De vakantie is begonnen

Vrijdagmiddag is de zomervakantie begonnen voor de kindjes. Nog een drankje op school, nog een babbeltje met iedereen en dan een pizza gaan eten met een tante van mij die toevallig in de stad was. De rest van de middag hebben ze dan gewoon thuis wat gezeten, ze waren precies heel moe.

Zaterdag dan direct een heel drukke dag. Zoon moest om 12u aan de Gentbrugse Meersen staan voor de eindactiviteit van de scouts. Er waren welgeteld 6 kindjes. Vond ik toch wel heel weinig voor zo’n jaarafsluiter. Maar hij heeft zich geel goed geamuseerd. Om 14u mocht dochter dan weer naar een superleuk verjaardagsfeest van een vriendinnetje en haar broertje. Dat ging door in een lagere school. Ideale locatie, koel, enorm veel plaats, springkasteel en speelgoed a volonté. En toen we haar ’s avonds mochten ophalen was er zelfs eten voorzien, we hebben daar nog anderhalf uur met de andere ouders zitten babbelen.

Zondag dan trokken we met maar liefst 6 kindjes naar Huisdiergeheimen 2, met dank aan Ketnet. Geweldige film. De jongste kleuters waren net 5 en niemand was bang. En zowel ik als de wederhelft hebben ons echt kostelijk geamuseerd met de volwassenenhumor die er hier en daar in zat. Ideale familiefilm voor deze zomer als je het mij vraagt.

Vanmorgen is de kroost dan blij vertrokken naar hun allereerste Musicalkamp, van compagnie Mila, hier in Gent. Bij allebei gaat het rond een jungle thema zijn. De Dochter is dus vertrokken verkleed als panter en de oudste als ranger. Ik ben heel benieuwd hoe dat gaat meevallen. De jongste is een waar podiumbeest en zingt de hele dag. Zoon is verlegen maar danst en zingt eigenlijk wel graag en de juf zei op het oudercontact nog dat hij eigenlijk wel creatief is. Hopelijk is deze week dus een schot in de roos. Vrijdagnamiddag mogen we naar de show gaan kijken…

Einde van de kleutertijd

Het is zover, vanaf morgenmiddag 12 uur heb ik geen kleuters meer in huis, dan zwaait de jongste af in de derde kleuterklas.

Maar eigenlijk zit het er al quasi op. Ze zijn al twee weken aan het uitbollen. Uitstapjes naar zee, waterspelletjes, morgen nog een soort show van de leerlingen voor de leerlingen, de school zit al 3/4e in vakantiemodus. De rapporten kregen we vorige week al, de oudercontacten zijn achter de rug.

En die waren voor allebei goed. Oef! Ik heb de indruk dat ze allebei heel graag gezien zijn door hun juf en dat ze een heel fijn schooljaar hebben gehad. Ze krijgen geen rapporten met punten, maar allebei met schalen (je kent het wel, met aan het ene uiterste dat het leerdoel volledig bereikt is en aan de andere kant dat ze er echt nog niks van begrijpen), heel breed (muzische vorming, rekenen, taal, welbevinden, projectwerk, sport,…) en die waren goed tot heel goed. Ook de oudercontacten waren aangenaam. Niet dat ze geen werkpunten hebben, bij allebei is er werk aan de fijne motoriek en bij de oudste is er nog wat onzekerheid/faalangst en was er ondanks een schitterende rekentoets wat werk met de tafels, maar ze zijn allebei gemotiveerd en leergierig en dat is zo fijn om te horen…

Zoon is vandaag nog een dagje naar de Blaarmeersen, vorige week was hij drie dagen naar Merelbeke met zijn klas, gisteren waren ze een ijsje gaan halen in de stad, ik ben jaloers op zijn dagen!

En de Dochter? Die zou liefst van al volgende maandag al naar dat eerste leerjaar gaan.

In september dus naar het eerste en het derde leerjaar al! Whaaaaaat? Time flies…

Een ochtend in de dagkliniek

Gistermorgen moesten we ons om 8 uur aanmelden in het dagziekenhuis. Handig toch in de stad wonen, om 7u50 zijn we thuis vertrokken met de fiets en om 8u stonden we aan de balie van het ziekenhuis. Zo’n mobiscore van 9.4 is voor mij toch geen onzin haha… Enfin, het ziekenhuis dus. We hadden de avond voordien op de site van Sint Lucas al de filmpjes voor kindjes bekeken en wisten dus waar we ons aan konden verwachten en zo liep het ook in het echt. De Dochter kreeg een polsbandje en een kleurboek en -potloden en ik kreeg wat papierwerk om te ondertekenen waarna we door mochten naar de eigenlijke dagkliniek.

Ik heb er zelf ook al wat daghospitalisaties opzitten waarbij je na aanmelden meteen naar je kamer mag waar je dan wacht tot de ingreep, maar hier liep het anders. We moesten wachten in een ruime wachtzaal, gelukkig voorzien van een grote speelhoek en moesten hier een goed uur wachten. Na een tijdje werd ik nog eens geroepen om weer wat papierwerk in orde te maken en dan was het wachten tot een verpleegster ons kwam halen.

Die bracht ons naar een voorbereidingskamer. Ik moest al ons gerief in een locker doen en De Dochter werd nog eens gemeten en gewogen, opnieuw wat vragen beantwoorden en dan mocht ze een roze operatiekleedje aan. Het verplegend personeel was steeds superlief en overal in het ziekenhuis was het personage Lucas herkenbaar aangebracht, uit het filmpje en de boekjes, en ik merkte dat De Dochter dit wel fijn vond, die herkenbaarheid. De verpleegster verbaasde zich erover dat ze zo’n lage en stabiele hartslag had, ze had echt geen stress.

En dan mochten we door naar de kikkerruimte, een vrolijk aangeklede kamer vlak voor het Operatie Kwartier. Hier stond de film Lucas in het ziekenhuis ook aan en moesten we even wachten tot de dokter klaar was voor ons. En dan werden we het OK in gebracht waar de dokter ons begroette en ik De Dochter op de operatietafel mocht installeren alwaar de lieve anesthesist zich voorstelde en nog even kort toelichtte hoe het zou gaan. En dan kreeg ze het masker op en duurde het geen minuut eer ze sliep. Ook hier verbaasde de verpleger zich over het feit hoe kalm en rustig ze was. Ik was best wel fier. De Dochter viel dus rustig in slaap en ik stond daar iets minder rustig en met tranen in de ogen. Ik kon me zelfs niet meer oriënteren, ik moest twee gangen terug lopen naar de wachtplek voor ouders maar een vriendelijke verpleger nam de tijd om me op weg te zetten.

En daar zat ik dan, tussen twee papa’s met een prop in mijn keel en niks om mijn aandacht af te leiden aangezien mijn boek en gsm allemaal in de locker zaten. Gelukkig stond de radio op en was de muziek toevallig wel nog rustgevend. De verpleegster in de voorbereidingskamer had gezegd dat het 20 minuten tot een half uur kon zijn eer ik bij haar zou mogen in de ontwaakkamer, dus groot was mijn verbazing toen ze mij na een tiental minuten al riepen. Een seconde werd ik bang dat er iets heel erg mis was, maar aan de gelaatsuitdrukking van de verpleegster zag ik gelukkig dat er niks aan de hand was. En dan mocht ik haar zoeken in de kleine, druk bevolkte ontwaakkamer tussen de huilende/krijsende kindjes. Op dat moment werd ze net wakker. Onrustig, ze wou niet meer liggen. Ze klampte zich direct aan mij vast. Ik had gehoord dat de meeste kindjes onrustig wakker worden en dacht even dat we er supermakkelijk vanaf zouden komen, ze nestelde zich rustig tegen mij aan terwijl er rondom ons best wel luid gehuild en gekermd werd, maar dan werd ze plots ook heel verdrietig. Ontroostbaar eigenlijk. Met een piepstemmetje, helemaal overstuur, na een tijdje ook erg boos. Boos dat ze hier was, dat haar dit was aangedaan, dat er bloed uit haar neusje kwam, ze wou meteen naar huis. Dat was een lang half uurtje. Een bepaald moment dacht ik dat we naar de kamer mochten, maar dan moesten ze eerst een ander jongetje meenemen dat al iets langer wakker was terwijl zowel ik als De Dochter weg wilden uit die ruimte. Die laatste tien minuten leken uren te duren. Ook de ontwaakkamer was heel kindvriendelijk aangekleed, maar niks kon haar troosten. En dan kwamen ze ons eindelijk halen om naar de kamer te gaan en meteen werd ze rustig. Gewoon weg uit die bedrukte atmosfeer met allemaal huilende kindjes deed al veel.

Eens op de kamer nestelde ze zich in de zetel en was ze blij dat ze de My Little Pony film eindelijk mocht kijken die ik speciaal voor de gelegenheid had gekocht. Ze was enorm rustig, praten deed ze eigenlijk niet maar ook niet huilen of klagen, ze was gewoon aan het bekomen.

Tegen half twaalf was de dokter er al voor een snelle controle en om 12u15 mochten we naar huis. Net op dat moment werd ze misselijk. Maar eens buiten in de frisse lucht kikkerde ze meteen weer op.

Thuis heeft ze zich dan nog enkele uren in de zetel genesteld, een yoghurtje gegeten, maar tegen de late namiddag keerde het leven en de eetlust helemaal terug en was er eigenlijk aan niks nog te merken dat ze enkele uren daarvoor op de operatietafel had gelegen. En vanmorgen is ze gewoon vrolijk naar school vertrokken.

We hebben haar neuspoliepen mee naar huis gekregen en goed dat ze eruit is, dat ding is gewoon gigantisch…

En ik ben vooral blij dat het achter de rug is. Kleine ingreep of niet, je kind onder volledige verdoving is toch altijd heftig.

IMG_E2128.JPG

Naar het ziekenhuis

Morgen moet mijn kleine meisje onder het mes. De neusamandel(en?) moet eruit. Dagkliniek gelukkig maar. Maar wel volledige verdoving. Voor mezelf vind ik dat totaal niet akelig. Maar als het over mijn klein bolletje gaat, vind ik het maar niks.

We waren doorverwezen door de logopediste. De Dochter sprak niet zo duidelijk en de vraag was of haar grote keelamandelen daar een rol in speelden. De NKO-arts vond van niet. Maar omdat ze snurkt, open mond gedrag vertoont en wel regelmatig ziek is, ging die verder op onderzoek. Gehoor: prima. Allergietest: negatief. Neus: mega neusamandel. Dus die vliegt er morgen uit.

De eerste keer dat er een kind van mij verdoofd en onder het mes moet. Ik ga blij zijn als het goed en wel achter de rug is!

Kleine gelukjes

Deze week heb ik een beetje geluk…

  • Lang weekend dus een dag minder werken en een dag langer slapen.
  • Dinsdag ook kunnen uitslapen omdat ik maar laat moest beginnen werken en de kinderen uit logeren zijn omdat ze vandaag en morgen geen school hebben.
  • De wederhelft die me ’s avonds kwam ophalen aan het werk waardoor ik een half uur vroeger thuis was dan anders.
  • Vandaag ook kunnen uitslapen omdat de kindjes er dus niet zijn en ik een thuiswerkdag heb.
  • Niet door de regen naar het werk moeten maar gezellig binnen zitten te werken met de radio op en de konijntjes die hier rond huppelen.
  • Vergezeld van zelfgemaakte cappuccino met amandelmelk ipv de drets uit de kofiezet op het werk.

Eigenwijze dochter

De dochter danst en zwemt momenteel. Maar de laatste weken hing ze het serieus uit tijdens de lesjes. De leerkrachten compleet negeren. In de spiegel gekke bekken naar zichzelf trekken tijdens de balletles en haar hoofd in het water steken als de zwemleraar iets aan het uitleggen was. Het werd week na week erger. We hebben ze zelfs een of twee weken thuis gehouden van balletles omdat ze de andere kindjes te hard aan het storen was.

Het evaluatiemoment van de zwemles naderde. Ze moest 25m op de rug kunnen zwemmen. Ze doet dit groepje voor de tweede keer omdat ze bij het vorig evaluatiemoment nét niet goed genoeg was; vanaf het volgend niveau gaan er geen ouders of leraren mee in het water en ze vonden haar nog niet veilig genoeg alleen in dat diepe bad met de leraar op de kant. Maar tijdens de afgelopen 10 lessen werd ze eigenlijk totaal niet beter. Zelfs een beetje slechter.

Dat evaluatiemoment kwam dus alsmaar nader en haar presteren alsmaar slechter en ik had absoluut geen zin om nog eens 15 lessen op datzelfde niveau te blijven hangen. Dus maakte ik met haar de deal dat we iets leuk zouden doen als ze haar uiterste best deed tijdens de laatste twee lessen EN het proefje haalde. Ze probeerde daar nog op te onderhandelen en vroeg of het ook OK was als ze haar best deed maar het proefje niet haalde. Niet dus. We gingen er helemaal voor.

Ze had echter behoorlijk wat pech, in de 12 lessen voorafgaand aan haar “examen” kreeg het groepje maar liefst 5 verschillende lesgevers te verwerken die precies allemaal telkens van nul begonnen. Waardoor ze helemaal niet het programma afwerkten dat ze normaal zouden moeten volgen. En dat ze die 25 meter rugslag geen ene keer hebben geoefend voor het proefje. Ter vergelijking; toen Zoon dat niveau zwom hebben ze de laatste 5 lessen niks anders gedaan dan opgebouwd en geoefend op die 25 meter…

En dan breekt de bewuste zaterdag aan. Die ochtend is er eerst kijkmoment in de balletles. Ook daarvoor had ze beloofd haar best te doen. En dat deed ze. Meer nog, ze danste daar de pannen van het dak. Geen idee hoe ze het deed aangezien ze de laatste lessen totaal niet had opgelet, maar ze kon alle oefeningen en dansjes en was bij de beste van haar les.

Namiddag dan de zwemles. De proef bestond uit drie delen. En daar stond mevrouwtje, hypergemotiveerd, vol zelfvertrouwen, als eerste in het rijtje van kindjes en superenthousiast.

Deel een, onder een mat doorduiken in het diepe, geen enkel probleem. Ze werd zelfs boos toen sommige kindjes opnieuw moesten proberen omdat het nog niet goed ging en zij niet omdat het van de eerste keer goed was.
Onderdeel twee, een combinatietestje met drijven, zwemmen op de buik en op de rug; feilloos. Maar die onderdelen kon ze in december ook al goed, het was vooral die 25 meter waar het van afhing. Daarvoor waren we op donderdag en vrijdag na school nog gaan oefenen (waarbij we door de redders van stad Gent uit het diepe moesten omdat ze nog geen 25 meter kon zwemmen, euh nee, net daarom kwamen we dus oefenen, zucht, dat begrepen ze maar niet, frustrerende ervaring) en dat liep nog niet 100% goed.

Maar ze sprong in het water, draaide op haar rugje, zette haar beentjes aan (ze moeten met de armen gestrekt als een pijl achter zich zwemmen) en begon te peddelen. En zwom zonder enig probleem het zwembad over. Met de big smile. Waar ze tijdens het oefenen na 5 meter nog zonk en alle richtingen uitging behalve rechtdoor.

Om zot te worden! Want ze KAN het dus allemaal. Als ze WIL. Maar ze WIL vaak niet… En dan heeft het dus geen zin. Dat wordt er dus zo één die alleen onder druk gaat kunnen presteren… Maar wat waren we allemaal blij!!! (Zoon en Wederhelft waren speciaal meegegaan om te komen supporteren. En Zoon haalde uiteraard die ochtend ook zijn proefje bij het zwemmen).

Einde van het kleutertijdperk nadert

Bij ons op school vieren ze het einde van de kleutertijd met een overnachting. Zoon is destijds in de laatste week van het schooljaar op school blijven slapen na een leuke dag met zijn vriendjes aan de Blaarmeersen. En morgen al is het aan de Dochter. De oudste kindjes van de graadklas trekken er met hun twaalven + drie juffen op uit en gaan in een heuse jeugdherberg logeren. Haar eerste overnachting niet bij familie!

Haar koffertje staat al klaar, dat hebben we samen ingepakt. Ze kijkt hier al wéken enorm hard naar uit. Voor mij toch wel een emotionele mijlpaal. Mijn kleine baby wordt groot! Nog 4 weken kleuterschool en ze is officieel kleuter af!

Zoon had destijds supermooi weer maar voor ons meisje haar trip voorspellen ze helaas niks dan regen. Dat vind ik wel enorm zonde. Je wil toch vooral kunnen ravotten op zo’n momenten. Maar hopelijk laten ze het niet aan hun hart komen…

Spannend dus. Ik werk wel altijd laat op dinsdag dus voor mij zal er weinig verschil zijn morgen met een normale dinsdag. Bij Zoon zag ik hem woensdagochtend alweer terug als ze aan het ontbijt zaten, maar bij de Dochter zal ik tot woensdagavond na mijn werk moeten wachten…

Zoon trekt er overigens ook op uit, op het einde van de maand gaan ze met de fiets drie dagen op tocht waarbij ze ook twee nachten overnachten in een jeugdverblijf. Maar bij hem zijn we dat na scoutskampen en schoolreizen al goed gewend… Al blijft het ook in dat geval toch wel leuk en spannend aftellen samen.