Bikke bikke bik…

Je hebt zo van die echte jeugdbewegingsmensen. Die twintig jaar later nog altijd op weekend gaan met de medeleiders van toen. Die vol vuur ode brengen aan hun vorm van jeugdbeweging. Die niet kunnen wachten tot hun eigen kinderen de traditie kunnen verder zetten. Zo’n gezin zijn wij duidelijk niet. Onze eigen carrieres bij de jeugdbeweging waren kort en niet zo krachtig. Ik was een tijdlang (een jaar? Minder?) een welp bij de FOS in ons dorp omdat mijn ouders dachten dat dit zou helpen om minder verlegen te worden. Niemand van mijn vriendinnen zat bij die scouts, wel enkele klasgenoten maar geen met wie ik het goed kon vinden. Steek een introvert dus eens bij een groep luide geuniformeerde boswachters. Het is geen goed plan. Elke zaterdagmiddag hoopte ik vurig dat mijn vader zijn auto in panne zou vallen en ik die dag niet zou moeten gaan. Van zodra de verplichting om te gaan van thuis uit stopte, stopte dan ook meteen mijn scoutsavontuur.
Ook de wederhelft hield het maar enkele weken tot maanden uit bij zijn jeugdbeweging.

Toch zagen wij in Zoon wel een scout. Hij is nergens liever dan buiten, wroet graag in de grond, is graag in een hechte groep vrienden en heeft van ons gezin met verre voorsprong het meest respect voor regels en hierarchie. Toen we vorig jaar voorbij het feest van de Dag van de jeugdbeweging passeerden, gaf hij aan ook wel te willen starten, maar dan enkel bij de groep waar een vriendje van zijn klas zat. Dus mailde ik die groep maar naar goede Gentse gewoonte zat die vol en belandde Zoon op de wachtlijst.

Ik had eigenlijk weinig concrete verwachtingen nadien. Bovendien was de zwemles naar zaterdagnamiddag verschoven in functie van het voetbal waardoor het scoutsmoment toch al bezet was. Het kwam ons dus beter uit om ook zeker dit jaar nog geen stappen te ondernemen op dat vlak. Normaal heeft Zoon in juni alle zwembrevetten van Fred Brevet behaald en dan komt er weer plaats en tijd vrij in de agenda.

Maar deze zomer kregen we dan ineens mail van de FOS-groep waar we op de wachtlijst stonden dat Zoon mocht starten. Behoorlijk wat hoofdbrekens en geregeld waren het gevolg. De testmomenten van de zwemclubs waren al voorbij, overal zijn wachtlijsten of zelfs inschrijvingsstoppen,… De wederhelft wou de plek bij de scouts niet afgeven, ik wou de zwemlessen niet stopzetten. Maar dan bleken er bij het voetbal dit seizoen twee ploegen waarbij de tweede meestal pas match speelt om 11u30 waardoor een zwemles in de vroege ochtend net haalbaar werd. En er bleek nog net een plekje vrij en de sportdienst van de stad wou ons nog verzetten.

En zo kon Zoon op 6 oktober starten bij de scouts. Het viel hem supergoed mee. De eerste keer was een tikje aarzelend, maar hij gaat elke weer superblij terug. En dan bleek dat ze op 2 november al op beverweekend gingen. Na amper 3 namiddagen geweest te zijn. Eerst wou hij er niet van horen. Het is eng, hij kent die kindjes nog niet goed. Dat kon ik ook voor 100 procent begrijpen. Maar dan ineens wou hij gaan. Hij begon allemaal vragen te stellen erover en toen we hem konden geruststellen dat er vegetarisch gegeten kon worden en dat zijn vriendje uit de klas ook mee zou gaan, besliste hij om op weekend te gaan.

We waren zelf op reis tot vrijdagnamiddag en die avond vertrok hij dan op weekend dus het was een hectisch gebeuren, maar hij is niet teruggekrabbeld en vertrokken. Ook toen bleek dat zijn vriendje er nog niet was en pas de volgende dag zou toekomen. Die eerste, engste nacht moest hij het dus zonder vertrouwd gezicht stellen. En dat op nog geen 7 jaar. Echt, ik zou het hem niet nagedaan hebben. Maar hij hield dapper vol en dus lieten we hem achter op de kampeerplek in Eeklo (in een onverwarmd lokaal zonder bedden, brrrr).

Het werd een rustig weekend zo met maar 1 kind in huis. Heel dubbel. Langs de ene kant een beetje vakantie, zo amper drukte en maar naar 1 kind moeten omkijken, rustige langere avonden, langer slapen ’s ochtends, … Langs de andere kind misten we ons mannetje toch en vroegen we ons regelmatig af hoe het zou zijn met hem. En eens zondagochtend, was het wel een beetje aftellen tot we hem ’s middags mochten gaan ophalen.

En zondagmiddag kregen we een zwaar vermoeide maar ontzettend vrolijke scout mee. Vuil, met een gat in zijn nagelnieuw scoutshemd, maar luid, blij en enthousiast. En met een nieuwe lading vuile woorden en franke uitspraken. Ze hadden zaterdagavond mogen fuiven. En spelletjes gedaan met water en bloem en appels vol choco. Meteen komen dan de duizend redenen naar boven waarom ik het zo’n marteling vond, maar ons meneertje heeft zichtbaar genoten en ik ben zo ontzettend fier op hem. Dat hij op nog geen zeven jaar en heel verlegen als hij is zomaar op weekend is geweest met een groep mensen die hij nog maar drie keer had gezien en zich kapot heeft geamuseerd. Hij lijkt na dat weekend ook weer mentaal gegroeid te zijn.

Het is een beetje loslaten. Zo een kind dat stukje bij beetje zich losmaakt van thuis en een eigen leven en wereld krijgt. Maar ik heb het er niet echt moeilijk mee. Ik vond het net fijn dat hij dat heeft gedurfd. Ik heb eindeloos vertrouwen in zijn eigen wijsheid dat hij zo’n avontuur tot een goed einde zal brengen en dat er niets is om mij zorgen over te maken. Hem helpen zijn vleugels uit te slaan en een warm nest bieden dat ten allen tijde klaar is om naar terug te keren is onze taak, toch?

2 gedachten over “Bikke bikke bik…

  1. Zo is dat. Beetje per beetje loslaten, aan het tempo van je kind. Een prachtig proces, als je het wil zien.
    Ik ben ook geen jeugdbeweging-mens, en was wel blij dat mijn kinderen er niet voor te porren waren. Maar ook mooi als je kind het wel wil natuurlijk. Zeker voor zo’n verlegen kereltje een enorme boost.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.