niet slecht deed. Maar echt zwaar boeien deed het ook weer niet. We waren toch vooral voor Tamino gekomen. Die maakte stipt om 21u zijn opwachting. Voor een razend enthousiaste zaal die soms niet kon stoppen met applaudiseren. Tot de zanger er helemaal verlegen van werd. Van voor de eerste noot al eigenlijk. Sterallures krijgt Tamino er alleszins niet van. Hij is enorm ingetogen, heeft de ogen meestal dicht en beperkt zijn communicatie met het publiek tot enkele zinnetjes nu en dan. In behoorlijk krom Frans. Waardoor hij er op een moment zelf wat van begon te giechelen. Cuteness factor meteen maal 1000 en het overwegend vrouwelijke publiek begon nog harder te zwijmelen.

Ingetogen dus maar wel doorleefd en authentiek. Afwisselend lieflijk zacht en met luide uithalen. Helaas niet langer geflankeerd door Tom Pintens maar met een heuse groep intussen die ook al eens mogen bijdragen aan het geluid. Al is en blijft het de stem en de composities waarvoor je komt en is al de rest puur ondersteuning.

Het concert duurde amper 1u15 wat altijd te weinig is, maar geen slechte keuze als je nog maar 1 plaat hebt om uit te putten lijkt me. Er zaten geen zwakke momenten in de set. Persoonlijk favorietje Sun May Shine zat vooraan in de set, net zoals oud singletje Cigar. Alhoewel Tamino echt luistermuziek maakt, werd er toch behoorlijk wat meegewiegd op de eerste rijen van de volgepakte kleine concertzaal. Zeker bij publiekslievelingen Habibi (grijs gedraaid maar absoluut nog niet afgezaagd) en het poppy Tummy. Ook Indigo Nights werd heel enthousiast onthaald en was van een breekbare schoonheid. Zoals gezegd was de reactie vanuit de zaal meer dan warm. Moesten we niet al rechtstaan, Tamino had na elk nummer een staande ovatie gekregen. En dat deed hem zichtbaar deugd, al kreeg hij er duidelijk geen kapsones door.

Het was de tweede keer dat ik hem bezig zag. De vorige keer was op het doorbraakoptreden op Werchter. Ten opzichte van toen is zijn sound zeker verder geëvolueerd en meer geschikt om hele zalen geboeid te houden. Ik vind het altijd ontzettend raar dat er blijkbaar mensen zijn die hier niet compleet wild van worden en het zelfs wat slaapverwekkend vinden. Ik vind het echt niet te doen hoeveel talent Tamino heeft. En wat. een. stem.

L’Aéronef is ook een fijne zaal om zo’n muziek te beleven. Relatief klein, goed geluid, gezellig. In het publiek vanavond wellicht evenveel Vlamingen als Fransen. Goedkoop ook, het ticket kostte ons amper €20. Het was alleen wat een avontuur om nadien de auto uit de parking van het mega shoppingcentrum te halen. Dat was helemaal gesloten en de nachttoegangen tot de parking bleken soms ook gesloten. En voorzien van zeer luide alarmen. En nachtwakers die ook geen sleutel hadden van de verkeerdelijk gesloten deur. Maar na een tiental minuten dwalen hebben we onze auto toch terug gevonden.

Op aanvraag: Muziek

Ik vroeg onlangs aan jullie als lezers om me wat blog inspiratie te bezorgen. Vandaag zal ik het op vraag van Satur9 over muziek hebben. Verdere inspiratie blijft trouwens nog steeds welkom.

Alhoewel muziek een belangrijke rol speelt in mijn leven, vond ik de vragen niet zo makkelijk. Dat is iets waar ik zelf wel wat van schrok. Het gaat vooral over de rol van muziek in het verleden en ik kon daar niet direct veel over zeggen. Ik denk dat de conclusie zich opdringt dat ik een heel slecht geheugen heb. Oeps. Een andere conclusie is dat dingen evolueren. Muziek die van levensbelang was toen ik 18 was, is dat nu blijkbaar totaal niet meer. Enkele uitzonderingen daar gelaten. Nochtans kan ik heel obsessief en intens met dingen bezig zijn. Wanneer ik muziek goed vind, staat die plaat doorgaans enkele maanden op repeat en luister ik naar weinig anders. Ik kan daar echt mee gaan slapen en opstaan. En mij heel slecht voelen als ik een concert mis van een groep die ik echt wil zien bijvoorbeeld. Dat was vroeger zo maar dat is eigenlijk nog altijd. Maar ik draag die muziek blijkbaar niet mee voor de rest van mijn dagen. Is dat bij jullie wel zo? Het was in elk geval een interessant zelfonderzoek.

En nu het antwoord op de vragen.

Wat luisterde je als kind/tiener/jongvolwassene?

Ik heb altijd vooral naar de radio geluisterd. Als kind luisterde ik dus naar wat thuis opstond en dat was niet echt geweldig. Op een bepaald moment ontdekte ik dan de Top 30 en de Vlaamse Top 10, als ik het me goed herinner. Zat ik met een cassetje klaar aan de radio om favoriete nummers op te nemen. Ik herinner me dat mijn tante ooit voor mijn verjaardag Een kopje koffie van VOF-De Kunst heeft aangevraagd op Radio Velm. De naam van de groep kende ik toen niet denk ik maar ik was zot van dat liedje. Ik was toen wellicht 9 jaar. Ik herinner me vaag ook cassetten van de Pet Shop Boys en Rick Astley. En heel vroeger vond ik Michael Jackson wel cool maar heel lang heeft dat ook niet geduurd.

Als tiener heb ik een serieuze metal-periode gehad. Begonnen met Guns ’n Roses gevolgd door Metallica toen ik een jaar of 14 was. Dat is dan helemaal verder geëvolueerd naar de allerzwaarste metalen, zijnde death metal. Morbid Angel, Carcass, Dismember waren favoriete groepen. Van die slepende dingen als Tiamat en My Dying Bride mochten er ook zijn. En Paradise Lost vond ik de max. Ik ben ooit nog op Metalopolis geweest met Jan Hautekiet!

Tegen tegen het einde van het middelbaar is mijn smaak dan wat beginnen diversifiëren en ging het scherpste kantje er wat af. Toen ben ik gigantisch fan beginnen worden van alternatieve gitaarrock zoals het toen op Studio Brussel werd gespeeld. Ik werd voor zeer lange tijd een heel grote fan van dEUS (Worst Case Scenario en In a bar under the sea werden grijzer dan grijs gedraaid) en Zita Swoon, toen nog Moondog Jr. De hele Antwerpse scène kon me wel bekoren, herinnert iemand zich DAAU nog of Dead Man Ray?

Natuurlijk was het ook de tijd van de grunge en kon je toen niet jong zijn zonder fan te zijn van Nirvana en Pearl Jam. Nirvana ben ik wel vrij snel beu geraakt en kan ik intussen niet meer horen. Radiohead en Counting Crows heb ik ook heel veel naar geluisterd.

Zowat de enige blijver uit die tijd is Greg Dulli met The Afgan Whigs. Die ben ik altijd blijven volgen en in mijn hart blijven vragen. Vraag me niet waarom, maar het is zo.

Wie heeft je daarin beïnvloed, wie voorzag je van muziek, wie was een inspiratiebron?

Dat weet ik eigenlijk niet. Ik denk vooral de radio, Studio Brussel. En dan een goede vriendin die ook erg met muziek bezig was. Ik vermoed dat ik Studio Brussel heb leren kennen via mijn oudere broer, maar die was nooit zo zwaar met muziek bezig. Maar dat kan niet anders dan via hem gegaan zijn denk ik. Toen heb ik verder zelf mijn weg gezocht, vooral dus door heel intens naar de radio te luisteren en later ook Humo en gratis muziekmagazines uit te pluizen en in cd-winkels te gaan rommelen.

Wat was/is de invloed daarvan op je leven/wie je bent?

Dat is echt een moeilijke vraag. Als tiener was de invloed supergroot. Welke muziek je goed kon bepaalde toen echt nog je identiteit; de kleren die je droeg, de mensen met wie je omging. Maar om nu te zeggen dat muziek me heeft gevormd tot wie ik nu ben, dat lijkt me ook overdreven. Is het niet omgekeerd, dat wie je bent je net aansluiting laat vinden eerder bij de ene vorm van muziek dan de andere?

Los daarvan denk ik dat gevolgen van muziek van vroeger wel nog verder blijven duren nu, in accenten in kledingstijl of smaak, al zal het allemaal een pak minder uitgesproken zijn. De vele gaatjes in mijn oren komen wellicht omdat dat toen cool was in de kringen waar ik me bevond.

Wat zijn je favoriete albums?

Alles van The Afghan Whigs en The Twilight Singers

High Violet en Boxer – The National

The Suburbs – Arcade Fire

Sams Town – The Killers

Nathaniel Rateliff & The Night Sweats

Thin Walls – Balthazar

Amir – Tamino

 

 

Goddelijke klanken

Ik ontdekte Tamino op Werchter 2017. Zijn full album liet lang op zich wachten maar enkele weken geleden was het er dan. Eindelijk. Intussen heeft het er enkele luisterbeurten opzitten en kan ik je zeggen, dit is een pareltje. Een blijvertje ook.

Het is geen plaat vol meezingers voor bij de afwas en je gaat er ook geen beentje mee uitslaan voor een dansje. En supervrolijk zal je er misschien ook niet van worden. Alhoewel dat niet helemaal klopt. Want ook al is muziek in sé niet vrolijk, toch kan je er gelukkig van worden vind ik. Omdat het balsem voor je ziel is. Je raakt. Je omwikkelt met helende klanken. Het heeft soms net iets langer nodig en vraagt misschien net iets meer, maar het is wel zo.

Dus kopen die handel. Of streamen of wat de hippe mensen tegenwoordig ook doen.

En vooral ook ‘es live gaan zien. In ons zijn zijn er deze maand maar liefst drie hopeloos uitverkochte concerten in de AB. Maar je kan ook gewoon volgend jaar in maart naar de Aéronef in Lille gaan. Dat ga ik alleszins doen. Er zijn zelfs nog kaarten beschikbaar. Zeg niet dat ik het u niet gezegd heb…