Tamino @l’Aéronef

Ik wou eigenlijk al lang eens naar concertzaal L’Aéronef in Lille. Ver is het niet, je staat er op een uurtje vanuit Gent. Maar om de een of andere reden blijven de concerten daar onder mijn radar. Omdat het in een ander land is? En in een andere taal? Wellicht wel. En dus duurde het tot zaterdag eer ik het daar kon gaan verkennen. De concerten in AB waren al lang hopeloos uitverkocht en in november kan je herkansen in de Lotto Arena, maar voor het optreden in dit kleine gezellige zaaltje waren zelfs de dag zelf nog enkele tickets beschikbaar.

Het voorprogramma was een ons onbekend Frans meisje Elia die helemaal alleen op het podium stond en dat zeker niet slecht deed. Maar echt zwaar boeien deed het ook weer niet. We waren toch vooral voor Tamino gekomen. Die maakte stipt om 21u zijn opwachting. Voor een razend enthousiaste zaal die soms niet kon stoppen met applaudiseren. Tot de zanger er helemaal verlegen van werd. Van voor de eerste noot al eigenlijk. Sterallures krijgt Tamino er alleszins niet van. Hij is enorm ingetogen, heeft de ogen meestal dicht en beperkt zijn communicatie met het publiek tot enkele zinnetjes nu en dan. In behoorlijk krom Frans. Waardoor hij er op een moment zelf wat van begon te giechelen. Cuteness factor meteen maal 1000 en het overwegend vrouwelijke publiek begon nog harder te zwijmelen.

Ingetogen dus maar wel doorleefd en authentiek. Afwisselend lieflijk zacht en met luide uithalen. Helaas niet langer geflankeerd door Tom Pintens maar met een heuse groep intussen die ook al eens mogen bijdragen aan het geluid. Al is en blijft het de stem en de composities waarvoor je komt en is al de rest puur ondersteuning.

Het concert duurde amper 1u15 wat altijd te weinig is, maar geen slechte keuze als je nog maar 1 plaat hebt om uit te putten lijkt me. Er zaten geen zwakke momenten in de set. Persoonlijk favorietje Sun May Shine zat vooraan in de set, net zoals oud singletje Cigar. Alhoewel Tamino echt luistermuziek maakt, werd er toch behoorlijk wat meegewiegd op de eerste rijen van de volgepakte kleine concertzaal. Zeker bij publiekslievelingen Habibi (grijs gedraaid maar absoluut nog niet afgezaagd) en het poppy Tummy. Ook Indigo Nights werd heel enthousiast onthaald en was van een breekbare schoonheid. Zoals gezegd was de reactie vanuit de zaal meer dan warm. Moesten we niet al rechtstaan, Tamino had na elk nummer een staande ovatie gekregen. En dat deed hem zichtbaar deugd, al kreeg hij er duidelijk geen kapsones door.

Het was de tweede keer dat ik hem bezig zag. De vorige keer was op het doorbraakoptreden op Werchter. Ten opzichte van toen is zijn sound zeker verder geëvolueerd en meer geschikt om hele zalen geboeid te houden. Ik vind het altijd ontzettend raar dat er blijkbaar mensen zijn die hier niet compleet wild van worden en het zelfs wat slaapverwekkend vinden. Ik vind het echt niet te doen hoeveel talent Tamino heeft. En wat. een. stem.

L’Aéronef is ook een fijne zaal om zo’n muziek te beleven. Relatief klein, goed geluid, gezellig. In het publiek vanavond wellicht evenveel Vlamingen als Fransen. Goedkoop ook, het ticket kostte ons amper €20. Het was alleen wat een avontuur om nadien de auto uit de parking van het mega shoppingcentrum te halen. Dat was helemaal gesloten en de nachttoegangen tot de parking bleken soms ook gesloten. En voorzien van zeer luide alarmen. En nachtwakers die ook geen sleutel hadden van de verkeerdelijk gesloten deur. Maar na een tiental minuten dwalen hebben we onze auto toch terug gevonden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.