Filmtip: Green Book

Gisteren werden ze door Cinema Canvas getrakteerd op de première van Green Book, een film die al verschillende keren in de prijzen viel en ook een kanshebber is bij de oscars. Hoofdrolspelers zijn niet de minste; Viggo Mortensen speelt Tony Lip, een New Yorker met Italiaanse roots die buitenwipper is in een club en Mahershala Ali, een rijzende ster die je zou kunnen kennen van True Detective, House of Cards om maar iets te zeggen.

De film is gebaseerd op een waar gebeurd verhaal. In de jaren 60 wil de zwarte concertpianist Don Shirley in het op dat moment nog zwaar gesegregeerde Deep South en dus heeft hij niet alleen een chauffeur nodig, maar ook iemand die kan fungeren als bodyguard en goed is in het ontmijnen van gevaarlijke situaties.

Het contrast tussen de leefwerelden van de twee mannen kan niet groter zijn. De zwarte hoogopgeleide culturele maar eenzame Don versus de vuilbekkende kettingrokende spierbundel Tony. Dat zorgt voor veel grappige momenten in de film en houdt het geheel lichtvoetig. Toch zit er ook een tweede, serieuzere laag in. Hoe verder ze naar het Zuiden reizen, hoe pijnlijker de situaties worden. En langzaamaan verschuilen de mannen zich minder achter maskers en clichés en durven ze meer zichzelf zijn. En ontstaat er ruimte voor een diepe vriendschap.

Het resultaat is zoals ze in de Morgen zeggen een ‘crowd pleaser’. Ze hadden gezien het thema hier een heel zware confronterende film van kunnen maken, maar dat hebben ze niet gedaan. De toon blijft meestal licht. Het blijft plezant en ontspannend om te kijken. Maar het verhaal is mooi en de acteerprestaties zijn top, zowel van Mortensen die het heel grotesk en grappig speelt als van Ali die uitblinkt in subtiliteit. Wat van deze film toch wel een dikke aanrader maakt.

The Green Book is in Gent te zien in Kinepolis en StudioSkoop.

green_book_home

 

Weekendje cinema: Bohemian Rhapsody en Spider-man een nieuw universum

Zaterdagavond trok ik met een vriendin naar de cinema voor Bohemian Rhapsody. Dat was geen makkelijke keuze. We twijfelden tussen die film en Girl. En eigenlijk wilden we naar de kleine, gezellige StudioSkoop, maar daar speelde Bohemian Rhapsody pas om 22u15. Wat we toch wat laat vonden. Zo moesten we toch naar Kinepolis. En toen kreeg ik het idee om er helemaal een decadent avondje van te maken en eerst nog lekker hamburgers en frietjes te gaan eten bij Jilles Burger. Zo gezegd zo gedaan.

Alhoewel ik mezelf altijd meer heb gezien als een liefhebber van eerder alternatieve muziek, heb ik altijd een enorm zwak gehad voor Queen en Freddie Mercury. Niet zo heel lang nadat ik Queen echt actief begon te ontdekken en waarderen, stierf de man. Veel en veel te vroeg. Ik heb het altijd spijtig gevonden dat Queen niet is blijven bestaan en dat ik nooit de kans heb gekregen om ze live te zien. Die stem, die melodieën…

Van zodra ik te weten kwam dat er een film over Freddie Mercury gemaakt is, wou ik die dus heel graag zien. Maar het kwam er maar niet van. En er zijn tegenwoordig zoveel goede films. Maar eigenlijk was ik zaterdagavond wel heel blij toen het gelukt was en we in de zachte rode pluche zaten. Helaas herinnerde ik me ook direct weer waarom ik Kinepolis doorgaans mijd; een tiener die tijdens de film zat te gamen op zijn smartphone aan de ene kant en een ouder koppel die elke scène becommentarieerden aan te andere kant aangevuld met de popcorn en chips etende massa rondom ons, altijd gezellig.

Maar dus een film die je echt wel moet gaan zien. De hoofdacteur is echt magistraal. En dan de oh zo bekende maar geweldige muziek. En gewoon, het verhaal, de figuur Freddie Mercury. Ik heb gelachen, ik heb met tranen in mijn ogen gezeten en vooral echt genoten van de film. En sindsdien zit ik uiteraard non stop met Queennummers in mijn hoofd. Die nummers staan er nog altijd, zoveel jaren later.

bohemian

Zondagavond dan werden we in Antwerpen verwacht voor de Spiderman animatiefilm, met een inleiding door Kobe Ilsen en de stemmencast. We hadden een vriendje van Zoon mee en de jongens hebben echt wel heel hard genoten heb ik de indruk. Voor mij was het niet echt een topper. De film start nog enigszins onderhoudend maar in de tweede helft verslapte mijn aandacht en begon ik toch vooral uit te kijken naar het einde. Maar als je 7 tot 12-jarige jongens in huis hebt, is dit denkelijk wel een must deze kerstvakantie.

 

Beautiful Boy

Aangezien onze organisatie had samengewerkt met het productiehuis van Beautiful Boy kregen we van hen de kans om met onze groep vrijwilligers de film te gaan bekijken. Dus spraken we gisterenavond af aan het Brouckèreplein aan de UGC cinema daar. Daar moet overigens een geweldig mooie art deco-zaal zijn, maar die hadden we niet.

Ik had niet kunnen eten voor de film (ik kwam rechtstreeks van een hele dag familie- en vriendenbezoek) en ik was ook behoorlijk moe van de drukke dag en late avond op zaterdag, maar toch bleef de twee uur durende film elke seconde boeien.

Beautiful Boy is de verfilming van een boek, geschreven door een vader van een zwaar drugverslaafde zoon. De vader is journalist dus het verhaal is meeslepend en goed geschreven. En de film is van Felix Van Groeningen en bijzonder mooi gemaakt (met supermooie muziek trouwens erbij. De lange scène met Sigur Rosmuziek. Slik!).

We krijgen een triest maar realistisch verhaal dat vanuit mijn ervaring heel waarheidsgetrouw en herkenbaar is. De evolutie van een verslavingsproces, wat dat doet in een ouder-kindrelatie, in een relatie tussen partners. De hoop die vaak op wankele poten staat. De rouw. Het moeten loslaten.

Absolute aanrader!

beautiful-boy-1

Janneman Robinson & Poeh

Heb je lagereschoolkinderen in huis en zoek je een leuke film voor tijdens de zomervakantie? Dan is deze een grote aanrader. Wij werden afgelopen zaterdag door Ketnet getrakteerd op een gratis film, maar voor deze zou ik met veel plezier zelf de tickets gekocht hebben. En daar zijn goede redenen voor.

Films zijn tegenwoordig voor het grootste deel vervolgfilms van eerdere successen. Of nieuwe films die heel erg lijken op eerdere successen. Zo zagen we onlangs Hotel Transylvania 3. Niks mis mee; grappige film, onderhoudend, luid en blits vol coole grappen. Ontspannend.

Maar misschien wil je wel eens iets anders zien met je koters in de cinema. Iets waarin ook eens deftig geacteerd wordt? Enter Ewan Mc Gregor die hier Janneman Robinson himself speelt die volwassen is geworden en zijn knuffels en fantasiespel ver achter zich heeft gelaten. Heerlijke vent. En over zijn acteercapaciteiten bestaat geen twijfel, toch.

Nog niet genoeg? Wat dacht je van een trage film. Een film waarin enkel in de laatste twintig minuten wat actie zit. Een film waarin er soms erg weinig gebeurt. In deze tijden behoorlijk verfrissend. Maar is dat dan niet saai voor de kinderen die heel snelle beelden gewend zijn? Ik heb de mijne alleszins niet horen klagen.

Het gaat om een Disney film en de typische Disney magie is er op zijn mooist. Het niet zo jonge karaktertje Winnie The Pooh wordt heerlijk authentiek benaderd. Mooie poppen, met al de herkenbare karaktertrekken. Tot slot zit de film naar mijn aanvoelen vol levenswijsheden en waarden. Over volwassen worden. Vriendschap. Het belang van spelen en gek doen ook als je geen 6 meer bent. Echt gewoon hartverwarmend.

Bekijk hier de trailer.

 

Three Billboards Outside Ebbing, Missouri

Een tijdje terug zag ik The Shape of Water, een film die terecht met enkele Oscars is gaan lopen. Vorig weekend zag ik een andere film die twee Oscars heeft verzilverd, waaronder die voor de beste actrice. Samen met een vriendin trok ik naar Sphinx cinema, we houden beiden blijkbaar meer van de rustige kleine arthouse zalen dan van de popcorn en nacho’s in de Kinepolis.

Ik had bewust op voorhand niet te veel gelezen. Soms wil ik verrast worden over de film. Ik had alleen gelezen dat het een sterke film was met een uitstekende Frances McDormand in de hoofdrol die over een donker en zwaar thema ging maar eigenlijk behoorlijk grappig was.

En kort gezegd, je moet deze film gewoon gaan zien. Hij is zo ontzettend goed om zo veel redenen.

Ten eerste de acteerprestaties, Frances McDormand en Sam Rockwell hebben die Oscars echt wel hard verdiend en dan hebben we het nog niet over de immer geweldige Woody Harrelson gehad.

Ten tweede het feit dat je de hele tijd zit te lachen terwijl het onderwerp van de film ontzettend triest en wreed is; een verkracht en vermoord tienermeisje. Hoe het kan dat je bij een film voortdurend zit te lachen, ik weet het niet, maar het is wel zo. Niet dat de film vrolijk of lichtvoetig is ofzo. Totaal niet. Ik kwam de zaal uit met een mix van gevoelens; ontspannen maar tegelijk ook wat duister gestemd, me afvragend van wat ik net allemaal gezien heb, van mijn sokken geblazen ook.

Ten derde heb ik nog nooit een film gezien waarin de personages zo genuanceerd waren. Niemand is helemaal goed. Of helemaal slecht. Eigenlijk zit er bij elk personage wel iets fout. Het zijn geen klassieke helden. Niks is zwart wit. En toch leef je enorm mee. Zelfs wat in een klassieker opgezette film de absolute slechterik zou zijn, riep nu op het einde toch behoorlijk wat begrip en mededogen bij me op. Zelden eerder gezien en al helemaal niet in een grote Amerikaanse film.

Ten vierde wegens mijn liefde voor het Zuiden van de Verenigde Staten. Noem het een groot hellhole dat platteland ginder waar niets te beleven valt en iedereen te laag geschoold en arm is, maar wat geeft het mooie beelden, wat zien de ‘porches’ en de houten huizen er gezellig uit en wat hou ik van hun manier van spreken.

Rep u dus al maar naar de cinema.

The Shape Of Water

Ik zag twee namen en ik was direct verkocht, zelfs eer ik de lovende review in de krant las. Guillermo del Toro als regisseur en de fantastische Sally Hawkins (Happy Go Lucky en recenter Paddington) in een van de hoofdrollen. Dus toen maandag de kinderen uit logeren waren, haastte ik me van het werk om tegen 20u in de cinemazaal te raken.

De film is gesitueerd in 1962 maar dat wist ik eigenlijk niet en het universum dat geschapen wordt op het scherm deed voor een stukje ireëel en sprookjesachtig aan. Poëtisch ook. Alleen al daarvan kon ik enorm genieten. Maar de acteerprestaties zijn ook top en de mooie oude muziek maakt het compleet.

De film volgt een bijzondere schoonmaakster die niet kan spreken en na de werkuren gaat poetsen in een soort wetenschappelijk onderzoekscentrum van de overheid. Bijna gelijktijdig komen daar een ambitieuze sadistische onderzoeker en een waterwezen toe.

De film is een bijzonder geslaagd fusion-gerecht met vele invloeden; sprookjes, fantasy, comics, horror, romantiek. Een onwaarschijnlijke combinatie, maar die zijn vaak de lekkerste wanneer ze slagen.

Ik wil er eigenlijk niet veel meer over kwijt want ik vond het zelf net een heel fijne ervaring om heel onbevangen aan de film te beginnen.

Paddington 2

Tijdens schoolvakantie, en zeker die in de koudere seizoenen, trekken wij graag al eens naar de bioscoop met de kinderen. Deze weken zijn er weer heel wat leuke films te zien. Zo staan Coco en Ferdinand nog op het programma. En zagen we vorig weekend Paddington 2.

We leerden Paddington kennen na een knotsgekke trailer waarbij de beer op de tonen van de sirtaki vanalles doet met tandenborstel, mondwater en het toilet. Zoon heeft die trailer wel 50 keer gezien denk ik. En nu Paddington 2 uit is, kon hij niet wachten om te gaan kijken.

Zoek je een grappige, goed geacteerde en hartverwarmende kerstfilm die niet alleen gesmaakt wordt door kleuters en lagereschoolkinderen maar misschien zelfs nog meer door volwassenen, zoek dan niet verder. Deze film heeft het alemaal. Feelgood, happy end, dolkomisch en aandoenlijk. Met een heerlijke Sally Hawkins (happy go lucky iemand) en Hugh Bonneville en Hugh Grant als de aan lager wal geraakte ijdele acteur. En in de Vlaamse versie de stem van Bent Van Looy.