Ditjes, datjes. En zomer. Al zou je het niet zeggen.

’t Is druk. Ik probeer met alle macht een project afgerond te krijgen voor ik op verlof vertrek en het is iets IT achtig waarvoor ik dus afhang van externen maar voorlopig doen die prima hun werk. Ik vind het eigenlijk een verademing, vergaderen met mannen waarbij het allemaal heel zwart wit en duidelijk is. In tegenstelling tot mijn eigen sector die heel vrouwelijk is en altijd een variant van vele soorten grijs. Nu overdrijf ik het natuurlijk, want de sociale sector telt ook best mannen en is ook warm en solidair en genuanceerd en tolerant. Maar zo heel af en toe droom ik eens dat ik zelf iets meer exact gestudeerd zou hebben en in een andere sector aan de slag zou zijn…

Soit.

Vandaag met de jongste gaan wennen in de school. Ze ziet het volledig zitten. Ze is de creche ook zo beu als koude pap. Nog 18 dagen moet ze daar slijten…

De oudste kijkt naar de voetbal, zonde dat die matchen altijd zo laat zijn, trouwens. Daardoor lag ik woensdag eerder in bed dan hij (hij mocht maar tot de rust kijken hoor maar ik lag te lezen in bed). Hij is deze week ook gaan paaldansen en aan hangmat yoga gaan doen met zijn klas. Voor hem nog 2 dagen school en zijn tweede kleuter zit erop. Ik voel dat hij aan vakantie toe is en dat hij helemaal klaar is voor de 3e kleuter (hij blijft in de leefgroep waar hij nu zit, een graadklas, maar de oudste kleuters mogen moeilijkere dingen doen).

Ik snak naar zomer. Kunnen ze die 29 graden van gisteren en dan onweer niet spreiden en dan de regen achterwege laten?

Onze hond is aan de beterhand. Hij heeft een week amper kunnen stappen en ik draag hem nog steeds de trappen op en af maar we kunnen toch alweer eens gaan wandelen buiten. Oef. Niet leuk om een beestje zo te zien afzien en oud worden. Maar nu lijkt het dat hij er toch nog even tegen zal kunnen.