Verbouwingen part two

Vrijdagochtend nog eens uitgebreid samengezeten met de aannemer die wonder boven wonder een gaatje had in de planning en morgen al in ons huis zou kunnen beginnen. Dat zorgde weliswaar voor een druk weekend. De derde verdieping moest volledig leeggehaald worden; alles in dozen en naar beneden sleuren, nieuw plekje voor zoeken, alle kasten uit elkaar vijzen en naar beneden, de echt oude rommel naar het containerpark voeren. Gelukkig kregen we een handje hulp van schoonouders en onze reisgezel in de US of A. Oef.

En zo gaat het dus dat we weer gaan verbouwen als ik zwanger ben, het lijkt een goede (?!) gewoonte ondertussen. Tijdens de vorige zwangerschap ons hele huis minus de bovenste verdieping (die als opslagplek gebruikt werd) en nu dus die resterende derde verdieping. Plankenvloer van 100 jaar eruit en vervangen door OSB en laminaat, electriciteit zonder aarding eruit en vervangen, plafonds eruit, nieuw raam, slechte stukken muur herstellen, pleister,…

Mijn pa is de honden al komen ophalen, Zoon kan vrijdag een dag extra naar de crèche (want we waren vergeten dat dat ventje dan ook geen middagdut kan doen als ze boven zijn hoofdje vloeren aan het uitbreken zijn en hij blijft woensdag een dag extra bij oma na een logeerpartij als wij dinsdagavond naar The National gaan dus dat kwam goed uit) en alles raakt zoetjesaan geregeld. Nog een plan tekenen met stopcontacten en lichtpunten vanavond. Na onze vakantie laminaat kiezen etc. We komen er wel. Zodat we eindelijk eens een deftige kinderkamer gaan hebben of zelfs twee. Want de ene kinderkamer die we nu hadden was echt niet zo in orde (vieze tapis plein ook al was hij grondig gekuist, pleister die uit de muren valt, een onstabiele plankenvloer onder de vieze tapis plein,…).

Scherm

De nieuwe TV staat er. Oh boy, wat is dat scherm ineens groot. We komen van een 15 jaar oud bakje naar een flatscreen die letterlijk dubbel zo groot is. Wat zie je ineens dingen die je anders nooit hebt gezien. Ok, dat is niet altijd een positief punt. Zeker niet wanneer Salamander eerst de rimpels van Flip Peeters en dan de borsten van Ann Ceurvels in beeld brengt. Dan wil ik gewoon mijn oude, kleine, vage tv terug. Ignorance is bliss. Maar voor de rest, geweldig. We kunnen er hopelijk weer voor 15 jaar tegen :-).

Het ding staat trouwens op een Ikea meubeltje uit de solden, 60 euro. Het is niet eens lelijk… Het is ook niet geweldig hip of design, maar dat zou dan ook weer niet passen in ons huidig interieur en het zit er niet in dat dit de komende jaren drastisch gaat veranderen.

Zoon was eerst een beetje bang. Plots was Kaatje gigantisch. Maar ’s avonds vonden we al kleine vettige vingertjes op het grote scherm… Het zal snel wennen denk ik, ook bij hem.

Eerst vond ik het niet nodig, zo’n grote flatscreen. Onze oude tv deed perfect wat hij moest doen. En echt veel kijken we toch niet. Maar na een jaar of twee van overtuigingskracht van de wederhelft, ging ik toch akoord. Want op ons scherm zag iedereen er een beetje ziekelijk oranje uit. En de letters van de ondertiteling waren aan de kleine kant. Levensnoodzakelijk was het zeker niet, maar het was toch wel leuk, zo’n nieuw speeltje in huis, zaterdagmiddag. En nu we veel minder vaak in de bioscoop raken dan vroeger… Zo praat ik het voor mezelf dan goed. Wat niet wegneemt dat ik deze maand nog eens naar de film wil, want anders vervallen mijn vrijkaarten…

Verwarmingsketel kaputski

Bij de verplaatsing van onze verwarmingsketel tijdens de verbouwing is er precies een en ander foutgelopen. Hadden het al in de gaten, onze viessmanketel heeft gewoon onafgedekt in het stof gelegen. Niet ideaal. En dan zijn er nog twee onderdelen afgebroken, de manometer (of zoiets) en een resetknop. Dat hadden we al gezien. De onderaannemer die onze aannemer had ingezet bleek niet overweg te kunnen met viessman. Ok, dat weet die toch op voorhand, niet??

Vandaag viessman-man langsgehad die we dan zelf hadden gecontacteerd (wilden de werken zelf ook door hem laten uitvoeren maar hij heeft helaas nooit een offerte gestuurd, sounds familiar?) en de schade was nog een pak erger dan gevreesd. Ze hebben bijv afdichtknoppen niet geplaatst waardoor de ketel niet meer gesloten was, CO-vergiftiging anyone… En er zijn gewoon bepaalde onderdelen weg, afgebroken, verloren,… Knoeiers. Ben echt wel wat kwaad…

Ditjes – datjes

Morrissey was goed, op de Lokerse Feesten. Het is ondertussen alweer enkele weken geleden, maar ik had het nog niet gezegd, dus bij deze, het was de moeite. Niet zo goed als in de AB in 2006 omdat het concert ijzersterk begon maar in de tweede helft wat aan kracht moest inboeten. Maar niettemin goed.

Ondertussen vliegen de weken voorbij. Ik word dikker en trager (6 maanden ondertussen) maar voor de rest is alles prima (op die ene wekelijkse emoflipbui na, dan, maar daar zwijgen we stilletjes over).

Het is aftellen naar ons weekje Italië (Puglia) half september en ondertussen zijn de werkmannen na een bouwverlof/radiostilte van bijna 2 maanden weer eens iets nuttig aan het doen in ons huis. Wat helpt aan mijn stresslevels. Behalve dan het feit dat ze nooit voor 8u komen behalve vandaag en dat ik dus nog in mijn bed stak toen de bel ging om 7u.

Eens onze reis achter de rug, zal het snel gaan, denk ik. Dan zijn er de infosessies van de materniteit van het ziekenhuis, bijvoorbeeld. Ben benieuwd hoe mobiel en fit ik dan ga zijn, nu op 6 maanden gaat het maar ik begin hier en daar toch op bepaalde grenzen te stoten (de onrekbaarheid van mijn leren vestje bijvoorbeeld, of mijn eigen fysieke kunnen).

Ik kocht The Rip Tide van Beirut van’t weekend want we hebben kaarten voor het concert in AB in september. Er kwam een nieuwe lading leesvoer toe met dank aan The Book Depository. Dexter 4 startte op Acht. Het bleef zeikweer.

Mijn mama kreeg ondertussen al 6 chemo’s te verwerken, nog minimaal 3 te gaan en dan evaluatie. Het goede nieuws is dat ze goed reageert, haar bloedwaarden verbeteren van week tot week. Het slechte nieuws is dat de verbetering waarschijnlijk van korte duur zal zijn eens de chemo wordt stopgezet en dat ze heel waarschijnlijk binnen de x maanden een nieuwe sessie zal moeten starten en zo verder tot…? Maar daar denken we niet te veel aan.

Kotleven

Het huis naast ons is een kot. En er is echt iets met de kamer die grenst aan onze oude slaapkamer, huidige living.

Het eerste jaar zat er een mollig blondje dat een Franstalig zwart vriendje had waarmee ze steevast elke nacht ruzie maakte. Zo van die ruzie waarbij de stukken er (ik hoop niet letterlijk) afvliegen. Regelmatig de nodige ambiance, dus. Blondje in kwestie hield er ook van om in haar bh in haar raam te zitten.

Haar opvolgster dan moet een vakantiejob ofzo gehad hebben die stopte om 4u, klokslag om 4u elke ochtend kwam die thuis en dan zette ze haar muziek vollen bak. Zeer gezellig. Al is ze daar na enkele keren klagen wel mee gestopt (of is de job gestopt). Ze zat graag te keuvelen met haar vriendin van het kot eronder, die de meest snerpende lach van heel Gent had. Heelder nachten wakker gelegen van die ijzerzaaglach. Maar je kan niet gaan zagen omdat de mensen iets grappig vinden, toch… Ze zongen ook graag mee met de laatste R&B riedeltjes.

Daarma kwam de jonge blonde god annex fotomodel annex prettig gestoorde jongeling die het naar eigen zeggen “af en toe kreeg” en dan “moest het er gewoon uit”. Als hij na een nachtje stappen thuiskwam nog een uurtje doorfuiven met zijn megamuziekinstallatie op orkaankracht en daarbij veel roepen en brullen, zo ging dat. Een eclectische smaak had ‘ie trouwens wel, gaande van Britney over gaga over Bjork, Queen, Abba, rock,…
Maar het was een lieve jongen die zich dan ’s morgens wel steevast excuseerde als hij weer nuchter was en zelfs zijn gsm-nummer gaf zodat we konden sms-en als het weer eens te erg was. Wat wel enorm hielp, 9 van de 10 keer ging de muziek dan effectief uit en konden we slapen. Ook legendarisch was die keer toen hij bezoek had en uit het raam naar zijn maten op straat riep “die wil mij hier pijpen voor een pintje”. Kwestie van mee te genieten…

Plots was de mooie jonge god echter met de noorderzon verdwenen en plots stond daar enkele weken geleden de opvolging in onze keuken, een jonge Limburger die Gent niet kende en hier voor 2 maanden een kot huurt. Hij had net een enquete ingevuld en als beloning voor bewezen diensten twee gratis wijnflessen gekregen en kwam ons de nieuwe buren spontaan vertellen dat we ook moesten gaan, als we free booze wilden. Een dag later deed hij van belleken trek en een week later had hij al zijn geld verbrast tijdens de Gentse Feesten en kwam hij vriendelijk informeren of we hem niet een beetje konden sponseren.

En gisteren hoor ik van een van de vrijwilligers op mijn werk dat zij de volgende huurder zal zijn vanaf september omdat ze werk heeft gevonden hier in de buurt. It’s a small world!!!

Verhuisplanning

We vonden een betaalbare verhuisfirma, uiteraard de weekends al bezet dus verhuizen we volgende week dinsdag.

We, ’t is te zeggen, mijn wederhelft, zijn broer, zijn moeder en de twee verhuizers. Ik kan die week geen enkele dag verlof krijgen; dinsdag en woensdag kick-off meeting van het internationaal project waaraan ik meewerk samen met organisaties uit Duitsland, Zweden en Tsjechië die op dinsdag allemaal in Brussel zullen neerstrijken. En vrijdag een studiedag waar ik een ander project moet voorstellen. En zaterdag vertrekken we op reis. Of hoe de drie drukste dingen van dit jaar allemaal in dezelfde week vallen. Wat trouwens ook al bij onze verhuis naar het appartement zo was eind vorig jaar. Maar kom.

Daarom zijn we dit weekend al begonnen met inpakken. Eerst nog wat verhuisdozen schooien en dan al de helft van ons gerief erin gestapeld. Nog niet alles, want het is nog een week, natuurlijk. Zaterdag nog eens van werfopvolging gedaan en een rits kleine mankementjes ontdekt, zoals een lichtknop die een meter te ver geplaatst is waardoor die in de keuken staat en er in de inkomhal geen lichtknop is. Hopelijk zetten ze dat nog recht zonder al te veel miserie voor de mooie, nieuwe pleister.

Zaterdag ook al een eerste van een rij bezoeken aan Ikea, want we hebben wel een en ander nodig uiteraard. Blijkbaar hebben ze daar nu trouwens ook een veggie menu, dus zijn er ineens snel blijven eten, weer tijd uitgespaard.

Voor de rest zoek ik ontspanning in kleine dingen als Komen Eten, de boeken van Anne Rice (schitterend!!!) en The Sopranos (beter laat dan nooit, geweldige ontdekking!). En onze twee langpoters natuurlijk.

Update Verbouwing

Onze verhuis eind mei valt in het water. De aannemer is zeker tot begin juni bezig met vrij noodzakelijke dingen zoals electriciteit en vloeren. Aangezien we eind juni een week op reis zijn en ik geen zin heb om tot in het oneindige én huur én een lening af te betalen, moet de verhuis dus voordien gebeuren. Ook al gaan de laatste details (afwerking vide met leuning en loopbrug in glas en inox, afwerking terras, deuren) dan nog niet in orde zijn.

Maar wat er al staat, ziet er goed uit. Onze keuken van Het Keukenhuis is geleverd, enkel de toestellen zijn nog niet aangesloten en het werkblad komt eind deze week. En ook de opzetkast in het eethoek-deel van de keuken komt pas nadien omdat die rust op het werkblad. Het is een indrukwekkende keuken geworden, ze neemt de hele benedenverdieping in beslag. Een bewuste keuze, aangezien het dus een leefkeuken wordt, we hebben geen aparte eetkamer meer. Het voorste deel van de keuken zal dus eethoek zijn, met een opzetkast die ruimte geeft om meer decoratief dan enkel praktisch en functioneel te zijn. Hier alvast een beeld van hoe het er nu uitziet:

keuken.jpg

Deze week komen alle andere vloeren: de badkamer is al half betegeld op de vloer, er moeten ook nog tegels komen in de douche en achter het bad. De kant van het toilet en het meubel betegelen we niet. De parket is geleverd en ligt klaar om geplaatst te worden in de studeerhoek (nu compleet onbereikbaar wegens nog geen loopplank over de vide) en de slaapkamer. En dan dus nog electriciteit en verwarming finaliseren.

Er gaat ook geregeld wel eens iets fout. Zo hebben de mannen die de voorzetwanden hebben geplaatst (in de keuken, in de living en slaapkamer) alle stopcontacten erachter verstopt. Die moeten dus een voor een weer opgespoord en uitgeboord. De keukeninstallateurs vonden het alvast iets minder grappig omdat een stopcontact niet op de aangeduide locatie bleek te zitten. Waardoor de toestellen dus nog niet aangesloten zijn. En de ene ploeg vernielt al eens graag wat de andere heeft gedaan, met voorkeur verse pleister bijvoorbeeld, of een stuk plafond. Of ze vergeten dat er in een douche leidingen nodig zijn waardoor er gekapt moet in de vers gepleisterde muur. Enzovoort enzoverder. Maar van grote rampen zijn we tot hiertoe gelukkig gespaard gebleven.

De honden herkennen het huis trouwens niet meer. Ze kennen de stadsparken in de buurt nog wel, maar onze voordeur lopen ze rats voorbij, na een half jaar beschouwen zij het huurappartement nu als hun thuis, punt uit. Hun geur zal ook helemaal weg zijn in het huis. Zal weer wat aanpassing vragen van hen na de verhuis.