Niet meer zo ieniemini

Wat worden die ieniemini’s van mij snel groot. Soms besef je dat zo eens. Zoals vorige week donderdag, toen ik op oudercontact ging voor de Dochter en ik daar de vraag stelde naar schoolrijpheid. Want over 7 maanden en een klets gaat dat klein bolletje van 1meter4 naar de lagere school. SLIK!

De juf bevestigde overigens mijn aanvoelen dat ze zeker schoolrijp genoeg is en dat de fratsen die ze uithaalt eerder karrakterieel zijn dan een uiting van jeugdigheid. Met een kind geboren in oktober weet je het nooit natuurlijk. Wel vind ik dat ze zeer onduidelijk spreekt en we besloten om een van de logopedisten die op school komt om eens naar haar te laten kijken. En die vond blijkbaar toch ook dat er aan de articulatie gewerkt moet worden. Ze zou een ‘slappe tong’ hebben. Ik vind het wel goed om dan hier direct aan te werken zodat ze optimaal kan starten in het eerste leerjaar in september, want haar uitspraak is écht niet goed. Maar dat viel me pas deze zomer echt op toen ik kindjes van een jaar jonger veel duidelijker hoorde spreken dan haar…

Enfin, de schrijftherapie van de ene is net afgesloten als de volgende kan beginnen. Waarop mijn collega zonder kinderen terecht de bemerking maakte hoe wij destijds door de school gesukkeld zijn, zonder enige vorm van bijkomende therapie. Ik weet het eerlijk gezegd ook niet. De zwakkere kindjes die verdwenen bij ons wel vaak na een tijdje, geen idee naar waar. Enfin, ik ben blij dat die extra ondersteuning beschikbaar is, Zoon is er ook supergoed mee geholpen geweest. In klassen van 24 kindjes waarvan er altijd wel een paar met extra noden kan je ook niet verwachten dat 1 juf of meester alles oplost.

Maar amai, wat worden mijn kleine kindjes groot.

Omdat je nooit weet hoe lang ze nog blij gaan zijn als ik met hen iets doe op school, heb ik vorige week overigens een dag vrij genomen om met Zoon mee op schoolreis naar Brugge te gaan waar een expo was over het Oude Egypte. Met echte mummies. Ik heb er wel van genoten om zo in een totaal andere context iets te doen met hem. Ik mocht zelfs naast hem zitten op de bus. Dat mocht overigens niet toen ik in de derde kleuterklas mee ging zwemmen met zijn klas elke maand… En toeval wil dat Dochter op vrijdag op uitstap ging en ik daar ook mee naartoe kon. We gingen paardjes kijken op de paardenmelkerij in Laarne. Paardenmelk is overigens echt niet te drinken. Maar ik ben van nature al geen melkdrinker…

2 gedachten over “Niet meer zo ieniemini

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.