Quarantaine dag 61

Ik weet niet of de titel nog klopt, nu bubbels uitgebreid worden en de winkels open zijn, maar omdat er voor ons eigenlijk nog helemaal niets is veranderd en ik geen zin heb om plots met een nieuwe titel af te komen, hou ik deze maar aan.

Er gaat natuurlijk wel wat veranderen. De dochter van 6 wordt vanaf maandag vier volle dagen per week weer op de schoolbanken verwacht. We kregen gisterenavond van de school het draaiboek met maatregelen en alhoewel het niet geheel onleefbaar is zoals je soms op de sociale media leest, zal het toch helemaal anders dan normaal zijn. Met nadarhekken op de speelplaats en eten op je eigen bank en de klas die in twee gesplitst is. En Zoon heeft nog geen enkel perspectief qua terugkeer naar school en zit dus vanaf maandag heelder dagen alleen thuis zonder een vriendje om mee te spelen.

Ik vind trouwens dat het perspectief van het kind volledig zoek is. Zoon heeft intussen al twee maanden geen ander kind meer gezien dan zijn zus, met niemand nog gespeeld. Hij heeft sowieso amper nog frisse lucht of beweging aangezien we geen tuin hebben en allebei werken. Ik ga er elke dag mee naar buiten en in het weekend proberen we langere tochten te maken, maar de opties zijn beperkt natuurlijk. De laatste weken merk ik dan ook de impact. Hij begint zich af te sluiten. Is bang om naar buiten te gaan. Kruipt in zijn schulp. Is sneller boos of verdrietig… Wat zijn de lange termijn gevolgen van jonge kinderen zo lang thuis te isoleren? We zullen het maar later weten.

Zondag vierden we ook moederdag in ons kot. Het was een erg fijne dag. De kinderen hadden in hun schoolbundels blijkbaar ook instructies om een cadeau te maken. En de wederhelft ging daar elke namiddag met hen trouw mee aan de slag. Waardoor er zondag toch nog zelf geknutselde verrassingen waren. Superfijn. En van de wederhelft kreeg ik een bon voor sportkledij nu ik thuis wat aan het sporten geslagen ben (met de Ring Fit en de filmpjes van de sportdienst van Gent).

En toen ik in de late namiddag nog met Zoon naar buiten ging voor een wandeling onder ons twee, ontdekten we nog de vrolijke muursticker van Helen B die plots verschenen was. Daar was ik ook echt superblij mee. Past overigens prima bij die van Pol Cosmo die er al hing.

Vorige week ben ik op één dag nog twee keer gaan wandelen met een goede vriend en vriendin. Ik ben zo gelukkig dat dat op zijn minst nog mag. Stappen op veilige afstand, in de buitenlucht komen en een goede babbel. Dat is mij nu ontzettend veel waard. Dat soort dingen mis ik ook het hardst nu.

Want dat uitbreiden van de bubbel, dat vind ik maar een farce. Wie kies je dan? Mijn vader of de schoonouders? Als wij kiezen voor de schoonouders, dan moeten die per definitie ook voor ons kiezen. En dus bewust niet voor de gezinnen van hun andere twee zonen. Ik vind niet dat je van mensen kan vragen om zo’n keuzes te maken. Wij hebben dus besloten om de bubbel niet uit te breiden. We kiezen voor de kinderen. Ik heb bij de ouders van zoons beste vriend gepolst of die twee jongens eens kunnen afspreken en we gaan die optie kiezen. Liever dat hij eens normaal kan spelen dan dat wij ergens op bezoek gaan.

Intussen is er weer een veiligheidsraad geweest. Ik wacht al twee weken op nieuws van mijn werk. Blijft telewerk de norm of moeten we weer naar kantoor? Ik hoor dat er bij de wederhelft sprake is om vanaf volgende week één tot twee dagen per week weer naar Brussel te komen maar er is nog niks officieel. En wat de denkpistes zijn op mijn eigen job weet ik nog helemaal niet. Aangezien volgende week wel al binnen 5 dagen is, hoop ik dat er snel nieuws komt om dat vlak. Intussen dringt de school aan om de nood aan opvang snel door te geven maar dat kunnen we helemaal niet omdat we nog van niks weten… Het blijven toch vreemde tijden…

We mogen ook weer naar de kapper lees ik. Na twintig jaar een onderhoudsvrij kapsel veranderde ik de vrijdag voor de lockdown naar een kapsel dat wel regelmatig eens een kappersschaar nodig heeft, vooral mijn frou. Elke week twijfel ik of ik er zelf de schaar in zal zetten of toch afwachten. Nu de kappers open mogen, verandert mijn twijfel niet echt. Die zullen wellicht de eerste weken propvol zitten en los daarvan voelt het ook nog niet zo veilig aan. Maar daar is er dan toch al iets van perspectief.

Ik hoorde inmiddels ook dat de voetbalclub gaat bekijken wat ze kunnen doen. Ook daar hopen we op iets van beweging en perspectief voor Zoon. Al zou het wel heel bizar zijn dat hij niet naar school zou mogen, maar wel naar de voetbal. Maar alle beetjes helpen…

 

Quarantaine dag 53

Ik zit nog altijd prima in mijn kot. Geen ochtendrush, alhoewel het soms wel haasten is om stipt om 9u met de kinderen aan het pre-teaching te beginnen, wat dan weer nodig is omdat ik stipt om 10u moet beginnen werken. Geen verplaatsingen. Geen files. Geen drie uur kwijt elke dag aan pendelen. Geen opvang voor de kindjes. Minder lawaai op straat.

Wat ik wel mis, is het sociaal contact. Eens met iemand babbelen in real life en niet via snelle korte whatsappjes. Want we zitten dan wel in onze bubbel, zeker op werkdagen is het leven echt druk en is er weinig tijd om eens rustig te bellen of te videobellen. Als ik nu eens iemand in het echt zie, is dat echt een verademing. Maar het gebeurt uiteraard zeer weinig. En dat begint een beetje aan me te vreten.

En het is ook een beetje lastig dat elke dag hetzelfde is. Slapen, werken, pre-teaching, dagelijkse wandeling, begin opnieuw.  Enkel de vervelende dingen lijken nog te mogen, al het leuks waar een mens energie uithaalt is verboden. Geen vrienden zien, niet in de zon zitten,…

Intussen vrees ik dat aan mijn bubbel gemorreld wordt. Morgen voor het eerst. De wederhelft moet naar Brussel. Dus sta ik een stuk van de dag alleen voor de zorg van de kinderen terwijl ik ook moet werken, en de aard van mijn job is zo dat ik echt niet gestoord mag worden. En Zoon heeft net dan een videocall voor school. Dat wordt even spannend. Voorlopig blijft het beperkt tot één dag, maar je voelt dat de werkgevers zich volop aan het voorbereiden zijn om iedereen terug naar de werkvloer te roepen. En dat zorgt voor onrust bij mezelf. Ik vind het lastig dat ik een kind heb dat niet naar school mag en dat ze tegelijk zouden verwachten dat ik naar Brussel moet. Voor werk dat ik nu al meer dan 50 dagen probleemloos van thuis uit doe. Als het niet veilig/verantwoord/mogelijk is dat de kinderen naar school gaan, waarom is het dan wel nodig dat ik op de trein kruip om naar kantoor te gaan? En moet ik mijn kinderen dan meenemen? Dat vind ik echt absurd. Maar officieel weten we nog niets. Ik hoor wel dat de wederhelft twee dagen per week naar kantoor zou moeten. Laat ons hopen dat ze rekening houden met mensen met jonge kinderen.

Verder dus weinig nieuws. Weer een nieuwe afhaaloptie geprobeerd vorige week,  Casa di Batavia, Indonesisch en echt supersuperlekker. Ik deelde een vegetarische rijsttafel met de kindjes en heb er twee dagen van kunnen eten. Echt een aanrader.

Intussen heb ik mondmaskers besteld. Het duurt wel nog meer dan een week eer ik ze mag verwachten. Een vriendin heeft er ook gemaakt en heeft ze naar een postautomaat verzonden. Superlief. Te laat besefte ik dat ik daar niet aan raak, want die staat in het station waar je niet in mag zonder mondmasker. Maar het mondmasker zit dus in het station haha. Een sjaal dan maar. Ga ik eruit zien als een boef uit het wilde westen denk ik.

En voor de rest dus meer van hetzelfde. Wat fietsen in het weekend. Gamen met de kindjes (monsters verslaan in RingFit, wihaa!). Casa de Papel kijken (een beetje saai dat vierde seizoen). Wandelen. Lekker eten. Uitslapen in het weekend (geen hobbies om vroeg voor op te staan!). Werken…

Quarantaine dag 47: boeken

We hebben hier een redelijke voorraad kinderboeken, ik ging in de bibliotheek al een nieuwe voorraad ophalen en ik had vier Vos en haas boekjes te leen van een collega. En toch is de Dochter bijna door onze voorraad heen. Gisterenavond in bed heeft ze twee boeken uitgelezen (één was al bijna uit toen ze eraan begon, maar toch). Het was bijna 22 uur eer ze wou stoppen met lezen. Niet slecht voor een 6.5-jarige (en ja, nu het geen echte school is ben ik iets flexibeler in dat in bed lezen qua einduur).

Hoe super het ook dat de bibliotheek een afhaaldienst heeft, zeker hier in de hoofdbibliotheek is er doorgaans heel veel uitgeleend en dus niet beschikbaar. Zeker voor beginnende lezertjes, waarbij het aanbod al vrij beperkt is, was er amper nog iets te krijgen. Een lange zoektocht leverde één geschikt boek op, een tweede konden ze in de bib blijkbaar zelf niet meer vinden.

Op naar plan B dus: online bestellen. Ik ga de jongste ‘es deel één van de Waanzinnige boomhutten van de oudste voorschotelen denk ik, we hebben er al enkele van en heb er meteen nog twee bijbesteld. Bij hem was dat stof voor het tweede leerjaar maar ze leest zo vlot dat het misschien al zal lukken. En indien niet heb ik nog 3 nieuwe Vos en Haas boekjes besteld.

Ze moeten overigens allebei verplicht lezen van school elke dag, de ene een kwartier, de andere een half uur. Maar daarnaast lezen ze dus soms nog wat, vooral ’s avonds in bed. Gezellig!

Zelf heb ik niet superveel tijd om te lezen, maar in het weekend kan ik soms al eens een half uurtje tijd voor mezelf stelen en in de week lees ik nog even in bed. Ik verslind momenteel de Zeven Zussen reeks. Hier en daar wordt er al eens op neergekeken, maar ik vind ze echt super. Ik koop ze op amazon en lees ze op mijn Kindle. Echt super ontspannend en meeslepend.

Ik ben blij dat we vandaag weer even naar buiten konden over de middag, gisteren regende het op mijn paar vrije momenten. Een frisse neus halen is toch echt een must. Gisteren deden we wel op een andere manier sport. Ik kocht de Ring Fit Adventure voor op onze Nintendo. Superleuk ding. Het lijkt een gewone game waarbij je door een wereld gaat en monsters moet verslaan, maar ipv via een controller te besturen moet je zelf lopen en springen en de monsters bevechten doe je aan de hand van fitness-oefeningen. Ik had vanmiddag nog een half uur tijd eer ik moest beginnen werken en dacht nog even te sporten, maar de achtjarige heeft het spel al ingepalmd en wou eerst en ik kwam er dus niet meer aan te pas in dat half uurtje… Mijn spieren doen overigens nog flink zeer van gisteren… Het ding helpt dus echt…

Vraagstuk van de dag: waar gaan we eten bestellen deze week? In deze quarantainetijden is dat toch wel één van de top kleine pleziertjes die helpen om de sleur van elke dag weer hetzelfde wat te doorbreken en iets om naar uit te kijken te hebben.

Quarantaine dag 45

Laatste dag mooi weer voor een tijdje. Ik denk dat ik de komende dagen een klopje ga krijgen zoals ze zeggen. Die blauwe lucht, die zon, dat geeft mij echt moed en energie. Ik moet elke dag 1 of 2 keer naar buiten, of ik word compleet gek. Hopelijk gaat dat nog lukken… We zijn natuurlijk hard verwend geweest de afgelopen maand op dat vlak… Kleine compensatie voor het binnen moeten zitten…

De Dochter, die tot voor enkele weken nog nooit verder had gefietst dan 1km, heeft haar fietsbenen gevonden. Ze krijgt nu veel oefening en ervaring en is op twee weken tijd al enorm handig geworden met haar nieuwe fiets. Alleen plots remmen is nog een probleem, omdat haar fiets nog vrij groot is voor haar. Daar al enkele keren bijna door gebotst. Gelukkig zijn er nu zeer weinig auto’s. Maar Little Miss Sunshine fietst intussen 16km alsof het niks is. Donderdag 11 km, zaterdag 16 en zondag 13 🙂 En waar ze in het begin zeer rustig fietste, begint ze nu te crossen. Toch wel een heel fijn gevolg van de quarantaine, al dat fietsen samen. Dan heeft ze tegen september hopelijk genoeg ervaring om het drukkere verkeer aan de dampoort te trotseren op weg naar scouts en voetbal. Gesteld dat die dingen dan weer kunnen.

Zaterdag hadden we taart van bij Joost Arijs, oftewel de lekkerste van Gent. Voor de verjaardag van een nichtje, waarmee we allemaal zouden beeldbellen, al bleek dat pas zondag te zijn waardoor we verplicht waren twee dagen na elkaar taart te eten… Het beeldbelmoment verliep wat chaotisch, de Boliviaanse tak van de extended family was ook aanwezig en ik spreek niet echt Spaans dus we verstonden er weinig van. Maar gezellig was het wel.

Oh nee, De Mol is gedaan! Sinds er geen school meer is, zaten we op zondagavond allemaal samen tv te kijken. De kinderen genoten daar echt keihard van en wij ook. Heel de week werd er over de mol gepraat aan tafel. Maar nu is het dus gedaan… De Dochter wou zich meteen inschrijven, ze wil doodgraag de mol zijn. Waarbij Zoon, die ook een heel straffe mol zou zijn volgens mij, plots opbiechtte dat hij wel eens stiekem snoept als wij even een blokje om zijn of in de douche staan. De geniepigaard. Jep, ik heb hier twee potentiële mollen in huis…

Quarantaine dag 41

Pre-teaching nieuws al wat de klok slaat… Hier gaat het redelijk goed. Het schema dat we zelf hebben uitgedokterd helemaal aan het begin van de lockdown bleek redelijk compatibel met de dagplanningen van de juffen. We maken ons dus nog steeds elk minstens 1 uur van de dag vrij om de kinderen te begeleiden bij hun werk. En dat is echt nodig. Die richtlijn van Ben Weyts van twee uur per week is echt absolute onzin. Maar op deze manier werkt het wel. Zoon moet nog een derde uur werken, maar als je daarvoor en daarna instructiemomenten hebt dan lukt het daartussen wel om beperkt zelfstandig nog wat bezig te zijn en plannen we dan de activiteiten die het minste begeleiding nodig hebben.

Deze week ontving een vriendin een kaartje dat ik haar op 1 april had gestuurd. Het kaartje was dus drie weken onderweg. Idem voor de verjaardagskaart van mijn broer, die kreeg hij twee weken na zijn verjaardag… Intussen is een knutseldoos van Kiwico die ik voor de kinderen had besteld ook al een maand onderweg.

Ik heb de indruk dat meer mensen het beu zijn en de rol beginnen lossen. Toen ik gisterenavond even ging wandelen, zag het graspleintje hier in de buurt zwart van de mensen en waren er verschillende met een bal aan het spelen; twee dingen die nog steeds verboden zijn maar wellicht volgende maand niet meer. Bij het wandelen moesten we ook voortdurend mensen kruisen en echt niet iedereen respecteert de anderhalve meter afstand. Benieuwd dus wat dat gaat geven als de regels echt versoepeld worden. Zelf ben ik overigens ook nog eens met de bal gaan oefenen met de kinderen want dat moest van de turnmeester, dan voel ik me toch niet 100% gerust omdat het dus eigenlijk nog steeds niet echt mag.

Op het werk is het ontzettend stresserend, we kampen met een groot probleem dat maar niet opgelost raakt en waarvoor ik afhankelijk ben van externen in verschillende landen en dan is het wel lastig om dat volledig los te laten op de momenten dat ik met de kinderen bezig ben. Mijn lontje is nu wel heel kort en dat is niet eerlijk natuurlijk. Hopelijk raakt dat probleem snel van de baan. Thuiswerken/lockdown/pre-teaching is al een uitdaging genoeg zonder bijkomende problemen.

Maar de kinderen doen het dus eigenlijk heel heel goed. Ze hebben af en toe een Zoom meeting en dat lijken ze wel heel leuk te vinden en ze werken elke dag zonder (veel) gemor hun schema’s af. Ik lees her en der toch andere ervaringen. Maar zoals gezegd, we plannen het echt in en maken er tijd voor vrij, waardoor ik dus 5 in plaats van 4 dagen per week werk en de wederhelft sociaal verlof opneemt. Het is moeilijker om de vrije uren op te vullen waarop wij allebei aan het werk zijn, dan is de verleiding groot om heel de tijd te gamen. Alhoewel ik moet zeggen dat de Dochter gisteren volledig op eigen initiatief een heel uur heeft gelezen en dat nog superleuk vond ook. Niet slecht voor een uk van 6.5!

Benieuwd ook hoe het werk zich gaat opstellen als er bijvoorbeeld maar 1 van de 2 deeltijds naar school gaat mogen, ik zie mezelf niet naar Brussel trekken zo lang het thuisonderwijs door blijft gaan eerlijk gezegd. Dat worden nog interessante tijden. Maar ik kan perfect alles van huis uit doen dus ik hoop dat we ook de komende maanden nog volop gaan kunnen thuiswerken. Ik heb ook echt nog geen zin om uit mijn bubbel te komen, het voelt toch nog niet echt veilig.

Quarantaine dag 38

De kogel is door de kerk, ook onze tweede grote vakantie dit jaar, naar Zuid-Frankrijk, is geannuleerd. De schoonouders konden gratis annuleren tot eind april en durfden niet te riskeren dat ze hun voorschot kwijt zouden zijn. Geen buitenlandse reis dus dit jaar. Het zal er dik aan te komen, maar nu het definitief is, doet het toch nog een klein beetje pijn, ook al wisten we het al 99% zeker ervoor…

Geen idee dus wat vakantie zal geven dit jaar. Ik kan nu echt niet vooruit kijken. We weten niet hoe lang de lockdown zal duren en hoe het zal lopen als die weer zal afgebouwd worden. Op basis van wat ik lees en hoor hou ik rekening met een jojo-effect waarbij de curve dan weer gaat stijgen en maatregelen weer teruggeschroefd zullen worden. Hopelijk niet natuurlijk maar wie weet. De komende weken zullen ervaringen in buurlanden hopelijk iets meer klaarheid brengen. Maar wat dat dan zal betekenen voor vakantie, geen idee. Mijn vader heeft een appartement aan de kust dus ik veronderstel dat we daar nog naartoe kunnen, maar zoals de situatie nu is, is een druk strand de allerlaatste plaats waar ik wil zijn. We zien dus wel hoe dat evolueert. Een onbewoond tropisch eiland lijkt me nu wel wat, iemand iets in de aanbieding?

Vanmorgen stond ik braaf om 8u30 stipt aan de schoolpoort om de nieuwe werkpakketten van de kinderen op te halen en het reeds afgewerkt materiaal binnen te brengen. De weekschema’s vallen zeer goed mee. Dochter moest vandaag amper iets doen; de juf had de tijd nodig om het materiaal af te halen meegeteld als werktijd… Nu zit ze in een online meeting met haar klas waar ze iets moest vertellen over het boek dat ze aan het lezen is. Elke dag een kwartier tot een half uur lezen telt ook mee als werktijd, maar dat deden ze allebei reeds elke dag in hun bed… We gaan veel boeken moeten aanslepen denk ik… Zoon heeft een gevarieerde dag met een raadsel en een creatieve opdracht tussen zijn taal en rekenen door. Nu ze nog gemotiveerd houden om elke dag hun twee (dochter) en drie (zoon) uur te werken.

Dit weekend weer veel gefietst. Vrijdagmiddag al een tocht gedaan, toen was het echt zalig rustig. Zaterdag heeft de Dochter dan onze ‘grote’ tocht van 16km volledig meegefietst en zondag opnieuw. Zondag waren we om 8u30 al vertrokken maar was het toch nog steeds zeer druk langs de Schelde. Amper wandelaars, maar veel joggers en vooral zeer veel snelle fietsers. Dan hebben Zoon en ik onze tocht nog enkele kilometers verlengd. Een bepaald moment wou hij dan terugkeren naar huis want hij had honger, meneer had niks ontbeten…

De kinderen en ik leven ons ook uit in Animal Crossing op de Nintendo Switch. Zalig spel. Je hebt een personage op een eiland en je mag vanalles doen, maar niks moet. Door de dingen die je doet, kan je dan je tent mooier maken en kleine avontuurtjes bewegen. Een slow game.

Voor de rest ook aardig nog wat gewandeld want dat fietsen levert geen stappen op op mijn Fitbit en anders kelderen mijn statistieken volledig.

En zondagavond zoals steeds De Mol gekeken. Nu ze geen school meer hebben, kijken de kinderen gewoon live mee. Echt een familie-moment waar we allemaal al dagen van tevoren naar uitkijken.

Quarantaine dag 35

Mijn humeur varieert mee met het weer. Koud en bewolkt en ik zie het pakken minder zitten dan wanneer de lucht stralend blauw is en de zon overuren doet.

Zoon en zeker de Dochter hun fietsen werden te klein wat voor wat gemor zorgde en weinig motivatie om nog te fietsen. Dochter raakte niet verder dan een kilometer met haar 14 inch mini-fietsje (wel een superschattig zicht). Dus besloten we haar eens te laten testen op de 20 inch van haar broer. En alhoewel ze amper aan de grond raakt met haar voetjes vond ze het testritje zo leuk dat ze elke dag met de ‘grote’ fiets wou gaan fietsen. Zoon wou ook weer fietsen met dat mooie lenteweer, dus moesten we het zadel de hele tijd verzetten of beroep doen op de step of het fietsstoeltje voor tochtjes. Dus was het tijd voor een nieuwe fiets voor de oudste. En dan volgde er een lang verhaal van weinig aanbod van nieuwe fietsen in de winkels in de buurt en veel over en weer gemail en gebel en twijfels om uiteindelijk afgelopen zaterdag toch een nieuwe 24 inch Cube fiets te kopen voor Zoon waarna de Scool van 20 inch finaal naar de Dochter mocht.

En zo kwam ik aan bijna 70 fietskilometers vorige week met een nieuw persoonlijk record van 23km samen met Zoon en Dochters eerste ‘lange’ tocht van 12km. Zalig zalig zalig.

Maandag hadden we een brunch aan huis laten leveren van FranzGustav en die was ongelofelijk lekker. Volledig vegetarisch ook. En zelfs ecologisch verpakt. En met zalige verse gemberthee en cappucino erbij. Echt zo zalig. Helemaal te gek bleek het woensdag toen we door een foto van de brunch te posten, ook nog eens de wedstrijd die week hadden gewonnen en nu een fles prosecco krijgen. Niet dat ik dat lust, maar winnen is toch altijd plezant.

Vandaag haalden we ons eerste ijsje, ik ben er een beetje tegen om in deze tijden te gaan aanschuiven en jezelf bloot te stellen voor iets niet essentieel als een potje ijs, maar er was amper een rij vanmiddag en ik had er nu echt trek in. Ik ging ook al twee keer aanschuiven bij de bibliotheek omdat de kinderen door hun leesvoer heen zijn. Je kan daar inmiddels reserveren, maar de boeken komen niet allemaal tegelijk beschikbaar omdat ook die in quarantaine gaan en dat maakt dat je soms vaak heen en weer moet, want ze houden reservaties maar 1 dag aan de kant.

Vandaag kregen we lange mails van de juffen van de kinderen. Ik hou wel mijn hart vast voor volgende week. De kinderen gaan 2 tot 4 uur per weekdag zelfstandig moeten werken en wij als ouders mogen zogezegd maximaal 2 uur per week ondersteunen. Hoe doe je dat met een 6 en een 8-jarige???? Ik geloof er echt niet in. We gaan ons huidig schema aanhouden waarbij we elk een uur per dag vrijmaken voor huiswerkondersteuning, maar aangezien we ook elke dag onze werkuren moeten doen, is er ook niet echt meer tijd dat dan beschikbaar. We gaan wel duidelijke schema’s krijgen wat de kinderen elke dag moeten doen, voor de jongste hadden we die in de drie weken voor de vakantie reeds en dat werkte goed voor haar, ze werkte elke dag nauwgezet alles af (mits wat hulp). Zoon heeft meer aandacht nodig. Ik ben benieuwd… Maandagochtend mag ik alvast al het lesmateriaal gaan afhalen op school.