Een kind minder in huis

Zo maar 1 kind in huis als je er 2 (hele levendige) gewend bent, dat is dan een beetje een light-versie van het ouderschap, of een halve vakantie. Je bent met twee om 1 kind te entertainen dat dan al op de leeftijd is waarop ze zichzelf al goed kan entertainen, dus je hebt gewoon superveel tijd extra. Wat ook nodig was dit weekend, want ik moest alles al inpakken voor onze reis. We vertrekken pas vrijdagochtend maar ik werk tot donderdagavond. Extra tijd ook omdat je maar 1 verhaaltje moet lezen, maar 1 bedritueel, maar 1 kind helpen aankleden, maar voor 1 kind kleren klaarleggen,… Ook 1 iemand minder met wiens wensjes je rekening moet houden dus amper nog conflicten of keuzestress. En onze Dochter was dit weekend gewoon megarustig, je hoorde ze bij momenten amper. Terwijl als ze met 2 in huis zijn, is het soms om ter luidst.

Ik hou hier absoluut geen pleidooi voor een 1kind-gezin hoor, maar voor zo 5 dagen is het wel leuk.

Natuurlijk mis ik mijn mannetje ook enorm. Ik vraag me heel de dag af wat hij aan het doen zijn, of hij zich amuseert, zich wel goed voelt. Hij is weg van vrijdagavond en we hebben tot nu toe 1 foto gezien van hem (en 4 foto’s in totaal van heel de scoutsgroep), dus behalve dat er een filmavond is geweest, weten we helemaal niks. Ik vind dat wel goed, dat verplicht loslaten, niet kunnen bellen, … Maar het is ook wel moeilijk soms, we zijn het niet gewend.

En 6 dagen is toch ook wel lang!!!! Soms is het gewoon té stil in huis. Ja, zo is het nooit goed natuurlijk 😉

Vrijdag was natuurlijk superspannend. Ik ging hem om 15u halen op school maar het was het maandelijks schoolcafé en ze wilden een ijsje. Maar hij verdwijnt meteen met zijn vriendjes. En we vinden hem maar niet. Tot na 10 minuten de directrice verschijnt met een huilende en bibberende Zoon die blijkbaar nogal hard gevallen was en twee ferme schaafwonden had, 1 op zijn buik en 1 op zijn arm. Hij was er helemaal van aangedaan. Ik heb hem thuis op de zetel geïnstalleerd onder een dekentje en hij heeft niet meer bewogen. We hebben hem zelfs daar de lasagne gevoerd die ik speciaal voor hem was gaan kopen want hij moest al om 17u naar de vertrekplaats voor het kamp vertrekken. Ik heb de wonden dus ook niet gezien, ze waren al verzorgd.

We hadden eigenlijk allemaal al wat stress voor dat eerste kamp en dan gebeurt er twee uur voor vertrek zoiets. Ik heb in de chaos van het vertrek aan de leiding gezegd dat ze zijn verband 2 keer per dag moesten verversen, hopelijk hebben ze daaraan gedacht…

Zoon was dus heel stil en heel gestresseerd voor het vertrek. Hij zag zijn vriendjes nergens in die megatroep kinderen en ouders. Hij wou ons geen seconde lossen. Hij zag er echt niet gelukkig uit. Maar ja, in die drukte is dat niet abnormaal. Her en der zag ik zelfs traantjes. Hij hield het dan nog droog. Oef. Anders zou ik gewoon beginnen meehuilen zijn vrees ik.

En dan kwam eindelijk het moment waarop ze op de bus moesten en dan plakte hij nog aan ons en dan ineens zag je hem de klik in zijn hoofd maken en stapte hij op de bus. Eerst schoorvoetend. En toen kreeg hij zijn vriendjes in het vizier en zag je zijn stap kwieker en sneller worden. En nestelde hij zich op de achterbank bij zijn maatjes. En toen zag hij er eigenlijk wel heel ok uit. OEF!!!

En nu is het dus afwachten tot woensdagnamiddag tot hij terugkeert met hopelijk een hoop verhalen, geen ontstoken wondes en zin voor nog meer avontuur.

Een gedachte over “Een kind minder in huis

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.