Goddelijke klanken

Ik ontdekte Tamino op Werchter 2017. Zijn full album liet lang op zich wachten maar enkele weken geleden was het er dan. Eindelijk. Intussen heeft het er enkele luisterbeurten opzitten en kan ik je zeggen, dit is een pareltje. Een blijvertje ook.

Het is geen plaat vol meezingers voor bij de afwas en je gaat er ook geen beentje mee uitslaan voor een dansje. En supervrolijk zal je er misschien ook niet van worden. Alhoewel dat niet helemaal klopt. Want ook al is muziek in sé niet vrolijk, toch kan je er gelukkig van worden vind ik. Omdat het balsem voor je ziel is. Je raakt. Je omwikkelt met helende klanken. Het heeft soms net iets langer nodig en vraagt misschien net iets meer, maar het is wel zo.

Dus kopen die handel. Of streamen of wat de hippe mensen tegenwoordig ook doen.

En vooral ook ‘es live gaan zien. In ons zijn zijn er deze maand maar liefst drie hopeloos uitverkochte concerten in de AB. Maar je kan ook gewoon volgend jaar in maart naar de Aéronef in Lille gaan. Dat ga ik alleszins doen. Er zijn zelfs nog kaarten beschikbaar. Zeg niet dat ik het u niet gezegd heb…

Arcade Fire @ Sportpaleis Antwerpen

Er was enige voorbereiding nodig voor het concert van Arcade Fire in Antwerpen. Een tweetal dagen voor het concert kreeg ik een mail met daarin een lijst met verboden voorwerpen waaronder handtassen groter dan 12 op 17 cm. Ik zou recht van het werk naar het concert gaan en ik beschik niet over een voldoende kleine handtas dus dat zorgde wel voor wat kopbrekens. Gelukkig heb ik een rokje met twee heel diepe zakken, groter dan de toegestane afmetingen voor handtassen en kon ik mijn gerief daarin kwijt en liet ik wat niet essentieel was op het werk liggen.

Na een kwartier treinvertraging wurmde ik me op de gewoonlijke beestenwagontrams richting Sportpaleis en besloot buiten op de wederhelft te wachten die ook nog op zo’n tram bleek te zitten maar dan vanaf een Park and Ride. Ondertussen zag ik de mensenzee aan de ingang steeds maar aanzwellen en zag ik vooral heel veel boze vrouwen die werden geweigerd omwille van hun handtas. Wat was ik blij met mijn rok. En de mevrouw van de security wat later trouwens ook. Want door al dat meten van handtassen en discussieren met boze concertgangers ging het toelaten van mensen tot de zaal echt wel tergend traag. Daardoor misten we helaas het voorprogramma (voor die ene keer dat het er eens leuk uit zag, Preservation Hall Jazz Band uit ons geliefde New Orleans) en stond de zaal ook al aardig volgepakt toen we er omstreeks 20u15 eindelijk raakten.

Met een podium opgesteld knal in het midden van de zaal is het even twijfelen waar je je dan moet zetten. Ik wou eigenlijk gewoon aan de voorzijde, maar we belandden aan een zijkant en stonden daar behoorlijk dicht bij het podium (vijfde rij zowat). Ik vreesde bij een verhuis naar de voor- of achterzijde meer platgedrukt te zullen worden in de mensenzee en minder te kunnen zien dus bleven we maar op ons plekje. Helaas kregen we daardoor effectief meestal de zijkant en van Win en Regine te zien, al viel het al bij al wel mee want was er midden het podium een deel met drums en piano dat voortdurend ronddraaide en wandelde Win, Regine et les autres wel heel regelmatig voorbij ‘ons deel’ van het podium, dat er in het begin trouwens uitzag als een boksring.

Van bij de eerste noten viel helaas het barslechte geluid op. Ook hiervan weet ik niet of het beter was elders in de zaal, maar bij ons aan de zijkant was het echt zo abominabel dat het soms even duurde eer je een nummer zelfs maar kon herkennen. Heel luid was het wel niet. Maar zowat subtiliteit en de helft van de instrumenten gingen volledig verloren in de dikke geluidsbrij van het Sportpaleis. Het is er altijd een probleem maar nu viel het me toch nog extra hard op.

De groep begon meteen stevig met Everything Now voor een publiek dat van bij de eerste noot zowat uitzinnig was. We kregen er meteen Rebellion (lies) na, een van hun mooiste nummers al is dat moeilijk te zeggen want ze hebben zo eindeloos veel unieke en mooie nummers. We kregen een uitgebalanceerde setlist met niet heel veel nummers van de nochtans prima laatste plaat en redelijk evenwicht uitgebalanceerd met nummers van al hun platen.

IMG_0399

Echt praten met het publiek werd er niet gedaan, maar Win kroop wel enkele keren gewoon de zaal in en de rest van de groep leek er wel enome lol te hebben. Soms hadden we ook een goed zicht op Will Butler als hij in onze hoek iets kwam doen met zijn keyboards en die kerel is echt wel serieus gestoord. Maar geweldig om naar te kijken.

Verdere hoogtepunten voor mij: No Cars go, Neon Bible, Rococo, The Suburbs en Sprawl waabij Regine van haar gele outfit veranderde in een strak glitterpak en als een echte diva over het podium danste.

IMG_0410

Dieptepunt waren algeheel het geluid en de reeks van Reflektor tot het einde voor de bissen waar enkele West-Vlaamse beren van venten en hun bijhorende vrouwen van veertig plus out of nowhere ineens in mijn rug kwamen duwen en ofwel heel luid meebrulden ofwel gewoon de hele tijd zaten te praten (over de muziek kelen dus). Sommige mensen weten echt wel hoe ze een concert kunnen verpesten voor iedereen in hun buurt. Gelukkig waren ze bij de bissen nog wat meer naar voor geduwd en kon ik ze dan niet meer horen.

Everything Now
Rebellion (Lies)
Here Comes the Night Time
Peter Pan
No Cars Go
Electric Blue
Put Your Money on Me
Neon Bible
Rococo
Suburban War
Neighborhood #1 (Tunnels)
The Suburbs
The Suburbs (Continued)
Ready to Start
Sprawl II (Mountains Beyond Mountains)
Reflektor
Afterlife
Creature Comfort
Neighborhood #3 (Power Out)

Encore:
We Don’t Deserve Love
Everything Now (Continued)
Wake Up

Nathaniel Rateliff and the night sweats @ De Roma (07/04/2018)

Al weken zat ik uit te kijken naar dit concert. Ik word altijd super goed gezind van Nathaniel Rateliff en had ter voorbereiding van het concert de afgelopen week naar weinig anders dan zijn nieuwe worp ‘Tearing at the seams’ geluisterd.

Volgens zowel de site als de vrienden is parkeren in de buurt van De Roma in Borgerhout ‘haast onmogelijk’ maar gezien de Paasvakantie besloten we toch maar onze kans te wagen en na een vijftal minuutjes zoeken in de effectief wel heel drukke woonbuurt hadden we toch een plekje gevonden op 500 meter van de zaal. Perfect. Daardoor waren we wel wat vroeger dan voorzien in de zaal.

Gelukkig is de Roma een heel mooie plek (ik hou echt van mooie gebouwen dus) en hebben ze er lekkere drankjes en gratis chips. Na een tijdje begon het mij onbekende Slim Cessna’s Auto Club eraan. Voorprogramma’s kunnen me doorgaans niet echt boeien, maar naar deze bizarre cowboys bleef ik met veel plezier staan kijken. Omdat het ons echt wel boeide, zochten we even wat info op en toen we lazen dat Slim Cessna nog in een groep heeft gezeten met David Eugene Edwards (16 horsepower iemand) vielen er wat puzzelstukjes op hun plaats en keken we met nog wat meer interesse. De Roma liep echter vrij snel leeg richting bar dus ik vrees dat niet iedereen in het publiek deze “southern gouthic”/americana/alt country smaken. Het was daar overigens echt een zeer, zeer vreemd publiek. Het soort mensen dat je eigenlijk niet echt verwacht op een concert. Behoorlijk wat grijze haren te spotten. Soms ook wel een heel onrespectvol publiek. Tijdens het solo-akoestisch nummer van Nathaniel Rateliff was het geroezemoes luider dan de muziek. Ga dan op café he mensen, als je vooral wil kletsen en drinken… Enfin, blijkbaar typisch voor De Roma.

IMG_0336.JPG

Het voordeel van een rustig en ouder publiek is dan weer dat je heel makkelijk tot vooraan in de zaal raakt en ik op de assertieve primarkdragende lesbische vrouw met de mega-dot op haar hoofd na die voorkroop, een heel goed zicht had op het podium.

Nathaniel Rateliff is een positieve en goedlachse kerel die echt wel met volle goesting op het podium staat en oprecht dankbaar is met waar de muziek hem heeft gebracht. De hele groep blonk van het speelplezier en de nieuwe nummers werden met evenveel enthousiasme gebracht als het handvol verplichte hits. Rateliff is een ontzettend aimabel man die warme en doorleefde songs maakt die zich gewoon voor altijd een plek reserveren in zowel je gehoorgang als je hart. Is het vernieuwd of cutting edge? Neen? Maakt dat wat uit? Absoluut niet. We kregen vanavond echte, warme muziek waarop het goed shaken is. Werkt volgens mij beter tegen de verzuring dan  3 strips antidepressiva.

IMG_0338.JPG

IMG_0339.JPG

The Killers @Sportpaleis 06/03/2018

Wat had ik er zin in. Ik volg ze van in het begin en er zijn periodes in mijn leven geweest dat ik amper naar andere muziek heb geluisterd. Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik niet altijd even blij was met alle nummers de afgelopen jaren in vergelijking met die op de eerste twee platen, maar ik ben altijd zot van de groep gebleven. En als ik kans zie om ze live te zien, laat ik die niet liggen. Want de kerels uit Las Vegas brengen altijd een stukje van de hoofdstad van de kitch en de decadentie mee en Brandon Flowers is gewoon een geweldige kerel.

Het had wat voeten in de aarde om er te raken, met verhinderde babysits, honden die de hele keuken hadden voorzien van minder prettige substanties, zieke kinderen en wegenwerken op het traject naar de oma die de kindjes opving, maar uiteindelijk raakten we allebei via een ander parcours tijdig in de zaal en vonden elkaar terug tussen de 16.000 andere toeschouwers. Oef. Meer nog, we raakten nog redelijk vooraan in de zaal en ik kon voor een keer zelfs redelijk goed het podium zien.

Ik had enkele minder positieve reviews gelezen van de show in Amsterdam enkele dagen eerder, maar eerlijk waar, het was een geweldige show. Alhoewel van de oorspronkelijke Killers maar 2 leden aanwezig waren en het geluid zoals steeds in het Sportpaleis (duidelijk geen ‘muziekpaleis’) abominabel was; gitaren waren er amper te horen ondanks het feit dat er 6 muzikanten op het podium stonden. Pijnlijk.

the killers, brandon flowers, sportpaleis, concert

Er werd meteen keihard begonnen met recente hit Run For Cover naadloos gevolgd door oudje en goedje Somebody Told Me en dan het overpoppie Spaceman. En dan deemsterde de set wat weg met de duidelijk minder goede songs The Way It Was en Shot At Night (weliswaar met door Flowers aangemoedigd koor van de hele zaal). En dat is een beetje het verhaal van de hele show; topsongs, uitzinnig publiek, adrenaline en dan een dipje om je vervolgens weer op te laden voor enkele euforische momenten. Euforie die werd aangezwengeld door de perfecte show met knappe videobeelden (een stuk uit de begingeneriek van True Blood gespot), een uitgekiende aankleding van het podium (die watertoren!) en gericht gebruik (niet te veel, niet te weinig) van dingen als laser, confetti en … vuurwerk!

Brandon Flowers was in vorm (de verklaring voor de mindere show in Amsterdam lag blijkbaar minstens deels bij het feit dat hij nadien naar het ziekenhuis moest en er een probleem met zijn keel. Hij was steeds in beweging, gebruikte heel het podium en jutte het publiek op. Eerst met een gewone strakke zwarte outfit met wat bling maar bij de bisnummers volledig in het goud als een eigentijdse Elvis… En ja, hij komt daarmee weg…

Hoogtepunten: Jenny Was A Friend Of Mine, Human, Romeo & Juliet (Dire straits cover), Smile Like You Mean It, For Reasons Unknown (met fan uit het publiek werd geplukt en mocht drummen maar waarvan ik nu lees dat het de drummer is van Flowers solo-optredens?), The Man (waarin Flowers helemaal los kon gaan qua pose, de max), A Dustland Fairytale, Read My Mind en All These Things That I’ve Done.

Na een lange reeks hits hadden we dan nog niet eens de bisronde gehad. Die startte een beetje mak met The Calling en het blijkbaar zelden gespeelde Midnight Show maar sloot toen in absolute schoonheid af met pareltjes en publiekslievelingen When You Were Young en Mr. Brightside. Waarna we met een zeer tevreden gevoel huiswaarts keerden (of eerst de beestentram op de stad uit) en nu nog geruime tijd op onbewaakte momenten gespot kunnen worden met Killer songs op de lippen en in de oren.

 

the killers, brandon flowers, sportpaleis, concert

The National @ Vorst Nationaal 09/11/2017

Er zijn zo van die momenten waarop, totaal tegen alle verwachtingen in, de dingen gewoon kloppen. Wanneer je geraakt wordt door pure perfectie. Waarop het leven gewoon van zoveel schoonheid getuigt. Het concert van The National in Vorst Nationaal mag gerust tot zo’n transcendent schone ervaring gerekend worden. Zo’n ervaring waarbij je je lief tegen je aantrekt en alle mensen plots van goede wil lijken.

Tegen alle verwachtingen in, zei ik. Wel ja. We hadden tickets voor The National in Bozar. Alles klopte; maandagavond in de vakantie dus kindjes gingen sowieso al uit logeren die avond; locatie met zowat de beste akoestiek van de wereld naar het schijnt, makkelijk te bereiken na het werk. En dan plots annuleren ze het concert en komt er een vervangend concert in Vorst. Vorst, de betonnen bunker waarvan de wederhelft al verschillende keren heeft gezworen er nooit nog te willen gaan. Vorst, waar we al een concert gewoon hebben gemist door eerst een eindeloze file en dan een compleet gebrek aan parking. Waar andere concerten gewoon totaal verpest werden omdat door diezelfde parkeerproblemen je alleen nog toegang krijgt tot het tweede balkon vanwaar je niks kan zien en het geluid meer weg heeft van een oorverdovende brei waar nog met moeite instrumenten te herkennen zijn dan van een rockconcert. Waar we na Sigur Ros nog meer dan een half uur hebben vast gezeten in de parkeertoren van Audi die ze tegenwoordig ter beschikking stellen. Op de koop toe kon onze trouwe vaste babysit niet lang op voorhand zeggen of ze zou kunnen komen. 

Maar soms komt het dus toch allemaal goed. Onze babysit kon. Het concert was inmiddels niet uitverkocht. Ondanks de mail van de organisatie dat Vorst nog moeilijker bereikbaar was dan anders door wegenwerken en het niet beschikbaar zijn van die parkeertoren vond de wederhelft een parkeerplaats op 50 meter van de ingang. Weliswaar tweeenhalf uur voor The National het podium zou bewandelen, want ik had hem zowat verplicht om vroeg te vertrekken (zelf kwam ik met het openbaar vervoer en ook dat ging vlotjes eens ik de juiste tram had gelokaliseerd).

De wederhelft had een zitplaats uitgezocht op de derde rij van de tribune (jep, zelfs als je bij de eersten in de zaal bent, is de eerste rij blijkbaar al volzet). Zelf voelde ik meer voor een staanplek helemaal vooraan, maar gezien het op het moment dat ik toekwam nog twee uur wachten was, ging ik akkoord met dat wachten al zittend te doen. En na het voorprogramma nog gaan staan zag ik niet zitten, ik heb van Sigur Ros amper iets gezien door al de grote mensen voor mij dus tenzij ik echt tot op de vijfde rij ofzo raak, was dat geen geweldig plan.

Blijkbaar had de groep op Instagram een hint gedropt. Die zag ik maar nadien. Maar ze hebben de geannuleerde concerten dus dubbel en dik goed gemaakt. Als cadeautje aan het Brussels publiek, hebben ze gewoon integraal Boxer gespeeld. Geen idee eigenlijk waarom dat zo juist aanvoelde, maar het was wel zo. Het was echt een ongelofelijke goedmaker.

Ik had net die middag Fake Empire uitgekozen om op Facebook te zwieren in de aanloop naar het concert en dat werd dus ook de opener. De sfeer was meteen gezet. Er bestaan geen slechte platen van The National, maar mijn liefste pareltjes staan toch wel op Boxer; Fake Empire dus, Slow Show, Appartment Story, Squalor Victoria, Mistaken For Strangers,… 

Van de nieuwe plaat Sleep Well Beast kregen we maar enkele nummers. Maar wel mooie. The System Only Dreams in Total Darkness klonk alsof ze dit nummer al tien jaar spelen. Met backing vocals trouwens van de zangeres van Buke and Gase uit het voorprogramma, waar ik weinig meer over wil zeggen dan dat ik hoop die draken nooit meer te hoeven aanschouwen. 

Matt Berninger en companen waren behoorlijk spraakzaam en goed gezind. Echt sorry hebben ze niet gezegd, maar Matt kon niet zwijgen over de knuffel die hij had gekregen van Michelle Obama en oh well, het is bij deze vergeven. Day i die werd ook een feestje en het een beetje atypische Walk it back klonk geweldig (als dit de ‘nieuwe sound is’ ben ik wel fan, trouwens, vernieuwend en toch oh zo herkenbaar The National). 

Het is eigenlijk een beetje lastig om de hoogtepunten van de show op te lijsten, want eigenlijk was elk nummer een hoogtepunt. Ik bedoel Bloodbuzz Ohio, Terrible Love, Mr November waarbij Berninger naar goede gewoonte op stap ging in het publiek, …

Afgesloten werd er, eveneens naar goede gewoonte, Vanderlyle Cry Baby geeks, dat ze akoestisch spelen en waarbij heel Vorst op zijn mooist meezong. En wij op de laatste noten al de zaal uit slopen om vlot weg te raken en de babysit niet tot een gat in de nacht te moeten ophouden. Ik voelde me extatisch en huppelde als een tiener naar onze auto. Hoe mooi kan muziek zijn…

Ik ben een beetje de tel kwijt, maar ik denk dat dit mijn zesde concert was van The National. In mijn afspeellijst die elke dag in mijn oren zit op weg naar het werk zitten ook heel veel nummers van hen, dus je mag gerust zeggen dat ik er de laatste jaren behoorlijk vaak naar heb zitten luisteren. Maar het verveelt nooit. Geen seconde. Die nummers blijven gewoon elke luisterbeurt even mooi. En ook live. De groep was aan het einde gekomen van een lange toer en alhoewel ze heel eerlijk toegaven dat ze ernaar uitkeken om eindelijk terug naar huis te kunnen, klonk de show energiek en fris. Er was behoorlijk wat interactie met het publiek en alhoewel Berninger geen natuurlijke entertainer is lijkt hij zich intussen thuis te voelen op een podium. Er was gewoon zoveel warmte in de zaal, letterlijk en figuurlijk. Op de energie van dit concert kan ik nog een tijdje teren…

Setlist 

Fake Empire
Mistaken For Strangers
Brainy
Squalor Victoria
Green Gloves
Slow Show
Apartment Story
Start a War
Guest Room
Racing Like a Pro
Ada
Gospel
The System Only Dreams in Total Darkness
Walk It Back
Guilty Party
Don’t Swallow the Cap
Bloodbuzz Ohio
I Need My Girl
Day I Die
Carin at the Liquor Store
Mr. November
Terrible Love
Vanderlyle Crybaby Geeks

the national, vorst nationaal

Sigur Ros in Vorst, de Pierkesloop, Leuven en de rest van een druk weekend

Een druk weekend is best wel leuk. Zeker als de geplande activiteiten op zich allemaal leuke dingen zijn. Ik hou wel van wat activiteit op mijn vrije dagen. Maar afgelopen weekend was het er misschien wel een beetje over. Dat kwalificeert als het drukste tot hier toe.

Het begon zoals elke zaterdagochtend om 9u30 in het water van het zwembad. Eerst een half uur zwemles met de Dochter die liever speelt dan te luisteren naar de juf en dan een half uur in dat koude grote bad met Zoon die echt met sprongen vooruit gaat en dat hele zwem-concept door begint te krijgen (jep, ouders moeten mee in het water bij ons, maar ik vind dat superleuk).

Het water uit, haastig omkleden en dan dropte de wederhelft mij even af aan het station waar ik met nog kletsnatte haren op de trein richting Leuven dook. Een dagje vriendinnentijd, geweldig en veel te lang geleden. We hebben eerst een halve middag in Noordoever gezeten, een geweldig vegetarisch restaurant aan de Vaart, eerst geluncht en dan een tijdje later nog een dessertje en ondertussen bijpraten. Daarna nog even gaan shoppen en dan weer de trein op. Ik was nog net op tijd thuis om de kindjes in bed te helpen leggen.

sigur ros,vorst nationaal,leuven,noordoever

Zondag was zo mogelijk NOG drukker. Opnieuw om 7u30 de wekker want om 9u15 werden we in het atletiekstadion van Gentbrugge verwacht voor de 20e editie van de Pierkesloop. Het was even stressen want we vonden geen parking, maar slaagden er toch nog in om op tijd aan de verzamelplek van de school te raken. Net voor we vertrokken, wist Zoon ons nog te melden dat hij een rugnummer had gekregen, we hadden daar anders schoon gestaan (ik denk dat ze zonder niet mogen meedoen zelfs). Maar hoe dat vast te maken? Ter plaatse had iedereen speldjes mee om dat rugnummer op te spelden. Wij uiteraard niet. Stressje nummer twee van de dag, alle ouders afgaan en speldjes schooien. Stressje nummer drie was toen het hele gebeuren begon uit te lopen, wij hadden die dag immers een strak schema. Maar uiteindelijk kwam alles goed. Zoon deed enthousiast mee aan de parade en de hip hop opwarming en liep daarna vol enthousiasme zijn 600 meter. Geweldige ochtend, heel gezellig ook zo samen supporteren. En ik was zo fier…

sigur ros,vorst nationaal,leuven,noordoever

Van Gentbrugge ging het rechtstreeks naar de dansles voor Dochter haar pré-ballet. We waren twintig minuten te vroeg maar ondanks dat zij die hele ochtend nog weinig anders had gedaan dan gewacht, hield ze zich enorm flink. Vandaag mochten de ouders ook niet meer mee binnen in de danszaal, maar ook dat was geen probleem, als een echte stapte die kleine uk naar de juf en begon aan de les. Ondertussen was de wederhelft nog snel over huis gegaan om de hond een plas te laten doen en supersnel iets van eten uit de kookpot te toveren want om 13u moesten hij en Zoon alweer in de Kinepolis zijn voor de Nachtwacht Fandag.
Dochter en ik namen van de dansschool de bus, weer een kwartiertje wachten want het is geen al te vlotte verbinding, maar we raakten uiteindelijk wel thuis. Eten en de half ontplofte keuken opruimen en dan de hond een degelijke wandeling geven. En dan de was en het huis wat opruimen.

Tegen 17u vertrokken we, ik redelijk uitgeput al, opnieuw op tocht. We hadden kaarten voor Sigur Ros in Vorst die avond maar omdat we geen babysit hadden kunnen vinden, moesten de kindjes eerst nog naar de schoonouders gebracht worden die op een half uur rijden wonen. Van daar naar Vorst. Vorst is dikke miserie qua parking, maar er was nu de mogelijkheid om in de Audi parkeertoren te staan. Die stond al behoorlijk vol, maar we vonden nog een plekje op de vierde verdieping. Een beetje groggy maar nog wel prima op tijd arriveerden we in de concertzaal.

Sigur Ros dan was hemels mooi. Ik kende wel maar een minderheid van de nummers. Maar dat gaf niet. De visuals (de beste die ik ooit zag, zo een geheel met de muziek dat die vormden), die onaards mooie zang, de nu dromerige en dan weer oorverdovend maar altijd intense muziek. Helaas zag ik weinig vanuit de helft van het middenplein en was ik zo verschrikkelijk moe dat ik vrees dat er ook wel een en ander aan mij is voorbij gegaan.

Na het concert stoven we ervan door om zonder te veel fileleed uit Vorst weg te raken. Maar helaas. Omdat we op de vierde verdieping geparkeerd stonden en niemand de hogere verdiepingen liet passeren bij het verlaten van de parking, hebben we meer dan een half uur stil gestaan in die parking eer we eruit raakten. Niet echt leuk. Daardoor was het al na middernacht eer we bij de schoonouders de kinderen uit bed konden plukken en na 1 uur eer we zelf konden gaan slapen. En door werkomstandigheden van de wederhelft moest ik die dag al om 8u beginnen in Brussel om ’s avonds de kindjes te kunnen gaan halen. Dus ik heb minder dan 5 uur geslapen. En dat voel ik nog altijd… Maar het was het natuurlijk absoluut waard. Nu een rustig weekendje voor de deur maar het volgende wordt alweer een druk gebeuren, met de twee feestjes voor de vierde verjaardag van de Dochter…

The Killers here I come

Het heeft me verdorie behoorlijk wat negalbijten gekost, maar ik heb tickets voor een van mijn all time favourites, The Killers. In maart pas en in het *** Sportpaleis, maar dat kan de pret niet vergallen.

Nagelbijten dus. Ik had mooi op voorhand de link klaargezet en ingelogd, maar dan linkte de site door naar een andere site waarvan ik mijn paswoord niet meer wist. Aaaargh. Nieuw paswoord aangevraagd en geklikt. Wachten. Betalen. Niet te vroeg victorie kraaien want het kan nog altijd fout lopen. Wat het dan ook deed, timeout naar die betaalpagina en hop, we moesten van voor af aan beginnen en weer een ticket proberen klikken. Opnieuw gelukt na enkele minuten. Betaalpagina laadde deze keer. Ik gaf mijn code in. Baf, foutmelding. Er stond ‘gebruik de back knop en geef je code weer in’ dus dat deed ik. Betaald. Bevestiging.

Maar geen bevestigingsmail en als ik op de site ging kijken stond er bij mijn tickets eerst heel lang ‘betaling vereist’ en dan ‘er is iets mis gelopen met je betaling, we sturen je straks een link om opnieuw te betalen’. En intussen waren al de goede tickets natuurlijk al lang uitverkocht. Maar mijn reservatie bleef wel 6 uur gelden dus nu was het wachten op de mail die maar niet kwam en af en toe eens proberen betalen en dat ging ook nooit.

En dan een uurtje later kwam er ineens een mail dat de betaling toch ok was en de tickets dus normaal gezien ook.

Oef!