Ziek konijntje

Een van de eerste dingen die ik elke ochtend doe, is de konijntjes eten geven. Ze vallen met veel enthousiasme aan op hun bakje biks en daarna op hun portie groentjes. Ik vond het dan ook alarmerend toen Harry zondag weigerde uit zijn hoekje te komen nadat ik het eten in het hok deed. In de uren nadien probeerde ik hem te verleiden met wortels, loof, snoepjes, al zijn favoriete hapjes. Maar hij weigerde te eten en lag heel de tijd stil in een hoek. En bij een konijn is dat echt geen goed nieuws. Die moeten voortdurend eten en mest maken. Vallen de darmen stil, dan komt het vaak niet meer goed. Een dag niet eten is daarvoor genoeg.

Ik belde de dierenarts, maar het antwoordapparaat verwees door naar de wachtdienst en helaas zijn er in ons land weinig konijnkundige dierenartsen. Dus belden we naar het universitair dierenziekenhuis in Merelbeke. Daar werd de telefoon gelukkig wel opgenomen. De gespecialiseerde dierenarts zou ons terugbellen. Na een klein half uur belde die dan. Wat kan wachten lang duren. Hij zei dat hij om 16u in de kliniek kon zijn, maar daarvoor nog eens zou bellen om te horen hoe de situatie was.

Intussen bleef ik hem af en toe eten aanbieden, zonder resultaat. Twee snoepjes kreeg ik erin op 8 uur tijd.

Dus reden we om 16u naar een verlaten dierenziekenhuis waar de dokter ons veel vragen stelde en Harry onderzocht. Hij kon geen duidelijke oorzaak vinden. Hij stelde voor om Harry daar te laten. Ze zouden dan meteen starten met dwangvoederen en hem observeren. Ofwel begon hij spontaan met eten in de komende uren, ofwel zouden ze maandag ochtend een radiografie doen aangevuld met eventueel echografie en bloedonderzoek. Ze zouden ons op de hoogte houden.

Vanmiddag was er dan eindelijk nieuws. Hij was beginnen eten, zij het niet veel. Maar genoeg om verder af te wachten. Tests zijn stresserend en konijnen kunnen niet tegen stress, dus voorlopig liever geen verder onderzoek. Om 17u mocht hij dan naar huis komen. En nu moeten we hem de komende dagen goed in de gaten houden. Tegen het einde van de week moet hij er helemaal bovenop zijn. Hopelijk komt ons arm mannetje er nu verder goed door. Gister was een beetje een waas. Je bent toch direct superongerust…

Vernielzuchtige konijnen

Vanmorgen.

Een van de vele dingen die je NIET wil horen als je op het toilet zit. “Mama, Pluisje heeft in mijn koptelefoon gebeten”.

Lap. Nagelnieuwe koptelefoon van 25 euro kapot. Dan koop je die kinderen een degelijke koptelefoon in plaats van iets van 2 euro uit de Flying Tiger… Vorige week heb ik pas die van Zoon teruggestuurd naar Bol omdat het kabeltje plots heel mysterieus kapot was. Nu ik de schade aan die van Dochter zie, kan ik eigenlijk al bedenken wat toen de oorzaak was. Benieuwd of ze bij Bol iets kennen van konijnen.

Driedubbele zucht.

[De Dochter zat in de zetel naar de iPad te kijken en het konijn was daar ook, meegesleept door Zoon. Dochter had niks door tot het te laat was.]

Naar het ziekenhuis

Morgen moet mijn kleine meisje onder het mes. De neusamandel(en?) moet eruit. Dagkliniek gelukkig maar. Maar wel volledige verdoving. Voor mezelf vind ik dat totaal niet akelig. Maar als het over mijn klein bolletje gaat, vind ik het maar niks.

We waren doorverwezen door de logopediste. De Dochter sprak niet zo duidelijk en de vraag was of haar grote keelamandelen daar een rol in speelden. De NKO-arts vond van niet. Maar omdat ze snurkt, open mond gedrag vertoont en wel regelmatig ziek is, ging die verder op onderzoek. Gehoor: prima. Allergietest: negatief. Neus: mega neusamandel. Dus die vliegt er morgen uit.

De eerste keer dat er een kind van mij verdoofd en onder het mes moet. Ik ga blij zijn als het goed en wel achter de rug is!

Vakantieregelingen

De kindjes zijn gisterenavond nog naar de schoonouders vertrokken voor twee dagen. Want zij hebben misschien wel vakantie, wij uiteraard niet. Dat zorgde voor een zeer rustige ochtend. Een half uur langer slapen. Rustig ontbijten. Zonder rush naar het station. Helaas wel met de propvolle trein vanuit Dampoort en geen ontspannend fietsstochtje naar het station, met zoveel regen én wind zag ik dat laatste niet zitten.

Vanavond gaan we wellicht na het werk snel een hapje eten onder ons twee. Snel want het zal al 19u30 zijn eer ik thuis ben en we moeten nog even met de kindjes Facetimen eerst. En dan morgen weer uitslapen. Wedden dat ik zoals altijd voor 7u wakker ben, ook al hoeft het niet. Maar toch relax.

Woensdag dan wel rushen want dan moeten ze voor het werk nog afgezet in de buitenschoolse opvang en die is net iets verder weg dan de school dus wat vroeger vertrekken. Donderdag idem.

En vrijdag ben ik dan thuis met het klein grut. Ik zit niet graag stil dus ben mijn hoofd aan het breken over een toffe activiteit. Heel lang mag het echter niet duren, want op de middag moet de Dochter naar de logopedie en om 17u30 moet Zoon dan weer naar de voetbaltraining vertrekken. Maar iets waar we ons een uur of 2, 3 mee bezig zouden kunnen houden zou welkom zijn. Voorlopig kom ik niet verder dan cinema, binnenspeeltuin of zwemmen, en ik weet niet of ik het wel zie zitten, helemaal alleen gaan zwemmen met die twee.
Als iemand leuke suggesties heeft voor een activiteit met twee kindjes in Gent deze week, hoor ik het graag.

Intussen ben ik al een tijd druk bezig met de voorbereidingen voor de volgende vakanties. De inschrijvingsperiode voor de opvang voor de Paasvakantie loopt. Dus moeten er knopen doorgehakt. Zoon kan kiezen tussen opvang, voetbalkamp of scoutskamp. Al is voetbal enkel op papier een optie, want het is in Melle en ik krijg hem daar niet ’s morgens. De dochter afzetten in de opvang, dan naar Melle met fiets of openbaar vervoer en dan naar Brussel, dat zou in de praktijk al gauw meer dan 3 uur kosten. En dan moet de werkdag nog beginnen. Ver is het allemaal niet, maar zonder auto ben je snel heel lang onderweg. Dus ben ik hem een beetje aan het stimuleren om op scoutskamp te gaan. Dat is 5 nachten weg van huis, het langste ooit. En zijn beste vriend gaat niet mee. Dus heb ik wat rondgehoord bij andere kindjes die hij als vriendjes opgeeft maar die niet van zijn school zijn en die blijken wel mee te gaan. En is hij gematigd enthousiast om het ook te wagen. Hij vindt 5 nachten eigenlijk te lang, maar ja, daar is weinig aan te doen, het is met zo’n dingen natuurlijk alles of niks. Ik heb dus alleen de Dochter ingeschreven in de opvang en we gaan ervan uit dat Zoon op kamp gaat.

Intussen ben ik aan het mailen met de konijnenopvang om het verblijf van Harry en Pluisje tijdens onze vakanties in april en augustus te regelen, dat moet ook op tijd gebeuren of er is geen plaats. En Harry moet tussendoor nog een vaccinatie krijgen.

Als ik dan vertel dat de collega op het werk ook de komende weken afwezig blijft, dan weet je het wel, drukke tijden…

Levende wezens

Vraag. Waarom is het ene dier meer waard dan het andere? Vandaag deelt iemand op Facebook een superschattig filmpje van een hond die met een varken knuffelt. Varken met veel in een krappe stal, opgesloten. Hond aan de andere kant van het hek, mag vrij los lopen. Ik vraag me dan vaak af waarom zo weinig mensen opmerken dat het hier gaat om evenwaardige dieren (even intelligent bijvoorbeeld) waarbij wij mensen zomaar bepalen dat het ene in huis hoort als gezelschapsdier van de mens en het andere in een vuile donkere stal wordt vet gemest. De hond maakt het onderscheid duidelijk veel minder en heeft door dat een varken even knuffelbaar is en een even geschikte speelkameraad als een andere hond of een mens.

En zelfs onder huisdieren blijkt er een hiërarchie te zijn. Nu ik geen honden meer heb (helaas) maar konijntjes moet ik mij precies verantwoorden voor het feit dat die, net als daarvoor de honden, eten, aandacht en liefde krijgen en dat ik daar indien nodig ook geld aan spendeer. Dat ik op het werk moet regelen om ermee naar de dierenarts te gaan. Dat ik na een ingreep bij de dierenarts bezorgd ben. Zelfs van mensen die zelf huisdieren hebben, kreeg ik toen rare reacties. Genre ‘het is toch maar een konijn’. Euh ja het is een konijn. Maakt het dan uit wat het is? En wat staat er dan bovenaan in de rangorde? De hond? De kat? Niet de kat blijkbaar, wist een vriendin me te melden, die op haar beurt dan weer geconfronteerd werd met mensen die een kat minder waard vonden dan een hond als gezelschapsdier.

Ik denk dat ik in een parallel universum leef soms want van zo’n dingen breekt mijn spreekwoordelijke klomp dus helemaal. Voor mij zijn alle levende, voelende wezens gelijk. Gisteren zei ik nog aan de kindjes dat wij uiteindelijk ook gewoon beestjes zijn. Wij als mensen zijn ook heus niet meer, of beter. Net zoals een konijn niet minder waard is dan een hond. Of een varken. Of een kip. Of een paard. Een levend wezen is een levend wezen.

En ja er is een grens te trekken, ergens. Een eencellige dicht ik geen uitgebreide gedachten of emoties toe. Maar ik hou er niet van om daar tot in het oneindige over in discussie te gaan. Want vaak is dat het argument bij uitstek van de carnivoor met ooglappen om alles dood te relativeren. ‘Hoe weet je dat die wortel geen pijn heeft als je hem kook’. Ha. Ha. Ha. Daar wil ik het dus niet over hebben. Ik mag dat. Het is tenslotte mijn blog, toch?

img_1339

When Harry met Pluisje

Harry woont intussen iets meer dan drie maanden bij ons. Dat was voor ons allemaal best een ontdekkingstocht. Konijnen zijn absoluut niet de simpele huisdieren waarvoor ze doorgaan. Wat niet betekent dat het geen toffe huisdieren zijn. Absoluut wel. Maar het zijn ook tere en complexe wezens met zo hun behoeften. Wat eigenlijk ook maar normaal is.

Direct na de komst van Harry ben ik me beginnen inlezen en ontdekte ik dat een konijn eigenlijk niet alleen gehouden mag worden. Maar je kan ook niet zomaar twee konijnen samenproppen want dan vechten ze. Gelukkig bestaan er konijnenopvangcentra waar je je konijn kan laten koppelen. En toen we voor deze vakantie opvang nodig hadden voor Harry, besloot ik om het nuttige aan het aangename te koppelen en aan de opvang waar hij zou verblijven te vragen om hem ineens aan een vrouwtje te koppelen.

Zo gezegd zo gedaan. Maandag op weg naar ons vakantieverblijf in Nederland zetten we Harry af in de opvang in Temse en kregen we een rondleiding van de daar aanwezige voedstertjes (= vrouwtjeskonijnen). We mochten onze top vijf opstellen en de mevrouw van de opvang zou Harry dan proberen koppelen.

De eerste keuze was direct gedaan. Het superlieve en mooie dwergkonijntje bleef geen partij voor de veel grotere en zwaardere Harry die haar elke minuut probeerde te berijden, gecastreerd of niet. Met nummer twee bleek het wel te klikken. Maandagavond kregen we een foto doorgemaild van een gezellig samen chillend koppeltje.

Donderdagochtend echter kwam er een sms van de opvang dat de koppeling mislukt was. Harry was blijkbaar een zeer dominant konijn en de voedster was het voortdurende berijden zo beu dat ze uit de ren probeerde te springen om toch maar aan de ongewenste intimiteiten te ontsnappen. De mevrouw van de opvang had zelfs eens rondgebeld om te horen of dit wel normaal was en te horen gekregen dat het tot acht maanden kan duren eer alle hormonen uit het lijf van de gecastreerde ram zijn. Maar ze wou het ons toch niet aandoen om nog zo lang te wachten en besloot het nog eens te proberen. Met een pas binnengebracht veel te dik voedstertje, gevonden ergens op een parking in St Niklaas. En dat werkte wel.

En zo kregen we vrijdagnamiddag niet een maar twee konijnen terug mee naar huis en kwam Pluisje in ons leven.

We hadden aan de opvang gevraagd voor een jong en vooral een tam en lief konijn, gezien Harry zich niet laat aaien. Maar Harry zijn gedrag heeft daar anders over beslist. De lieve, zachte, brave konijntjes werden compleet zot van hem en nu heeft hij een dik, groot en bazig vrouwtje gekregen dat zijn eten probeert af te pakken en ongevoelig is voor zijn avances. Ze liggen bijna altijd samen, eten samen, slapen samen, wassen elkaar. Alleen laat Pluisje zich NOG minder aaien dan Harry. We moeten het jonge koppel nu wat ruimte gunnen natuurlijk. Ik koester nog altijd de hoop dat ze na verloop van tijd allebei wat minder schuw en wat aanhankelijker gaan worden.

Dit weekend kocht ik dan ook nog een ren waardoor ze ook als we slapen of niet thuis zijn vrij kunnen rondlopen in een afgesloten stuk van de keuken, want hoe groot hun bunnymansion ook is, voor twee konijnen is het toch klein om een hele dag of nacht in opgesloten te zitten. Vandaag zaten ze dus de eerste keer los, ben benieuwd hoe dat gegaan is.

Maar bij deze kan ik het dus iedereen aanraden om ofwel een koppel te adopteren uit een konijnenopvang ofwel zijn konijn daar te laten koppelen.

Harry bij de dierenarts

Maandagmiddag moest ik Harry bij de dierenarts binnenbrengen voor zijn castratie. Ze had op voorhand al gezegd dat ze konijntjes bij zich in opname houdt tot ze echt helemaal ok zijn en weer goed eten. Konijntjes zijn blijkbaar heel fragiele beestjes. Maar de dierenarts beloofde ons goed op de hoogte te houden.

Maandag in de vroege avond kregen we effectief een sms dat hij gecastreerd, gechipt was en behandeld tegen mijten. ’s Avonds kreeg ik een tweede sms dat er foto’s in een mail waren verzonden, maar die mail hebben we nooit gekregen helaas. Dinsdagmiddag dan nieuws dat hij at, maar nog niet genoeg naar haar zin en dat ze hem dus nog een bijkomende dag in observatie zou houden. En dan geen nieuws meer.

Vanmiddag begon ik toch een beetje ongerust te worden. Dat lege konijnenhok deed me toch een pak meer dan ik dacht. En ook Zoon was zo ongelukkig dat zijn vriendje nog steeds niet terug was. Wat is een huis leeg zonder dieren.

Uiteindelijk kon ik me niet meer concentreren op mijn werk en besloten we te bellen, maar nam de dierenarts niet op. Aarrrrrgh. Gelukkig belde ze kort daarna zelf terug met het nieuws dat we hem vanavond mogen gaan ophalen. Oef! Ik ga zo blij zijn om dat klein fluffy ding terug te zien!!!

Bij deze heb ik me trouwens voorgenomen om nooit nog een konijntje op de markt te kopen. Vlakbij ons huis is er elke zondag dierenmarkt en we wandelen daar regelmatig langs. De diertjes zagen er altijd wel goed verzorgd uit. En na onze vele bezoekjes met de kindjes vonden we het dan maar normaal om daar ook een diertje te kopen wanneer we besloten hadden dat er een konijn in huis zou komen. En Harry is gelukkig ook gezond bevonden, alleen had hij dus zowel vlooien als mijten. Maar dat is nu allemaal behandeld. Nu nog wachten tot ik vanavond eindelijk thuis ben en mijn beestje kan zien…

UPDATE: Harry is weer thuis. De dierenarts heeft hem blijkbaar twee nachten mee naar haar huis genomen en verwend met lekkere verse planten en kruiden. Hij mocht daar ook vrij rondlopen en met haar katten spelen… Ze was er al helemaal verliefd op. Hij krijgt nu nog pijnstilling en er is 1 plekje dat we in de gaten moeten houden of het niet ontsteekt, maar voor de rest is alles prima met hem. We hebben hem gemist!!