Tamino @l’Aéronef

Ik wou eigenlijk al lang eens naar concertzaal L’Aéronef in Lille. Ver is het niet, je staat er op een uurtje vanuit Gent. Maar om de een of andere reden blijven de concerten daar onder mijn radar. Omdat het in een ander land is? En in een andere taal? Wellicht wel. En dus duurde het tot zaterdag eer ik het daar kon gaan verkennen. De concerten in AB waren al lang hopeloos uitverkocht en in november kan je herkansen in de Lotto Arena, maar voor het optreden in dit kleine gezellige zaaltje waren zelfs de dag zelf nog enkele tickets beschikbaar.

Het voorprogramma was een ons onbekend Frans meisje Elia die helemaal alleen op het podium stond en dat zeker niet slecht deed. Maar echt zwaar boeien deed het ook weer niet. We waren toch vooral voor Tamino gekomen. Die maakte stipt om 21u zijn opwachting. Voor een razend enthousiaste zaal die soms niet kon stoppen met applaudiseren. Tot de zanger er helemaal verlegen van werd. Van voor de eerste noot al eigenlijk. Sterallures krijgt Tamino er alleszins niet van. Hij is enorm ingetogen, heeft de ogen meestal dicht en beperkt zijn communicatie met het publiek tot enkele zinnetjes nu en dan. In behoorlijk krom Frans. Waardoor hij er op een moment zelf wat van begon te giechelen. Cuteness factor meteen maal 1000 en het overwegend vrouwelijke publiek begon nog harder te zwijmelen.

Ingetogen dus maar wel doorleefd en authentiek. Afwisselend lieflijk zacht en met luide uithalen. Helaas niet langer geflankeerd door Tom Pintens maar met een heuse groep intussen die ook al eens mogen bijdragen aan het geluid. Al is en blijft het de stem en de composities waarvoor je komt en is al de rest puur ondersteuning.

Het concert duurde amper 1u15 wat altijd te weinig is, maar geen slechte keuze als je nog maar 1 plaat hebt om uit te putten lijkt me. Er zaten geen zwakke momenten in de set. Persoonlijk favorietje Sun May Shine zat vooraan in de set, net zoals oud singletje Cigar. Alhoewel Tamino echt luistermuziek maakt, werd er toch behoorlijk wat meegewiegd op de eerste rijen van de volgepakte kleine concertzaal. Zeker bij publiekslievelingen Habibi (grijs gedraaid maar absoluut nog niet afgezaagd) en het poppy Tummy. Ook Indigo Nights werd heel enthousiast onthaald en was van een breekbare schoonheid. Zoals gezegd was de reactie vanuit de zaal meer dan warm. Moesten we niet al rechtstaan, Tamino had na elk nummer een staande ovatie gekregen. En dat deed hem zichtbaar deugd, al kreeg hij er duidelijk geen kapsones door.

Het was de tweede keer dat ik hem bezig zag. De vorige keer was op het doorbraakoptreden op Werchter. Ten opzichte van toen is zijn sound zeker verder geëvolueerd en meer geschikt om hele zalen geboeid te houden. Ik vind het altijd ontzettend raar dat er blijkbaar mensen zijn die hier niet compleet wild van worden en het zelfs wat slaapverwekkend vinden. Ik vind het echt niet te doen hoeveel talent Tamino heeft. En wat. een. stem.

L’Aéronef is ook een fijne zaal om zo’n muziek te beleven. Relatief klein, goed geluid, gezellig. In het publiek vanavond wellicht evenveel Vlamingen als Fransen. Goedkoop ook, het ticket kostte ons amper €20. Het was alleen wat een avontuur om nadien de auto uit de parking van het mega shoppingcentrum te halen. Dat was helemaal gesloten en de nachttoegangen tot de parking bleken soms ook gesloten. En voorzien van zeer luide alarmen. En nachtwakers die ook geen sleutel hadden van de verkeerdelijk gesloten deur. Maar na een tiental minuten dwalen hebben we onze auto toch terug gevonden.

Op aanvraag: Muziek

Ik vroeg onlangs aan jullie als lezers om me wat blog inspiratie te bezorgen. Vandaag zal ik het op vraag van Satur9 over muziek hebben. Verdere inspiratie blijft trouwens nog steeds welkom.

Alhoewel muziek een belangrijke rol speelt in mijn leven, vond ik de vragen niet zo makkelijk. Dat is iets waar ik zelf wel wat van schrok. Het gaat vooral over de rol van muziek in het verleden en ik kon daar niet direct veel over zeggen. Ik denk dat de conclusie zich opdringt dat ik een heel slecht geheugen heb. Oeps. Een andere conclusie is dat dingen evolueren. Muziek die van levensbelang was toen ik 18 was, is dat nu blijkbaar totaal niet meer. Enkele uitzonderingen daar gelaten. Nochtans kan ik heel obsessief en intens met dingen bezig zijn. Wanneer ik muziek goed vind, staat die plaat doorgaans enkele maanden op repeat en luister ik naar weinig anders. Ik kan daar echt mee gaan slapen en opstaan. En mij heel slecht voelen als ik een concert mis van een groep die ik echt wil zien bijvoorbeeld. Dat was vroeger zo maar dat is eigenlijk nog altijd. Maar ik draag die muziek blijkbaar niet mee voor de rest van mijn dagen. Is dat bij jullie wel zo? Het was in elk geval een interessant zelfonderzoek.

En nu het antwoord op de vragen.

Wat luisterde je als kind/tiener/jongvolwassene?

Ik heb altijd vooral naar de radio geluisterd. Als kind luisterde ik dus naar wat thuis opstond en dat was niet echt geweldig. Op een bepaald moment ontdekte ik dan de Top 30 en de Vlaamse Top 10, als ik het me goed herinner. Zat ik met een cassetje klaar aan de radio om favoriete nummers op te nemen. Ik herinner me dat mijn tante ooit voor mijn verjaardag Een kopje koffie van VOF-De Kunst heeft aangevraagd op Radio Velm. De naam van de groep kende ik toen niet denk ik maar ik was zot van dat liedje. Ik was toen wellicht 9 jaar. Ik herinner me vaag ook cassetten van de Pet Shop Boys en Rick Astley. En heel vroeger vond ik Michael Jackson wel cool maar heel lang heeft dat ook niet geduurd.

Als tiener heb ik een serieuze metal-periode gehad. Begonnen met Guns ’n Roses gevolgd door Metallica toen ik een jaar of 14 was. Dat is dan helemaal verder geëvolueerd naar de allerzwaarste metalen, zijnde death metal. Morbid Angel, Carcass, Dismember waren favoriete groepen. Van die slepende dingen als Tiamat en My Dying Bride mochten er ook zijn. En Paradise Lost vond ik de max. Ik ben ooit nog op Metalopolis geweest met Jan Hautekiet!

Tegen tegen het einde van het middelbaar is mijn smaak dan wat beginnen diversifiëren en ging het scherpste kantje er wat af. Toen ben ik gigantisch fan beginnen worden van alternatieve gitaarrock zoals het toen op Studio Brussel werd gespeeld. Ik werd voor zeer lange tijd een heel grote fan van dEUS (Worst Case Scenario en In a bar under the sea werden grijzer dan grijs gedraaid) en Zita Swoon, toen nog Moondog Jr. De hele Antwerpse scène kon me wel bekoren, herinnert iemand zich DAAU nog of Dead Man Ray?

Natuurlijk was het ook de tijd van de grunge en kon je toen niet jong zijn zonder fan te zijn van Nirvana en Pearl Jam. Nirvana ben ik wel vrij snel beu geraakt en kan ik intussen niet meer horen. Radiohead en Counting Crows heb ik ook heel veel naar geluisterd.

Zowat de enige blijver uit die tijd is Greg Dulli met The Afgan Whigs. Die ben ik altijd blijven volgen en in mijn hart blijven vragen. Vraag me niet waarom, maar het is zo.

Wie heeft je daarin beïnvloed, wie voorzag je van muziek, wie was een inspiratiebron?

Dat weet ik eigenlijk niet. Ik denk vooral de radio, Studio Brussel. En dan een goede vriendin die ook erg met muziek bezig was. Ik vermoed dat ik Studio Brussel heb leren kennen via mijn oudere broer, maar die was nooit zo zwaar met muziek bezig. Maar dat kan niet anders dan via hem gegaan zijn denk ik. Toen heb ik verder zelf mijn weg gezocht, vooral dus door heel intens naar de radio te luisteren en later ook Humo en gratis muziekmagazines uit te pluizen en in cd-winkels te gaan rommelen.

Wat was/is de invloed daarvan op je leven/wie je bent?

Dat is echt een moeilijke vraag. Als tiener was de invloed supergroot. Welke muziek je goed kon bepaalde toen echt nog je identiteit; de kleren die je droeg, de mensen met wie je omging. Maar om nu te zeggen dat muziek me heeft gevormd tot wie ik nu ben, dat lijkt me ook overdreven. Is het niet omgekeerd, dat wie je bent je net aansluiting laat vinden eerder bij de ene vorm van muziek dan de andere?

Los daarvan denk ik dat gevolgen van muziek van vroeger wel nog verder blijven duren nu, in accenten in kledingstijl of smaak, al zal het allemaal een pak minder uitgesproken zijn. De vele gaatjes in mijn oren komen wellicht omdat dat toen cool was in de kringen waar ik me bevond.

Wat zijn je favoriete albums?

Alles van The Afghan Whigs en The Twilight Singers

High Violet en Boxer – The National

The Suburbs – Arcade Fire

Sams Town – The Killers

Nathaniel Rateliff & The Night Sweats

Thin Walls – Balthazar

Amir – Tamino

 

 

Goddelijke klanken

Ik ontdekte Tamino op Werchter 2017. Zijn full album liet lang op zich wachten maar enkele weken geleden was het er dan. Eindelijk. Intussen heeft het er enkele luisterbeurten opzitten en kan ik je zeggen, dit is een pareltje. Een blijvertje ook.

Het is geen plaat vol meezingers voor bij de afwas en je gaat er ook geen beentje mee uitslaan voor een dansje. En supervrolijk zal je er misschien ook niet van worden. Alhoewel dat niet helemaal klopt. Want ook al is muziek in sé niet vrolijk, toch kan je er gelukkig van worden vind ik. Omdat het balsem voor je ziel is. Je raakt. Je omwikkelt met helende klanken. Het heeft soms net iets langer nodig en vraagt misschien net iets meer, maar het is wel zo.

Dus kopen die handel. Of streamen of wat de hippe mensen tegenwoordig ook doen.

En vooral ook ‘es live gaan zien. In ons zijn zijn er deze maand maar liefst drie hopeloos uitverkochte concerten in de AB. Maar je kan ook gewoon volgend jaar in maart naar de Aéronef in Lille gaan. Dat ga ik alleszins doen. Er zijn zelfs nog kaarten beschikbaar. Zeg niet dat ik het u niet gezegd heb…

Arcade Fire @ Sportpaleis Antwerpen

Er was enige voorbereiding nodig voor het concert van Arcade Fire in Antwerpen. Een tweetal dagen voor het concert kreeg ik een mail met daarin een lijst met verboden voorwerpen waaronder handtassen groter dan 12 op 17 cm. Ik zou recht van het werk naar het concert gaan en ik beschik niet over een voldoende kleine handtas dus dat zorgde wel voor wat kopbrekens. Gelukkig heb ik een rokje met twee heel diepe zakken, groter dan de toegestane afmetingen voor handtassen en kon ik mijn gerief daarin kwijt en liet ik wat niet essentieel was op het werk liggen.

Na een kwartier treinvertraging wurmde ik me op de gewoonlijke beestenwagontrams richting Sportpaleis en besloot buiten op de wederhelft te wachten die ook nog op zo’n tram bleek te zitten maar dan vanaf een Park and Ride. Ondertussen zag ik de mensenzee aan de ingang steeds maar aanzwellen en zag ik vooral heel veel boze vrouwen die werden geweigerd omwille van hun handtas. Wat was ik blij met mijn rok. En de mevrouw van de security wat later trouwens ook. Want door al dat meten van handtassen en discussieren met boze concertgangers ging het toelaten van mensen tot de zaal echt wel tergend traag. Daardoor misten we helaas het voorprogramma (voor die ene keer dat het er eens leuk uit zag, Preservation Hall Jazz Band uit ons geliefde New Orleans) en stond de zaal ook al aardig volgepakt toen we er omstreeks 20u15 eindelijk raakten.

Met een podium opgesteld knal in het midden van de zaal is het even twijfelen waar je je dan moet zetten. Ik wou eigenlijk gewoon aan de voorzijde, maar we belandden aan een zijkant en stonden daar behoorlijk dicht bij het podium (vijfde rij zowat). Ik vreesde bij een verhuis naar de voor- of achterzijde meer platgedrukt te zullen worden in de mensenzee en minder te kunnen zien dus bleven we maar op ons plekje. Helaas kregen we daardoor effectief meestal de zijkant en van Win en Regine te zien, al viel het al bij al wel mee want was er midden het podium een deel met drums en piano dat voortdurend ronddraaide en wandelde Win, Regine et les autres wel heel regelmatig voorbij ‘ons deel’ van het podium, dat er in het begin trouwens uitzag als een boksring.

Van bij de eerste noten viel helaas het barslechte geluid op. Ook hiervan weet ik niet of het beter was elders in de zaal, maar bij ons aan de zijkant was het echt zo abominabel dat het soms even duurde eer je een nummer zelfs maar kon herkennen. Heel luid was het wel niet. Maar zowat subtiliteit en de helft van de instrumenten gingen volledig verloren in de dikke geluidsbrij van het Sportpaleis. Het is er altijd een probleem maar nu viel het me toch nog extra hard op.

De groep begon meteen stevig met Everything Now voor een publiek dat van bij de eerste noot zowat uitzinnig was. We kregen er meteen Rebellion (lies) na, een van hun mooiste nummers al is dat moeilijk te zeggen want ze hebben zo eindeloos veel unieke en mooie nummers. We kregen een uitgebalanceerde setlist met niet heel veel nummers van de nochtans prima laatste plaat en redelijk evenwicht uitgebalanceerd met nummers van al hun platen.

IMG_0399

Echt praten met het publiek werd er niet gedaan, maar Win kroop wel enkele keren gewoon de zaal in en de rest van de groep leek er wel enome lol te hebben. Soms hadden we ook een goed zicht op Will Butler als hij in onze hoek iets kwam doen met zijn keyboards en die kerel is echt wel serieus gestoord. Maar geweldig om naar te kijken.

Verdere hoogtepunten voor mij: No Cars go, Neon Bible, Rococo, The Suburbs en Sprawl waabij Regine van haar gele outfit veranderde in een strak glitterpak en als een echte diva over het podium danste.

IMG_0410

Dieptepunt waren algeheel het geluid en de reeks van Reflektor tot het einde voor de bissen waar enkele West-Vlaamse beren van venten en hun bijhorende vrouwen van veertig plus out of nowhere ineens in mijn rug kwamen duwen en ofwel heel luid meebrulden ofwel gewoon de hele tijd zaten te praten (over de muziek kelen dus). Sommige mensen weten echt wel hoe ze een concert kunnen verpesten voor iedereen in hun buurt. Gelukkig waren ze bij de bissen nog wat meer naar voor geduwd en kon ik ze dan niet meer horen.

Everything Now
Rebellion (Lies)
Here Comes the Night Time
Peter Pan
No Cars Go
Electric Blue
Put Your Money on Me
Neon Bible
Rococo
Suburban War
Neighborhood #1 (Tunnels)
The Suburbs
The Suburbs (Continued)
Ready to Start
Sprawl II (Mountains Beyond Mountains)
Reflektor
Afterlife
Creature Comfort
Neighborhood #3 (Power Out)

Encore:
We Don’t Deserve Love
Everything Now (Continued)
Wake Up

Nathaniel Rateliff and the night sweats @ De Roma (07/04/2018)

Al weken zat ik uit te kijken naar dit concert. Ik word altijd super goed gezind van Nathaniel Rateliff en had ter voorbereiding van het concert de afgelopen week naar weinig anders dan zijn nieuwe worp ‘Tearing at the seams’ geluisterd.

Volgens zowel de site als de vrienden is parkeren in de buurt van De Roma in Borgerhout ‘haast onmogelijk’ maar gezien de Paasvakantie besloten we toch maar onze kans te wagen en na een vijftal minuutjes zoeken in de effectief wel heel drukke woonbuurt hadden we toch een plekje gevonden op 500 meter van de zaal. Perfect. Daardoor waren we wel wat vroeger dan voorzien in de zaal.

Gelukkig is de Roma een heel mooie plek (ik hou echt van mooie gebouwen dus) en hebben ze er lekkere drankjes en gratis chips. Na een tijdje begon het mij onbekende Slim Cessna’s Auto Club eraan. Voorprogramma’s kunnen me doorgaans niet echt boeien, maar naar deze bizarre cowboys bleef ik met veel plezier staan kijken. Omdat het ons echt wel boeide, zochten we even wat info op en toen we lazen dat Slim Cessna nog in een groep heeft gezeten met David Eugene Edwards (16 horsepower iemand) vielen er wat puzzelstukjes op hun plaats en keken we met nog wat meer interesse. De Roma liep echter vrij snel leeg richting bar dus ik vrees dat niet iedereen in het publiek deze “southern gouthic”/americana/alt country smaken. Het was daar overigens echt een zeer, zeer vreemd publiek. Het soort mensen dat je eigenlijk niet echt verwacht op een concert. Behoorlijk wat grijze haren te spotten. Soms ook wel een heel onrespectvol publiek. Tijdens het solo-akoestisch nummer van Nathaniel Rateliff was het geroezemoes luider dan de muziek. Ga dan op café he mensen, als je vooral wil kletsen en drinken… Enfin, blijkbaar typisch voor De Roma.

IMG_0336.JPG

Het voordeel van een rustig en ouder publiek is dan weer dat je heel makkelijk tot vooraan in de zaal raakt en ik op de assertieve primarkdragende lesbische vrouw met de mega-dot op haar hoofd na die voorkroop, een heel goed zicht had op het podium.

Nathaniel Rateliff is een positieve en goedlachse kerel die echt wel met volle goesting op het podium staat en oprecht dankbaar is met waar de muziek hem heeft gebracht. De hele groep blonk van het speelplezier en de nieuwe nummers werden met evenveel enthousiasme gebracht als het handvol verplichte hits. Rateliff is een ontzettend aimabel man die warme en doorleefde songs maakt die zich gewoon voor altijd een plek reserveren in zowel je gehoorgang als je hart. Is het vernieuwd of cutting edge? Neen? Maakt dat wat uit? Absoluut niet. We kregen vanavond echte, warme muziek waarop het goed shaken is. Werkt volgens mij beter tegen de verzuring dan  3 strips antidepressiva.

IMG_0338.JPG

IMG_0339.JPG

The Killers @Sportpaleis 06/03/2018

Wat had ik er zin in. Ik volg ze van in het begin en er zijn periodes in mijn leven geweest dat ik amper naar andere muziek heb geluisterd. Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik niet altijd even blij was met alle nummers de afgelopen jaren in vergelijking met die op de eerste twee platen, maar ik ben altijd zot van de groep gebleven. En als ik kans zie om ze live te zien, laat ik die niet liggen. Want de kerels uit Las Vegas brengen altijd een stukje van de hoofdstad van de kitch en de decadentie mee en Brandon Flowers is gewoon een geweldige kerel.

Het had wat voeten in de aarde om er te raken, met verhinderde babysits, honden die de hele keuken hadden voorzien van minder prettige substanties, zieke kinderen en wegenwerken op het traject naar de oma die de kindjes opving, maar uiteindelijk raakten we allebei via een ander parcours tijdig in de zaal en vonden elkaar terug tussen de 16.000 andere toeschouwers. Oef. Meer nog, we raakten nog redelijk vooraan in de zaal en ik kon voor een keer zelfs redelijk goed het podium zien.

Ik had enkele minder positieve reviews gelezen van de show in Amsterdam enkele dagen eerder, maar eerlijk waar, het was een geweldige show. Alhoewel van de oorspronkelijke Killers maar 2 leden aanwezig waren en het geluid zoals steeds in het Sportpaleis (duidelijk geen ‘muziekpaleis’) abominabel was; gitaren waren er amper te horen ondanks het feit dat er 6 muzikanten op het podium stonden. Pijnlijk.

the killers, brandon flowers, sportpaleis, concert

Er werd meteen keihard begonnen met recente hit Run For Cover naadloos gevolgd door oudje en goedje Somebody Told Me en dan het overpoppie Spaceman. En dan deemsterde de set wat weg met de duidelijk minder goede songs The Way It Was en Shot At Night (weliswaar met door Flowers aangemoedigd koor van de hele zaal). En dat is een beetje het verhaal van de hele show; topsongs, uitzinnig publiek, adrenaline en dan een dipje om je vervolgens weer op te laden voor enkele euforische momenten. Euforie die werd aangezwengeld door de perfecte show met knappe videobeelden (een stuk uit de begingeneriek van True Blood gespot), een uitgekiende aankleding van het podium (die watertoren!) en gericht gebruik (niet te veel, niet te weinig) van dingen als laser, confetti en … vuurwerk!

Brandon Flowers was in vorm (de verklaring voor de mindere show in Amsterdam lag blijkbaar minstens deels bij het feit dat hij nadien naar het ziekenhuis moest en er een probleem met zijn keel. Hij was steeds in beweging, gebruikte heel het podium en jutte het publiek op. Eerst met een gewone strakke zwarte outfit met wat bling maar bij de bisnummers volledig in het goud als een eigentijdse Elvis… En ja, hij komt daarmee weg…

Hoogtepunten: Jenny Was A Friend Of Mine, Human, Romeo & Juliet (Dire straits cover), Smile Like You Mean It, For Reasons Unknown (met fan uit het publiek werd geplukt en mocht drummen maar waarvan ik nu lees dat het de drummer is van Flowers solo-optredens?), The Man (waarin Flowers helemaal los kon gaan qua pose, de max), A Dustland Fairytale, Read My Mind en All These Things That I’ve Done.

Na een lange reeks hits hadden we dan nog niet eens de bisronde gehad. Die startte een beetje mak met The Calling en het blijkbaar zelden gespeelde Midnight Show maar sloot toen in absolute schoonheid af met pareltjes en publiekslievelingen When You Were Young en Mr. Brightside. Waarna we met een zeer tevreden gevoel huiswaarts keerden (of eerst de beestentram op de stad uit) en nu nog geruime tijd op onbewaakte momenten gespot kunnen worden met Killer songs op de lippen en in de oren.

 

the killers, brandon flowers, sportpaleis, concert

The National @ Vorst Nationaal 09/11/2017

Er zijn zo van die momenten waarop, totaal tegen alle verwachtingen in, de dingen gewoon kloppen. Wanneer je geraakt wordt door pure perfectie. Waarop het leven gewoon van zoveel schoonheid getuigt. Het concert van The National in Vorst Nationaal mag gerust tot zo’n transcendent schone ervaring gerekend worden. Zo’n ervaring waarbij je je lief tegen je aantrekt en alle mensen plots van goede wil lijken.

Tegen alle verwachtingen in, zei ik. Wel ja. We hadden tickets voor The National in Bozar. Alles klopte; maandagavond in de vakantie dus kindjes gingen sowieso al uit logeren die avond; locatie met zowat de beste akoestiek van de wereld naar het schijnt, makkelijk te bereiken na het werk. En dan plots annuleren ze het concert en komt er een vervangend concert in Vorst. Vorst, de betonnen bunker waarvan de wederhelft al verschillende keren heeft gezworen er nooit nog te willen gaan. Vorst, waar we al een concert gewoon hebben gemist door eerst een eindeloze file en dan een compleet gebrek aan parking. Waar andere concerten gewoon totaal verpest werden omdat door diezelfde parkeerproblemen je alleen nog toegang krijgt tot het tweede balkon vanwaar je niks kan zien en het geluid meer weg heeft van een oorverdovende brei waar nog met moeite instrumenten te herkennen zijn dan van een rockconcert. Waar we na Sigur Ros nog meer dan een half uur hebben vast gezeten in de parkeertoren van Audi die ze tegenwoordig ter beschikking stellen. Op de koop toe kon onze trouwe vaste babysit niet lang op voorhand zeggen of ze zou kunnen komen. 

Maar soms komt het dus toch allemaal goed. Onze babysit kon. Het concert was inmiddels niet uitverkocht. Ondanks de mail van de organisatie dat Vorst nog moeilijker bereikbaar was dan anders door wegenwerken en het niet beschikbaar zijn van die parkeertoren vond de wederhelft een parkeerplaats op 50 meter van de ingang. Weliswaar tweeenhalf uur voor The National het podium zou bewandelen, want ik had hem zowat verplicht om vroeg te vertrekken (zelf kwam ik met het openbaar vervoer en ook dat ging vlotjes eens ik de juiste tram had gelokaliseerd).

De wederhelft had een zitplaats uitgezocht op de derde rij van de tribune (jep, zelfs als je bij de eersten in de zaal bent, is de eerste rij blijkbaar al volzet). Zelf voelde ik meer voor een staanplek helemaal vooraan, maar gezien het op het moment dat ik toekwam nog twee uur wachten was, ging ik akkoord met dat wachten al zittend te doen. En na het voorprogramma nog gaan staan zag ik niet zitten, ik heb van Sigur Ros amper iets gezien door al de grote mensen voor mij dus tenzij ik echt tot op de vijfde rij ofzo raak, was dat geen geweldig plan.

Blijkbaar had de groep op Instagram een hint gedropt. Die zag ik maar nadien. Maar ze hebben de geannuleerde concerten dus dubbel en dik goed gemaakt. Als cadeautje aan het Brussels publiek, hebben ze gewoon integraal Boxer gespeeld. Geen idee eigenlijk waarom dat zo juist aanvoelde, maar het was wel zo. Het was echt een ongelofelijke goedmaker.

Ik had net die middag Fake Empire uitgekozen om op Facebook te zwieren in de aanloop naar het concert en dat werd dus ook de opener. De sfeer was meteen gezet. Er bestaan geen slechte platen van The National, maar mijn liefste pareltjes staan toch wel op Boxer; Fake Empire dus, Slow Show, Appartment Story, Squalor Victoria, Mistaken For Strangers,… 

Van de nieuwe plaat Sleep Well Beast kregen we maar enkele nummers. Maar wel mooie. The System Only Dreams in Total Darkness klonk alsof ze dit nummer al tien jaar spelen. Met backing vocals trouwens van de zangeres van Buke and Gase uit het voorprogramma, waar ik weinig meer over wil zeggen dan dat ik hoop die draken nooit meer te hoeven aanschouwen. 

Matt Berninger en companen waren behoorlijk spraakzaam en goed gezind. Echt sorry hebben ze niet gezegd, maar Matt kon niet zwijgen over de knuffel die hij had gekregen van Michelle Obama en oh well, het is bij deze vergeven. Day i die werd ook een feestje en het een beetje atypische Walk it back klonk geweldig (als dit de ‘nieuwe sound is’ ben ik wel fan, trouwens, vernieuwend en toch oh zo herkenbaar The National). 

Het is eigenlijk een beetje lastig om de hoogtepunten van de show op te lijsten, want eigenlijk was elk nummer een hoogtepunt. Ik bedoel Bloodbuzz Ohio, Terrible Love, Mr November waarbij Berninger naar goede gewoonte op stap ging in het publiek, …

Afgesloten werd er, eveneens naar goede gewoonte, Vanderlyle Cry Baby geeks, dat ze akoestisch spelen en waarbij heel Vorst op zijn mooist meezong. En wij op de laatste noten al de zaal uit slopen om vlot weg te raken en de babysit niet tot een gat in de nacht te moeten ophouden. Ik voelde me extatisch en huppelde als een tiener naar onze auto. Hoe mooi kan muziek zijn…

Ik ben een beetje de tel kwijt, maar ik denk dat dit mijn zesde concert was van The National. In mijn afspeellijst die elke dag in mijn oren zit op weg naar het werk zitten ook heel veel nummers van hen, dus je mag gerust zeggen dat ik er de laatste jaren behoorlijk vaak naar heb zitten luisteren. Maar het verveelt nooit. Geen seconde. Die nummers blijven gewoon elke luisterbeurt even mooi. En ook live. De groep was aan het einde gekomen van een lange toer en alhoewel ze heel eerlijk toegaven dat ze ernaar uitkeken om eindelijk terug naar huis te kunnen, klonk de show energiek en fris. Er was behoorlijk wat interactie met het publiek en alhoewel Berninger geen natuurlijke entertainer is lijkt hij zich intussen thuis te voelen op een podium. Er was gewoon zoveel warmte in de zaal, letterlijk en figuurlijk. Op de energie van dit concert kan ik nog een tijdje teren…

Setlist 

Fake Empire
Mistaken For Strangers
Brainy
Squalor Victoria
Green Gloves
Slow Show
Apartment Story
Start a War
Guest Room
Racing Like a Pro
Ada
Gospel
The System Only Dreams in Total Darkness
Walk It Back
Guilty Party
Don’t Swallow the Cap
Bloodbuzz Ohio
I Need My Girl
Day I Die
Carin at the Liquor Store
Mr. November
Terrible Love
Vanderlyle Crybaby Geeks

the national, vorst nationaal