Paasvakantie

We hebben verlof deze week. Niet alleen de kindjes maar ook wij. Normaal zouden we naar zee gegaan zijn, maar toen het weerbericht vooral regen en kou voorspelde voelde ik er niks meer voor om in een klein appartement te gaan zitten op zoek naar indoor-activiteiten terwijl er in Gent zoveel leuke zijn en we daar op ons gemak zijn. Ik reis graag en ik zit helemaal niet graag binnen, maar de Belgische kust bij koud weer, nee bedankt.

En ook al valt het weer veel beter mee dan we hadden gedacht, toch hebben we het ons nog niet beklaagd. De vakantie is voorlopig erg ontspannen en we doen elke dag wel iets leuk.

Zaterdag begon met een paastoernooi voor de voetbalgekke zoon. Het was wat te vroeg opstaan dus de zus en ik bleven thuis. Beetje saai maar dat is dan de prijs voor het niet hebben van een rijbewijs, je raakt niet in van die kleine dorpen op den buiten. Na de middag trok ik met Zoon naar de bibliotheek. Hij gaat supergraag elke maand een verse lading boekjes kiezen. En nu niet alleen prentenboeken maar ook gerief om zelf te lezen, met wisselend succes weliswaar. Sommige verslindt hij, andere keren ongelezen terug naar de bib.

’s Avonds had ik nog een afspraak met een ex-collega in de Vooruit om naar de Mockumentary of a Contemporary Saviour van Vandekeybus te gaan kijken. Ik weet nog steeds niet heel goed wat ik daarvan moet denken. Anders dan al de rest dat ik al van hen zag. Veel minder het accent op dans, om te beginnen. Meer theater. In het begin was ik erg onder de indruk en helemaal mee in het verhaal, maar na pakweg een uur verslapte mijn aandacht en vond ik het soms eerder grappig dan indrukwekkend of aangrijpend. 

Zondag en maandag waren chocolade eitjes-dagen. Zondag startten we zoals steeds met veel plezier bij de Buren van de Abdij die elk jaar een eitjesraap organiseren in de St Baafs Abdij. Supergezellig en leuk om die horde kinderen loos te zien gaan. ’s Morgens vroeg werden we al gewekt door de opgewonden stemmen van de kindjes die ontdekten wat de paasklokken in onze keuken hadden neergepoot. Zoon maakte er zelfs een heus filmpje van, allemaal terwijl wij een poging deden om nog wat te slapen. Lang leve groter wordende kinderen die al eens iets op zichzelf kunnen doen. ’s Middags werden we bij de schoonouders verwacht voor nog meer eierplezier en maandag was het de beurt aan mijn pa om op bezoek te gaan. En nu zitten we met genoeg chocolade om een kleine school blij mee te maken. En we waren nog maar enkele dagen doorheen onze sint-voorraad…

Zondag kwam trouwens ook Zoons nieuwe fiets naar huis. Hij was al heel lang aan een grotere maar fiets toe en de oma besloot hem een te geven, aangezien de nichtjes er vroeger een hadden gekregen voor hun communie. En nu Zoon een grote fiets heeft, besliste de wederhelft dat wij zelf ook een fiets nodig hebben en is hij er dinsdag een gaan kopen. Geen idee wanneer ik me daar eens aan ga wagen want ik ben echt geen fietser. Maar ik zie wel in dat het handig is om in huis te hebben en dat achter Zoon aan hollen minder praktisch wordt.

Dinsdag was het cinema-dag. Iets wat we allevier supergraag zien. We zagen Pieter Konijn. Echt een aanrader. Supergrappig en gewoon leuk. Onze vierjarige was wel wat aangedaan van het vader konijn dat al in de eerste scenes het loodje legt en vond de rest van de film maar zo zo. Maar wij en Zoon vonden het echt de max.

Op woensdagochtend stonden we op tijd op, ik gaf de hond al meteen een grote wandeling zodat hij eens niet ons huis zou onderplassen en vertrokken we naar het Rozebroeken subtropisch zwemparadijs. Waar ik zo’n dikke twee uur eigenlijk non stop in de wildwaterbaan heb doorgebracht. De wederhelft is zijn lenzen vergeten bestellen en gaat even al brillend door het leven en mocht de wildwaterbaan niet in. Dus kon ik zowat non-stop. Soms met een kind maar vaak ook met twee. Zoon kan dat al vlotjes alleen, de Dochter wou ik liever op schoot houden maar die liet dat niet toe en moest en zou ook alleen. Ze wachtte bovendien nooit op mij. Dus zwom ik de helft van de tijd licht gestresseerd een halve wildwaterbaan achter mijn twee menselijke torpedo’s die daar met veel plezier rondvlogen. Af en toe ging er eens een met de wederhelft op een glijbaan met banden, dat mocht wel. Heel even ben ik ook in het gewone zwembad gaan oefenen met Zoon maar zijn benen waren op dat moment al te moe dus echt een succes was dat niet. Na een blote one woman show van de Dochter in de douche trokken we moe maar zeer voldaan terug naar huis.

Vandaag hadden we geen speciale plannen. In de namiddag trokken we even de stad in om nieuwe sandalen te kopen voor de kinderen nu er toch wat lente in het vizier komt. Bij thuiskomst ontdekten we dat de nieuwe Teva’s van de Dochter in maat 26 exact even groot waren als haar huidige in maat 22/23 die ze ongeveer 3 jaar geleden kreeg. Straf. 

Morgen trek ik er een dagje alleen op uit met een vriendin. We wilden eigenlijk een date doen met de kindjes erbij, maar Figo is nogal hard aan het aftakelen de laatste weken en heeft nog meer dan anders in huis geplast en we willen onze fantastische buurman die hem altijd uitlaat als wij weg zijn niet overbelasten. Dus blijven de wederhelft en de kindjes thuis met de hond. Zo gaat dat tegenwoordig. 

Zaterdagavond gaan we naar Antwerpen voor Nathaniel Rateliff en dat ik daar ongelofelijk hard naar uitkijk, hoef ik wellicht niet te vertellen. Wat een kerel en wat een geweldige nieuwe plaat heeft die alweer afgeleverd. Zondag hebben we vrijkaarten voor de musical Zoo of Life. En dan zit onze week er alweer op…