Filmtip: Us

Horrorfilms hebben vaak een slechte naam. En dat is niet geheel ten onrechte. Er zijn onnoemlijk veel oerslechte griezelfilms gemaakt. En af en toe wordt er zelfs een steengoede gemaakt. Zoals ‘Us’, een film van de Amerikaan Jordan Peele die eerder in het genre ook al zwaar scoorde met ‘Get Out’. Peele heeft de film trouwens niet alleen geregisseerd, maar ook geschreven.

Zet dus al je mogelijke vooroordelen opzij want deze film is echt goed. Verschrikkelijk spannend, onderhoudend, je weet op voorhand totaal niet welke kant het op gaat gaan. De film blijft ver weg van de clichés (denk aan Scream, of beter nog, denk daar absoluut niet aan) en bewandelt resoluut een eigen pad. Geen hopen speciale effecten, geen rondvliegende ledematen maar vooral een eigenzinnig verhaal. En hopen spanning.

Helaas kan ik er niet zo heel veel meer over vertellen, want dan kom je al snel bij spoilers terecht. Misschien alleen nog dit. In de film volg je een doorsnee zwart Amerikaans gezien, mama, papa en twee kindjes. Ze gaan op reis naar het vakantiehuisje waar in de jeugd van de moeder ooit iets gebeurd moet zijn toen ze een kwartier van haar ouders gescheiden raakte. En dan breekt de hel los…

Een kind minder in huis

Zo maar 1 kind in huis als je er 2 (hele levendige) gewend bent, dat is dan een beetje een light-versie van het ouderschap, of een halve vakantie. Je bent met twee om 1 kind te entertainen dat dan al op de leeftijd is waarop ze zichzelf al goed kan entertainen, dus je hebt gewoon superveel tijd extra. Wat ook nodig was dit weekend, want ik moest alles al inpakken voor onze reis. We vertrekken pas vrijdagochtend maar ik werk tot donderdagavond. Extra tijd ook omdat je maar 1 verhaaltje moet lezen, maar 1 bedritueel, maar 1 kind helpen aankleden, maar voor 1 kind kleren klaarleggen,… Ook 1 iemand minder met wiens wensjes je rekening moet houden dus amper nog conflicten of keuzestress. En onze Dochter was dit weekend gewoon megarustig, je hoorde ze bij momenten amper. Terwijl als ze met 2 in huis zijn, is het soms om ter luidst.

Ik hou hier absoluut geen pleidooi voor een 1kind-gezin hoor, maar voor zo 5 dagen is het wel leuk.

Natuurlijk mis ik mijn mannetje ook enorm. Ik vraag me heel de dag af wat hij aan het doen zijn, of hij zich amuseert, zich wel goed voelt. Hij is weg van vrijdagavond en we hebben tot nu toe 1 foto gezien van hem (en 4 foto’s in totaal van heel de scoutsgroep), dus behalve dat er een filmavond is geweest, weten we helemaal niks. Ik vind dat wel goed, dat verplicht loslaten, niet kunnen bellen, … Maar het is ook wel moeilijk soms, we zijn het niet gewend.

En 6 dagen is toch ook wel lang!!!! Soms is het gewoon té stil in huis. Ja, zo is het nooit goed natuurlijk 😉

Vrijdag was natuurlijk superspannend. Ik ging hem om 15u halen op school maar het was het maandelijks schoolcafé en ze wilden een ijsje. Maar hij verdwijnt meteen met zijn vriendjes. En we vinden hem maar niet. Tot na 10 minuten de directrice verschijnt met een huilende en bibberende Zoon die blijkbaar nogal hard gevallen was en twee ferme schaafwonden had, 1 op zijn buik en 1 op zijn arm. Hij was er helemaal van aangedaan. Ik heb hem thuis op de zetel geïnstalleerd onder een dekentje en hij heeft niet meer bewogen. We hebben hem zelfs daar de lasagne gevoerd die ik speciaal voor hem was gaan kopen want hij moest al om 17u naar de vertrekplaats voor het kamp vertrekken. Ik heb de wonden dus ook niet gezien, ze waren al verzorgd.

We hadden eigenlijk allemaal al wat stress voor dat eerste kamp en dan gebeurt er twee uur voor vertrek zoiets. Ik heb in de chaos van het vertrek aan de leiding gezegd dat ze zijn verband 2 keer per dag moesten verversen, hopelijk hebben ze daaraan gedacht…

Zoon was dus heel stil en heel gestresseerd voor het vertrek. Hij zag zijn vriendjes nergens in die megatroep kinderen en ouders. Hij wou ons geen seconde lossen. Hij zag er echt niet gelukkig uit. Maar ja, in die drukte is dat niet abnormaal. Her en der zag ik zelfs traantjes. Hij hield het dan nog droog. Oef. Anders zou ik gewoon beginnen meehuilen zijn vrees ik.

En dan kwam eindelijk het moment waarop ze op de bus moesten en dan plakte hij nog aan ons en dan ineens zag je hem de klik in zijn hoofd maken en stapte hij op de bus. Eerst schoorvoetend. En toen kreeg hij zijn vriendjes in het vizier en zag je zijn stap kwieker en sneller worden. En nestelde hij zich op de achterbank bij zijn maatjes. En toen zag hij er eigenlijk wel heel ok uit. OEF!!!

En nu is het dus afwachten tot woensdagnamiddag tot hij terugkeert met hopelijk een hoop verhalen, geen ontstoken wondes en zin voor nog meer avontuur.

Bijna op kamp

Het is bijna zover, morgenavond vertrekt Zoon op kamp. En het is stilaan zeer spannend aan het worden.

Ik heb hem een beetje gestimuleerd om op kamp te gaan. Hij gaat ten eerste zeer graag naar de scouts. Ook al kent hij er maar 1 klasgenootje en is die meer niet dan wel aanwezig, hij komt altijd superblij en vol verhalen naar huis en voelt zich daar duidelijk op zijn gemak. Eind vorig jaar ging hij twee nachten op weekend en dat was ook behoorlijk goed meegevallen. Het alternatief voor het kamp is buitenschoolse opvang en dat is natuurlijk ook ok maar een kamp lijkt me toch een groter avontuur en een grotere kans.

Ik denk oprecht dat door op reis te gaan zonder ouders en buiten de school, een kind groeikansen krijgt. Ik vind dat echt belangrijk. Wel was ik zelf een stukje ouder, ik was al 10 denk ik toen ik voor het eerst op kamp ging. En het was toen ook voor mij een enorme drempel, een stevige sprong buiten de comfortzone die ik enorm spannend vond. Maar de jeugdvakanties waren eigenlijk stuk voor stuk van de beste stukken van mijn jeugd, waar ik de grootste avonturen beleefde, het meest nieuwe mensen leerde kennen, soms vrienden voor het leven. Ik geloof hard in het ontdekken van jezelf en de wereld en loskomen van de kerktoren en de klas.

Enfin, Zoon besloot dus om mee op kamp te gaan en leek er matig zin in te hebben, al gaf hij van bij het begin aan dat 5 nachten van huis wat te lang was naar zijn zin en hij ons hard zou missen. Maar hij sprak er wel positief over.

En nu komt het kamp dichter en krijgt hij duidelijk ‘cold feet’. Elke avond in zijn bedje begint hij spontaan over hoe hard hij mij zal missen. Ik probeer hem dan een hart onder de riem te steken. Ik denk dat het serieus spannend zal zijn voor hem want zijn klasgenootje gaat niet mee en het is toch een hele tijd in een onbekende omgeving met een groep kindjes die hij maar 1 keer per week ziet. Maar ik denk oprecht dat hij het niet alleen aankan maar ook echt iets aan zal hebben. Ik vrees alleen dat de start lastig zal zijn. Zo begon hij vorige avond ineens dat hij dat niet ging kunnen zijn bedje opmaken en als ik dan zei dat de leiding zou helpen dan was de leiding ineens eng en veel te streng en ze straffen zo snel en ik durf er niks aan vragen etc. Vorig weekend had hij daar overigens niet over gepiept, nooit eigenlijk. Maar nu komen alle angsten en twijfels keihard naar boven en zou hij liever in de oude vertrouwde omgeving blijven.

Ik hoop dus dat ik het zelf droog ga kunnen houden morgen aan de bus en mijn hart niet gaat breken als ik hem afgeef voor 5 nachten, mijn klein ventje van 7 jaar… Ik denk dat ik het toch ook even lastig ga hebben eerlijk gezegd…

Beirut @ Vorst Nationaal 02/04/2019

Gisteren mochten we dus van De Morgen naar Beirut gaan luisteren in Vorst. En wat ben ik blij dat we geweest zijn. Vorst Nationaal blijft een gruwelijke concertzaal, maar het werd niettemin een superfijne avond.

Ik ken Vorst slecht. We hebben er al verschillende keren problemen gehad; geen parking, nergens iets vinden om nog snel iets te eten,… Deze keer had ik hulp ingeschakeld van een ex-collega die er woont en die me twee restaurant aan de hand deed op wandelafstand van de zaal. We kwamen terecht bij pizzeria Cosi Come. Niks groots en evenveel afhaalplek als restaurant, maar de pizza’s zijn reusachtig en niet verkeerd van smaak. No nonsense eten, ideaal voor een concert wanneer je toch eerder beperkt bent in tijd en niet overeten in die zaal wil aankomen.

Van daar was het een kwartiertje wandelen in de regen tot de concertzaal en viel op hoe mooi deze kant van Vorst eigenlijk wel is.

Omdat ik ooit gestrand ben in Vorst op de bovenste verdieping omdat het beneden volzet was en je van daaruit niks kan zien, probeer ik in die zaal altijd vroeg te zijn. Dat is wat saai want er is niks te beleven behalve bier of cola drinken, maar als niet heel grote medemens vergroot het wel de kans dat je een plek verovert die toch iets of wat uitzicht op het podium heeft.

Over het voorprogramma Hedado Negro kan ik kort zijn. Zonder twijfel een van de minst goede voorprogramma’s ooit. Iets experimenteel met een Amerikaan die eruit zag als een kerel uit Narco’s die zeemzoetig stond te neuzelen met wat bliepjes en blazers erbij die je amper hoorde. Slaapverwekkend en de meeste mensen schonken er dan ook weinig of geen aandacht aan.

En dan was het eindelijk aan Beirut. Ik heb de laatste tijd weinig naar deze muziek geluisterd (probleem met nieuwe smartphone die weigert te synchroniseren met oude laptop, heel irritant) maar van bij de eerste muziek was mijn liefde voor Zach Condon terug. Bij de hele zaal was dat trouwens het geval had ik de indruk. Het applaus was zo hevig en langdurig dat Zach de hele tijd wat verlegen zijn hand op zijn hart hield. En ook wel even dacht dat Vorst in Frankrijk lag. Het is hem vergeven.

Beirut gaat nu al een tijdje mee en heeft heel wat nummers om uit te kiezen maar er zit absoluut nog geen sleet op. Je kan opmerken dat het misschien nog weinig vernieuwend is intussen. Dat is zo. Maar de muziek is zo goed in wat het is, dat het mij niet stoort. Het zorgde hier en daar misschien voor een kabbelend moment tijdens de show, waarbij de aandacht even een nummer lang verslapte. Maar die werd dan direct weer opgevist bij een volgend nummer. De blazers waren heel prominent aanwezig; zowel vooraan op het podium als in de sound. En dat hoort ook zo bij Beirut vind ik. We kregen een melancholisch bad van diverse streken en invloeden in Europa. Een heel warm bad. Waarin je helemaal relax en blij wordt. Gelardeerd met de pakkende en warme stem van Condon. Gewoon ontzettend schoon om naar te kijken en te luisteren.

beirut

Beirut

Ik win nooit iets. Of toch zeer zelden. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik vorige week mail kreeg van De Morgen dat ik tickets had gewonnen voor het optreden van Beirut vanavond. Ik kon me amper nog een wedstrijd herinneren.

Ik ben fan dus ik was wel behoorlijk blij. Ik heb Beirut al eerder live gezien. In de AB bijvoorbeeld. Maar nu is het concert in Vorst Nationaal. En daarom had ik geen tickets gekocht. Vorst is echt een abominabele zaal waar ik slechte ervaringen heb; verplicht boven moeten zitten waar je niks ziet, gruwelijk slecht geluid, uren zoeken naar parking,… Plus Beirut is toch echt geen muziek voor in zo’n betonnen bunker.

Maar nu ik de kaarten in de schoot geworpen kreeg, ga ik uiteraard graag. Nog snel de laatste cd gekocht op iTunes. Mijn werkuren gewisseld. Babysit gezocht. Vorst, here we come!