Hou vol, oude knookjes

Het ging de laatste maanden weer een stuk beter met onze hoogbejaarde galgo Figo. Sinds de herfst zit er weer leven in het beest. Je kan er weer probleemloos een klein uur mee gaan stappen zonder dat hij niet meer vooruit raakt of door zijn poten valt. Hij eet weer relatief goed. Hij voelt zich duidelijk ook goed. Zelfs onze buurman, die hem op maandag en dinsdag uitlaat, had het opgemerkt. Hij voelt zich soms weer een jonge hond en is zelfs moeilijk bij te houden bij momenten.

Het enige probleem was dat hij minder en minder comfort leek te vinden in zijn manden en op zijn kussens. Die zakken te diep in als hij erop stapt en dat zorgt voor problemen, zijn wankele poten bieden hem te weinig houvast op die kussens en hij vindt er blijkbaar nog moeilijk een goed ligplekje op. Dus trakteerden we de oude knoken op een orthopedisch kussen. Een schot in de roos. Hij kan er makkelijk in dankzij de verlaagde ingang, het is stevig waardoor hij er makkelijk op kan staan en toch is het dik en zacht.

nieuw bed Figo.jpg

Het weegt dan ook zwaar om vast te stellen dat het sinds het weekend weer slechter met hem gaat. Zondag stond hij gewoon naast ons terwijl wij aan tafel zaten, toen zijn achterste poten gewoon onder hem uit schoven en hij op de grond lag. Hij leek er zelf niet eens erg in te hebben, want elke keer als we hem recht zetten viel hij gewoon weer op de grond. Sindsdien gaat het wandelen ook weer een pak trager en draaien zijn achterpoten soms weer gewoon omver als hij stapt, al lukt het wandelen wel nog. Vanmorgen zijn we toch nog een half uur op stap geweest. Maar de flukse, montere stap is weer veel meer een onhandig geschuifel geworden. En sinds het weekend heeft het beest ook nog eens last van serieuze diarree. Geen idee wat dat nu weer betekent. Hopelijk is het gewoon een virus en staat het los van zijn nierproblemen of andere erge dingen.

Komaan Figo, het ging net zo goed. Ik draag hem met veel plezier de trappen op en af omdat hij dat zelf niet meer kan, doe zalf in zijn oogjes die almaar gaan slijmen, geef hem elke dag zijn 4 pillen en poets elke dag (of toch bijna zijn tanden), 1 keer per week zijn oren. Dat vraagt tijd en energie maar dat doe ik met veel plezier. Oud worden hoort bij het leven. Ook voor een hond. Je laat die niet ‘inslapen’ gewoon omdat het wat meer werk wordt. De liefde die je krijgt, vermindert toch niet? Ik geniet zo van die rustige momenten, wanneer de wederhelft en de kinderen van huis zijn en Figo geniet van de rust en dicht bij mij kruipt in de zetel of in bed. Mijn trouwe schaduw. Mijn trouwste vriend. Hou het nog een beetje vol.

Advertenties

2 gedachten over “Hou vol, oude knookjes

  1. Oh wat jammer toch, Figo! 😥 Hij geniet vast van je zorg en knuffels. Wat lief dat jullie een goed bed gekocht hebben voor hem! Hij geniet er zo te zien en te lezen echt wel van.

    Like

Reacties zijn gesloten.