Janneman Robinson & Poeh

Heb je lagereschoolkinderen in huis en zoek je een leuke film voor tijdens de zomervakantie? Dan is deze een grote aanrader. Wij werden afgelopen zaterdag door Ketnet getrakteerd op een gratis film, maar voor deze zou ik met veel plezier zelf de tickets gekocht hebben. En daar zijn goede redenen voor.

Films zijn tegenwoordig voor het grootste deel vervolgfilms van eerdere successen. Of nieuwe films die heel erg lijken op eerdere successen. Zo zagen we onlangs Hotel Transylvania 3. Niks mis mee; grappige film, onderhoudend, luid en blits vol coole grappen. Ontspannend.

Maar misschien wil je wel eens iets anders zien met je koters in de cinema. Iets waarin ook eens deftig geacteerd wordt? Enter Ewan Mc Gregor die hier Janneman Robinson himself speelt die volwassen is geworden en zijn knuffels en fantasiespel ver achter zich heeft gelaten. Heerlijke vent. En over zijn acteercapaciteiten bestaat geen twijfel, toch.

Nog niet genoeg? Wat dacht je van een trage film. Een film waarin enkel in de laatste twintig minuten wat actie zit. Een film waarin er soms erg weinig gebeurt. In deze tijden behoorlijk verfrissend. Maar is dat dan niet saai voor de kinderen die heel snelle beelden gewend zijn? Ik heb de mijne alleszins niet horen klagen.

Het gaat om een Disney film en de typische Disney magie is er op zijn mooist. Het niet zo jonge karaktertje Winnie The Pooh wordt heerlijk authentiek benaderd. Mooie poppen, met al de herkenbare karaktertrekken. Tot slot zit de film naar mijn aanvoelen vol levenswijsheden en waarden. Over volwassen worden. Vriendschap. Het belang van spelen en gek doen ook als je geen 6 meer bent. Echt gewoon hartverwarmend.

Bekijk hier de trailer.

 

Three Billboards Outside Ebbing, Missouri

Een tijdje terug zag ik The Shape of Water, een film die terecht met enkele Oscars is gaan lopen. Vorig weekend zag ik een andere film die twee Oscars heeft verzilverd, waaronder die voor de beste actrice. Samen met een vriendin trok ik naar Sphinx cinema, we houden beiden blijkbaar meer van de rustige kleine arthouse zalen dan van de popcorn en nacho’s in de Kinepolis.

Ik had bewust op voorhand niet te veel gelezen. Soms wil ik verrast worden over de film. Ik had alleen gelezen dat het een sterke film was met een uitstekende Frances McDormand in de hoofdrol die over een donker en zwaar thema ging maar eigenlijk behoorlijk grappig was.

En kort gezegd, je moet deze film gewoon gaan zien. Hij is zo ontzettend goed om zo veel redenen.

Ten eerste de acteerprestaties, Frances McDormand en Sam Rockwell hebben die Oscars echt wel hard verdiend en dan hebben we het nog niet over de immer geweldige Woody Harrelson gehad.

Ten tweede het feit dat je de hele tijd zit te lachen terwijl het onderwerp van de film ontzettend triest en wreed is; een verkracht en vermoord tienermeisje. Hoe het kan dat je bij een film voortdurend zit te lachen, ik weet het niet, maar het is wel zo. Niet dat de film vrolijk of lichtvoetig is ofzo. Totaal niet. Ik kwam de zaal uit met een mix van gevoelens; ontspannen maar tegelijk ook wat duister gestemd, me afvragend van wat ik net allemaal gezien heb, van mijn sokken geblazen ook.

Ten derde heb ik nog nooit een film gezien waarin de personages zo genuanceerd waren. Niemand is helemaal goed. Of helemaal slecht. Eigenlijk zit er bij elk personage wel iets fout. Het zijn geen klassieke helden. Niks is zwart wit. En toch leef je enorm mee. Zelfs wat in een klassieker opgezette film de absolute slechterik zou zijn, riep nu op het einde toch behoorlijk wat begrip en mededogen bij me op. Zelden eerder gezien en al helemaal niet in een grote Amerikaanse film.

Ten vierde wegens mijn liefde voor het Zuiden van de Verenigde Staten. Noem het een groot hellhole dat platteland ginder waar niets te beleven valt en iedereen te laag geschoold en arm is, maar wat geeft het mooie beelden, wat zien de ‘porches’ en de houten huizen er gezellig uit en wat hou ik van hun manier van spreken.

Rep u dus al maar naar de cinema.

The Shape Of Water

Ik zag twee namen en ik was direct verkocht, zelfs eer ik de lovende review in de krant las. Guillermo del Toro als regisseur en de fantastische Sally Hawkins (Happy Go Lucky en recenter Paddington) in een van de hoofdrollen. Dus toen maandag de kinderen uit logeren waren, haastte ik me van het werk om tegen 20u in de cinemazaal te raken.

De film is gesitueerd in 1962 maar dat wist ik eigenlijk niet en het universum dat geschapen wordt op het scherm deed voor een stukje ireëel en sprookjesachtig aan. Poëtisch ook. Alleen al daarvan kon ik enorm genieten. Maar de acteerprestaties zijn ook top en de mooie oude muziek maakt het compleet.

De film volgt een bijzondere schoonmaakster die niet kan spreken en na de werkuren gaat poetsen in een soort wetenschappelijk onderzoekscentrum van de overheid. Bijna gelijktijdig komen daar een ambitieuze sadistische onderzoeker en een waterwezen toe.

De film is een bijzonder geslaagd fusion-gerecht met vele invloeden; sprookjes, fantasy, comics, horror, romantiek. Een onwaarschijnlijke combinatie, maar die zijn vaak de lekkerste wanneer ze slagen.

Ik wil er eigenlijk niet veel meer over kwijt want ik vond het zelf net een heel fijne ervaring om heel onbevangen aan de film te beginnen.

Paddington 2

Tijdens schoolvakantie, en zeker die in de koudere seizoenen, trekken wij graag al eens naar de bioscoop met de kinderen. Deze weken zijn er weer heel wat leuke films te zien. Zo staan Coco en Ferdinand nog op het programma. En zagen we vorig weekend Paddington 2.

We leerden Paddington kennen na een knotsgekke trailer waarbij de beer op de tonen van de sirtaki vanalles doet met tandenborstel, mondwater en het toilet. Zoon heeft die trailer wel 50 keer gezien denk ik. En nu Paddington 2 uit is, kon hij niet wachten om te gaan kijken.

Zoek je een grappige, goed geacteerde en hartverwarmende kerstfilm die niet alleen gesmaakt wordt door kleuters en lagereschoolkinderen maar misschien zelfs nog meer door volwassenen, zoek dan niet verder. Deze film heeft het alemaal. Feelgood, happy end, dolkomisch en aandoenlijk. Met een heerlijke Sally Hawkins (happy go lucky iemand) en Hugh Bonneville en Hugh Grant als de aan lager wal geraakte ijdele acteur. En in de Vlaamse versie de stem van Bent Van Looy.

Een weekend vol film en theater

Afgelopen weekend begon op vrijdagavond met Zingarate op De Expeditie, een voorstelling waar ik al heel veel goeds over had gelezen en ik al sinds de zomer heel graag wou zien. Normaal spelen ze ergens op lokatie in de buitenlucht, maar gezien het wisselvallige weer hadden ze last minute even alles verkast naar een lege hangar. Waar ik gezien de kou niet heel rouwig om was.

Het is geen geheim, ik ben een fan van Cie Cecilia en Zingarate is zonder twijfel een van hun betere stukken. Het is een beetje zoals het altijd is, in alles behalve proper Nederlands met alles behalve afgelikte personages. Is dat dan niet saai of altijd van hetzelfde? Eigenlijk niet echt. 

Wat ik ook wel geweldig vond, is dat er in de zaal mensen van alle leeftijden zaten te kijken. Met heel veel goesting. Ik denk dat de jongste maar enkele jaren ouder waren dan mijn eigen kinderen. Maar ook tieners, twintigers, grootouders, noem maar op. Waar kom je dat nog tegen, in theater?

Zaterdagavond dan trok ik met een vriendin naar Le Fidèle. Films met Matthias Schoenaerts wil ik altijd zien en zeker als ze van Michaël Roskam zijn. Rundskop bijvoorbeeld zal ik niet licht vergeten.

Le Fidèle begint sterk om dan na een eindje wat in te dommelen. ‘Is het dit maar’ vroeg ik me af. Mijn gezelschap had blijkbaar hetzelfde gevoel, ‘niet slecht maar een beetje saai’. Maar plots komt de film dan weer op snelheid en zit je voor je het weet compleet aan je cinemazetel gekluisterd. Om beduusd achter te blijven. Deze film is misschien niet de boks in je maag die Rundskop was, maar hij is absoluut wel de moeite waard om te gaan kijken.

Zondag dan was het tijd voor cultuur van een iets ander allooi. Ik bevond me opnieuw in zaal 1 van de Sphinx, maar deze keer voor My Little Pony. De dochter is behoorlijk verslaafd aan deze kleine kleurige zingende beesten die het alleen maar hebben over cutie marks en vriendschap. Ze heeft er kousen van, pijama’s, speelgoedjes en ze kijkt voortdurend naar de reeks op Netflix. En na de twee vorige films die vooral op maat van grote broer waren (Helden en Lego Ninjago) was het nu meer dan tijd om eens iets voor haar te doen. Weken al zat ze naar deze dag uit te kijken.

De film is geen hoogvlieger, typisch Amerikaans eendimensionaal entertainment met een te hoge schattigheidsfactor, maar het gezichtje van de Dochter toen ze bij de spannende ontknoping letterlijk op het puntje van haar veel te grote zitje met grote ogen zat te kijken, daar doe je het tenslotte toch voor. Ons meisje is gewoon de vleesgeworden Pinkie Pie (een knalroze pony die gemaakt is om te lachen en te feesten en altijd in is voor een grap). (tegenwoordig stapt ze rond op handen en voeten met houten blokken onder die handen, dan heeft ze hoefjes…)

Helden boven alles!

Op zoek naar een goede film voor een uitje met de kinderen tijdens de herfstvakantie? Dan kan ik de gloednieuwe ‘Helden boven alles’ warm aanbevelen. De helden zijn jullie misschien al bekend van Ketnet. Indien niet, heb je kinderen tussen de 5 en de 10, dan weten zij ongetwijfeld over wie ik het heb.

Omdat de wederhelft heeft meegewerkt aan de film (let op zijn naam op de aftiteling!) waren we uitgenodigd op de première in Antwerpen afgelopen weekend. Met BV’s en rode loper toestanden en afterparty, the works. Dat was echter buiten het verkeerd in en rond Antwerpen gerekend. Een half uur aanschuiven op de ring, omgereden en dan in een file op Linkeroever gestrand. En dus hopeloos te laat aangekomen aan Kinepolis. Zucht.

Gelukkig liep de film in meerdere zalen tegelijk en begon de vertoning voor de mensen die via Ketnet kaartjes hadden gewonnen een half uur later. En dus hebben we de film nog gezien. Mét acte de présence van de Helden. Maar zonder fancy afterparty of andere bekende koppen. 

De film zelf dan. Zoals ik zei is het een erg fijne film. Zelfs als je, zoals ik, nooit iets van De Helden hebt gezien (en op zich weinig affiniteit hebt met twintigers die allerlei dingen in elkaar vijzen en er daarna mee rijden/ in vliegen). De film staat ook prima op zich en heeft een echt verhaal waarin eigenlijk bijzonder weinig geknutseld wordt. Het accent ligt vooral op de vriendschap tussen de Helden en op de knotsgekke dingen die ze meemaken. Met absolute glans(bij)rollen voor Adriaan Van den Hoof (Zen! Zuivering en Zalige stilte zijn nu een beetje de running joke in ons huishouden, en al helemaal nu Zoon deze week de letter z heeft geleerd op school) en Karlijn Sileghem. Ik heb echt voortdurend zitten lachen. En ook Dochter, net 4 en ook nooit naar de Helden gekeken, genoot van de film (vooral van het liedje van Maureen). De film is grappig, onderhoudend, een beetje spannend en vooral gewoon heel leuk. Als je deze vakantie dus een film zoekt tussen het mega aanbod van Amerikaanse toestanden, dan doe je met Helden boven alles volgens mij een goede keuze.

Datenight

Joepiedepoepie, het is datenight vanavond! Thuis werken eerst, kindjes afhalen en om 18u komt de babysit zodat we lekker (gourmet) hamburgers kunnen gaan vreten en ons dan overlaten aan de horror van It in de cinema. Met dank aan Telenet voor de gratis cinematickets (wel stom dat je in Kinepolis voor bijna elke voorstelling moet opleggen omdat het een specialer soort projectie is, niet dat ik daarom heb gevraagd).

Maar eerst dus nog wat werken, beetje chilly hier ondanks dat ik net toch maar de verwarming in gang heb gestoken. De regen klettert vrolijk tegen de ruiten maar af en toe schijnt ook de zon. Today is a good day.

Iets minder wel voor Grant Hart van de jeugdhelden van mijn wederhelft Husker Du, die het van bij Therapy? bekende Diane hebben gemaakt, want die mens heeft op amper 56 jarige leeftijd de strijd tegen kanker verloren. Veel te jong.