Dat de fiets van Zoon al betere dagen had gehad

Dit weekend heeft Zoons fiets nogal afgezien. Nu ja, nog altijd beter de fiets dan de eigenaar ervan, toch?

Het begon zaterdag. In de gewoonlijke hobby-rush had de wederhelft het lumineuze idee gehad om Zoon met de auto naar de scouts te voeren, aangezien ze in tijdsnood zaten, maar zijn fiets in de koffer te laden zodat hij ’s avonds met de fiets opgehaald kon worden in de plaats van daar in de file te gaan staan. En dat is op zich geen slecht plan. Ware het niet dat hij erin geslaagd is de fiets zo danig in de koffer te laden dat de kabels van de verlichting afgerukt zijn én de lamp afgeknakt is. Oh boy.

Maar dat is nog niet eens alles. Zondagmorgen ga ik samen met Zoon naar Let’s LousART,
een supersympathiek marktje met zelfgemaakt gerief waar ik graag kleren, oorbellen en postkaartjes scoor. We hadden eigenlijk geen tijd aangezien we na de middag al naar mijn pa moesten wat ook nog eens bijna 3 uur auto is in totaal, maar ik had op social media gelezen dat Pol Cosmo er ging staan en ik wou al lang een tshirt van hem. En toen ik dat zei, wou Zoon ook een t-shirt.

We fietsen dus naar de Lousbergkaai, parkeren onze fietsen. Hij heeft wat moeite om zijn klein slot rond de fiets en de stalling te krijgen, dus ik spring bij, maar kan er zelf niet heel goed aan, verzet mij wat en plots is dat slot geforceerd; het is gesloten maar nog een klein stukje open. Ik ben niet zeker dat het wel veilig gesloten is. Maar wat blijkt, het is niet onveilig, het gaat echter totaal niet meer open. Ik sta daar te duwen en te trekken aan dat slot, bel een vriend op die toevallig thuis is en in de buurt woont maar die weet ook geen raad.

Eerst even onze shirts kopen en dan Zoon op mijn fiets naar huis gevoerd. Mijn man is echter geen klusser en wist ook totaal geen raad. En we moesten al bijna naar mijn pa vertrekken. Dan een sms gestuurd naar de buren en die konden ons meteen depanneren met een ijzerzaag. De wederhelft naar het park gereden, fietsslot overgezaagd en fiets in de auto gezwierd.

Qua fietsmishandeling kon afgelopen weekend dus wel tellen. Maar hé, we hebben wél keicool Pol Cosmo-gerief.

Naar buiten!

Het mag dan nog volop winter zijn, aan het weer te zien lijkt de lente in het land. Blauwe lucht en superveel zon. Dan MOET ik naar buiten. Elke zonnestraal gaan opslorpen. En al helemaal in het voorjaar. In de zomer is het vaak gewoon té warm en dan begin ik me na korte tijd alweer ongemakkelijk te voelen. Maar de lentezon, die doet echt deugd. Fysiek, maar ook mentaal.

En dus sprong ik vrijdag op de fiets voor een vertrouwde tocht op mijn eentje van een uur. En liep ik nog de stad in voor een ontbijt met een vriendin en wat gesnuister in enkele winkeltjes. Ik wou tot slot nog wat gaan lezen aan het water, maar toen was het alweer tijd om de kinderen van school te halen.

Zaterdag was er niet echt overdreven veel buitentijd door de hobbies van de kinderen maar we haalden wel ons eerste ijsje van het seizoen, of toch de dochter deed dat en wij liepen mee. En ik fietste/wandelde van en naar de hobbies.

En zondag was een en al buiten genieten. Eerst opnieuw een fietstocht van een uur, met verdomd stevige tegenwind, daar heb ik toch wel op gevloekt. Wel leuk was de ruiters die ik onderweg tegenkwam. Dat zorgde direct voor heimwee naar mijn eigen vele wandeluren op een paardenrug. Na het middageten trokken we dan naar een park in de buurt zodat Zoon kon voetballen en de Dochter wat in de zandbak en op het klimrek kon aanmodderen. Kon ik heerlijk lezen in de zon. Tot twee Gentse acteurs met kroost arriveerden. Ja mensen wat zijn die extraverte medemensen luid. Probeer dan maar een te lezen. Grote fan als die op een podium staan, maar zo op een zondagmiddag waren ze toch wel heel aanwezig. En ik heb weinig focus dus dat combineerde minder goed. Maar zo heb ik weer alle acteursroddels gehoord en en in de zon gezeten.

Goede voornemens of niet?

Eigenlijk doe ik niet aan goede voornemens. Ik snap niet echt dat bij een nieuw jaar mensen plots hun gedrag helemaal willen veranderen. Als je iets wil veranderen, dan kan dat toch op eender welke datum? En als het zo lastig is dat het niet gaat lukken of je bent eigenlijk niet zo overtuigd dat het echt wel moet, waarom jezelf dan martelen met een voornemen waarvan je toch al weet dat het gaat mislukken?

Dit gezegd zijnde heb ik voor 2019 toch twee voornemens. Heel simpele en perfect haalbare, zo zijn we dan wel weer.

  1. Ik wil weer meer lezen. Sinds ik ontdekt heb dat je Netflixseries kan downloaden en op de trein kijken, lees ik amper nog. Aangezien de treinrit zowat mijn enige leesmomentje is. Ik lees nog wel voor ik ga slapen, maar dat zijn doorgaans maar enkele bladzijdes want ik val dan vrij snel in slaap. Nu mijn goede oude serie uitgekeken is en ik niet direct een nieuwe heb, is het dus hét moment om weer wat meer te lezen. Niet dat ik geen series meer ga kijken onderweg ofzo. Zo drastisch hoeft het niet. Gewoon weer wat meer lezen. Ook thuis. Kwestie van een goed voorbeeld te geven ook.
  2. Voor de winter: blijven fietsen naar het station. Voor de zomer: meer recreatieve fietsritten.
    Voor de winter ligt de lat laag; niks mis met eens de tram nemen, maar ik wil toch zoveel mogelijk proberen om te blijven fietsen. Ik kreeg een regenbroek voor kerst, dus in principe ben ik gewapend.
    En eens het dan weer mooier weer wordt, wil ik mijn conditie wat aanscherpen een eens vaker wat langer fietsen. Als Zoon niet meewil, desnoods alleen een paar ritjes doen. Ik geniet er zo hard van. Ook van dat kwartier heen en naar het station, trouwens. En wat je graag doet, kan je niet genoeg doen, toch. Bovendien heeft mijn lijf de beweging nodig.

En hebben jullie voornemens gemaakt?

Op de fiets

Ondertussen pendel ik zes weken van en naar het station met de fiets. Tijd voor een stand van zaken lijkt me.

Om kort te zijn: I love it. Het was even zoeken naar een goede route van het centrum naar het station maar ik had er vrijwel meteen een gevonden en die volg ik nog altijd. Rustig, deels langs het water, op de meeste plekken een mooi van de rijweg gescheiden fietspad of een fietsstraat. Enige nadeel, het is wel druk, soms fiets je in de fietsersfile 😉

Het grootste voordeel is de flexibiliteit. Als vroeger mijn trein meer dan 3 minuten vertraging had, en dat heeft de NMBS zowat standaard, dan miste ik de bus en moest ik een tiental minuten in de kou wachten op een trein richting Dampoort om dan nog een kwartier naar huis te wandelen. Drie minuten vertraging, twintig minuten later thuis. Na een werkdag van 8 uur en 3 uur pendelpret zijn die laatste extra 20 minuten er teveel aan. Heeft de trein nu 3 minuten vertraging, dan ben ik 3 minuten later thuis dan anders. No biggie. Ik zit dus veel meer ontspannen op de trein. Idem ’s morgens als ik de kindjes afzet op school. Deze week nog eens de tram genomen omdat de Dochter haar fiets moest meedoen naar school en dat niet compatibel was met zelf mijn fiets mee te nemen. Ik ben toen om 8u29 op school vertrokken en heb moeten rennen om de trein van 9u01 te halen. De tram staat overal stil en door werken aan het station is de halte nu ook verder dan normaal.

Voordeel twee, het is gewoon verdomd plezant. Ik heb een beetje lichaamsbeweging en verzet mijn zinnen. Fietsen is ontspannend. Op de tram of bus zitten, not so much. En zeker met het zachte en zonnige weer zoals nu. Zalig om dan te fietsen. Tijdens die ene dag op de tram deze week miste ik dat dagelijks half uurtje fietsen echt al.

Zijn er dan geen nadelen? Wellicht wel. Ik weet nog niet wat ik ga doen als er sneeuw ligt. En een beetje regen vind ik totaal niet erg, maar hevige plensbuien zegt me ook niet zoveel. En aan fietsen in het donker moest ik ook even wennen, maar dat is inmiddels al helemaal gewoon geworden.

Het grootste minpunt? De anderen. Het is druk in de stad. Op de fiets moet je soms ogen op staarten hebben, zoals mijn mama vroeger zei. Van die tentakels die bewegen en alles gezien hebben. Studenten met een hoofdtelefoon op die al sms’end en zwalpend aan een slakkengangetje fietsen, bejaarde dames die vrolijk zij aan zij fietsen op een tweerichtingsfietspad en tegenliggers de weg versperren, op het fietspad geparkeerde auto’s, voetgangers die het voetpad te min vinden en het fietspad innemen, auto’s die de fietsstraat niet respecteren,…

Maar so far so good. Ik ben helemaal overtuigd van de fiets. En probeer dat ook over te dragen op de kinderen trouwens;

En nog eens over dat fietsen…

We hebben dit weekend vooruitgang geboekt en heel wat gefietst! Eerst vrijdag de fiets gaan ophalen in de winkel met het zitje en de extra bagagedrager gemonteerd. Zaterdag ging Dochter met de wederhelft naar de Colruyt en kwam ik tot de conclusie dat Zoon zijn sportschoenen te klein zijn en hij die vandaag nodig had voor het sportkamp. Namiddag was volledig ingenomen door het voetbaltornooi. Dus in plaats van thuis te zitten wachten tot de wederhelft met de auto terug was van de winkel om naar de Decathlon te gaan sprongen Zoon en ik op onze fiets en fietsten met een rugzak en grote shopper zelf naar Decathlon. Dat ging prima en ginder vonden we ook rustig al ons gerief, inclusief een leuke blauwe fietshelm voor mezelf.

Maar dan wou hij nog dingen voor Harry kopen, ons konijn. In de grote Aveve buiten de stad, niet in die in de stad want die heeft te weinig keuze. Ik had nl gelezen dat konijnen veel hooi moeten eten en ons exemplaar eet weinig hooi en dat zou kunnen liggen aan het soort hooi dat niet lekker is. Er even Google Maps bijgehaald en een route uitgestippeld van de Decathlon naar de Pantserschipstraat. Daar een zak vol konijnengerief gekocht, oa een knaagbaar huisje met hooi en lekkers en een speeltunnel waar hij voorlopig niet in durft en kruidenhooi met rozenbottel en wortel. En dan weer terug naar huis. We klokten af op een tocht van 10km! Goed gedaan vonden wij, zeker omdat het mannetje nog heel de middag moest gaan voetballen bij zowel de u7 als de u8 omdat de u7 spelertjes te kort mee hadden naar het tornooi in Zottegem of all places.

In de namiddag wou de Dochter dan een fietstochtje doen in haar nieuw fietsstoeltje en trok ik met haar helemaal via de Schelde naar de Gentbrugse Meersen, via het Geboortebos naar de speeltuin en dan naar het Speelbos en zo via de leuke speeltuin in het Arbedpark terug naar huis. Ik was Strava vergeten aanzetten voor de heenrit maar de terugrit klokte af op bijna 9km. Wat mijn fietskilometers voor zaterdag op bijna 28 brengt. Waarvan bijna 18 met 15 kilo zus op de bagagedrager. Dat voelde ik trouwens serieus, ik fiets normaal in 5e versnelling maar nu was het eerder 3e…

Zondag heb ik dan een badge gekocht van de bewaakte fietsenstalling aan het station zodat ik na 14 jaar naar het station gependeld te hebben met het openbaar vervoer nu ook dat traject te fiets kan doen. Toch goed bezig, niet?

En vanmorgen heb ik de kindjes naar het zwem- en sportkamp aan de Rozebroeken gebracht ook met de fiets. Niet de mooiste route, maar het is vlot gegaan en Zoon fietst inmiddels echt goed mee ook in druk verkeer…