Three Billboards Outside Ebbing, Missouri

Een tijdje terug zag ik The Shape of Water, een film die terecht met enkele Oscars is gaan lopen. Vorig weekend zag ik een andere film die twee Oscars heeft verzilverd, waaronder die voor de beste actrice. Samen met een vriendin trok ik naar Sphinx cinema, we houden beiden blijkbaar meer van de rustige kleine arthouse zalen dan van de popcorn en nacho’s in de Kinepolis.

Ik had bewust op voorhand niet te veel gelezen. Soms wil ik verrast worden over de film. Ik had alleen gelezen dat het een sterke film was met een uitstekende Frances McDormand in de hoofdrol die over een donker en zwaar thema ging maar eigenlijk behoorlijk grappig was.

En kort gezegd, je moet deze film gewoon gaan zien. Hij is zo ontzettend goed om zo veel redenen.

Ten eerste de acteerprestaties, Frances McDormand en Sam Rockwell hebben die Oscars echt wel hard verdiend en dan hebben we het nog niet over de immer geweldige Woody Harrelson gehad.

Ten tweede het feit dat je de hele tijd zit te lachen terwijl het onderwerp van de film ontzettend triest en wreed is; een verkracht en vermoord tienermeisje. Hoe het kan dat je bij een film voortdurend zit te lachen, ik weet het niet, maar het is wel zo. Niet dat de film vrolijk of lichtvoetig is ofzo. Totaal niet. Ik kwam de zaal uit met een mix van gevoelens; ontspannen maar tegelijk ook wat duister gestemd, me afvragend van wat ik net allemaal gezien heb, van mijn sokken geblazen ook.

Ten derde heb ik nog nooit een film gezien waarin de personages zo genuanceerd waren. Niemand is helemaal goed. Of helemaal slecht. Eigenlijk zit er bij elk personage wel iets fout. Het zijn geen klassieke helden. Niks is zwart wit. En toch leef je enorm mee. Zelfs wat in een klassieker opgezette film de absolute slechterik zou zijn, riep nu op het einde toch behoorlijk wat begrip en mededogen bij me op. Zelden eerder gezien en al helemaal niet in een grote Amerikaanse film.

Ten vierde wegens mijn liefde voor het Zuiden van de Verenigde Staten. Noem het een groot hellhole dat platteland ginder waar niets te beleven valt en iedereen te laag geschoold en arm is, maar wat geeft het mooie beelden, wat zien de ‘porches’ en de houten huizen er gezellig uit en wat hou ik van hun manier van spreken.

Rep u dus al maar naar de cinema.

Een gedachte over “Three Billboards Outside Ebbing, Missouri

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.