Harry bij de dierenarts

Maandagmiddag moest ik Harry bij de dierenarts binnenbrengen voor zijn castratie. Ze had op voorhand al gezegd dat ze konijntjes bij zich in opname houdt tot ze echt helemaal ok zijn en weer goed eten. Konijntjes zijn blijkbaar heel fragiele beestjes. Maar de dierenarts beloofde ons goed op de hoogte te houden.

Maandag in de vroege avond kregen we effectief een sms dat hij gecastreerd, gechipt was en behandeld tegen mijten. ’s Avonds kreeg ik een tweede sms dat er foto’s in een mail waren verzonden, maar die mail hebben we nooit gekregen helaas. Dinsdagmiddag dan nieuws dat hij at, maar nog niet genoeg naar haar zin en dat ze hem dus nog een bijkomende dag in observatie zou houden. En dan geen nieuws meer.

Vanmiddag begon ik toch een beetje ongerust te worden. Dat lege konijnenhok deed me toch een pak meer dan ik dacht. En ook Zoon was zo ongelukkig dat zijn vriendje nog steeds niet terug was. Wat is een huis leeg zonder dieren.

Uiteindelijk kon ik me niet meer concentreren op mijn werk en besloten we te bellen, maar nam de dierenarts niet op. Aarrrrrgh. Gelukkig belde ze kort daarna zelf terug met het nieuws dat we hem vanavond mogen gaan ophalen. Oef! Ik ga zo blij zijn om dat klein fluffy ding terug te zien!!!

Bij deze heb ik me trouwens voorgenomen om nooit nog een konijntje op de markt te kopen. Vlakbij ons huis is er elke zondag dierenmarkt en we wandelen daar regelmatig langs. De diertjes zagen er altijd wel goed verzorgd uit. En na onze vele bezoekjes met de kindjes vonden we het dan maar normaal om daar ook een diertje te kopen wanneer we besloten hadden dat er een konijn in huis zou komen. En Harry is gelukkig ook gezond bevonden, alleen had hij dus zowel vlooien als mijten. Maar dat is nu allemaal behandeld. Nu nog wachten tot ik vanavond eindelijk thuis ben en mijn beestje kan zien…

UPDATE: Harry is weer thuis. De dierenarts heeft hem blijkbaar twee nachten mee naar haar huis genomen en verwend met lekkere verse planten en kruiden. Hij mocht daar ook vrij rondlopen en met haar katten spelen… Ze was er al helemaal verliefd op. Hij krijgt nu nog pijnstilling en er is 1 plekje dat we in de gaten moeten houden of het niet ontsteekt, maar voor de rest is alles prima met hem. We hebben hem gemist!!

Hoe is het nog met Harry?

Wel, goed!

Hij is nu twee maanden bij ons. Ik had gedacht dat hij na een of enkele weken helemaal tam zou zijn en zich zou laten aaien of bij mij in de zetel ’s avonds tv zou kijken. Dat is dus niet het geval. Na twee maanden wordt hij nog steeds niet graag geaaid. Als het hem niet aanstaat, gaat hij aan de ladder in zijn hok staan. Aai je dan toch, dan gaat hij naar boven, waar we bijna niet aan hem kunnen.

Hij gaat wel op verkenning. Het heeft een maand geduurd en toen kwam hij naar boven. Ik dacht dat het een hele doorbraak was en zag hem op korte termijn al op schoot springen. Maar na drie verkennende tochten boven blijft hij nu weer beneden. Alwaar hij in de hoek met de stofzuiger en borstels verdwijnt ofwel naar buiten op het koertje gaat rondcrosssen. De rest van het huis laat hij zowat links liggen.

Op momenten dat de kinderen er niet zijn, is hij soms wel zeer actief. Ik ben al een paar keer over hem gestruikeld ocharme. En thuiswerk kreeg een volledig nieuwe dimensie met een konijn dat op het koertje rondrent en bokkensprongen doet. Ook als we de kasten openen of de koelkast, is zijn aandacht gewekt.

Gisteren moest hij naar de dierenarts voor vaccinaties. ’s Avonds zat er geen leven meer in ocharme. Toch traumatiserend voor zo’n klein vluchtdier. Gelukkig was hij vanmorgen weer meer zichzelf.

In de herfstvakantie gaan we enkele dagen weg met de familie. Geen opvang dus aangezien iedereen mee op reis is. Dus zocht en vond ik een konijnenopvang. En kreeg ik een geweldig plannetje.

Je leest immers overal dat konijnen niet graag alleen zijn. En je ze dus met twee moet houden. Maar twee konijnen uit één nestje kopen geeft meestal miserie; ofwel vechten ze en moet je ze scheiden, ofwel zit je snel met meer konijnen dan je lief is. Een konijn kan wel gekoppeld worden. Dan laat je het konijn zelf een maatje zoeken dat hij of zij ziet zitten. Liefst eentje van het andere geslacht. En waar doe je zoiets? In een konijnenopvang zo las ik. En aangezien meneer in de herfstvakantie 5 dagen in zo’n opvang/pension zal verblijven, leek me dat nu eens het uitgelezen moment om daar voor hem een meisje te zoeken. Op voorwaarde dat hij tegen dan minstens 2 à 3 weken gecastreerd is. En dus moeten we in alle haast daar nog werk van maken… Maar als alles goed gaat, vertrekt Harry dus binnenkort alleen op pension, om terug te komen na ons verlof met een maatje…

Nachtelijke avonturen

Vannacht werd ik plots wakker van gebonk ergens in huis. Geëmancipeerde vrouw als ik ben ging ik alleen op onderzoek uit en liet de slapende wederhelft rustig verder pitten. Het gebonk bleef zich om de halve minuut ofzo herhalen. Langzaam daalde ik af in het huis op zoek naar de oorzaak. Het leek van beneden te komen. Oei, zou er een onverlaat proberen in te breken via onze terrasdeur???

Al gauw lokaliseerde ik de oorsprong van het geluid echter niet in ons koertje, maar in het konijnenhok dat naast de terrasdeur binnen staat in de keuken. Ik kon Harry echter nergens zien. Ik deed dus het deurtje van zijn slaapverblijf open (op de tweede verdieping van zijn hok) en zowel het konijn als ikzelf schrokken ons rot. Hij van dat deurtje dat plots open ging, ik van de bokkensprongen die hij daarna maakte.

Hij ging ergens anders in het hok zitten en toen zag ik dat hij, rustig neerliggend, om de zoveel tijd met zijn twee achterpoten omhoog hupte en keihard tegen de bodem van het hok bonkte. Ik probeerde hem te aaien en toen stopte hij er uiteindelijk mee.

Intussen was ik super ongerust en vroeg me af welke dodelijke vreemde aandoening ons konijn had getroffen. Eens in bed bedacht ik echter dat ik online niks had gelezen van de achterpoot-bonk-ziekte en het misschien wel om een droom zou gaan? Zelf kon ik het uur nadien echter de slaap niet vatten en had ik dus geen last van dromen.

Wat denken jullie? Een dromend konijn? Of moet hij dringend gecastreerd worden zoals een collega opperde…

Introducing Harry

Every new beginning comes from some other beginning’s end. (Seneca)

Omdat het afscheid van Figo niet bepaald plots was maar zich eigenlijk al meer dan een jaar stilletjes aankondigde, hadden we het er al over gehad met elkaar en met de kinderen. Wat na Figo? Liefst van al zou ik terug een hond nemen maar dat vond de wederhelft geen goed idee. En eigenlijk kan ik hem daarin geen ongelijk geven. Allebei in Brussel werken, kleine kindjes met stilaan meer en meer hobbies en zelf nog eens graag buiten komen,… Het zou voor de hond in kwestie misschien geen cadeau zijn. Al wil ik zeker ooit nog honden. Een leven zonder is voor mij geen optie.

Maar wat dan in tussentijd? Want ik vind wel dat er dieren horen in een huis. Voor de kinderen. Maar ook voor mezelf. Een huis zonder dieren is leeg en saai. Eerst wou Zoon een kat. Ik ben geen groot kattenmens eigenlijk maar waarom niet. Ik zag er wel voordelen aan. En dan plots, ergens in de laatste maanden, voerde Zoon het hele katten-idee af en werd het een konijn. En daar bleef hij bij. En in dat idee zag ik precies nog meer muziek. Een konijn leek me in vergelijking met een hond redelijk low-maintenance en toch aanwezig en knuffelbaar genoeg. Het mag wat meer zijn dan een kom vissen toch. Al weet ik eigenlijk weinig van konijnen moet ik bekennen.

De laatste weken begonnen Zoon een beetje te zeuren voor zijn konijn. Maar zo lang onze konijnenjager in huis was, kon daar natuurlijk geen sprake van zijn. Plus dat ik het een beetje oneerbiedig vond om een dier te vervangen terwijl het nog niet dood is, het idee alleen al. Maar toen kwam dus het afscheid en de dag erna begonnen we al uit te kijken naar een hok. Want op zondag is er beestenmarkt op de Beestenmarkt en we zijn daar al ontelbare keren diertjes gaan kijken en aaien, dus leek het nogal voor de hand liggend dat onze nieuwe fluffy vriend van daar zou komen. Maar ik wou geen dier dat nog geen huis had. Dus eerst dat hok.

Dat werd nog een hele bedoening want we hadden bezoek die dag en eer die weer vertrokken waren naderde de sluitingstijd al. In de stad vonden we niks, dus toch maar de auto genomen tegen alle milieuargumenten in en naar de rand gereden om in een grote winkel wat rond te kijken. Daar hadden ze ofwel in mijn ogen heel kleine, kale kooien, ofwel een superdeluxe bunny mansion met een serieus prijskaartje. Waarop notabene de Wederhelft zei “dat beestje moet veel in zijn kot zitten dus pak maar het grootste”. En wij even later problemen hadden om die megagrote doos in onze toch niet zo kleine auto te krijgen. Gelukkig kwam er een nobele onbekende helpen en kon Zoon zijn hoofd wat intrekken. Met nog voer en andere toestanden erbij kwam dat vlotjes op  euro. Prettig gestoord gezin zal je denken en he, ik kan je geen ongelijk geven.

Die avond moest dat hok dan gemonteerd tot groot jolijt van de wederhelft die in zijn ouderschapsverlof al enkele nieuwe kasten heeft gemonteerd en hier absoluut geen zin in had. Maar met zijn drietjes (enkel de Dochter deed niet mee, ook wel omdat het al bedtijd was voor haar) kregen we het ding toch op een uur in elkaar (montagetijd  minuten staat er dan bij. Uhum).

De volgende ochtend was Zoon al heel vroeg wakker en ook ik had geen honger want we moesten naar de markt. Jep, als ik stress heb kan ik niet eten. Op de markt amper kramen helaas. De kraam met vissen had een stuk of konijntjes en dan had je nog de oude man met uitsluitend konijntjes die er ook een paar had. Hij zei dat zijn hangoortjes het tamst waren, al waren ze groter en minder fluffy dan enkele donkerbruine konijntjes in een andere doos. Maar die hangoortjes zagen er inderdaad het liefst uit. Een bruin of een wit dan nog. Qua leeftijd waren ze overigens allemaal al zo’n maanden oud, weinig vraag naar konijntjes in Gent blijkbaar deze zomer.

En zo kwam het bruine hangoorkonijn mee naar ons huis. Zoon mocht de naam kiezen want hij was degene die het konijn het liefst wou. Hij had Pluisje in gedachten, maar toen de meneer ontdekte dat het om een rammelaar ging, vond hij die naam te mannelijk. En dan had hij even geen inspiratie. Toen ik hem de tip aan de hand deed om eens te denken over personages die hij graag heeft uit boeken films, was het direct beslist. Het konijn zal Harry heten.

Ondertussen woont Harry al 5 dagen bij ons en gaat er veel aandacht naar hem. Wat misschien wel fijn is en onze aandacht effectief goed afleidt van het verlies van Figo. Het is een hele zoektocht waarbij ik best wat aan het lezen en opzoeken ben en we het diertje proberen te leren kennen. Maar daarover schrijf ik een volgende keer wel.

img_0934.jpg